เหยื่อรักร้อน แสนหฤหรรษ์

โดย: สลิลฉัตร



ตอนที่ 2 : เริ่มต้นประเดิมบทรักร้อน 35%


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป



Cr.รูปภาพจากการ์ตูนของ ชินโจ มายู Shinjo Mayu 


ตึงๆๆ 

เสียงลูกบาสเก็ตบอลสลับกับเสียงรองเท้าของเหล่านักกีฬากระทบบนพื้นของสนามซ้อมภายในมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดัง ทุกจังหวะการซ้อมรวมทั้งเทคนิคในการเล่นของนักกีฬาแต่ละคนอยู่ภายใต้สายตาอันเฉียบคมของโค้ชหนุ่มไฟแรงอย่างเทมส์ เตชยุตซึ่งเคยเป็นหนึ่งในนักบาสทีมดังของมหาวิทยาลัยในอเมริกาที่เพิ่งเข้ามาดูแลทีมได้เพียงแค่หนึ่งอาทิตย์ แต่กลับสร้างความแข็งแกร่งและแนะเทคนิคใหม่ให้กับนักกีฬาในแต่ล่ะตำแหน่งของทีม

ปี๊ด....!!  

“เอาล่ะวันนี้พอแค่นี้ก่อน ที่เหลือก็หาเวลาซ้อมเพิ่ม อย่าลืมพรุ่งนี้หลังเลิกเรียนมาเจอกันที่นี่เหมือนเดิม”  โค้ชหนุ่มเอ่ยหลังจากเป่านกหวีดส่งสัญญาณหมดเวลาซ้อมเพื่อให้เหล่านักกีฬาทั้งหลายจะค่อยๆทยอยก้าวเข้ามารวมตัวกับยังริมสนามโดยมีผู้จัดการทีมและเหล่าผู้ช่วยคอยส่งผ้าขนหนูสำหรับซับเหงื่อรวมทั้งคอยส่งน้ำดื่มให้กับเหล่าหนุ่มๆ

ในระหว่างที่ทุกคนกำลังวุ่นวายอยู่นั้นร่างบางระหงของผู้จัดการทีมน้องใหม่ที่เพิ่งเข้ามาช่วยงานในวันแรกก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาภายในสนามท่ามกลางสายตาของเหล่านักกีฬาหนุ่มๆที่มองเธอกันเป็นตาเดียว

“ขอโทษด้วยค่ะ ที่มาช้า” ระรินดาโค้งศีรษะขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่

“มาซะเวลาเลิกซ้อมพอดี งั้นให้เธอก็ทำความสะอาดสนามซ้อมก็แล้วกันถือเป็นการประเดิม”  ริวผู้จัดการทีมจอมเฮี้ยบเอ่ยขึ้นพร้อมกับส่งสายตาโลมเลียไปยังผู้ช่วยผู้จัดการทีมคนใหม่อย่างระรินดาซึ่งวิ่งมาจนเหงื่อชุ่มกายทำให้เสื้อนักศึกษาสีขาวแนบกายเผยให้เห็นผิวกายและความอวบใหญ่ของอกสาวซึ่งเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้บรรดานักกีฬาหนุ่มต่างมองกันเป็นตาเดียวด้วยความตื่นตาตระการใจในรูปร่างอวบอิ่มของสาวแรกรุ่นอย่างระรินดาที่เรียกความร้อนระอุภายในกายให้ชายหนุ่มร้อนลุ่มกันเป็นทิวแถวโดยเฉพาะโค้ชหนุ่มซึ่งตีมาดขรึมแสร้งทำไม่สนใจทั้งที่จริงๆแล้วเขาอยากจะเข้าไปโอบกอดร่างบางอวบอิ่ม อยากบดเคล้าขยี้ริมฝีปากสีแดงสดฉ่ำดั่งเชอรี่สุกนั้นเหลือเกินว่าจะหวานสักเพียงไหน

“พวกเธอแยกย้ายไปกันได้แล้ว ส่วนคนมาสายเก็บอุปกรณ์ให้เข้าที่แล้วจัดการทำความสะอาดสนามให้เรียบร้อย” โค้ชหนุ่มสั่งน้ำเสียงเฉียบขาดเล่นเอานักกีฬาแต่ละคนต่างพากันเดินตรงไปยังห้องล็อคเกอร์เก็บเสื้อผ้า จะมีก็แต่หัวหน้าทีมอย่างริวที่มองหน้าโค้ชหนุ่มพร้อมกับชักสีหน้าไม่พอใจเพราะเขาตั้งใจจะทำความรู้จักกับผู้ช่วยสาวคนใหม่สักหน่อย

เวลาล่วงเลยไปจนมืดค่ำกว่าระรินดาจะทำความสะอาดและเก็บอุปกรณ์เข้าที่หญิงสาวรีบเปลี่ยนชุดเพื่อรีบกลับบ้านก่อนจะเลยเวลาไปมากกว่านี้

‘เห้อ...กว่าจะเรียบร้อย’ หญิงสาวบ่นพร้อมถอนหายใจขณะไขล็อคเกอร์เพื่อหยิบกระเป๋าเป้ขึ้นสะพายไหล่ แต่ในระหว่างที่รินดากำลังจะก้าวออกจากห้องล็อคเกอร์ ระหว่างนั้นเองระรินดาก็รู้สึกเหมือนถูกมือแกร่งของใครคนหนึ่งรวบเอวบางของเธอไว้ในขณะที่มืออีกข้างปิดปากเธอแน่นจนเสียงร้องที่เธอพยายามเปล่งให้คนช่วยกลายเป็นเสียงอู้อี้ในลำคอ 



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha