เกมหัวใจมาเฟีย

โดย: กาญจนวณิช



ตอนที่ 32 : ผมจะหาผู้หญิงโง่ ๆ ฟรี ๆ ได้ที่ไหน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป





ตอนที่ 31

 

 

ชายหนุ่มยังคงนั่งในร้านอาหารไทยร้านเดิมเหมือนเมื่อยี่สิบนาทีที่แล้ว เขายังคงละเลียดชิมอาหารอย่างไม่รู้ร้อน สายตานั้นก็สำรวจตรวจตราไปทั่ว ๆร้าน

“คุณเก็บอะไรไว้ที่นี่รึเปล่ามอร์แกน” เขาค่อนข้างมั่นใจ ตาแก่นั่นฉลาดรอบคอบ และซื่อสัตย์ต่อคำสัญญา เขารักษาสัญญาด้วยชีวิต เมื่อตายไป เขาก็เอาความลับนั้นไปด้วย “คุณช่วยผมมองหาหน่อยสิ” 

ชายหนุ่มยกมือขึ้น เพื่อเรียกเด็กเสิร์ฟ แต่เขาไม่ได้สั่งอาหาร เขาหยิบภาพถ่าย  ของมอร์แกนออกมา แล้ววางบนโต๊ะ

“เคยเห็นเขาไหม?”

เด็กเสิร์ฟหยิบภาพนั้นขึ้นดูใกล้ๆ “ไม่เคยค่ะ”

“เขาไม่เคยมาที่นี่เลยเหรอ สักครั้งสองครั้ง”

“ไม่แน่ใจค่ะ”

“ผู้จัดการร้านอยู่ที่ไหน ไปเรียกมาให้หน่อย” เด็กเสิร์ฟรับออเดอร์ใหม่นั่นคือไปตามผู้จัดการร้านมาหาเขา ไม่นานนัก สมชายที่หลบไปเติมแป้งหนึ่งนาทีเดินตรงรี่มาที่โต๊ะ แล้วพนมมือไหว้อย่างสวยงาม ฉีกยิ้มเต็มใบหน้า

“มีอะไรให้รับใช้ครับ”

ชายหนุ่มแทบไม่มองหน้าผู้จัดการเลย เขาเพียงแต่ยื่นรูปถ่ายใบนั้นให้ดู “เขาเคยมาที่ร้านบ้างรึเปล่าครับ”

สมชายรับรูปมาพิจารณา “ไม่แน่ครับ พอดีที่ร้านคนแน่นทุกวัน ลูกค้าทั้งประจำและขาจรเยอะพอ ๆกัน”

“เขาเดินเขย่งนิดๆ”

สมชายคิดๆ แต่ก็ยังไม่แน่ใจ “ไม่นะครับ คิดว่าเขาไม่น่าจะเป็นลูกค้าร้านเรา คุณมีอะไรรึเปล่าครับ หรือว่าคุณพ่อของคุณท่านหายออกจากบ้าน”

“ไม่ใช่พ่อผม!! ขอบคุณมากนะครับ” ชายหนุ่มทำหน้าดุใส่ ผู้จัดการเลยต้องถอยร่น หันหลัง “เดี๋ยว”

สมชายหยุดกึก ยิ้มมุมปาก หยิบปากกากับกระดาษโน้ตสำหรับจดเบอร์โทรศัพท์ออกมา “เสร็จฉัน”

“ผู้หญิงที่ยืนกับคุณที่หน้าร้านวันนั้น...”

“เมย์..เมริสา? ทำไมหรือครับ”

“เรียกเธอมาพบผมหน่อยได้ไหม”

สมชายเหล่มองเขาแบบจับผิด จนเขาทำหน้าแทบไม่ถูก 

“คุณมีอะไรกับเธอรึเปล่าครับ”

“ถ้ามีอะไรผมจะบอกเธอเอง”

สมชายสะบัดหน้างอนๆ “เธอลาออกไปแล้วครับ และก็ไม่ได้บอกด้วยว่าอยู่ที่ไหน คุณกับเธอ...”

ไคล์ยกแก้วน้ำขึ้นดื่มดับความร้อนใจ ไม่เคยรู้สึกหงุดหงิดเท่านี้มาก่อนเลย เขาไกวมือไล่ให้สมชายไปไกลๆ ไม่อย่างนั้นเขาอาจจะระงับอารมณ์ไม่อยู่ แล้วลุกขึ้นมาต่อยหน้าสมชายได้ง่ายๆ

 

 

“มองไกล ๆหล่อมาก พอมองใกล้ ๆ หล๊อหล่อ หล่ออย่างกับเทพบุตรจุติมาเกิด”

สมชายเดินวนเวียนไปมาในห้องครัวราวกับผีเสื้อที่บินว่อน หน้าตาเพ้อๆฝันๆ

“เขาเรียกเจ๊ไปทำไมเหรอ เห็นคุยกันอยู่ตั้งนานสองนาน หรือว่าเขาคอมเม้นต์อาหาร”

“เปล่า ถามหาคนหาย แต่ฉันจำไม่ได้ แกพอจะจำได้ไหมว่าร้านเราเคยมีลูกค้าเดินเขย่งนิดๆบ้างไหม”

“ไม่มีนะ ไม่เคยเห็น แต่ผู้ชายคนนี้ที่มีเรื่องกับเมริสาไม่ใช่หรือคะ”

“ใช่ เขานั่นแหละ และเป็นคนเดียวกับ...เนื้อคู่ของฉัน” สมชายหัวเราะระริก อารมณ์ดีสุด ๆก่อนหมุนตัวไปมา เหมือนกำลังเต้นรำอยู่บนฟลอ จนเกือบไปปะทะเข้ากับอัญชลีที่เพิ่งเดินเข้ามา  

“พี่อัญ ผู้ชายคนนั้นมาอีกแล้ว”

“คนไหน”

“ก็คนที่มีเรื่องกับยัยเมย์ไง”

“แล้วมีอะไร”

“เขาถามหายัยเมย์น่ะสิ”

“ถามทำไม”

“ถามแปลก ถามเพราะสนใจน่ะสิพี่ ดูแววตาท่าทางก็รู้ว่าคิดอะไรกับยัยเมย์ของเรา”

 

ที่โต๊ะเดิม ชายหนุ่มถอนหายใจอย่างระอา ในหัวสับสนวุ่นวายไปหมดแล้ว หากคิดว่าเขาอาจคิดไปเองก็ได้ว่ามอร์แกนซ่อนบางอย่างไว้ในร้านแห่งนี้

“มอร์แกน คุณคิดจะเล่นกับผมเหรอ แล้วคุณจะหัวเราะไม่ออก” เหมือนที่เขาเป็นอยู่ตอนนี้ ชายหนุ่มทิ้งอาหารบนโต๊ะในสภาพเดิมไว้ รวมทั้งเงินมากกว่าราคาของมัน แล้วเดินออกจากร้านอาหารไป นั่นเพราะเขารู้สึกอยากจะดื่มเหล้ามากกว่าอาหารเสียแล้ว

และเมื่อลุประตูออกมา เดฟถามเขาทันที

“เรื่องประชุมที่มิลานล่ะครับ”

“ไม่” เขาบอกเท่านั้น แล้วหย่อนตัวเข้าไปนั่งในรถคันหรูที่จอดรออยู่ด้านหน้า โรเบอร์โต้รีบขึ้นไปทำหน้าที่โชว์เฟอร์ ส่วนเดฟเข้าประจำด้านข้าง ไคล์กำลังอารมณ์เสียสุดๆ เพราะนอกจากจะถูกมอร์แกนหลอกแล้ว ยังมีหญิงสาวอีกคนที่ด่าเขาเสร็จก็ตัดสายใส่หูเขาซ้ำ “เบื่อโว้ย!!!

“อาหารไม่อร่อยเหรอครับ”

“ไม่”

“แต่ร้านนี้อร่อยนะครับ”

“ไม่ได้กิน ไม่ใช่ไม่อร่อย มายุ่งอะไรกับปากท้องของฉันวะ” หน้าเขาหงิก ตาเขาขวาง “ตรวจสัญญาณที่อยู่โทรศัพท์ฉันรึยัง” 

เขาตัดสินใจยื่นคำสั่งนั้น ก่อนจะเข้าไปยังร้านอาหาร เขาจึงไม่แยแสเลยสักนิด หากเจ้าหล่อนไม่ยอมบอกว่าอยู่ที่ไหน เพราะถึงอย่างไร เขาก็รู้จนได้แหละ

“เรียบร้อยแล้วครับ” เดฟรายงานในน้ำเสียงมั่นใจสุดๆ “เราพบว่าสัญญาณโทรศัพท์ของคุณถูกเปิดใช้ล่าสุดที่...มิลานครับ”

“มิลาน!!!  เขาอุทานลั่นรถ ทำเอาลูกน้องทั้งสองตกอกตกใจ ใจหายใจคว่ำ “ไป!!!

“ไปพบลูกค้าที่บริษัทใช่ไหมครับ”

“ไอ้โง่!!!” เขายื่นมือผ่านช่องเก้าอี้ตอนหน้าไปตบหัวเดฟเป็นรางวัลไปหนึ่งที “ไปสนามบินสิวะ”

“ครับๆ” เดฟลูบหัวป้อย ๆแล้วหันไปสั่งโรเบอร์โต้ให้รีบขับรถ ชายหนุ่มผู้เป็นบอร์ดี้การ์ดมือซ้าย ฝีมือการขับรถไม่เคยทำให้เจ้านายผิดหวังอยู่แล้ว เขานำรถแล่นฉิวทะยานไปยังสนามบินโดยใช้เวลาแค่สามสิบนาทีเท่านั้น  

 

ชายหนุ่มดึงโทรศัพท์ราคาถูกของเธอออกมา แล้วกดโทรออก เขารอจนสายตัดไป เจ้าหล่อนคิดจะกบฏกับเขางั้นรึ ได้เห็นดีกันแน่ เจอตัวเมื่อไหร่ เธอได้เจอนรก 

ไคล์หงุดหงิด ฟุดฟิด กระวีกระวาดเหมือนเด็ก เขาไม่รู้ตัว สีหน้าเครียด บึ้งตึง บุ่มบ่าม แต่ไม่เหมือนตอนอยากจะฆ่าคนแฮะ ต่างกันลิบลับเลยล่ะ

โรเบอร์โต้กับเดฟหลิ่วตามองกันทุกระยะ แม้ตอนที่เขาเลี้ยวรถเข้าสู่ที่จอดในสนามบิน เจ้านายของเขายังไม่เลิกตื๊อปลายสาย พวกเขาไม่ได้ห่วงนิ้วมือของเจ้านายที่จิ้มกดเครื่องนั้นอย่างไม่ปราณีหรอกนะ แต่พวกเขาเป็นห่วงโทรศัพท์มือถือของหญิงสาวมากกว่า กลัวจะพังก่อนถึงมือเจ้าของ!!!

“ครั้งสุดท้ายนะ!!!” เขาพูดรอดไรฟัน นิ่งแต่เข้ม จิ้มเบอร์ของตัวเองอีกครั้ง

ทว่า เธอรอดหวุดหวิดเลยล่ะ!  

“อะไรอีกล่ะคู๊ณณณณณ” เธอสวนมาไม่ทันที่เขาจะกรอกเสียงลงไปด้วยซ้ำ เธอเริ่มก่อน หมายความว่าเธอเป็นฝ่ายชนะงั้นสิ  ไม่ได้!  เขาไม่ยอมหรอก  !!!

“กล้าดียังไงไม่รับโทรศัพท์” เขากดน้ำเสียงให้นิ่งที่สุด หลังจากเป็นเด็กงอแงไม่รู้ตัวมาสักพัก

“เฮ้อ...” หญิงสาวกำลังเลือกชุดชั้นในอยู่ในห้างเล็ก ๆแห่งหนึ่ง หลังจากเดินหนีรอล่าที่กำลังเลือกซื้อเครื่องเทศในร้านพ่อค้าอินเดียมาได้ 

เธอตั้งใจจะซื้อเสื้อผ้าสักสองสามชุด ชุดชั้นในและกางเกงในสำหรับพอใส่หนึ่งสัปดาห์ และของใช้เท่าที่จำเป็นเท่านั้น

“กล้าดียังไงมาถอนหายใจใส่หน้าฉัน!”

“เพราะฉันเบื่อคนบ้าอำนาจและจอมบงการอย่างคุณจะแย่อยู่แล้ว” แต่เจ้าหล่อนกลับหัวเราะระรื่น เวลานี้ เธอไม่จำเป็นต้องหงอให้เขาอีกแล้ว เขาทำอะไรเธอไม่ได้ ข่มขู่ไม่ได้ และจับเธอกดลงบนโซฟาไม่ได้ 

“คุณทั้งน่าเบื่อและไร้เสน่ห์สุด ๆ เห็นหน้าคุณแล้ว อารมณ์ฉันหดหมดเลย”

ไคล์อ้าปากหวอ สีหน้าเหมือนเพิ่งฟังข่าวร้าย เดฟกับโรเบอร์โต้ตาเหลือกโปน ร่วมตกใจไปกับเจ้านายด้วยอย่างซื่อสัตย์ และอดไม่ได้ที่เดฟ ซึ่งเป็นหน่วยกล้าตายเสมอ เป็นคนถามเจ้านาย

“ใครตายครับ???”

ชายหนุ่มกัดฟันกรอด ขมับเต้นตุบๆ 

“ยังไม่มีใครตาย แต่กำลังจะมีคนใกล้ตาย!! เงียบไปเลยเดฟ!!!” เขาส่งเสียงฟึดฟัด หายใจแรงจนอกกระเพื่อม "ฮึ่ม!!!"

หญิงสาวได้ยินบทสนทนาระหว่างเจ้านายกับลูกน้องแล้วอดขำไม่ได้ เขาไปหา สองคนนี้มาจากไหนกันนะ อดทนกับเจ้านายอารมณ์พิลึกพิลั่นที่เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงได้อย่างไร เธอละนับถือ 

“เม...ริ...สา!!!! เธอชักจะก้าวร้าวกับผู้มีพระคุณเกินไปแล้วนะ จำไม่ได้เหรอ ใครช่วยเธอไว้”

“จำได้สิคะ แต่เราก็หายกันแล้วนี่ ฉันทำงานชดใช้ให้คุณแล้ว”

“อ้อ นึกออกแล้ว คุณค่าของชีวิตเธอแค่ยี่สิบสี่ชั่วโมง” เขาสูดลมหายใจ แล้วพยายามหัวเราะให้ดูสะใจที่สุด “ตอนนี้ผมยกเลิกการคุ้มครองที่ร้านอาหารไทยนั่นแล้วนะ”

“อะไรนะ!!!” คราวนี้เป็นเธอที่ตกใจ ปากสั่น “ก็ไหนคุณสัญญาแล้วไงว่าจะดูแลทุกอย่าง”

“ก็คนที่ต้องรับผิดชอบค่าใช้จ่ายหนีไป ในเมื่อผลประโยชน์ไม่ลงตัว แล้วจะอยู่ไปทำไม”

เธอร้อนใจ “แต่คุณบอกเองนะ ถึงฉันไม่อยู่ คุณก็ต้องคุมแถวนั้นอยู่ดี เพราะเงินที่คุณจะได้รับมันมากมายมหาศาล” เธอไม่รู้เลยว่าเขาโกหก เขาไม่เคยเรียกค่าคุ้มครองใคร เขาไม่เคยไปเอารัดเอาเปรียบใคร โดยเฉพาะคนทำมาหากิน เขาเล่นงานแต่พวกคนรวยขี้โกงเท่านั้น เธอเป็นคนแรกที่เขาเรียกค่าคุ้มครอง!!!

“คุณคุยกับเจ้าของร้านดีๆแล้วตกลงผลประโยชน์กันสิคะ”

“ไม่ต้องมาแนะนำ ผมรู้ว่าต้องทำอะไร”

เมริสาถอนหายใจอย่างหมดหวัง ผู้ชายคนนี้ดูดกลืนความสุขและความหวังของเธอไปเสมอ ทุกครั้งที่เจอกันและทุกครั้งที่คุยกัน สัมผัสกัน 

“คุณปล่อยฉันไม่ได้เหรอ คิดเสียว่าทิ้งขยะลงถัง”

ไคล์เงียบไปหลายอึดใจ ถามตัวเองว่าทำไมยังรังควานผู้หญิงกระจอก ๆคนนี้อยู่ได้ แต่เขาก็หาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ ส่วนเรื่องที่เธอขอ เขาตอบได้ทันทีเลยว่าไม่ แต่ตอบแค่ในใจนะ ไม่บอกเธอตรง ๆหรอก 

และเมื่อเขาถามเธออีกครั้ง น้ำเสียงเขานุ่มนวลขึ้น จนเธอแปลกใจ 

“ทำอะไรอยู่?”

“ซื้อของค่ะ”

“ซื้ออะไร”

“ทำไมคะ หรือคุณจะจ่ายให้ฉัน”

ไคล์หัวเราะหึ ๆ “ผู้หญิงที่ผมจ่ายให้ คือคนที่นอนกับผมแล้วเท่านั้น”

หญิงสาวแบะปากด้วยควาหมั่นไส้ ไม่ใช่ไม่เชื่อเขา แต่เบื่อที่เขาอวดเรื่องนี้กับเธออยู่ได้ เธอหยิบชุดชั้นในที่ถูกใจสามตัวลงในตะกร้า จากนั้นก็หันไปเลือกกางเกงในลูกไม้สุดเซ็กซี่ ชายหนุ่มเห็นเธอเงียบไปก็ร้อนใจ

“ไม่เชื่อเหรอ?”

“เชื่อสิ ก็แหม คนอย่างคุณก็ต้องซื้อกินเอา มันก็ถูกแล้วนี่”

ชายหนุ่มทำหน้าแทบไม่ถูก นี่เธอดูถูกเขาขนาดนี้เลยเหรอ 

“คนอย่างผมเหรอ!!!...คนอย่างผมมันเป็นยังไง!!!!!!!”

“ใจร้ายไง ผู้ชายอะไรใจร้ายชะมัด” 

คนถูกด่าเงียบกริบ ไม่ใช่กำลังมองหาคำมาโต้แย้ง แต่เขากำลังพิจารณาตัวเองอย่างเงียบๆ เรื่องที่เธอพูดนั้นมันก็จริง ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนอยู่กับเขาได้นาน และตัวเขาเองก็ไม่เคยอยู่กับผู้หญิงคนไหนได้นานเช่นกัน 

ความสัมพันธ์แสนสั้น และไม่เคยประทับใจ ทุกอย่างเกิดขึ้นเพื่อสนองตอบอารมณ์เท่านั้น ความเย็นชาและมืดมนมันเกาะกินชีวิตและหัวใจของเขามาเนิ่นนานแล้ว เนิ่นนานจนเขาลืมว่าโลกใบนี้มันสวยงามแค่ไหน

“แล้วผมจะหาคนที่ให้ฟรี ๆ ได้ที่ไหน”

คำถามของเขา ทำให้เธออ่อนใจ เธอหยิบกางเกงในลูกไม้สีแดงขึ้นมาดู ก่อนจะหย่อนลงตะกร้า

“ที่ไหนเหรอ...ที่มีผู้หญิงโง่สักคนมั้ง”

“ผู้หญิงโง่!!!!”

“ใช่ คุณแค่หลอกว่ารักเธอ” หญิงสาวรู้สึกว่าปากมันจะพูดแทนความรู้สึกของตัวเองอย่างไรไม่รู้ “หลอกให้เธอตายใจนะ ทำให้เธอพร้อมจะยอมทำทุกอย่างเพื่อคุณ...นี่แหละ ของฟรี!”

หญิงสาวกดปิดโทรศัพท์ ตัดการเชื่อมต่อกับคนอย่างเขา แล้วนำตะกร้าไปยืนต่อแถวหน้าเคาน์เตอร์ เพื่อรอจ่ายเงิน เธอรู้สึกไม่ดีเลยที่พูดแบบนั้นออกไป เพราะผู้หญิงคนนั้นจะต้องโชคร้ายและเสียใจสุด ๆ เมื่อวันที่ต้องถูกทิ้งอย่างเดียวดาย 

เมริสามั่นใจว่าไคล์ที่เธอรู้จัก เขานั้น รักใครไม่เป็นอยู่แล้ว ไม่ว่าจะเจอผู้หญิงเลว หรือดีแค่ไหน

“ฉันขอภาวนาให้คุณไม่ได้เจอผู้หญิงโง่แล้วกัน”

 

 

สามสิบนาทีต่อมา ไคล์ขึ้นเครื่องเรียบร้อย เขาเช่าเหมาลำเครื่องบิน เพื่อเดินทางด่วนไปมิลาน เขานั่งตามลำพังในชั้นวีไอพี ตรงหน้าเขามีไวน์หนึ่งขวดและแก้วทรงสูงวางอยู่ เขายังคงนั่งนิ่งและใช้ความคิดเกี่ยวกับเรื่องไร้สาระที่ไม่ได้ทำให้เงินในบัญชีของเขาเพิ่มขึ้น คำถามโง่ ๆ ต่าง ๆ นานาของหญิงสาวที่เขาไม่ควรคิดถึงและนำมาใส่ใจ 

“ผู้หญิงโง่เหรอ” คนอย่างเขาคู่ควรกับผู้หญิงแบบนั้นเหรอ “จำเป็นด้วยเหรอ...”

เพราะเขามีจะจ่าย...

“เจ้านายครับ” เดฟเดินเข้ามาพร้อมโทรศัพท์ “มีสายถึงคุณครับ”

“ใคร”

“คุณเอมี่ครับ”

แน่ล่ะ เจ้าหล่อนติดต่อเขาไม่ได้มาสักพักใหญ่แล้ว เขาปล่อยให้เธอดิ้นรน คลั่งไคล้และคิดถึงเขาชนิดอยู่ไม่ติด เขากำลังล่อให้เธอเข้ามาติดกับ กับดักชั้นดีที่กรองเอาแต่ผลประโยชน์และชัยชนะไว้ เมื่อเธอติดต่อไคล์ไม่ได้ หลังจากขอเขาแต่งงาน เธอก็ดิ้นพล่าน ค้นหาเบอร์โทรศัพท์ของลูกน้องคนสนิทของชายหนุ่มให้ควั่ก ในที่สุด โทรศัพท์ของเดฟก็ปรากฏเบอร์ของหญิงสาว  

“บอกเธอว่า...ฉันหลับ” พูดจบ ไกวมือไล่ให้เดฟเอาโทรศัพท์และตัวเองไปไกลๆ ลูกน้องปฏิบัติตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด โดยกรอกเสียงลงไปว่า

“เจ้านายบอกว่าเขาหลับครับ”

“ไอ้บ้า!!” เขาสบถเบาๆ “เปลี่ยนลูกน้องเสียดีไหมเนี่ย!!!”

ล้อเล่นครับ ผมกดวางไปแล้ว” เดฟยิ้มๆ ก่อนจะโค้งให้เจ้านายแล้วเดินจากไป 

"โฮะ  ทำไมเจอแต่คนกวนตีนวะ????" 



^^


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha