ความลับของความรักนายซุปตาร์ (Supper star)

โดย: Amai



ตอนที่ 11 : งานปาร์ตี้แห่งความเฮงซวย


ตอนที่แล้ว

แอ๊ดดดด~

วันนี้สินะ คงเป็นวันที่ชั้ลจะได้สวยที่สุด ห้าาาา~

ล้าลาล้า~~~ ฉันร้องเพลงและพร้อมกับลงแป้งบนใบหน้าฉันเบาๆ


19:00น. 

"วันนี้ทำไมแฟนผมสวยจัง"เคนตะพูดพร้อมใบหน้าอันแดงฉ่ำ 

ตึกตัก ตึกตัก~ 

"แน่นอนยุแว้วววว" ฉันพุดพร้อม เอามือทั้งสองข้างไปหยิกแก้มอันเนียนใสของเคนตะเบาๆ

ณ  งานปาร์ตี้ อันลึกลับของเหล่าวงนักร้องต่างๆของบริษัทเคนตะ เรื่องนี้ถือว่าเป็นความลับอย่างมากที่จะเปนงานปกปิดไม่ไห้เหล่านักข่าวได้รุ้ว่ามีงานปาร์ตี้ นี่แหละเป็นโอกาสที่ดีจิงๆที่ฉันจะได้มางานปาร์ตี้กับเคนอีกครั้ง

" หูวววว้าววว " ฉันอึ้งกับงานปาร์ตี้แสนอลังการนี้มากมันช่างงดงามเหลือเกิน เสียงเพลงและแสงไฟเข้ากันดีมาก หืม มีนางแบบใส่ชุดราตรีแต่ละนางเริศมากกกก

" วันนี้กินยาไม่เขย่าขวดไง อึ้งยุได้ " เคนตะ พูดเยาะยวนกวนฉัน ทันที ฉันก็หยุดพูดแล้วสบตาอย่างไม่สบอารมณ์ทันที

" เชอะ!! อื่มมม ไปหาไรกินก่อนดีกว่ามั้ย" ฉัน อ้อนเคนตะเบาๆ

" เอาเล้ย จัดไป" เคนตะพุดพร้อมส่งยิ้มให้ฉัน พร้อมลูบหัวเบาๆเพราะความน่ารักของฉันด้วย ฮ่าๆ

" นี่มาแล้ววว กินกัน" ฉันพุดพร้อมวางอาหารอันประหลาดตรงหน้าเคนตะ และฉันเชื่อแน่ว่าเคนตะคงไม่เคยเห็นและกินมันมาก่อนดูจากสีหน้าของเขาฉันรู้แล้ว ฮ่าๆ

" นี่คือ อะไรง่ะ "เคนตะ ถามพร้อมใบหน้าอัน งง งวย ของเขา

" ฮ่าๆๆ ชั้ลว่าแล้ว เตงต้องไม่เคยมาก่อนแน่ " ฉัน

" มันคือ หัวใจทาโกะยากิ ไง๊ พ๊ามมมมม"ฉัน

"ห้ะ มีแบบนี้ด้วย ทาโกะยากิแบบที่ฉันรู้ไม่มีแบบนี้"เคนตะพุดอย่างแปลกใจ

" ฮ่าๆๆๆๆๆ ชิมดู ม่ะเดี๋ยวฉันป้อนไห้ อาาา อ้าปาก" ฉัน

"อาาาา หืมม รสชาติดีแหะ จะจดจำอาหารนี้ไห้ดีเลยแหะ" เคนตะพูดพร้อมทำหน้าตาอึ้งกับรสชาติ 555เหมือนเด็กน้อยจริง

เวลาผ่านไปผ่านไป คนก็เริ่มเยอะขึ้น เหล่านักร้องและแฟนนอกวงการของเขาก็เช่นเดียวกับฉันก้อมากัน งานปารตี้ก้อเริ่มขึ้น ณ ตอนนี้ฉันยังไม่รู้เลยว่างานปาร์ตี้นี้จัดขึ้นเพื่ออะไร? ใครก็ได้ตอบที

" เคนตะฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ" 

" ตามสบายเล้ย " เคนตะพุดเหมือนไม่สนใจฉันเลยคงเมามันกับเพื่อนๆในวงงานปาร์ตี้

" เฮ้อออ~ ฉันถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่าที่หน้าห้องน้ำ อยากจะบอกว่า ฉันอยากกลับบ้านแล้วววว

ฉันเดินอย่างไม่สนโลกไรเลยจนกระทั่ง!!

ตุ๊ปปปป~

"อ๊าาา หัวชั้ลลล " เหมือนมีใครโยนลูกส้ม ใส่หัวฉัน หน๋อยยย อย่าให้รู้นะว่าใคร ทันทีฉันเงยหน้าขึ้น

" เฮ้ ว่าไงมาด้วยเหรอเทอ" นี่มันเชนยอลนี่

" นะนาย"ฉัน

"ใช่ ฉันเอง ว่าแต่เทอมากับใครอ้ะ " หมอนั่นถามอย่างจริงจัง

" อ้อคือ ฉันมากับ อ่า กับ....." กับไรดี

" แฟนล่ะสิ 555" เชนยอล

" พะเพื่อน" เฮ้ยยย ฉันทำไรลงไปเนี้ยยย

" แล้วนายล่ะมาได้ไงกัน" หมอนี่มาได้ไงกัน

" อ้อ พอดีอา ฉันเป็นเจ้าบริษัทนี่แหละ ฉันเลยต้องมา อีกอย่างได้ชิมอาหารที่อยู่ข้างในกันมั้ย นั่น แหละ คือฉันทำเอง  เก่งป้ะล่ะ อิอิ" เชนยอล หืมมมพุดได้หน้ามั่นมากกนะ

" อะอ๋ออ อร่อย แฮร่ อร่อยมากโดยเฉพาะ เอ่มหัวใจ ทาโกะยากิ นั่นน่ะ ว่าวว นายเก่งสุดๆไปเลย (((ชั้ลชอบบบบ)))" ฉันพุดอย่างเมามันจนลืมไปว่าบางคำมันก้อ.... -.-

อุปส์ ฉันรีบปิดปากทันทีที่รุ้ว่าตัวเองพุดไรไป

เชลยอล อึ้งได้พักนึงแล้วก็ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ แล้วเดินหน้ามาเรื่อยๆจนฉันต้องถอยหลังจนติดที่ผนัง

"ไหนพูดใหม่อีกทีสิตัว ชอบไรนะ " เชลยอล

ฉันทำหน้าตกใจอย่างมาก เชลยอลเข้ามาไกล้หน้าเรื่อยๆ ไกล้มากจนฉันต้องปิดตาปี๋

" อ้ะ ส้ม ฉันให้555ขอโทดนะ ที่ปาใส่หัวอ้ะ แต่ก็ตั้งใจแกล้ง555" เชลยอล

ฉันก็รับลูกส้มมา แล้วก็หยุดขำไม่ได้เลย

" ฮ่าาา55555 เฮ้อ โล่งอก ที ไม่เป็นไรหรอก"ฉัน

" แต่มันยังไม่ได้คำตอบนะ ว่าเทอชอบอะไร?" เชลยอลพุดอย่างเจ้าเล่ห์เข้ามาไกล้ชั้ลเรื่อยๆ

"ฮ่าาาา 5555 นายมันก็ ซื่อบื้อจัง ชั้ลชอบ หัวใจ ทาโกะ.. โอ้ยย!!" ฉันพูดไม่ทันชอบอะไร ผู้ชายที่ชั้ลคุ้นเคยก็กระชากชั้ลอย่างรุนแรงไป แต่เชลยอล ก็ดั๊นนนจับมือชั้ลอีกข้างไว้แน่น

หมับ~

" โยชินี่เทอ หายไปเพราะหนีมาอยู่กับหมอนี่งั้นเองเหรอ " เคนตะเรียกฉัน

" หา ห้ะ อะไร " ฉันรีบเอามือ ของ เชลยอลตรงหน้าฉันออกไป ออกจาก ดูแล้วเคนตะ กำลังโกรธ ฉันมากอยู่ แน่เลย แย่แล้วววส >//<

" ปล่อย โยชิ ซะแฟน ฉัน ซะ" สองคนนั้น กำลัง สบตากัน สายตาอย่างดุเดือด

" แฟนนายงั้นเหรอ ไหน โยชิบอกว่าเพื่อนไง" เชลยอล เคนตะรีบหันมาสบตากับฉันอย่างโกรธเกรี้ยวจนฉันทำตัวไม่ถูก

" นี่ๆๆ พอๆกันได้แล้ว " เหมือนฉันพุดไปมันก้อม่ได้มีอะไรที่ดีขึ้นเลย

"นายเป็นถึงซุปตาร์นี่ ถ้าฉันปล่อยข่าวเมื่อไหร่แล้ว นายจบแห่แน่ และฉันจะได้ขอทำหน้าดูแล โยชิแทน นายตลอดไปก็ได้ ไง หึ" เชลยอลที่ยุตรงหน้าพูดทำไห้ยั่ยวนอารมณ์เคนตะยิ่งเพิ่มระดับขึ้นมากกก จนต้องกำหมัดชกหน้าเชลยอล1ที

" เฮ้ยย พอๆๆ กลับกันนะ เคนตะ เดี๋ยวก็มีคนเห็นนายหรอก นะๆ ขอเถอะ "ฉันตะโกนขอและรีบ แยก สองคนนี้ออกจากกันก่อนที่จะมีไปมากกว่านี้

" ฝันไปเถอะ ไม่มีวันนั้นหรอก แล้วก็ไอ้เรื่องที่แกหอมแก้มโยชิมันยังไม่จบง่ายนะเว้ย ระวังไว้ไห้ดี ฝากไปไว้ก่อน " เคนตะพูดอย่าง ไม่สบอารมณ์

" อย่าลืมกินส้มที่เค้าไห้ด้วยนะ โยชิจัง" เชลยอลพุดอย่างน่ารัก แต่ตอนนี้ชั้ลม่มีอารมณ์ที่จะต้องมาชงมาชมนะ ทันใดนั้น เคนตะก็แย่งสัมจากมือฉันไป

" ไม่มีวัน" เคนตะพุดเสดก็โยนลูกส้มขึ้นแล้วเตะเข้าตรงเป๊ะเลยกับถังขยะข้างหน้า ฉันกับเชลยอลอึ้งไปชั่วขณะ

จากนั้นฉันกับเคนตะก็จากหมอนั่นไป

ท่ามกลางความเงียบของรถเคนตะที่กำลังแล่นอยู่บนถนน " ขอโทด" "ขอโทด" ฉันกับเคนตะพูดพร้อมกัน "ไม่เปนรัย " "ไม่เปนรัย" หืมม พร้อมกันอีกแล้ว

"คือตอนนี้อยากได้คำอธิบาย" เคนตะหันมาสบตากับฉันอย่างลึกซึ้ง

"ก้อคือ บลาๆๆๆๆๆๆๆ"~~~~~~


 




ตอนที่แล้ว


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha