เกมหัวใจมาเฟีย

โดย: กาญจนวณิช



ตอนที่ 14 : เกมรุกเริ่มหนักขึ้น


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป





ตอนที่ 13

 

 

เอมี่ชะงัก หันไปมองเจ้าของชื่อนั้น  ไคล์เดินตรงมา สายตาของเขาไร้ความตื่นตระหนก แม้เห็นความตายอยู่เบื้องหน้าอย่างนั้นหรือ ความตายที่มีเขาเป็นสาเหตุซะด้วย

จอมเย็นชามองมาอย่างไม่สนใจใยดี เอมี่ปล่อยตัวเชลยในมือทันที แล้วก้าวขาจะวิ่ง แต่เท้าดันเหยียบปลายกระโปรงตัวเองทำให้หงายหลัง เสียงกรี๊ดดังลั่นตามมา เพราะเจ้าหล่อนห้อยค้างอยู่ตรงขอบระเบียง โดยมีมือของเมริสาจับไว้ข้างหนึ่ง   

“ช่วยด้วยยยยยย” เอมี่กรี๊ดลั่น ก่อนที่ร่างของเธอจะถูกลากขึ้นมาด้วยมือของไคล์ บอร์ดี้การ์ดของเธอช้ากว่าชายหนุ่มไปหลายอึดใจทีเดียว

“อ่า...”  เมริสาเองก็ช่วยไคล์นำร่างเธอขึ้นมา เขาทิ้งร่างเอมี่ที่ยังหายใจหอบเฮือกๆไว้ตรงนั้น ไม่ได้ทำอย่างที่เจ้าหล่อนละล่ำละลักร้องขอ

“อุ้มฉันสิคะ ไคล์ที่รัก” 

ไคล์มองหน้าเมริสานิดหน่อย มองเหมือนเธอเป็นคนผิด ก่อนเดินจากไป ไม่พูดอะไรสักคำ เมริสามองตามหลังเขาไปอย่างตั้งคำถาม

“มีความรู้สึกกับเขาบ้างรึเปล่า???”

เอมี่หายใจรัวจนเสียงดังไปทั่ว แล้วตวาดแหว “ทุกคนออกไปให้หมด...ฉันต้องการไคล์คนเดียวเท่านั้น ตามไปจับตัวเขามาให้ฉันเดี๋ยวนี้” คนของเธอพากันเดินกระจัดกระจายไปคนละทาง ไม่รู้ว่าไปเพื่อทำตามคำสั่งของเจ้าหล่อน หรือไปให้ไกลๆกันแน่

“ฮึ่ม!” เจ้าหล่อนลากสังขารลุกขึ้นนั่ง แล้วมองหาชายหนุ่ม เหมือนเด็กน้อยมองหาพ่อแม่ หลังจากหลงกันในสวนสนุก “ไคล์!!! กลับมาผายปอดให้ฉันก่อนสิคะ ฉันต้องการคุณใจจะขาดอยู่แล้ว”

เป็นเอามาก ยัยนี่เพี้ยนไปแล้ว เมริสาชี้ไปยังเส้นทางที่เดินหายไป  “เข้าไปทางโน้นน่ะค่ะ” เธอเชื่อว่าไคล์รับมือหญิงสาวที่กำลังคลั่งรักได้ แต่เธอคงรับไม่ได้

“ไคล์...ที่ร๊ากกกก” เจ้าหล่อนไม่รอช้าให้ผู้ชายคนแรกที่เธออยากแต่งงานด้วยหลุดมือไปง่ายๆ เธอรีบหอบร่างที่เปียกโชกไปด้วยเหงื่อ วิ่งตามเขาไปอย่างรวดเร็ว

“ชิ! มีเสน่ห์เหลือเกินนะ ขนาดทำหน้าเหมือนผีดิบตลอดเวลา” เธออดวิจารณ์เขาไม่ได้ เพราะตัวเธอเองก็หวั่นไหวไม่น้อยยามต้องสบดวงตาสีเขียวคู่นั้น “ถ้ายิ้มสักนิด คงหล่อขึ้นเป็นกอง ยังไงก็เถอะ ต้องขอโทษด้วยนะ หวังว่าคุณจะรับมือกับยัยสุนัขจิ้งจอกตัวนี้ได้”

เธอสบายใจขึ้น คิดว่าไม่เสียเวลาที่ตัดสินใจมาคุยกับผู้หญิงปัญญาอ่อนเอาแต่ใจคนนี้ เธอจบปัญหาทั้งหมดไม่ได้ แต่อย่างน้อย ร้านอาหารของเธอก็รอด

“เธอรับปากแล้วนะ ว่าจะเลิกยุ่งกับร้านอาหาร ถ้าเธอผิดคำพูด ขอให้เธอไม่สมหวังในความรัก”

หญิงสาวยิ้มกว้าง กลับมาสดใส เธอหันหลังจะกลับไปยังที่ของตน แต่ดันเจอกับตัวปัญหาใหญ่เบ้งตรงหน้าซะก่อน

“ร็อกกี้” เขาเป็นอีกคนที่เธอไม่อยากเห็นหน้าตอนนี้ แต่เขาก็ชอบโผล่มาเรื่อย

“ขอคุยด้วยหน่อย”

“ขอโทษด้วยนะคะ เรือเทียบท่าแล้ว ฉันต้องกลับไปพร้อมกับที่ร้านค่ะ” เจ้าหล่อนแจ้งแค่นั้นแล้วเดินต่อ อึดใจหนึ่ง เธอหยุดแล้วพูดในสิ่งที่สมองอันน้อยนิดของเธอจะคิดได้ “อ้อ...คุณอย่าพยายามปั่นหัวฉันกับไอริสเลยนะ เพราะมันจะเสียเวลาเปล่า ฉันไม่หลงกล ตกเป็นเครื่องมือให้คุณทำร้ายไอริสหรอก เอาเวลาไปทำงานเถอะ อยากรวยไม่ใช่เหรอ”

“เมริสา”

น้ำเสียงเขาปรามในท่าทีขรึม จริงจัง ดูเป็นผู้ใหญ่กว่าทุกครั้งที่เคยพบ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเรียกชื่อเต็มเธอ ทำให้เธอถึงกับชะงัก ชายหนุ่มเดินตรงมาหาเธอ ด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก หากเธอมองไม่ผิด เขาอาจสำนึกผิดก็ได้

“ผมขอโทษนะที่ใช้คุณเป็นเครื่องมือ”

“ยอมรับแล้วใช่ไหม”

ชายหนุ่มพยักหน้า

“แล้วหายแค้นไหมคะ”

เธอไม่ได้รอฟังคำตอบจากปากของเขา เธอเดินจากมา โดยไม่หันหลังกลับ เมริสาตั้งใจว่าจะจบทุกอย่างบนเรือลำนี้ ไม่ว่าจะเป็นความสัมพันธ์ใดๆก็ตาม และไม่ว่าจะกับใคร

เมริสาเดินด้วยความเร็ว ลงบันไดดาดฟ้าลงชั้นล่าง แต่ไม่ทันจะเดินถึงลิฟต์ ชายหนุ่มคนหนึ่งโผล่มาต่อหน้า แล้วคว้าข้อมือเธอไป

“ไคล์” เขาดึงเธอไปอยู่ในมุมลับตาคน “คุณจะทำอะไรฉัน!

“อยู่เฉยๆ” เขาก้มมากระซิบที่ซอกคอ ด้วยน้ำเสียงหยาบทุ้ม ลมหายใจอุ่นระบายบนเนื้อเนียนจนทำให้รู้สึกขนลุก

ลมหายใจแบบนี้ใช่ไหมที่รดบนกายเธอทั้งคืน จนทำให้ร่างกายมันอบอุ่นจนไม่ต้องพึ่งผ้าห่ม หัวใจของเธอเต้นแรง เลือดในกายสูบฉีดพลุ่งพล่านไปหมด หากหน้าเธอแดงก่ำในตอนนี้ เธอคงปิดความในใจไม่มิดแน่ 

“ไม่จริงใช่ไหมคะ” เสียงของเอมี่ตวาดตามมา “ฉันไม่เชื่อ!!

เมริสาหันไปมองคุณหนูตัวร้าย เจ้าหล่อนเดินเข้ามาหาอย่างร้อนรน สีหน้าตระหนกเป็นอย่างมาก

“ไคล์ค่ะ ฉันยอมรับว่าฉันพนันกับเพื่อนๆในตอนแรก ฉันเข้าหาคุณเพราะความสนุก แต่ไม่ใช่เวลานี้ ฉันต้องการคุณจากหัวใจของฉัน หากคุณไม่เชื่อใจฉัน ฉันยินดีให้คุณพิสูจน์” ด้วยการถกกระโปรงเธอแล้วจัดการเธอซะให้ช้ำ

ไคล์ยังคงจับข้อมือของเมริสาแน่น เขาใช้สายตาเย็นชาคู่สวยมองเอมี่อย่างขัดขุ่นใจ  

“คุณเลิกยุ่งกับผมเถอะ”

“แต่คุณช่วยชีวิตฉันไว้” เอมี่จ้องเมริสาอย่างรู้กัน เธอเข้าใจว่าเวลานี้ ไคล์ที่แอบหลงรักเธออยู่กำลังงัดแผนมาใช้ ซึ่งมันทำให้เธอตื่นเต้นมาก “ชีวิตฉันเป็นของคุณแล้ว คุณต้องรับผิดชอบชีวิตที่เหลือของฉันค่ะ”

ไคล์เหล่มองหญิงสาวที่เขาจับมือไว้ด้วยสายตาประหลาด มือเธอเย็นเฉียบ คนทำผิด อาการมักเป็นแบบนี้ เธอมองตอบสายตาเขาอย่างกลัวๆ เขากำลังคิดจะทำอะไรกันแน่ ไม่ใช่หาเรื่องซวยมาให้เธออีกนะ อย่า...

“แต่ผมมี...ผู้หญิงของผมอยู่แล้ว”

เอมี่ยิ้มกริ่ม แต่เมริสาหน้าซีดเผือด “คุณหมายถึงยัยนี่เหรอ หาคนใหม่มาหลอกฉันเหอะ รสนิยมคุณมันต้องเลิศกว่านี้ ไม่ใช่ผ้าขี้ริ้วที่เอาไว้เช็ดสิ่งสกปรก”

“คุณจะมารู้ใจผมได้ยังไงเอมี่”

“ถ้าคุณอยากให้ฉันรู้ใจคุณ ก็พิสูจน์มาสิคะ”

ขาดคำนั้น ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงแล้วจูบหญิงสาวแนบแน่น เมริสาตกใจยืนนิ่ง ตัวแข็งกลายเป็นหุ่น ส่วนเอมี่ตะลึงงัน แก้มสีชมพูกลายเป็นแดงจัดในพริบตา เธอหันหลังแล้ววิ่งสวนกับร็อกกี้ที่เดินมาถึงพอดี

“เมย์....” ร็อกกี้ยังเรียกชื่อเธอไม่ครบด้วยซ้ำ เขายืนนิ่ง ช็อก กับสิ่งที่เห็นตรงหน้า ผู้หญิงที่เขาตามหากำลังจูบอย่างดูดดื่มกับผู้ชายที่เขาเกลียดขี้หน้า เขากำหมัดแน่น ตัวสั่นเทิ้ม 

“คะ...ไคล์”

ไคล์บดจูบไม่หยุด เขาคงกำลังจินตนาการถึงนางงามโลกอยู่กระมัง  เมริสารู้สติ ดึงริมฝีปากกลับ ผละใบหน้าออกให้พอเห็นสีหน้าเย็นชาที่เจือสีแดงขึ้นเล็กน้อย เขากำลังลืมตัวของจริงเลยล่ะ

เธอกำหมัดแน่น ตั้งใจจะซัดหน้าเขาสักหมัด แต่พอเห็นชายอีกคนยืนอยู่ตรงนั้น เธอกลับคลายหมัด เปลี่ยนเป็นจับแก้มสากของไคล์แทน ดวงตาสีเขียวเจือแววประหลาด ยามจ้องมองใบหน้าสวยของหญิงสาวที่เชิดขึ้นมา หัวใจเขาเต้นรัวอย่างร้ายกาจ ใช่ว่าจะไม่เคยจูบกับผู้หญิงคนไหนมาก่อน แต่เขาไม่เคยตื่นเต้นเท่านี้เลยจริงๆ

“ตบสิ” เขากระซิบที่ซอกคอระหง เขาเตรียมใบหน้าให้เธอตบอยู่แล้ว เพื่อชดใช้ให้เธอ 

แต่หญิงสาวกลับไม่ทำอย่างนั้น ทั้งที่แววตาแค้นจัด เมริสายื่นริมฝีปากขึ้นประกบริมฝีปากอุ่นอีกครั้ง แล้วบดขยี้ด้วยความแรง

“อืม....” ชายหนุ่มไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่วินาทีนี้ เขาอดไม่ได้ที่จะตอบรับความหวานหอมจากริมฝีปากชุ่มฉ่ำคู่นั้นด้วยการใช้ลิ้นลากไล้ขอบปากของเธอและพยายามจะซุกลิ้นเข้าไปภายในของเธอให้จงได้

ร็อกกี้เจ็บปวดใจเหมือนกับถูกมีดกรีด เขาหันหลังแล้วเดินออกไปอีกคน

“อื้อ...” หญิงสาวครางในลำคอแผ่วเบา ชายหนุ่มเริ่มเปลี่ยนจากฝ่ายรับเป็นรุกอย่างหนัก ไม่เพียงแค่ลิ้นสัมผัสที่ตอบเร้าความกระหายของเธอ เขาวางฝ่ามือทั้งสองข้างลงประทับบนแก้มก้นกลมแน่นแล้วขย้ำอย่างแรงก่อนดันเข้าหาลำตัว จนเนื้ออ่อนนุ่มของเธอเบียดบดกับกายแกร่งของเขา

ปลายลิ้นแหลมรุกไล่ฉกลิ้นอุ่นของแสนหวานมาครอบครองซ้ำเล่า อารมณ์ของเขาระเบิดพลุ่งพล่านไปทั้งตัว วินาทีนี้ เขาเริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้แล้ว ฝ่ามือของเขาควานหาปลายกระโปรงของเธอเพื่อเข้าไปด้านใน

“อ่า....อืม....อื้ม” ทว่า เจ้าหล่อนทำฝันเขาสลายในวินาทีต่อมา เธอสลัดอารมณ์ร่วมที่เริ่มร้อนแรงออกจากอกที่ร้อนเร่า ดึงริมฝีปากคืนจากเขา แล้วผลักอกเขาออกเต็มแรงจนเขาเซห่างไปเล็กน้อย

สองสาตาประสานกันนิ่งหลายอึดใจ ดวงตาสีน้ำตาลเหมือนมีแม่เหล็กซ่อนอยู่ มันดึงให้เขาจ้องอยู่อย่างนั้น ราวกับต้องมนต์ หัวใจของทั้งคู่เต้นรัวเร็วที่สุดในชีวิต

หญิงสาวเหมือนสาวน้อยแรกแย้มที่ตื่นตระหนก เธอเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เลือกที่จะเม้มปาก เธอวิ่งจากเขาไปอย่างเร็ว

ดวงตาสีเขียวผุดยิ้มบางๆ ก่อนหันหลัง เดินไปอีกทาง



^^


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha