เกมหัวใจมาเฟีย

โดย: กาญจนวณิช



ตอนที่ 11 : เรื่องสุดแสนจะเซอร์ไพรซ์


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป






ตอนที่ 10

 

 

“ขอทางหน่อยครับ”

น้ำเสียงโอหังยังน้อยกว่าใบหน้าของเขาเสียอีก

“ไคล์...” เมริสาเองก็ตกใจไม่แพ้ร็อกกี้ อยู่ๆเขาก็โผล่ออกมาจากห้องเก็บไวน์อย่างนั้นหรือ เธอหันมองเขา แปลกใจ สงสัย เขาต้องการอะไรถึงได้ซ่อนตัวอยู่ตั้งนาน

“อยู่ด้วยกันเหรอ” ร็อกกี้ถาม หน้าตึงเล็กน้อย

เธอจะอ้าปากพูด แต่ความคิดหนึ่งหยุดไว้ เธอควรจะฉวยโอกาสนี้เพื่อบอกลาเขาไม่ใช่เหรอ

“ก็อย่างที่เห็นล่ะค่ะ” เธอพูดพลาง ยื่นมือเข้าไปสอดที่แขนของไคล์ไว้ เขาขมวดคิ้ว แต่รู้ได้ทันทีว่าตกเป็นเครื่องมือของหญิงสาว ก็เพราะตัวเธอสั่นเล็กน้อย “ฉันคงไม่ต้องอธิบายอะไรนะคะ”

“ไม่เป็นไร” แต่โกรธ “ผมไม่ถือ เพราะถ้าทุกอย่างมันดี คุณคงไม่ร้องตะโกนให้คนช่วยหรอก จริงไหม”

สีหน้าของร็อกกี้ท้าทาย ไคล์ยิ้ม ก่อนปลดแขนหญิงสาวออกอย่างไม่ไยดี เธอทำหน้าแทบไม่ถูก เมื่อชายหนุ่มไม่ยอมเล่นละครตบตาด้วย แน่ล่ะ เขาจะช่วยเธอทำไม ฆ่าได้เขาคงฆ่าเธอไปแล้ว

ชายหนุ่มเดินลับไป ปล่อยให้หนุ่มสาวได้ตกลงอนาคตกันต่อ

“ร็อกกี้...ไม่ว่าตอนนี้คุณคิดจะทำอะไรอยู่ ฉันว่ามันไม่ถูกต้อง”

“แล้วใครล่ะที่ทำถูกต้อง คุณ ผม หรือไอริส” ชายหนุ่มเกรี้ยวกราดขึ้นเล็กน้อย ยามเอ่ยชื่อใครอีกคนตามมา “หรือหมอนั่น...ไคล์ คาร์โล!!!

เธอจ้องดวงตาร้อนรนของเขาอย่างไม่เข้าใจ “มันเกี่ยวกับเขาตั้งแต่เมื่อไหร่หรือคะ”

ก็ตั้งแต่ที่เธอแสดงอาการดีใจที่เห็นเขาปรากฏตัวนั่นละ ชายหนุ่มไม่ตอบคำถามของเธอ คว้ามือเธอแล้วลากไปด้วยกัน เธอสะบัดมือออกจากฝ่ามือหนาที่เคยจับมือไอริส เธอไม่รู้สึกชนะเลยสักนิดหากเขาเลือกเธอในวันนี้ 

“ฉันเดินไปเองได้ค่ะ” เธอบอกให้เขารู้ว่าสองขาของเธอยังใช้งานได้ดี ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาเขา เมริสาเดินนำเขาไปหลายก้าว

ชายหนุ่มมองตามร่างระหง เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเขาทำแบบนี้เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้ว แต่เธอไม่เคยรู้ เขาโง่บรมเลยที่ปล่อยให้ตัวเองแหวกว่ายอยู่ในรสรักของนางฟ้าจอมปลอมตั้งนาน แทนที่จะเดินพร้อมกับหญิงสาวที่อบอุ่นที่สุดคนหนึ่ง

“ผมมีใครบางคนจะแนะนำให้คุณรู้จัก”

“ฉันจำเป็นต้องรู้จักเหรอคะ”

“จำเป็น” เขาว่า “เพราะคุณเป็นคนสำคัญของผม”

“ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ”

ชายหนุ่มโอบเอวเธอไว้ เมริสารู้สึกอึดอัด “ถ้าคุณไม่ไปกับผมดีๆ ผมจะจูบคุณให้ปากแตกเลย” เขายืนยันคำพูดนั้นด้วยการก้มลงมา เธอเลื่อนใบหน้าหนี

“คุณคงไม่รู้ว่าไอริสอยู่บนเรือลำนี้”

เขาหัวเราะเสียงขื่น “บอกแล้วไง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับไอริส”

ชายหนุ่มจูงมือเธอเดินผ่านประตูบานใหญ่ เข้าสู่งานเลี้ยงที่ยังกรุ่นไปด้วยข่าวดี ทุกคนดื่มกินสังสรรค์และพร่ำอวดความสำเร็จของตนเองเพื่อความโดดเด่น

ชายหนุ่มผู้สวมสูทหรู ท่วงท่าสมาร์ทกำลังทำในสิ่งที่แขกเหรื่อทุกคนแปลกใจ นั่นคือควงคู่บริกรสาวเข้ามาร่วมเต้นรำในงานเลี้ยง เขากำลังจะทำให้เธออับอายใช่ไหม

“เต้นรำกันนะ” เขาคว้ามือเธอมาวางบนบ่า เธอตื่นตระหนก ไม่คุ้นชินกับการถูกจับจ้อง ด้วยสายตาประหลาด ดูแคลน และขบขัน

“คุณกำลังทำอะไรร็อก ฉันไม่เต้น ฉันต้องการจะออกไปจากงานเลี้ยงให้เร็วที่สุด”

“ไม่ คุณต้องอยู่กับผม” เขาจับเอวเธอไว้ เริ่มโยกไปตามเสียงเพลง “ผมจะทำให้คุณกลายเป็นนางฟ้าในชั่วข้ามคืน แล้วคุณจะแปลกใจ”

“ฉันแปลกใจมามากพอแล้ว”

ไคล์ยืนคุยกับจูเลียร์ แต่สายตาจับจ้องที่สาวไทยในอ้อมแขนของชายหนุ่ม ในที่สุด เธอก็ยอมเดินตามเขามาสินะ เขาจิบไวน์จนค่อนแก้ว แล้วเรียกบริกรมาเติมใหม่

เต้นยังไม่ทันจบเพลง ร็อกกี้ฉุดมือหญิงสาวลงจากฟลอร์ เดินฝ่าแขกเหรื่อ ไปยังกลุ่มผู้บริหารบริษัท ที่ยังสนทนากันอยู่ พวกเขาหันมอง แปลกใจ เมื่อเขาโผล่เข้าไป พร้อมหญิงสาวที่สวมชุดเสิร์ฟจากร้านอาหารไทย

มัสซิโมยืนอยู่ตรงนั้นด้วย แต่ไร้เงาของไอริส เธอหายไปไหนนะ  

“สวัสดีครับคุณมัสซิโม” เขาเอ่ยพร้อมกับโค้งให้อย่างงดงาม เมริสาจำต้องแสดงความเคารพชายสูงวัยตามผู้ที่นำมา เธอไม่รู้หรอก ว่าร็อกกี้กำลังคิดทำอะไรอยู่ แต่ที่สัมผัสได้คือเธอต้องเจอเรื่องซวยอภิมหาซวยอีกแน่ 

“มีอะไร”

เจ้านายมองลูกน้องระดับล่างด้วยสายไม่สบอารมณ์นัก น้ำเสียงห้วน กระด้างหู

“ผมมีเรื่องสำคัญจะกราบเรียน”

“เวลานี้เหรอ” ชายชราเลื่อนสายตามองหญิงสาวที่เจ้าหนุ่มยังจับมือไว้แน่น เธอดูตระหนกไม่น้อย เพราะเธอไม่เข้าใจว่าเขาจะพาเธอมาแนะนำกับท่านประธานมัสซิโมเพื่ออะไร

“ครับ เป็นเวลาที่เหมาะสมที่สุด”

“มัสซิโมคะ” น้ำเสียงใสแจ๋วของมาดามป้ายแดงดังก่อนตัวจะปรากฏ เธอหายไปจากงานเกือบชั่วโมง เพื่อไปเปลี่ยนชุดใหม่ เติมเครื่องสำอางบนใบหน้า สวมสร้อยเพชรอันใหม่ที่ราคาแพงกว่าที่เคยได้รับหลายเท่า “ฉันพร้อมจะเต้นรำกับคุณแล้วค่ะ"

ตาแก่มัสซิโมต้อนรับเมียสาวด้วยการกางแขนซ้ายออก เจ้าหล่อนกระโจนเข้าสู่อ้อมแขนของมหาเศรษฐีอย่างเต็มอกเต็มใจ

“สวยมากที่รัก”

เมริสาอึ้งกับภาพที่เห็น นี่เหรอ คนที่ไอริสเลือก คนที่เธอจะแต่งงานด้วย หญิงสาวเหลือบมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆเธอเห็นใจ เธอรู้แล้วว่าทำไมเขาจึงอยากให้เธอมาด้วยกัน เขาคงอยากให้เธอจับมือเขาไว้แน่นๆ เพื่อเป็นกำลังใจให้เขาก้าวผ่านมันไป 

และทันทีที่ไอริสหันมาเห็นเมริสา เจ้าหล่อนช็อกไปสามวินาที ทั้งแปลกใจ ประหลาดใจและสงสัย โดยเฉพาะเมื่อเห็นคนรักของเธอยืนอยู่ตรงนี้ด้วย เธอหน้าซีดเหมือนไก่ต้มขมิ้นที่ร้าน เครื่องสำอางราคาแพงช่วยอะไรเธอไม่ได้เลย  

“เรื่องสำคัญที่ว่านั้น เอาไว้คุยกันวันหลังได้ไหม”

ร็อกกี้จ้องมองมาดามคนใหม่ของเจ้านาย “ไม่ได้ครับ”

ไอริสใจคอไม่ดี เธอสบตาเมริสา สายตาเหมือนจะขอร้องให้เธอช่วยหยุดร็อกกี้ที เธอไม่อยากเป็นนางฟ้าตกสวรรค์ตั้งแต่วันแรกที่ได้ขึ้น

มัสซิโมขมวดคิ้วขาวจนหน้าผากเป็นร่อง “ว่ามา”

“เพลงนี้ เป็นเพลงโปรดของคุณไม่ใช่หรือคะ เราไม่ควรออกไปเต้นรำกันหรือ”

“ผมจะแต่งงานกับเธอครับ!!!” ประโยคนั้นหยุดทุกคนไว้ ทั้งมัสซิโม ไอริส เมริสา หรือแม้แต่ไคล์ ที่ยืนจิบไวน์อยู่ไม่ไกลนัก เขาดึงปากแก้วออกจากริมฝีปาก แล้วหันมองหญิงสาวคนนั้น

“ผู้หญิงคนนี้เหรอ” ตาแก่ชี้ไปทางเมริสา ที่ยังยืนตัวแข็ง ไม่หายใจ

ไอริสกระพริบตาปริบๆ ก่อนจะหันไปหยิบไวน์จากโต๊ะมาดื่มรวดเดียวหมด คว้าแก้วที่สองมาถือไว้

“ครับ เป็นเธอคนนี้”

“คุณ...” เธอกำมือเขาแน่น ส่งสายตาบอกให้เขาหยุดเล่นตลก “อย่านะ...”

“ผู้หญิงที่แกคบหามานาน คือคนนี้เองเหรอ เข้าท่านี่”

“ครับคุณพ่อ!

ไอริสหันขวับมองหน้าคนที่เพิ่งเรียกสามีเธอว่าคุณพ่อ ดวงตาของเธอเบิกกว้างเหมือนเห็นผี เธอกระดกไวน์แก้วที่สองรวดเดียว ก่อนกลืนมันลงคอ

เมริสาเหลือบมองชายหนุ่มที่กำลังยิ้มเยาะอย่างผู้ชนะ แน่ล่ะ เกมนี้เขาชนะขาดลอยเลย  โดยมีเธอร่วมเล่นอย่างไม่เต็มใจนัก

เธอไม่แปลกใจเลยที่ร็อกกี้ มิลเลอร์ ไม่ยอมใช้นามสกุลของบิดา ดูเหมือนคนคู่นี้ไม่ถูกกันสักเท่าไหร่

“ผมกับเธอจะแต่งงานกันให้เร็วที่สุด เราจะมีทายาทตัวน้อยให้คุณพ่ออุ้ม”

“แกบอกแม่แกรึยัง”

“ผมจะบอกเธอหลังจากลงเรือในวันพรุ่งนี้ครับ” ร็อกกี้สบตาไอริสชั่ววินาทีหนึ่ง เธอสัมผัสได้ถึงความเย้ยหยันอันรุนแรง เขากำลังแก้แค้นเธออยู่อย่างนั้นหรือ โดยใช้หญิงสาวที่ไม่คู่ควรอย่างเมริสา

“ฉันแล้วแต่แม่แก แม่แกว่าอย่างไรก็ตามนั้น อายุของแกมันก็สมควรแล้ว แต่งงานเมื่อไหร่ แกควรจะลาออกจากตำแหน่งกระจอกๆนั่นซะ ไม่อย่างนั้น แกจะไม่มีเงินเลี้ยงลูกเมีย อย่ายโสให้มันมากนัก ฉันเบื่อ”

“ขอบคุณที่หวังดีครับ” ชายหนุ่มโน้มศีรษะแก่บิดา ผู้ซึ่งทิ้งมารดาของเขาไว้ในบ้านอันโดดเดี่ยวบนเนินเขา ผู้หญิงคนแรกที่เขาแต่งงานและหย่าร้างหลังจากอยู่กินกันได้สิบปี เขาอาจใช้คำผิดไปสักนิด อยู่กินคงไม่เหมาะสักเท่าไหร่ หากเรียกว่าอดทนจะเหมาะสมกว่า “และขอแสดงความยินดีด้วยนะครับ คุณพ่อ...มาดามไอริส”

เจ้าของชื่อฝืนยิ้มจนริมฝีปากกระตุก เธอโกรธจนตัวสั่นเทา อดคิดไม่ได้ว่าเธอถูกเขาหลอกมาตลอด หากเขาไม่มัวซกตัวอยู่ในแผนกการตลาด รับเงินเดือนขั้นต่ำของบริษัท มีหรือที่เธอจะทิ้งเขา

“ฉันขอตัวก่อนนะคะ” เมริสากระซิบกับชายหนุ่ม เขาดึงเธอไว้ด้วยฝ่ามืออุ่น 

“รอสักครู่ ผมจะไปส่งคุณที่ห้องเอง”

“ดีค่ะ ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณเยอะแยะเลยค่ะร็อก” ซึ่งเป็นเรื่องสำคัญที่เธอต้องพูดกับเขาให้รู้เรื่องภายในวันนี้ เธอดึงมือออกจากการเกาะกุม ขยับตัวออกห่างเขาเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะเกรงใจไอริส แต่มันไม่ใช่ที่ๆเธออยากจะอยู่

เมริสาเลื่อนใบหน้าจากวงสนทนา หันไปมองทางซุ้มอาหารไทย แต่ไม่เจอเชฟอัญชลีในซุ้ม เธอหันไปอีกทาง แล้วสบตาอย่างจังกับชายหนุ่มผู้หนึ่ง เขายืนกอดอก มองเธอด้วยสายตาเย็นชา

“ไคล์...” เขาอยู่ในงานเลี้ยง ข้างกายเขามีจูเลียร์ยืนเคียงคู่ 

“ถ้าอย่างนั้น ผมขอตัวก่อนนะครับคุณพ่อ...คุณแม่เลี้ยง!!

เมริสาหันมองคุณแม่เลี้ยงของเขา เจ้าหล่อนกำลังสะเทือนใจอย่างหนัก หัวใจของเธอคงกำลังดิ้นพล่าน ต่อมน้ำตาที่ร้อนผ่าวมาหลายนาทีเริ่มแสดงผล

เธอคงกำลังเฝ้าถามตัวองว่า เธอทำอะไรลงไปไอริส เธอทิ้งคนรักที่สมบูรณ์แบบเพื่อมาแต่งงานกับพ่อวัยชราของเขาอย่างนั้นหรือ

“ดูแลว่าที่ลูกสะใภ้ของฉันให้ดีๆนะโว้ย”

“ไม่ได้นะคะ!!!!” ไอริสขัดขึ้นด้วยเสียงดังลั่น จนทุกคนที่ยืนรายล้อมหันมอง เมริสาแอบดีใจล่วงหน้า เธอควรขัดขวางการแต่งงานนี้ด้วยคำอธิบายที่ดีพอ ในฐานะแม่เลี้ยงของเขา “ผู้หญิงคนนี้หรือคะ  ฉันรู้มาว่า เธอขายตัวค่ะ!!!!

ขายตัว!!!...ความเงียบเข้าครอบคลุมงานเลี้ยงเกือบสิบวินาที ก่อนแปรเปลี่ยนเป็นเสียงอื้ออึง ซุบซิบ วิพากษ์วิจารณ์

“โสเภณีเหรอ!!!” มัสซิโมตบหน้าร็อกกี้ด้วยความแรงจนหน้าหัน ก่อนจะเดินออกจากงานไป

“หึ!” ไอริสกลับมาคุมเกมอีกครั้ง เธอยิ้มเย้ยใส่คนรักและพี่สาวผู้ทรยศ ไม่สะทกสะท้านต่อการโกหกของตัวเอง   

เมริสาควรจะอับอายขายขี้หน้าและวิ่งออกจากงานไปเสีย เพื่อไม่ต้องได้ยินเสียงซุบซิบที่ระงมรอบตัว แต่เธอไม่ทำอย่างนั้น เธอหันกลับไปมองไคล์ เขายังจ้องเธออยู่ด้วยท่าเดิม เธออดคิดไม่ได้ว่าเขาอาจตายไปแล้วก็ได้

เธอหันกลับมาเผชิญหน้ากับไอริส หญิงสาวผู้พิพากษาชีวิตของเธออย่างเลือดเย็น เธอร่วงตกจากสวรรค์แบบก้นกระแทกพื้น ฝีมือจากนางฟ้าตัวแสบ แต่เธอไม่สงสารตัวเองเลยสักนิด เธอสงสารคนถูกตบมากกว่า 




^^


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha