ความลับของความรักนายซุปตาร์ (Supper star)

โดย: Amai



ตอนที่ 10 : มีเรื่องต้องเครียร์2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

   2 วันผ่านไป

         ณ  ตอนเย็น บ้านของโยชิ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก  

เสียงเคาะประตู ห้อง ดังขึ้น

" โยชิลงมากินข้าวลูก '' เเม่โยชิเอ่ยขึ้น

" ค่าาา อื้อออ " ฉันบิดเนื้อบิดตัว อย่างง่วงๆ เหนื่อยล้า


แอ๊ดดดด~ 

ฉันเปิดประตูห้องลงมาชั้นล่าง เพื่อลงมากินข้าว

บลาๆๆๆ

" หูวว์ กับข้าวน่าอร่อยจังแม่ " สะดุ้ง

ฉันรีบจับหน้าท้องตัวเอง ทำเป็นอยากเข้าห้องน้ำเมื่อเห็น เคนตะ ที่นั่งรอกินข้าวกันครอบครัวฉัน อยุ่ตรงหน้า

ขวับบบ~

" แม่ หนูปวดท้องอ่า ขอเข้าห้องน้ำนะ กินข้าวก่อนเลย ไม่ต้องด้วย อ๊อ " ฉันรีบวิ่ง ขึ้นห้องตัวเอง

" เอ่อ ผมขอตัวก่อนนะครับ " เคนตะเอ่ยขึ้นแล้วก็ลุกขึ้น เดินไปบนห้องโยชิ

" จ้ะ " แม่โยชิ

เคนตะเดินเข้าห้องโยชิ โดยไม่ เคาะประตูหรือทำอะไรทั้งสิ้น

  แอ๊ดด~ 

โยชิ ที่กำลัง นอนดุกดิก อย่างหงุดหงิด เมื่อเห็นผู้ชายที่ คุ้นเคยเปิดประตูอย่างไม่ตั้งตัว โยชิรีบลุกขึ้นวิ่งเข้าห้องน้ำส่วนตัว ของตัวเอง แต่ก็เจอ เขา รั้งไว้แน่น

" โอ๊ยย ปล่อยฉัน ฉันปวดท้อง " ฉัน พยายามหาข้อแก้ตัวอีกครั้ง

เคนตะ เอียงศีรษะ ดึงฉันเข้าไปไกล้เขาแล้วโน้มตัวมาใกล้ฉัน 

" ทำไมต้องหลบสายตาด้วย " เคนตะ เอ่ยขึ้น อย่างสงสัย

" ปะป่าว ฉันก็บอกไงว่าฉัน... เมื่อไหร่นายถึงจะเข้าใจความรุ้สึกของฉัน ตอนนี้ที่อยากจะ... " ฉัน อ้างอีกละ

" แล้วเทอล่ะ เมื่อไหร่จะเข้าใจความรุ้สึกฉันสักที " เคนตะพูดอย่างไม่สบอารมณ์ ดูท่าทางเหมือนจะโกรธ หึง ฉันอะไร สักอย่าง

ฉันพยักหน้า " นายพูดอะไรของนาย ฉันไม่เข้าใจ "

" ได้เดี๋ยวฉันจะทำไห้เทอเข้าใจเอง " เคนตะ 

เอ่ยจบ จากนั้น เคนตะก็เอามือถือเขาออกมา แล้วเปิดรูปที่อยู่ในโทรศัพท์ไห้ดู

  อ้าปากค้าง กระพริ้บตา ปริ้บๆ 0_0 ฉัน

เฮ้อ ฉันอุตสาห่ ขอให้ เคนตะไม่ต้องได้รู้เรื่องนี้แต่มัน เฮ้อ ช่างเหอะ

" เอ่อ มันเป็นเรื่องเข้าใจผิดนะ " ฉัน

เคนตะ เอียงศีรษะ มองด้วยสายตาคมกริบ

" เอ่ม หมอนี่ บลาๆๆๆ " ฉันพยายามอธิบายทุกอย่างแต่ไม่ได้ผล มอง เคนตะยังคงอยู่ในโหมด งอล

 ฉัน มองผู้ชาย ร่างสูงโปร่ง ที่นั่ง อยู่ที่หัวเตียงหยิบหนังสือ ของฉันเอามาอ่าน -.-

" เค้าขอโทษน้าา เคน มันเป็นอุบัติเหตุจริงๆ " ฉันเดินไปนั่งข้างๆ กอดและซบไหล่ เคนตะ อย่างอ้อนวอน

"......." ยังคงเงียบ :'( 

พรึ่บบบบ

จู่ๆมือ ฉันไปจับหน้าของ เคนตะหันมาทางฉันอย่างอัตนุมัติ สายตาคมกริบของเคนตะยังคงเย็นชา ไม่เปลี่ยน  หึ่ยย หมั่นไส้

จุ๊บบบ~ >///<

ฉันดึงคอเสื้อของเคนตะ ไห้ตัวเขาโน้มลงมา ริมฝีปากของเราทั้งสองประกบกัน เพียงแค่แว๊ปเดียว

พลั่ก 

ฉันผลัก เคนตะ ออกห่าง

ตึก ตึก ตึก ~

เสียงหัวใจของเราทั้งสองเต้น อย่างผิดจังหวะ

 " เอ่อ ฉะฉัน ไปกินข้าวก่อนนะ " ฉันลุกขึ้น อย่างรีบเร่ง เพราะเรื่องกี้นี้เเหละ แต่กลับโดนแรงนึง กระชาก อย่างแรงกลับไป

   ริมฝีปากเรากลับมาประกบ อีกทีนึง จนฉันต้องเบิกตาโต

ตึ้ดดดด  ตึ้ดดดด ตึดดด

สายเรียกเข้า

" พี่ไซโคลน " >>>

พรึ่บบบ

เรา สองคนค่อยห่างกันออกไป

" อ๊า กำลังมีความสุขอยุ่พอเรย " เคนตะยิ้มเจ้าเล่ห์ มองหาฉัน ดูเหมือนจะหายโกรธแล้ว

กดรับสาย

" ครับพี่ ผมกำลังจะกลับครับ บลาๆๆ " 

ติ้ดด (วางสาย)

" พรุ่งนี้เจอกันนะตอน  หนึ่งทุ่ม เดี๋ยวฉันมารับ แต่งตัวไห้สวยๆนะ " เคนตะ เอ่ยขึ้น


ติดตามด้วยน้าา>>>







ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha