เกมหัวใจมาเฟีย

โดย: กาญจนวณิช



ตอนที่ 23 : ค่าคุ้มครองที่ต้องจ่ายด้วยร่างกาย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป





ตอนที่ 22

 

 

“ร่างกายของฉันมันสกปรกเกินไปสำหรับคุณ” 

น้ำเสียงของเธอเย็นชา แปร่งหู แต่เขาไม่สน เขาสนความต้องการของตัวเองมากกว่า ความต้องการที่ร้อนแรงขึ้นทุกขณะ และพร้อมจะแผดเผาไปทุกอณูเนื้อ เขาต้องการดับมันด้วยร่างกายนี้ แค่ร่างกายนี้เท่านั้น!

“ผมอยากลอง” เขาพูดมาได้

เธอมองเขาเหมือนไม่อยากจะเชื่อสายตา

“คืนนั้นบนเรือ...”

“ผมก็ไม่แน่ใจ ที่แน่ใจคือผมปล่อยมันออกหลายครั้ง คุณเข้าใจไหม” น้ำเสียงเขาอ่อนโยนก็จริง แต่เธอรู้สึกว่ามันหยาบระคายหู เธอเลือกไม่ตอบคำถามเขา เพราะริมฝีปากที่สั่นพร่า อาจดูตลกเกินไป “แล้วคุณไม่รู้เลยเหรอ ว่าโดนรึเปล่า”

“คุณพูดบ้าอะไรของคุณเนี่ย” เธออายจนทำหน้าไม่ถูกแล้ว ฝ่ามือของเธอพยายามดันร่างของเขาให้รู้สึก ว่าเธอต้องการออกไปจากพันธนาการร้าย 

แต่แผ่นอกเขาแทบไม่เคลื่อนไหวเลย นอกจากช่องท้องแบนราบที่เต้นระริกเพราะเขากำลังหัวเราะอยู่ เสียงขบขันของเขาทะลุหูเข้าสู่ประสาทสัมผัสของเธอในทุกส่วน เขากำลังขบขันความอับอายของเธออยู่อย่างนั้นสิ 

“พอได้แล้ว ออกไปสิคะ”

เธอยังปราณีเขามากที่ยังพูดดีด้วย คนหยาบคายจะรู้ตัวรึเปล่า

“คุณออกคำสั่งกับผมได้ แต่คุณออกคำสั่งกับ...” เขาก้มลงกระซิบที่หูเธออีกครั้ง ทันทีที่เขาพ่นออกมา ทำให้เธอเบิกตาโต ใจเต้นตุบๆ “ไม่ได้ และ...” 

เขากดทับช่วงล่างของลำตัวเข้าบดเบียดต้นขาข้างซ้ายของเธออย่างหนัก เน้นและเคล้นคลึง แต่เธอประหลาดใจมากที่ไม่ได้รู้สึกว่ามันหนักจนรับไม่ไหว 

ร่างกายแบบบางกำลังรองรับร่างกายใหญ่โตที่มีน้ำหนักมากกว่าเธอสองสามเท่าไม่ใช่หรือ ถึงเขาจะอยู่บนลำตัวเธอ แต่เธอก็ไม่ได้รู้สึกหนักจนเกินไป 

“มันเป็นอะไรที่ผมไม่สามารถบังคับได้เลย”

“ฉัน...ฉัน” ลำคอเริ่มอึกอัก หายใจลำบาก ในช่องท้องของเธอปั่นป่วนไปหมดแล้ว เธอไม่เคยรู้สึกถึงการรุกรานขนาดนี้มาก่อน เขากำลังจะทำให้เธอตายอยู่บนโซฟานุ่มที่แคบและน่าอึดอัดนี้ เขากำลังจะฆาตกรรมเธอด้วยการใช้อาวุธที่แข็งแกร่งของตัวเองเชือดเธอให้ดับดิ้นสิ้นฤทธิ์ “ฉัน...” คำว่าฉันกลัวหลุบหายลงในลำคอ ทันทีที่เขาประกบริมฝีปากของเธอแล้ว....

เธอเป็นอาหารเช้าราคาถูกที่เขาโหยหาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เขาอยากกลืนเธอทั้งตัวตั้งแต่ที่เห็นหน้าตรงประตูนั่นแล้ว ใบหน้ารั้นนิดๆของหญิงสาวที่ไม่รู้ตัวว่าควรจะดีใจที่คนอย่างเขาเรียกเธอมา...เพราะอันที่จริง ผู้หญิงชนิดเธอนี้ ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะถูกเนื้อต้องตัวเขา ผู้หญิงธรรมดาสามัญที่เป็นแค่เด็กเสิร์ฟในร้านอาหารไทย

เขาจูบเธอจนพอใจก็ละจาก ริมฝีปากของทั้งคู่ชุ่มฉ่ำและสั่นระริก “ผมไม่มีเวลามาก มีอะไรต้องทำอีกเยอะเลย”

“งั้นก็ไปสิคะ” ไปก่อนที่ความอดทนของเธอจะขาดสะบั้น และอารมณ์จะควบคุมจิตใจ จนเธอไม่สามารถบังคับร่างกายอ่อนปวกเปียกนี้ได้ เพียงแค่เขาคลึงเคล้าเย้าหยอก มันก็ตื่นตระหนกแทบบ้าแล้ว 

หากคืนนั้นเธอตกเป็นของเขาจริงๆ เธอสุดแสนจะเสียดาย ที่ต้องสูญเสียความสดสาวไป โดยไม่ได้ยลยินความรู้สึกหวามหวิวและน่าตื่นเต้นนี้

“แต่ยังมีเวลาอีกนิด” เขาว่า ดวงตาพราวระยิบ ราวกับแสดงอาทิตย์ที่สาดผ่านระเบียงเข้ามา เธอเริ่มรู้สึกกลัวเขาขึ้นมาในวินาทีนี้เอง “ก่อนอาหารเช้า”

“แต่..แต่ฉันไม่มีเวลา ฉันต้องทำอาหาร...” 

เธอพูดผิดพูดถูก เพราะความที่ตื่นเต้นจัด

“อาหารอยู่ตรงนี้แล้วนี่นา” เขาเริ่มตะล่อมเธออีกครั้ง

“คุณเพิ่งตื่นนอนเลยเป็นแบบนี้ เมื่อคืนคุณฝันถึงใครหรือคะ” เธอเย้ยหยันในน้ำเสียง แน่ล่ะ อย่างเขารึจะฝันถึงเธอ ผู้หญิงมากมายที่วนเวียนอยู่ในชีวิตของเขาล้วนแล้วแต่เลิศเลอเพอร์เฟค หากเธอจะเป็นได้ดีที่สุด ก็คงแค่โถส้วมที่เขาระบายของเสียทิ้ง “หรือตาคุณยังพล่า เห็นไม่ชัดว่าเป็นฉัน”

“ผมฝันถึงใครไม่สำคัญหรอก แต่ตอนนี้ ผมต้องเรียกค่าคุ้มครองจากคุณ”

“ค่าคุ้มครอง!!!”

“คุณต้องจ่ายมันให้ผม”

ร่างกายของเธอมีค่าเท่ากับเงินไม่กี่ยูโรที่ต้องจ่ายให้กับอิทธิพลลึกลับของคนนอกรีต เขาเรียกเธอมาเพื่อบำเรอความต้องการของตัวเอง หลังจากสุขสมกับสาวๆของตัวเองในฝัน เขาคงหาที่ระบายไม่ได้จริงๆ

“ฉันต้องจ่ายกี่ครั้ง” เธอรู้แล้วว่าน้ำตาตกในมันเป็นอย่างไร เจ็บปวดเสียยิ่งกว่าร้องไห้จริงๆ

“ไม่นานหรอก บางทีอาจจะเร็วกว่าที่คุณคิด ผมมีเป้าหมายที่ใหญ่มาก” หญิงสาวที่สรรพคุณครบครัน ไม่ใช่ขาดไปเสียทุกอย่างเหมือนเธอ เพราะเธอเป็นแค่ดอกไม้ริมทางที่ไม่ได้มีค่าอะไรให้จดจำ ขย้ำขยี้ให้หนำใจแล้วโยนทิ้ง ไม่ต้องสนใจ ไม่ต้องแคร์ว่ามันจะเหี่ยวแห้งตาย กลายเป็นเศษละอองหรือฝุ่นผงในอากาศ “ปกติผมไม่ชายตาแลผู้หญิงระดับคุณหรอกนะ”

“โอ้...ฉันควรจะดีใจจนเนื้อเต้นเลยล่ะ” เธอยิ้มทั้งน้ำตา แต่ไม่ปล่อยให้มันไหล ดวงตาสีน้ำตาลที่แดงก่ำของเธอ บ่งบอกว่าเธอกำลังเจ็บปวดเหมือนถูกมีดกรีด ขณะที่เขาไม่สนใจความรู้สึกของเธอ ก้มหน้าเข้าซุกไซ้ซอกคอของเธออย่างโหยหา ไล้ริมฝีปากร้อนวนเวียนอยู่ใกล้หลังหูเนิ่นนาน

เธอเกือบจะเคลิ้มอยู่แล้ว หากคำพูดของเขาไม่กระทุ้งเข้ามาในหัวซ้ำๆ...แค่ร่างกาย...เขาต้องการแค่ร่างกาย...เพื่อปลดปล่อยความกำหนัดที่อัดแน่นจากการนอนคนเดียวบนเตียง ในคืนที่หนาวเหน็บ 

“แล้วคุณไม่คิดเหรอว่าผู้หญิงชั้นต่ำอย่างฉัน อาจเต็มไปด้วยเชื้อโรค”

ชายหนุ่มผละจากซอกคอหอมละมุม เพื่อมองเธอให้ชัดขึ้น คำถามของเธอไม่เคยเกิดในหัวของเขาเลย เฉพาะกับเธอคนเดียวเท่านั้น บางที เขาอาจต้องเริ่มตระหนักข้อนี้ 

“ก็จริงนะ ถ้าครั้งก่อนเกิดขึ้นจริง ผมก็พลาดอย่างหนักเลย”

ใช่...มันคือความผิดพลาดอย่างสาหัสสากรรจ์เลยทีเดียว คำพูดของเขาทำให้หัวใจของเธอสั่นสะท้าน

“ผมควรจะป้องกันสักนิด” เขาหันไปมองประตูห้องนอน “ผมไม่เคยพาผู้หญิงมานอนที่นี่น่ะสิ แต่อาจจะมีในรถ คุณนอนรอตรงนี้นะ แป๊บเดียว” เขาลุกจากเธออย่างรวดเร็ว ผูกสายลัดชุดคุลมให้แน่นขึ้นอีกนิด เธอเป็นอิสระจากร่างกายของเขาแล้ว แต่เธอยังไม่ขยับตัว จนกว่าเขาจะปิดประตู

เมริสายันตัวลุกขึ้นนั่ง เธอปล่อยสองขาลงเหยียบพื้น แล้วน้ำตาก็ไหลพราก

“ใจร้าย” เธอรู้สึกเจ็บปวดหัวใจราวกับว่ามันจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ ทุกอณูเนื้อของเธอรู้สึกถึงปลายมีดคมปราบที่แล่เฉือนเถือเนื้ออย่างไม่ปราณี เธอสุดจะร้าวราน สั่นสะท้าน และเสียใจอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน เธอร้องไห้จนตัวโยน ลำคอตีบตัน จุกเสียดแน่นท้องไปหมด 

“ฉันจะไม่ให้อภัยคุณ!!!” เธอตั้งท่าจะลุกยืน แต่เห็นอะไรบางอย่างเสียบอยู่ในส่วนรอยต่อของโซฟาเสียก่อน เธอถือวิสาระเอื้อมหยิบมันมาดู เป็นภาพถ่ายขนาดโปสการ์ด เมื่อเธอเห็นภาพใบนั้น เธอทั้งอึ้งและช็อก หัวใจของเธอแทบจะหยุดเต้นในวินาทีนั้น “ไอ...” 

ริมฝีปากสั่นพร่าเมื่อต้องพูดชื่อนั้นออกมา เธอแทบหมดแรง เมื่อรู้แล้วว่าคนที่เขาฝันถึงคือใคร

ผู้หญิงข้างห้อง...สาวเจ้าเสน่ห์ที่ไม่มีผู้ชายคนไหนปฏิเสธ...ไอริส!!!

“อย่างนี้นี่เอง” เธอเป็นตัวแทนของไอริส “ฉันรู้แล้ว”

เพราะใบหน้าที่ละม้ายคล้ายคลึงกันไม่น้อยระหว่างของเธอกับไอริส และเพราะเชื้อชาติไทยส่วนหนึ่งในเลือดของไอริส หาได้ในตัวเธอเช่นเดียวกัน 

ร่างกายของเธอจึงดึงดูดเขาให้เข้ามาหาอย่างหยามใจ ร่างกายที่ทำหน้าที่แทนผู้หญิงข้างห้องที่เขาเฝ้าฝันถึง 

เมริสาไม่ควรแปลกใจกับเรื่องที่เพิ่งรู้ เธอเก็บภาพนั้นกลับที่เดิม

“คงรักผู้หญิงคนนั้นมากสินะ” นี่ต่างหากที่ทำให้ใจของเธอสลาย หากเธอยังอยู่ที่นี่กับเขา เธอคงจะมองเห็นคุณค่าของตัวเองลดลงเรื่อยๆ เธอลุกขึ้นยืนอีกครั้ง แม้ไร้เรี่ยวแรงเดิน แต่เธอก็ต้องไปอยู่ดี 

ที่นี่ไม่ใช่ที่ๆเธอควรจะเอาชีวิตและร่างกายมาทิ้งไว้ เพราะถึงร่างกายของเธอจะไร้ค่าสำหรับเขา และเป็นได้แค่ตัวแทนของหญิงสาวอีกคน และสำหรับเธอแล้ว มันคือสิ่งที่ดีที่สุดที่เธอต้องถนอมไว้ เธอต้องปกป้องมันให้ห่างไกลจากคนเลือดเย็นไร้หัวใจ

เมริสาออกจากห้องแล้วเดินไปที่ทางลงบันได ขณะที่ลิฟต์เปิดอีกครั้ง ชายหนุ่มเดินออกจากลิฟต์ ท่าทางอารมณ์ดี เดินกลับไปที่ห้อง 

หญิงสาวเฝ้ามองเขากระทั่งประตูปิดสนิท สายตาของเธอเย็นชากว่าเขาเสียแล้วในเวลานี้ เธอลงบันไดอย่างใจเย็นที่สุด กว่าจะถึงข้างล่าง น้ำตาของเธอคงแห้งพอดี



^^


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha