ความลับของความรักนายซุปตาร์ (Supper star)

โดย: Amai



ตอนที่ 6 : นายมาไม่ได้นะ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

   "ขอโทษด้วยล่ะ ฉันไม่ใด้ตั้งใจจะชนแม่ เทอ "

  ฉันกำหมัด แน่น รีบลุกขึ้นเดินไปหาเขา

    เพี้ยะะ!!!

ฉันตบเขาด้วยความโมโห ก่อนเอ่ยขึ้น

" ทำไม ไม่แหกตาดูดีๆล่ะ " ฮือออ  ฉันพูดด้วยเสียง สั่นเครือ จากน้ำตาลไหล ออกมาอีกล่ะ Y.Y

   " ขอโทดนะครับ คุณเป็นญาติคนไข้รึเปล่าครับ "

ขวับ~ 

" ใช่ค่ะ " 

"คนไข้ปลอดภัยแล้วนะครับ บลาๆๆ " เฮ้อ ตอนนี้หัวใจฉันชุ่มชื้นขึ้น

 

 ณ ห้อง พิเศษ รพ.

ฉัน ยังคงมองแม่ไม่ละสายตา ฉันรุ้เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดล้ะ หมอนั่นเขาไม่ได้ตั้งใจจริงด้วย เขาพร้อมที่จะ จ่ายทุกอย่าง แต่แค่ส่วนครึ่งเท่านั้นอีกส่วน พ่อฉัน พรุ่งนี้พ่อก็กลับ จากเกาหลีมาแย้วววว

นานมากแล้วสินะที่พ่อมัวเเต่ทำงาน ตั้งแต่ฉัน อายุ 8ขวบ ตอนนี้ฉันก็โตมาแล้ว อายุ 17แล้วโยชิ

" แม่คะ รีบตื่นนะคะ พรุ่งนี้ พ่อจะกลับมาแล้ว "

  ขณะ ที่ฉันเปิดเครื่อง โทรศับ โห

ข้อความ .....

เคนตะ

เคนตะ

เคนตะ

สายที่ไม่ได้รับ...

เคนตะ

เคนตะ

เคนตะ

โห ฉฉันจะดูยังไงเนี้ย เยอะชิว โหข้องความทั้งหมด 16ข้อความ สายที่ไม่ได้รับ 199 สาย

0.0 ฉันอึ่ง ไปในขณะ

((ตืด   ตืด ))

" สายที่ 200 สินะ " เคนตะพูดด้วย ไม่สบอารมณ์

" อะ " โยชิ พูดทันจบก็เจอเคนตะแทรก

" ไปไหนมาทำไมม่รับสาย ฮะ " เคนตะ ตะโกนลั่นห้องจน ทั้งวง มอง เคนตะเปนตาเดียว แล้วพากันหัวเราะ มันไม่ตลกเลยนะ

" ทำไม นายต้องตะคอกด้วยล่ะ ทำไมไม่ฟังเหตุผลก่อน " โยชิตะคอกกลับ ด้วยเสียง สั่นที่ไม่สามารถ ควบคุม อารมณ์ได้ จนน้ำตาก็เล่อล้นออกมา

 เคนตะเงียบไปชั่ว ขณะ 

" เทออยู่ไหน " เคนตะ

" มันไม่สำคัญหรอกว่าฉันจะอยู่ที่ไหน " ฉันพูดด้วยเสียง สะอึกอื้น

" โธ่ เฮ้ยยย ))))) 

เคร้งงงง )))

ฉันตก ใหญ่เมื่อได้ยินเสียง ตะคอกไหญ่ของ เคนตะ

ตืด ตืด~

ฮือออ น้ำตา ไหลอีกละ ทำไมล่ะทำไม ฉันถึงได้เจ็บใจ จี้ด จากข้างในมา

เคร้งงง !!!

ทุกคน ต่าง สะดุ้งใหญ่เมื่อ ผม เขวี่ยง โทรสับ ทิ้ง

" เป็น อะไรของแกฮะ เคนตะ " บอนไซ ผู้ชายผมหยักเหลือง ตาตี๋ๆหน่อยนั่นแหละ เสน่ห์ของเขา

หนึ่งในสมาชิกวงผม

" หรือว่า โยชิแอบมีกิ๊ก " ชิป ผู้ชาย ผมส้มแจ๊ด อีกหนึ่งในสมาชิก เอ่ยขึ้นอีกคน

ทำไห้เกิดเสียงฮือฮากัน  

ฮ่า ฮ่า  ผมทำหน้าสบอารมณ์เล่นด้วย 

" อ่าวไม่เล่นด้วย " เวนชิก ผู้ชายหัวทองอีกหนึ่งใน สมาชิกเหมือนกัน เอ่ยขึ้น สีหน้าทั้งสาม ดูเหมือนตายหมด

" ฉันเข้าใจแกนะ ตอนนี้ ตารางว่างอยู่รีบไปง้อ โยชิเถอะ " และไซโครน ผู้ชายผม แดงแจ๊ดสายตาคมกริบ ผู้เป็นพี่ใหญ่ที่สุดในวง ก็เอ่ยขึ้น

   " ขอบใจมาก พี่ ผมไปแล้ว จะรีบกลับมา " จากนั้น ผมก็รีบไปใส่ชุดปิดหน้าปิดตาแล้วเดินออกจากห้อง 

  ระหว่างที่รอซื้อโทรสับใหม่มาส่ง 20 น. ที่หน้า บริษัท 

ได้ละ ผมแกะออกอย่าง รวดเร็วใส่ ซิม รีบเปิดเครื่อง

ผมชำเลืองตามองไป รอบๆ 

ติ้ก ผมกดลงที่ โทร

ชื่อ  ♥My babylove♥

ตั้งแต่เราสองคน คบกันมา หลายปี ผมใม่เคยคิดที่จะเปลี่ยนชื่อ โยชิเลย 

ตืด ตืด ตืด~))

ฉันชำเลืองมอง โทรศัพท์ ที่สั่นขึ้น

นี่แหละ เวลาที่ฉันรอมาโดยตลอด โทรมาสักทีนะ เจ้าหมาน้อย

My puppy )))( หมาน้อยของฉัน) เคนตะ

" หะ ฮัลโหล" ฉัน

"ขอโทษนะ โยชิที่ " เคนตะ พูไม่ทันจบฉันก็พูดแทรก

   "ไม่เป็นรัยหรอก นายไม่ผิดหรอกฉันผิดเอง ที่ไม่ยอมบอกนาย " ฉัน

".............." เคนตะเงียบไปชั่วขณะ

" วันนี้เเม่ฉัน เกิดอุบัติเหตุ รถชนแม่ฉัน บริเวณ ศีรษะเป็นอะไรไม่รุ้เข้าห้อง ICU เพื่อต้องผ่าตัด

แต่นายไม่ต้องห่วงหรอก แม่ฉันดีขึ้นละ " ฉัน

"..........." อึ้ง อีกละมั้ง

" ฉันจะไปหาเทอกับแม่ " ((โอ้ยยยแม่เลยหราา นอกเรื่องแป็ปนะ )) เคนตะ

" ไม่ๆๆ นายไม่ต้อง "ฉัน เคนตะแทรกทันที

" ทำไม " 

" นายมาไม่ได้ มีคนจับตาดูนายอยู่นะไม่รุ้อะไรเลยเหรอ บลาๆๆๆ " และแล้วเคนตะ ก็ใจอ่อน งอแงเหมือนเด็กที่โดนฉันบังคับไม่ไห้มา แหะๆน่ารักกกกจางง

" อื้มงั้นเเค่นี้นะ บาย คิดถึงนะ ตั้งใจทำงานล่ะ " ฉัน ล่ะเขิลนะ

" ตอนนี้อยากจูบคนๆหนึ่งจัง i miss you ฮ่าๆ "

เคนตะ พูดเอาซะ ฉันหน้าแดงใหญ่เลย

"อืม บาย " ฉัน

"บาย มั้วฟ์ "

ตืดๆ


ติดตามด้วยนะะะ>>>







ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha