16. เกมรักร้ายของนายซาตาน ซีรี่ส์ เสน่หาซาตาน IV

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 2 : EP.2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“พี่ขออนุญาตอุ้มนะครับ  รีบไปกันเถอะ  ก่อนที่มันจะฟื้นขึ้นมา”  เขาใช้ลำแขนแกร่ง  ช้อนร่างของเธอขึ้นมาอย่างรวดเร็ว  ให้ตายสิ  นี่เธอได้ทานอะไรบ้างรึเปล่า  ทำไมตัวถึงได้เบาขนาดนี้นะ

 

เขารีบพาเธอไปยังรถของเขาที่จอดอยู่ในโซนวีไอพี ซึ่งอยู่ห่างไกลจากที่เกิดเหตุพอสมควร  เมื่อวางเธอตรงเบาะด้านข้างคนขับแล้วจึงอ้อมไปนั่งฝั่งคนขับอีกครั้ง 

“บ้านน้องใบหม่อนอยู่ไหนครับ  พี่จะไปส่ง”  เขาหันมาถามคนตัวเล็กที่มีน้ำตานองหน้า  ร่างบางสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

“อยู่ที่พัฒนาการค่ะ  ขอบคุณพี่อีกครั้งนะคะ  ที่ช่วยใบหม่อนเอาไว้”  เธอยกมือขึ้นมาไหว้เขา  เมื่ออาการปวดท้องเริ่มทุเลาลง

“ไม่เป็นไรครับ  โชคดีนะที่พี่ไปเห็นเข้า  ไม่งั้น...เอ่อ...ใบหม่อน  อย่าร้องไห้สิครับ”  เขายังพูดไม่ทันจบ  สาวน้อยก็ร้องไห้ออกมาอย่างหนัก  ด้วยไม่อาจสะกดความกลัวเอาไว้ได้อีกต่อไป

“ฮือๆๆ  ใบหม่อนกลัวค่ะ  กลัวมากจริงๆ”  เธอโผเข้ากอดเขาโดยไม่รู้ตัว  ทั้งที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นใครแต่เธอรู้สึกว่าไว้ใจเขาได้ 

เขากอดเธอเอาไว้แน่น  ทำไมถึงได้รู้สึกอยากปกป้องเธอขนาดนี้นะ  ทั้งที่เขาจะทำเป็นไม่สนใจก็ได้  อยากรู้จริงๆ  ว่าถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่น  เขาจะยื่นมือเข้าไปช่วยแบบนี้รึเปล่า  หรือว่าเพราะเป็นเธอ  ผู้หญิงที่ทำให้เขาใจสั่นได้อย่างประหลาดคนนี้

“ไม่ต้องกลัวนะครับ  ใบหม่อนปลอดภัยแล้วนะ  อย่าร้องไห้สิครับเด็กดี  เดี๋ยวพี่จะพาไปส่งบ้านนะ  บ้านใบหม่อนอยู่ที่ไหนล่ะ”  ยิ่งเขาพูดเธอยิ่งร้องไห้  เด็กหนอเด็ก 

“งั้นไปที่ห้องของพี่ก่อนละกันนะครับ  ไปล้างหน้าล้างตาให้เรียบร้อยก่อน  ขืนกลับบ้านสภาพนี้  พ่อแม่หนูคงตกใจแย่”  เขาตัดสินใจแทนเธอ  เมื่อเห็นคนตัวเล็กยังคุมสติไม่ค่อยได้

 

อีธานรีบขับรถตรงกลับไปที่คอนโดหรูใจกลางกรุงทันที   ไม่นานนักเขาก็มาถึงจุดหมาย  เมื่อหันไปมองคนตัวเล็กก็พบว่าเธอหลับไปแล้ว  คงจะเพลียมากสินะ  ทำงานมาทั้งวันยังต้องมาเจอเรื่องร้ายๆ อีก  น่าสงสารเหลือเกิน

เขาอุ้มเธอออกมาจากรถ  พาขึ้นลิฟท์จากที่จอดรถตรงไปยังห้องพักของตัวเอง  เธอยังคงหลับใหลไม่ได้สติ 

จนเมื่อมาถึงห้อง  เขาก็พาเธอไปนอนที่เตียงอย่างแผ่วเบา  คราบน้ำตายังอาบเต็มสองแก้ม  เขาไปหาผ้าขนหนูมาเช็ดหน้าเช็ดตาให้เธออย่างที่ไม่เคยทำให้ผู้หญิงคนไหนมาก่อน  ทั้งที่ก็แทบไม่รู้จักเธอเลยด้วยซ้ำ  ไม่รู้เพราะอะไรถึงได้ห่วงใยเธอได้ขนาดนี้

เมื่อเห็นเธอยังไม่ยอมตื่น  เขาจึงเข้าไปในห้องน้ำเพื่ออาบน้ำชำระล้างร่างกายของตัวเองเสียใหม่  จนเมื่อสวมกางเกงนอนแล้วก็ยังเห็นเธอหลับอยู่จึงก้าวขึ้นไปนอนเคียงข้างเธอ  ทั้งที่ไม่สวมเสื้อเพราะปกติเขาจะนอนแก้ผ้าด้วยซ้ำ 

มือหนาลูบไล้เส้นผมที่นุ่มลื่นราวกับเส้นไหมเอาไว้อย่างเอ็นดู  แล้วจึงก้มลงดอมดมมันอย่างห้ามใจไม่ได้  หอมจัง  ใบหน้าของเขาอยู่ตรงข้างแก้มนวล  แม้สำนึกบางอย่างจะบอกว่าไม่ควรทำอะไรไปมากกว่านี้  เพราะเธอเจอเรื่องหนักหนามาแล้ว  แต่ด้วยความเป็นผู้ชาย  การที่เขาต้องมานอนข้างกับผู้หญิงอย่างเธอ  ใจของเขาก็อยากทำอะไรเพิ่มอีก

ไวเท่าความคิด  เขาฝังจมูกคมสันลงบนแก้มนวลอย่างแผ่วเบา  แก้มก็หอม  คนอะไร  หอมไปทั้งตัวเลย  กลิ่นหอมแบบเด็กๆ  จริงสิ  ดูแล้ว  เธอยังเด็กอยู่มาก  น่าจะยังอยู่มัธยมด้วยซ้ำ  นี่เขาจะโดนข้อหาพรากผู้เยาว์รึเปล่าล่ะนี่

เขานอนมองหน้าเธออยู่นาน  สักพักหนึ่งเธอก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา 

“กี่โมงแล้วคะ”  เธอถามทั้งที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่านอนอยู่กับใคร 

“จะสี่ทุ่มแล้วครับ”  ชายหนุ่มตอบ  ใบหน้ายังอยู่ไม่ห่างจากเธอมากนัก 

เมื่อได้ยินเสียงที่ไม่คุ้นเคย  เธอก็ถึงกับได้สติแล้วมองหน้าเขาด้วยความตกใจ

“พี่ชาย  นี่ใบหม่อนอยู่ที่ไหนคะ  พี่ชายทำอะไรใบหม่อนคะ”  สาวน้อยรีบขยับตัวหนี  เมื่อเห็นว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงกับเขา  มิหนำซ้ำ  ตอนนี้  เขายังไม่ได้ใส่เสื้ออีกต่างหาก

“ใจเย็นๆ นะครับ  พี่ไม่ได้ทำอะไรใบหม่อนหรอกนะ  พี่เห็นใบหม่อนเอาแต่ร้องไห้  ถามว่าบ้านอยู่ไหนก็ไม่บอก  พี่เลยพาหนูมาที่ห้องของพี่ก่อน  กะว่าถ้าหนูตื่นแล้วค่อยไปส่งอีกทีนึง”  เขารีบอธิบายเมื่อเห็นสีหน้าหวาดกลัวของเธอ

“จริงเหรอคะ  ใบหม่อนแย่จังมัวแต่ร้องไห้  เลยทำให้พี่ต้องลำบาก  งั้นใบหม่อนขอตัวกลับก่อนนะคะ  พี่ไม่ต้องไปส่งหรอกค่ะ  ดึกแล้ว  ใบหม่อนกลับเองดีกว่าไม่อยากรบกวนค่ะ  ขอบคุณพี่มากนะคะที่ช่วยใบหม่อนเอาไว้” สาวน้อยยกมือไหว้เขา  แล้วทำท่าจะลุกออกไป

“จะไปคนเดียวได้ยังไง  ดึกขนาดนี้  ไม่กลัวโดนแท็กซี่พาไปทำมิดีมิร้ายรึไงครับ  ให้พี่ไปส่งดีกว่านะ  ไม่ได้รบกวนอะไรหรอก”  เขารู้ว่าบ้านของเธออยู่พัฒนาการ  แต่ก็ไม่รู้ว่าอยู่ตรงไหน  นอกจากความเป็นห่วงแล้ว  เขาก็ยังอยากจะรู้จักเธอให้มากกว่านี้อีกด้วย

“เอ่อ  แต่ว่า...”  เธอคิดหนัก  กลัวแท็กซี่ก็กลัวอยู่หรอกแต่ไม่อยากรบกวนเขานี่นา

“ไม่ต้องแต่หรอกนะครับ  เดี๋ยวพี่ไปส่งเองนะ  ไปล้างหน้าล้างตาก่อนนะครับ  พี่ขอไปเปลี่ยนเสื้อผ้าครู่เดียว”  เขารีบตัดบทเมื่อเห็นความลังเลของเธอ

“ก็ได้ค่ะ  ขอบคุณนะคะ”  เธอยื่นหน้าไปหอมแก้มเขาแบบที่ชอบทำกับคนในครอบครัวมาตลอด  เธอชอบหอมแก้มบิดา แต่เธอหอมแก้มเขาเพราะคิดว่าเขาคือผู้มีพระคุณ  แต่คนถูกหอมนี่สิถึงกับตัวเกร็งไปเลย

“ใบหม่อน  ทำไมหอมแก้มพี่แบบนี้ละครับ”  เขาถามอย่างสงสัย  เธอไม่ได้ทำแบบผู้หญิงที่ต้องการยั่วผู้ชาย แต่มันเหมือนการขอบคุณมากกว่า  สิ่งที่เขาอยากรู้คือ  เธอหอมแก้มทุกคนแบบนี้รึเปล่า

“ก็พี่ดีกับใบหม่อนนี่คะ  พ่อบอกว่า  ถ้าใครทำดีกับเรา  เราก็ต้องให้รางวัลเค้า  ใบหม่อนไม่มีอะไรพี่  ก็เลยหอมแก้มพี่แบบที่ใบหม่อนหอมแก้มพ่อไงคะ  พี่...โกรธใบหม่อนเหรอคะ”  เด็กสาวตอบด้วยความใสซื่อไร้เดียงสา 

“แล้ว...หอมแก้มผู้ชายคนอื่นนอกจากพ่อแบบนี้รึเปล่า  หรือว่าพี่เป็นคนแรก”  เขาถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง

“ค่ะ  พี่เป็นคนแรกที่ใบหม่อนหอมแก้ม  ปกติใบหม่อนจะหอมแก้มพวกพี่สาวแล้วก็เพื่อนที่โรงเรียนหญิงล้วนค่ะ  ไม่เคยหอมแก้มผู้ชายคนไหนเลย”  เธอตอบเขาตามตรงโดยไม่ได้คิดอะไร แต่คนฟังยิ้มแก้มแทบแตก

“ดีแล้ว  อย่าไปหอมแก้มผู้ชายคนอื่นอีกนะครับ  นอกจากพ่อ  เอ่อ...แล้วก็พี่ด้วยนะ  ผู้ชายเค้าไม่ชอบให้หอมแก้มแบบนี้หรอกนะ”  เขาแกล้งหลอกเธอซะอย่างนั้นเพราะรู้สึกหวงเธอขึ้นมา

“จริงเหรอคะ  ถ้าอย่างนั้นพี่ก็ไม่ชอบที่ใบหม่อนหอมแก้มใช่ไหมคะ”  เด็กสาวทำหน้าเศร้า  เหมือนว่าทำอะไรผิดสักอย่าง

“ไม่ใช่ครับ  พี่ชอบ แต่ว่าถ้าจะให้รางวัลพี่  ใบหม่อนต้องทำแบบอื่นนะ  แบบนี้ไง”  เขายิ้มเจ้าเล่ห์  ใครจะว่าเขาหลอกเด็กก็ช่าง  ก็เด็กมันน่าหลอกนี่นา

เขาโน้มใบหน้าลงมาจูบที่ริมฝีปากของเธออย่างดูดดื่ม  สาวน้อยสะดุ้งสุดตัว  แต่ก็ไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด  ปล่อยให้เขาจูบเธออยู่อย่างนั้น  คนจูบจึงยิ่งได้ใจ  เขาส่งลิ้นร้อนเข้ามาควานหาความหวานในปากอิ่มอย่างไม่อาจห้ามใจได้ 

สัมผัสที่เขามอบให้  ทำให้เธอรู้สึกแปลกๆ ในหัวใจ  มันหวิวไปหมด  เหมือนจะเป็นลมเสียให้ได้  มือเล็กดันตัวเขาโดยอัตโนมัติ เมื่อเริ่มขาดอากาศหายใจ

เขาถอนริมฝีปากออกมาอย่างเสียดาย  แต่พอเห็นเธอเริ่มกระสับกระส่าย  เขาจึงต้องหยุดการกระทำที่จะนำมาสู่เรื่องที่ใหญ่มากกว่านี้

“พี่ชายทำอะไรหนูคะ  ทำไมหัวใจของหนู  มันถึงได้เต้นแรงขนาดนี้ล่ะคะ”  เธอยกมือขึ้นมาจับที่หน้าอกขนาดใหญ่กว่ามาตรฐานนั้น  เขามองตามแล้วแอบนึกในใจ  อยากจับบ้างจัง

“พี่สอนให้หนูรู้ไงครับ  ว่าถ้าจะให้รางวัลพี่  หนูต้องทำแบบนี้ถึงจะถูกเข้าใจรึเปล่าครับ”  เขายิ้มให้เธออย่างเอ็นดู  เธอจึงพยักหน้ารับ

“เข้าใจแล้วค่ะ  หนูต้องให้รางวัลผู้ชายแบบนี้ใช่ไหมคะ”  เธอมองหน้าเขาแววตาเป็นประกาย

“ไม่ใช่นะครับ  ให้ทำกับพี่ได้คนเดียว  ห้ามไปทำกับผู้ชายคนอื่นแบบนี้เด็ดขาดแม้แต่คุณพ่อ  จำเอาไว้นะครับแบบนี้เค้าเรียกว่าจูบ  หนูจะต้องจูบพี่เวลาที่หนูอยากให้รางวัลกับพี่  แค่พี่คนเดียวเท่านั้นนะ  ผู้ชายคนอื่นห้ามให้ใครแตะต้องตัวหนูเด็ดขาด  เข้าใจไหมครับเด็กดี”  เขายื่นมือไปโอบเอวของเธอเอาไว้แน่น  ชักจะไม่อยากส่งเธอกลับแล้วสิ  ก็ไอ้น้องชายตัวดีของเขา  มันเริ่มตื่นตัวขึ้นมาแล้วหลังจากที่ได้จูบเธอ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha