เหยื่อรักร้อน แสนหฤหรรษ์

โดย: สลิลฉัตร



ตอนที่ 3 : เริ่มต้นประเดิมบทรักร้อน 50%


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


Cr.รูปภาพจากการ์ตูนของ ชินโจ มายู Shinjo Mayu

รูปภาพที่เกี่ยวข้อง​ 

Cr.รูปภาพจากการ์ตูนของ ชินโจ มายู Shinjo Mayu



ความหวาดกลัวแล่นเข้าจู่โจมหัวใจระรินดา หญิงสาวพยายามขืนกายไม่ยอมก้าวตามบุคคลลึกลับที่กำลังลากรั้งเธอมายังห้องที่อยู่ติดกับห้องล็อคเกอร์

“โอ๊ย!!” ระรินดาร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บจุกเมื่อถูกเหวี่ยงลงไปบนพื้นซึ่งมีเพียงเบาะบางๆขนาดใหญ่กลางห้องซึ่งมีเพียงแสงสลัวจากไฟของสนามลอดเข้ามาพอได้เห็นบรรยากาศรอบๆห้องแบบลางๆทำให้มองเห็นเสี้ยวหน้าคมคร้ามของบุคคลที่ฉุดรั้งเธอมาภายในห้องนี้

“ขะ...คุณเป็นใคร ต้องการอะไร” เสียงหวานสั่นสะท้านเอ่ยถามทั้งที่ใจหวาดกลัวพลางกระเถิบถอยร่อนจนชิดกับผนังห้องที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์กีฬาชำรุด

คนถูกถามไม่ตอบแต่กลับยิ้มแฝงเลศนัยพร้อมกับย่างสามขุมเข้ามาใกล้ก่อนจะย่อกายลงนั่งตรงหน้าเด็กสาว

“เธอคิดว่าฉันพาเธอมาที่ลับตาคนแบบนี้เพื่ออะไร”

“ได้โปรดปล่อยฉันไปเถอะนะคะ” ระรินดาร้องขอเสียงสั่นด้วยความหวาดกลัว ดวงตาคู่สวยพยายามจับจ้องใบหน้าบุคคลที่จับตัวเธอมาแล้วเธอก็ต้องตกใจเมื่อเห็นใบหน้าของชายหนุ่มปริศนาตรงหน้า

“ขะ...โค้ช โค้ชเทมส์” ระรินดาแทบไม่อยากจะเชื่อว่าคนที่ฉุดกระลากรั้งเธอคือโค้ชหนุ่มที่เหล่านักกีฬาต่างชื่นชม และยังเป็นที่กรี๊ดกร๊าดของบรรดาเชียร์ลีดเดอร์สาวรวมทั้งเหล่าผู้จัดการทีมที่ต่างฝันอยากจะเป็นคู่ควงของโค้ชหนุ่มมาดขรึม

“โค้ช...พาระรินมาที่นี่ทำไมคะ” หญิงสาวตัดสินใจถามออกไป

“ลงโทษน่ะสิ” โค้ชหนุ่มตอบเพียงสั้นๆด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ลงโทษ เรื่องอะไรคะ ระรินทำอะไรผิดอย่างนั้นหรือคะ” หญิงสาวถามอย่างไม่เข้าใจถึงสาเหตุที่โค้ชหนุ่มทำกับเธอ

“ก็ที่เธอมาสายยังไงล่ะ” ชายหนุ่มหยิบยกเรื่องการมาสายของเหยื่อสาวที่เขาหมายตาขึ้นมาเป็นข้ออ้างในการที่เขาจะชิดใกล้สาวน้อยตรงหน้า

“แต่โค้ชก็ลงโทษให้ระรินทำความสะอาดสนามซ้อมกับจัดเก็บอุปกรณ์แล้วนี่คะ” หญิงสาวสวนกลับอย่างไม่ยอมเช่นกัน เพราะเธอเชื่อว่าการมาสายของเธอไม่ได้เป็นความผิดร้ายแรงและไม่ได้สร้างปัญหาให้กับทีม

“ก็ใช่ แต่ฉันอยากจะลงโทษเธอเป็นกรณีพิเศษแบบOne By One” เทมส์เอ่ยกำกวมพร้อมกับจ้องมองดวงหน้าหวานจับใจโดยเฉพาะริมฝีปากอิ่มรูปกระจับสีชมพูสดที่เขาอยากจะแนบริมฝีปากร้อนบดขยี้ให้หนำใจ อยากรู้นักว่ารสชาติจะหวานล้ำตราตรึงแค่ไหน

“ระรินว่าเราออกไปคุยกันด้านนอกจะดีกว่าไหมคะ ในนี้มืดแล้วก็ฝุ่นเยอะด้วยค่ะ” หญิงสาวหาข้ออ้างออกจากสถานการณ์อันตราย

คนเจ้าเล่ห์เลิกคิ้วก่อนจะเอื้อมมือไปหาหญิงสาว “ก็ดีเหมือนกัน มาสิ”

ระรินดามองหน้าอีกฝ่ายอย่างไม่ไว้ใจนัก แต่สุดท้ายเธอก็ยอมส่งมือบางให้อีกฝ่าย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha