เขี้ยวพิศวาส

โดย: มนกร



ตอนที่ 2 : เซอร์ไพรซ์ซะไม่มีล่ะ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป





“เฮ่อ....ถึงซะที และเรายังอยู่...เรายังไม่ตาย???”


เธอเชื่อว่าครั้งนี้จะเป็นการเดินทางที่เธอจะต้องจดจำไปตลอดชีวิตอย่างแน่นอน...เธอลงจากรถตู้ด้วยใบหน้าที่ต่างจากตอนขึ้นราวฟ้ากับเหว จากสดใสซาบซ่า กลายเป็นหน้าซีด ปากสั่น สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว 

“นี่ค่ะ”  เธอยื่นกระดาษจดที่อยู่ให้ลุงคนขับรถตู้ดู “หนูจะไปที่นี่ล่ะค่ะ ลุงช่วยหนูหารถไปส่งหน่อยเถอะค่ะ”

“อ่อ  แถวบ้านพักตำรวจ  เดี๋ยวลุงเรียกมอเตอร์ไซค์ให้...” ลุงคนขับรถตู้หันไปกวักมือเรียกมอเตอร์ไซค์ซึ่งเป็นวินหน้าขนส่ง เธอไม่ได้มองตามไป เพราะใจยังสั่นๆ ขายังอ่อนแรง มือแขนยังล้าๆ ตอนนี้เธออยากไปถึงบ้านพักของอาชวินโดยเร็วที่สุด

“เอ่อ...ลุงคะ เราควรจะแจ้งความเรื่องที่เกิดขึ้นนะคะ”

ลุงโบกมือปัด  “อย่าไปยุ่งกับพวกมาเฟียเลยหนู  ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นซะ”

“แต่มีคนตายนะคะ และเราทุกคนเห็น...”

“เราไม่เห็นอะไรทั้งนั้นหนู เชื่อลุง”

จันทร์ฉายหน้าค้าง หัวเราะแทบไม่ออก “แต่...”

“โน่น รถมาแล้ว ลูกชายลุงเอง เดี๋ยวให้มันไปส่งนะ”

ลุงรีบตัดบทแล้วเดินจากไป มันยิ่งทำให้เธอเชื่อแล้วว่าที่นี่เป็นเมืองเถื่อนจริงๆ

เธอซ้อนมอเตอร์ไซค์รับจ้างเข้าไปในตัวเมือง โดยใช้เวลาประมาณสิบนาทีเท่านั้น จากนั้นก็ตรงไปยังชานเมืองซึ่งอยู่ทางทิศเหนือของอำเภอ ไม่นานนักก็ถึงปากทางเข้าบ้านพักตำรวจตามที่อยู่

“จอดตรงนี้เลยค่ะ ไม่ต้องเข้าไปในซอย” เธอยื่นค่าโดยสารให้มอเตอร์ไซค์ แล้วเดินเข้าซอยไปเงียบๆ “เอานะ เดี๋ยวก็ได้เจอพี่วินแล้ว ยังไงก็ต้องทำในสิ่งที่ตั้งใจเอาไว้ให้ได้ก่อน จากนั้น เราจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้พี่วินฟัง”


จันทร์ฉายกระชับกระเป๋าเสื้อผ้าใบขนาดย่อมในมือ เดินฝ่าอากาศหนาวเย็นและกลิ่นความหอมสดชื่นจากต้นไม้ตามรายทาง ในซอยนี้มีบ้านพักข้าราชการหลายหลัง เป็นบ้านเดี่ยวกะทัดรัดที่ก่ออิฐฉาบปูนอย่างดี แต่ละหลังปลูกห่างกันพอสมควร แต่ไม่มีรั้วรอบขอบชิด   

“นี่ไง บ้านเลขที่ตรงกับที่จดไว้เลย” เธอดูป้ายเล็กๆที่ติดอยู่ตรงเสาไม้ตรงปากทางเข้าบ้าน “รถจอดอยู่ด้วย แสดงว่าอยู่บ้านแน่นอน”

จันทร์ฉายรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาแล้ว ขณะเดินเลียบๆเคียงๆไปที่หน้าต่างของบ้านพัก ซึ่งเปิดทิ้งไว้เพื่อรับลม

“บ้านพักสวยเชียว นึกแล้วทำไมพี่วินถึงไม่เคยกลับบ้าน มาอยู่ตั้งครึ่งปีแล้ว ไม่เคยบ่นว่าเหงาสักคำ ไหนดูซิ ทำอะไรอยู่” เธอย่องไปที่หน้าต่างบานเล็กๆใกล้ห้องรับแขก เพื่อจะแอบมองดูข้างใน “ฮึ้ม...อยากเห็นหน้าพี่วินแล้วสิ ว่าจะทำหน้ายังไงตอนที่เห็นฉัน ฮิฮิ คงจะเหวอ”

แต่คนที่เหวอ...กลับเป็นเธอ ไม่ใช่พี่วิน

“หะ...นั่น...อะ...” ทันทีที่เธอเห็นภาพข้างใน ขากรรไกรเธอค้าง ตาเหลือกโปน หัวใจแทบหยุดเต้น เรียกว่าช็อคไปหลายวินาทีทีเดียว “มะ...ไม่จริง...ไม่จริง”

จันทร์ฉายตัวสั่นงันงก ก่อนน้ำตาจะไหลพรากอาบแก้ม เธอยกมือขึ้นปิดปากเพื่อกลั้นเสียงสะอื้นไว้ ขณะมองดูอาชวินกับสาวสวยคนหนึ่งกำลังมีเซ็กส์กันอยู่บนโซฟา โดยสภาพล่อนจ้อนทั้งคู่ พวกเขากำลังสมสู่กันอย่างเมามันส์ จนร้องครางระงมลั่นห้อง

“ซี๊ดดดด อา...อ้า..ผู้กองขา  อรจะตายอยู่แล้ว” สาวนางนั้นร่ำร้องครวญครางสุขสม ขณะผู้กองหนุ่มขยับบั้นท้ายกระแทกกระทั้นเข้าใส่ระหว่างซอกขาของเจ้าหล่อนไม่มียั้ง

“โอ้ววว อ้า....อรจ๋า  อรคนสวย  ทำไมคุณเซ็กซี่อย่างนี้” สาวนางนั้นชื่ออร พี่วินของเธอคร่ำครวญแต่ชื่อของเจ้าหล่อนไม่หยุดปาก “อรอนงค์...คุณสวยไปทั้งตัวเลยจริงๆ”

ชายหนุ่มพร่ำขณะริมฝีปากคลอเคลียบนยอดอกของหญิงสาว เจ้าหล่อนหัวร่อระริก เด้งอกรับรสลิ้นอุ่นซ่านสุดเร้าใจ   

“อ้า...อื้อ...ซี๊ดดดด เก่งจังเลยค่ะ อรช๊อบชอบค่ะ ทำอีกสิคะผู้กอง ทำอรอีกสิคะ อย่าหยุดนะคะ” เจ้าหล่อนทำเสียงเล็กเสียงน้อย ร่อนอกเบียดบดใบหน้าชายหนุ่มอย่างยั่วยวน “กัดอรเดี๋ยวนี้ กัดสิคะ”

แล้วเขาก็ทำตามที่เธอร้องขอ ใช้ริมฝีปากเม้มยอดปทุมถันอย่างรุนแรง ก่อนใช้ฟันขย้ำเบาๆ เจ้าหล่อนร้องอู๊ววววว ราวกับสะใจจัด เมื่อเจ้าหล่อนพอใจแล้วก็ผลักอกชายหนุ่มส่งสัญญาณให้เขายืนขึ้นตรงหน้า

“อรจะกัดผู้กองบ้างละนะ” แล้วเจ้าหล่อนก็แลบลิ้นออกมาเลียริมฝีปากตัวเอง ก่อนก้มเข้าหาลำแข็งแรงที่จ่อราวกับปืนที่พร้อมยิง ริมฝีปากสีแดงสดงับปลายยอดป้านแล้วดูดเลียอย่างเอร็ดอร่อย ราวกับมันเป็นอาหารรสเลิศ ชายหนุ่มเงยหน้ามองเพดาน ระบายเสียงครวญครางเร่าร้อน

“โอววววว  อรอนงค์ คุณ...สุดยอดจริงๆ  ซี๊ดดดดด” เขาพร่ำครวญคราวสุขซ่านไม่ขาดปาก สาวปากแดงก็ละเลงลิ้นราวกับมันเป็นเครื่องใช้ไฟฟ้าที่หากยังไม่ถอดปลั๊ก มันก็จะทำงานแบบไม่ยอมหยุด

เจ้าหล่อนท่าจะร้อนแรงและเจนจัดไม่น้อย...แบบนี้สินะ ที่พี่วินชอบ จันทร์ฉายตัวสั่นและหายใจไม่ออก  

“โอ๊ะ!

“อุ๊ย!  ผู้กองขา เต็มปากอรเลยค่ะ” เจ้าหล่อนหัวเราะระริก ก่อนสูบน้ำขาวขุ่นจากปลายยอดป้านเข้าร่างกายอย่างยินดี เจ้าหล่อนกลืนมันอย่างไม่นึกรังเกียจ และทำความสะอาดท่อนของเขาจนสะอาดเอี่ยมจากโคนจดปลาย “ดีมั้ยคะผู้กอง”

“ดีสิ  ไม่เคยรู้สึกดีเท่านี้มาก่อนเลย” แน่ล่ะ ก็เธอไม่เคยให้เขาแตะเนื้อต้องตัวด้วยซ้ำ...ไม่รู้สิ...เธอไม่เคยมีอารมณ์แบบนั้นกับเขามาก่อนเลย แม้แต่ตอนนี้ ตอนที่เห็นเขาล่อนจ้อนขณะฟัดกับสาวนมโตปากแดง

“ทำให้อรเสียวหน่อยสิคะ ใช้ปากกับของอรบ้างนะคะคนดี” เจ้าหล่อนอ้อนวอน ขณะหย่อนตัวลงนอนบนโซฟาแล้วถ่างขาร้อยแปดสิบองศา

“ได้สิ   ผมจะทำให้อรดิ้นเหมือนอยู่บนกองไฟเลย”

อยู่ในกระทะทองแดงมากกว่า...ทำไมเธอรู้สึกรังเกียจนะ แทนที่จะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟแล้วเข้าไปกระชากแฟนหนุ่มออกมาจากอกบวมๆของแม่จิ้งจอกสาว...เชอะ!  ใหญ่เทอะทะแต่หย่อนคล้อยเหมือนใช้งานมาหนัก มันจะมาสู้หน้าอกหน้าใจที่ทรงสวย เต่งตึง และสดกว่าได้ยังไง...อาชวินพลาดแล้ว...พลาดมากที่เลือกกินของเน่า!!!  

“มาเลยค่ะ จัดมาหนักๆ มาดูกันว่าใครจะหมดแรงก่อนกัน ฮิฮิ” เจ้าหล่อนหัวเราะระริก กระดิกนิ้วเรียกอย่างเย้ายั่ว แล้วผู้กองหนุ่มจะรอช้าอยู่ไย กระโดดลงไปจัดการให้สิ้นซาก เขาจัดให้เจ้าหล่อนชุดใหญ่แบบไม่มียั้ง ไม่มีหยุด ทำแล้วทำอีก จนถุงยางเกลื่อนไปทั้งห้อง  

พี่วิน...แบบนี้เองสินะ ถึงไม่เคยกลับบ้าน...ที่นี่มีอะไรสนุกๆให้ทำเยอะแยะเลยสินะคะ

จันทร์ฉายยืนนิ่งไปนาน ราวกับลืมหายใจไปแล้ว เธอทำอะไรไม่ถูกจริงๆ จะผลักประตูเข้าไปตบผู้หญิงคนนั้นหรือถีบพี่วินของเธอดี ???

“มันช่าง...เซอร์ไพรซ์  อะไรอย่างนี้” เธอกัดกรามแน่น หน้าแดงก่ำเหมือนถูกเผาไฟ โกรธก็โกรธ ชังก็ชัง แต่สุดท้าย คำว่าเสียใจกลบทุกอารมณ์สิ้น เธอแค่รู้สึกผิดหวังในตัวเขาเท่านั้น เธอปาดน้ำตาทิ้งแล้วหันหลังให้กับคนทรยศ เดินออกมาจากชีวิตเขา  

พี่วิน...จันทร์เกลียดพี่ที่สุดเลย !

“แล้ว...คราวนี้จะเอายังไงต่อล่ะยัยจันทร์ จะกลับกรุงเทพฯเลยเหรอ? นี่ฉันตั้งใจมาอยู่ที่นี่ตั้งสิบวันเลยนะ” เธอคิดไม่ตก ขณะยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ตรงปากทางเข้าบ้านพักของชายหนุ่ม “ทำไมมันรู้สึกเคว้งคว้างอย่างนี้นะ นี่ฉันมาทำอะไรที่นี่เนี่ย ฉันไม่ควรมาเลย”

เธออยากลองใจเขาอีกครั้ง จึงยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดส่งสติ๊กเกอร์อวยพรวันเกิดอาชวินไปในไลน์ด้วยมือสั่นๆ...เธออยากจะรู้ว่าเขาจะหยุดทำกิจกรรมรักแล้วโทรกลับเธอมั้ย

เธอรออยู่ครู่หนึ่ง เขายังไม่เปิดดู แน่ล่ะ วินาทีนี้ คงไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการเล่นเซ็กส์กับกิ๊กสุดแซ่บ เธอก็เลยตัดสินใจกดโทรออกไป

หัวใจของจันทร์ฉายเต้นรัว ขณะรอปลายสาย หากแล้ว รอกระทั่งสายตัดไป เขาก็ไม่รับ เธอลองอีกครั้ง เขาก็ไม่รับ...ไม่รับและไม่รับ!!!

“พี่วิน!  จันทร์ไม่คิดเลยว่าพี่จะเลวขนาดนี้” เธอข่มกลั้นความโกรธแทบไม่ไหว แล้วกดโทรศัพท์เป็นครั้งที่หก ซึ่งคำตอบก็เหมือนเดิม เขาไม่ยอมรับโทรศัพท์ของเธอ...เธอ ซึ่งได้ชื่อว่าคนรัก “คุณคงคิดว่าตอนนี้ ฉันอยู่ต่างประเทศสินะ ขอบคุณนะ ที่ทำให้ฉันเห็นธาตุแท้ของคุณซะก่อน ก่อนที่เราจะแต่งงานกัน!!!


หญิงสาวตัดสินใจเดินจากมา เธอมองไม่เห็นจุดหมายปลายทาง แต่ก็ไม่คิดจะหันหลังกลับ เธอยังไม่อยากกลับกรุงเทพฯในตอนนี้ เธอลาพักร้อนตั้งสิบวัน หากกลับไปเสียแต่วันแรก คงมีคำถามมากมายจากเพื่อนร่วมงานที่โรงพยาบาลสัตว์  

“ไปเที่ยว เที่ยวมันให้ทั่วเหนือไปเลย ไปปาย ไปเชียงใหม่ ไปน่าน ไปลำพูน ลำปาง...ว๊าย!” เพราะแรงปะทะของผู้ชายคนหนึ่ง ทำให้เธอกระเด็นลงไปนั่งแหมะที่พื้น “โอ๊ยยยย”

“เกะกะจริงโว้ย!!!!” เขาพูดแค่นั้น ก่อนจะหันมองเส้นทางที่เธอเพิ่งเดินออกมา ใบหน้าของชายอายุราวสามสิบห้า หนวดเครารุงรัง ใบหน้าถมึงทึง ดวงตาดุขึงเต็มไปด้วยความโกรธ และที่สำคัญในมือของเขามีปืนอยู่ด้วย

“ปะ...ปืน...” เธอตาเหลือก จ้องไปยังปืนในมือเขา เธอใจหายวาบ คิดว่ายังไงเขาคงไปก่อเรื่องเลวร้ายแน่ๆ และสำคัญไปกว่านั้น เธอเห็นทั้งหน้าและปืนของเขาด้วย...เธอจะทำอย่างไรดี...วิ่งสิวิ่ง???

“ไม่ต้องกลัว ผมไม่ทำอะไรคุณหรอก ไปซะ!!!

เขาบอกเสียงดุดัน ก่อนก้าวไปข้างหน้า เธอลุกยืนฉับ

“คะ...คุณจะไปทำอะไรน่ะ”

เขาชะงัก ก่อนจะถอนหายใจเสียงดัง “ไปยิงคน ถ้ายังไม่อยากตายก็ไปไกลๆไป เว้นแต่อยากตาย” แล้วเขาก็หันปืนมาทางเธอ หัวใจเธอหล่นวูบ ถอยหลังกรูด โบกมือห้ามสั่นๆ

“ไม่ค่ะ ฉันยังไม่อยากตาย แต่ แต่ แต่...คุณจะไปยิงใคร”

ดวงตาของเขาราวกับเสือร้าย จ้องเธอเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ

“อยากตายมากใช่มั้ย  ได้” เขาขึ้นไก เธอตกใจหน้าเหวอ ขยับถอยหลังอีกสองสามก้าว แล้วพลาดทำให้ล้มลงไปนอนคลุกดินอีกครั้ง “ยิงผู้หญิงสักนัด สองนัด ก่อนไปยิงไอ้ตำรวจหน้าตี๋ขี้หม้อ คงไม่เปลืองกระสุนหรอกมั้ง”

เธอตาเหลือก “ยิงตำรวจ!

“ใช่  แล้วก็ยิงนังแพศยาด้วย บังอาจคบชู้ ต้องส่งมันทั้งคู่ไปปีนต้นงิ้วในนรก” เขาพูดขณะดวงตาลุกเป็นไฟ “นังอรอนงค์ กูเข้าป่าไปไม่กี่วัน ริอ่านเล่นชู้  กูไม่ไว้ชีวิตมึงแน่”

“นังอรอนงค์!” เธอตัวแข็งเป็นหิน เมื่อรู้ว่าเขากำลังจะไปยิงใคร เพราะถึงแม้ตอนนี้ เธอจะเกลียดอาชวินเข้ากระดูกดำไปแล้ว แต่เธอก็ไม่ได้อยากให้เขาตายนี่นา เธอจะทำอย่างไรดี “อย่า อย่าฆ่าเขานะ ถ้านายฆ่าเขา นายติดคุก อนาคตไม่เหลือแน่ คิดดูให้ดี ยิงตำรวจมันเรื่องใหญ่นะ อย่าเอาชีวิตไปแลกกับคนเลวคู่นั้นเลย เชื่อฉันเถอะ”

ชายผู้นั้นหยุด และฉุกคิด

“ที่เธอพูดก็ถูก แต่มันไม่ใช่วิธีของฉัน ฉันฆ่าเป็นอย่างเดียว”

เขาพูดจบก็หันหลังจะเดินต่อ หญิงสาวหัวหมุน ทำอะไรไม่ถูก เธอหันไปเห็นไม้ท่อนหนึ่งวางอยู่ใกล้มือจึงหยิบขึ้นมาแล้วลุกอย่างเร็ว วิ่งเข้าไปฟาดที่ศีรษะของเขาเต็มแรง เขาหยุดกึก เลือดไหลพรากตกจากศีรษะ

ฉันทำอะไรลงไป!!!!????

จันทร์ฉายตกใจหน้าซีด...กลัวจนตัวสั่น  ในใจภาวนาให้เขาสลบ แต่เขากลับยืนนิ่งเหมือนหินที่ถูกสาป ก่อนค่อยๆหันมามองหน้าเธอ ด้วยสายตาลุกเป็นไฟ

เธอตายแน่!!!



@@


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha