16. เกมรักร้ายของนายซาตาน ซีรี่ส์ เสน่หาซาตาน IV

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 7 : EP.7


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“ใบหม่อนลงมาก่อนนะครับ  เข้าไปพักผ่อนในบ้านก่อนนะ”  เขาจูงมือเธอให้เข้าไปด้านในด้วยกัน  ซึ่งเขาสั่งให้แม่บ้านมาทำความสะอาดเอาไว้ให้แล้ว

คนตัวเล็กถูกพามานั่งที่ห้องรับแขกขนาดใหญ่  ให้เธอนั่งบนโซฟาที่มีผ้าคลุมขนสัตว์หนานุ่มพาดอยู่

“ใบหม่อนจ๋า  ฟังพี่ชายนะครับ  พี่ชายขอโทษที่ไม่ได้บอกว่าพี่ชายเป็นใคร  พี่ชายไม่ได้คิดจะหลอกหนูนะ  แต่พี่ชายคิดว่าหนูน่าจะพอรู้จักพี่ชายบ้างเท่านั้นเอง  แต่พอหนูไม่รู้  พี่ชายจึงปล่อยเลยตามเลย  แล้วก็ไม่อยากอวดอ้างตัวเองด้วยว่าพี่ชายเป็นดารา  กลัวหนูจะไม่กล้าเข้าใกล้พี่ชายอีกก็เท่านั้นเองนะครับ  แล้วที่พี่ชายบอกคนอื่นว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน  เพราะพี่ชายไม่อยากให้ชีวิตของหนูต้องวุ่นวาย  หนูอาจจะโดนพวกปาปารัสซี่หรือพวกนักข่าวมาแอบถ่ายรูปของหนูตลอดเวลา เข้าใจพี่ชายรึยังครับ”  เขามองสบตาของเธอ  ด้วยแววตาจริงจัง

“จริงเหรอคะ  พี่ชายไม่ได้หลอกใบหม่อนใช่ไหมคะ  แต่ว่า...เราก็ไม่ได้เป็นอะไรกันจริงๆ นี่คะ หนูคงไม่มีสิทธิ์อะไรไปโกรธพี่ชายหรอกค่ะ  แค่รู้สึกน้อยใจนิดหน่อย  กลัวพี่ชายมาหลอกหนูก็เท่านั้นเอง”  เธอเริ่มยิ้มออกมาได้  เมื่อได้ฟังคำอธิบายของเขา

“ใครบอกว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกันล่ะ  หนูเป็นคนสำคัญของพี่ชาย  รู้ไหมครับ  เด็กดี” เขายื่นหน้าไปหวังจูบที่ปากเล็กนั้น

“เอ่อ  หนูว่าเราไปหาอะไรทานกันไหมคะ  หนูหิวมากเลย  ยังไม่ได้ทานอะไรตั้งแต่เมื่อเช้า”  เธอรู้สึกขัดเขินไปหมด  ที่เขาบอกว่าเธอเป็นคนสำคัญ  ความรู้สึกแปลกๆ  ผุดขึ้นมา  ตอนนี้เธอไม่ได้มองเขาเป็นพี่ชายเหมือนเดิม  แต่มันเป็นแบบไหน  เธอเองก็ยังไม่เข้าใจเหมือนกัน

“จริงสิ  ตอนอยู่ในร้านขนมปังก็ยังไม่ได้ทานอะไรเลยนี่นา  งั้นเดี๋ยวพี่ชายพาหนูไปทานร้านอาหารทะเลร้านโปรดของพี่ชายนะครับ  ร้านเพื่อนพี่ชายเอง นี่ก็จะสองทุ่มแล้วด้วยสิ  พรุ่งนี้เราค่อยเล่นน้ำทะเลละกันนะครับ”  เขายิ้มให้สาวน้อยที่มีท่าทางเขินอาย  จนแก้มนวลแดงระเรื่อน่าจูบชะมัด

“หนูขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าบนห้องก่อนนะครับ  ดูสิ  ยังใส่ชุดนักเรียนอยู่เลย”  เขามองทั่วเรือนร่างของเธอ 

“ค่ะ”  เธอตอบรับ  เขาจึงพาเธอไปที่ห้องนอนด้านบน 

“เอ่อ  เสื้อผ้าของใบหม่อนอยู่ในรถ  ยังไม่ได้เอาลงมาเลยนะคะ” เธอลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท  เขาเองก็เช่นกัน

“ถ้าอย่างนั้นพี่ชายลงไปเอามาให้นะครับ  หนูรออยู่ในห้องนี้นะ” เขารีบเดินลงไปด้านล่างทันที  ระหว่างรอเธอจึงได้ถอดชุดนักเรียนออก  แล้วหาผ้าเช็ดตัวมานุ่งเอาไว้ก่อน

เขากลับมาในห้องนอนอีกครั้ง  ก็พบว่าเธอนั่งรอเขาอยู่บนเตียง  โดยมีผ้าเช็ดตัวผืนหนาพันร่างกายเอาไว้  เนินอกอิ่มเกินครึ่งเต้าที่โผล่ออกมา  ช่างยั่วน้ำลายเสือร้ายอย่างเขาเสียจริง

“ใบหม่อนจ๋า  ก่อนไปทานอาหาร  พี่ชายขอจูบหนูก่อนได้รึเปล่าครับคนดี”  เขาพูดออกมาตรงๆ  เล่นเอาสาวน้อยแก้มร้อนผ่าว  ก่อนจะเดินไปนั่งข้างเธอ

“เอ่อ  ตะ...แต่ว่า  หนู...”  ปกติเธอคงจะบอกว่าได้ค่ะ  แต่ทำไมวันนี้  เธอถึงรู้สึกเขินเขาไปเสียทุกครั้งที่เขาเข้าใกล้เลยนะ

คนถามไม่อยากรอคำตอบ  เขาโอบเอวคอดเอาไว้  แล้วกดจูบที่ริมฝีปากบางทันที    เขาจูบเธอราวกับจากกันมาแสนนาน  เพราะมันทั้งดูดดื่ม  เร่าร้อน  และเริ่มรุนแรงจนสาวน้อยแทบทรงตัวไม่อยู่ 

คนเอาแต่ใจดันร่างบางให้ล้มลงนอน  พร้อมกับกระตุกผ้าเช็ดตัวที่ดูเกะกะสายตาออกไปให้พ้นทาง  อกอวบอิ่มขนาดใหญ่ภายใต้บราเซียลายน่ารัก  ถูกเขาบีบเค้นอย่างมันมือ  สาวน้อยตัวสั่นเทาทำอะไรไม่ถูกแล้วตอนนี้

ยิ่งเมื่อเขาอ้อมมือไปด้านหลัง  ปลดตะขอบราเซียออก  อกอวบจึงได้เปลือยเปล่า  เด้งดีดตัวเย้ายวนใจเขาให้ก้มหน้าลงไปดูดกลืนปลายยอดอย่างเมามัน

“อ๊ะ...อา...พะ...พี่ชาย...ใบหม่อน...หิวข้าวแล้วนะคะ”  เธอเริ่มควบคุมเสียงไม่ได้  เมื่อเขารุกรานเธอชนิดไม่ทันได้ตั้งตัว

แล้วเขาก็เริ่มได้สติจึงยันตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งอีกครั้ง  ก่อนจะสวม บราเซียให้เธอดังเดิม

“พี่ชายขอโทษนะครับเด็กดี  พี่ชายลืมไปว่าหนูหิว  แต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนนะ  จะได้ไปทานข้าวกัน”  ใจจริงเขาไม่อยากปล่อยเธอสักนิด  แต่เอาเถอะ  เขายังมีเวลาอยู่กับเธออีกมาก  เดี๋ยวเธอจะเป็นลมเป็นแล้งเพราะความหิวไปเสียก่อน

เขามองเธอแต่งตัวด้วยกางเกงขาสั้น  เสื้อยืดคอกลมขนาดพอดีตัว  ซึ่งมันทำให้หน้าอกหน้าใจของเธอมองเห็นอย่างเด่นชัด  ทำให้เขารู้สึกไม่ค่อยพอใจเท่าใดนัก  เพราะผู้ชายคนอื่นต้องมองสาวน้อยของเขาเป็นตาเดียวแน่  เขาจึงเดินไปหยิบเสื้อยีนส์แขนยาวของตัวเองมาให้เธอสวมทับอีกชั้นหนึ่ง  และด้วยความที่เขาเป็นคนรูปร่างสูงใหญ่  ชายเสื้อของเขาจึงอยู่ในระดับเข่าของเธอ  แม้มันจะดูเหมือนเธอแต่งตัวแปลกๆ  แต่ก็ยังดีกว่าให้ใครมามองเธอก็แล้วกัน

“ใส่ไว้จะได้ไม่หนาวไงครับ  ดีไหม”  เขาบอกเมื่อเห็นเธอทำหน้าสงสัย

“อ๋อ  ค่ะ”  เธอยิ้มเข้าใจในเหตุผลของเขา จึงได้ติดกระดุมเสื้อยีนส์ทุกเม็ดเข้าไปอีกด้วย  ทำให้เขาอดยิ้มไม่ได้

“พร้อมแล้วก็ไปกันเถอะครับ  หิวจะแย่แล้วสิท่า”  เขาโอบไหล่เล็กแล้วพาเธอออกไปที่รถทันที  จากนั้นจึงได้พาน้องสาวคนสวยออกไปยังจุดหมายปลายทาง 

 

ร้านอาหารทะเลแห่งหนึ่ง

“เฮ้  อีธานมาได้ไงเนี่ย  แล้วนี่พาใครมาล่ะ”  เอกรัฐเอ่ยถามเพื่อนรักตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย

“น้องสาวน่ะ  ขอโต๊ะเดิมนะเพื่อน  ว่างใช่รึเปล่า”  อีธานบอก

“ว่างสิ  โต๊ะตัวนั้นฉันไม่ค่อยให้ใครนั่งหรอก  ไปสิ”  เอกรัฐเดินนำอีธานไปที่โต๊ะประจำของดาราหนุ่ม  เป็นพื้นที่ส่วนตัวที่เขากันไว้ให้อีธานโดยเฉพาะ 

“ขอบใจมากนะ  ขอแบบเดิมก็แล้วกัน  อ้อ  ใบหม่อนจ๋าหนูอยากทานอะไรเป็นพิเศษไหม  สั่งได้เลยนะ  ไม่ต้องเกรงใจ”  เขาหันไปถามสาวน้อยที่นั่งมองวิวด้านนอก

“อะไรก็ได้ค่ะ  พี่ชายสั่งให้ใบหม่อนก็แล้วกันค่ะ  ตอนนี้ข้าวเปล่าหนูก็ทานได้แล้วค่ะ  หิวมากเลย”  เธอทำหน้าอ้อนเขา  เล่นเอาเอกรัฐอดอิจฉาเพื่อนไม่ได้  แม้จะแอบหมั่นไส้ไม่น้อย  ว่าเพื่อนรักจะกินเด็กซะแล้ว

“แหม  ชื่อน้องใบหม่อนเหรอครับ  พี่ชื่อเอกรัฐนะครับ  เรียกว่าพี่เอกก็ได้  พี่ชายหนูไม่ยอมแนะนำเราก็ไม่เป็นไร  ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ”  เอกรัฐยื่นมือไปกะจะจับมือกับเธอ  แต่เธอกลับยกมือไหว้เขาซะอย่างนั้น  เล่นเอาอีธานหัวเราะร่า

“พี่ชายบอกว่าไม่ให้แตะต้องผู้ชายคนไหนนอกจากพี่ชายค่ะ”  เธอบอกเอกรัฐตามตรง  ทำให้อีธานพอใจมาก

“โอ้โห  ไอ้นี่ร้ายนะแกน่ะ”  เอกรัฐหันไปค่อนแคะเพื่อนสุดหล่อ

“แน่นอนสิ  คนเค้าสอนกันมาดี  เอาเป็นว่าขอแบบเดิมที่ฉันเคยทานแล้วก็เอากุ้งเผาตัวโตๆ มาซักกิโลนึง  อ้อ  ขอปลาหมึกย่างด้วยนะ  ให้ไวเลย  สาวน้อยหิวข้าวแล้ว”  เขาหันไปยิ้มให้เด็กสาวที่มองเขาตาแป๋ว

“ได้เลยคร้าบ...  คุณลูกค้า”  เอกรัฐเดินออกไปสั่งอาหารให้พวกเขาแล้ว  อีธานจึงหันมาคุยกับณัฐณิชาต่อ

“ใบหม่อนทำดีมากเลยรู้ไหมครับ” เขาลูบศีรษะเล็กอย่างเอ็นดู

“เรื่องอะไรคะ”  เธอมองหน้าเขาอย่างสงสัย

“ก็เรื่องที่ยกมือไหว้เพื่อนพี่ชายไง  ดีแล้วนะ  ห้ามไปจับมือถือแขนกับผู้ชายที่ไหนเด็ดขาดรู้ไหมครับ  ผู้ชายคนอื่นน่ะไว้ใจไม่ได้  ไม่เหมือนพี่ชายหรอกนะ” เขารีบยกยอตัวเอง

“ค่ะ  ใบหม่อนเชื่อพี่ชาย”  เธอส่งยิ้มหวานให้เขา  แล้วจึงนั่งกอดอกตัวเองเพราะลมเริ่มแรง  ทำให้เธอรู้สึกหนาวจริงๆ  ไม่น่าใส่กางเกงขาสั้นมาเลย

“หนาวเหรอครับ”  เขาถามเมื่อเห็นเธอนั่งตัวสั่น

“ค่ะ  หนาวอย่างที่พี่ชายบอกจริงๆ ด้วย”  เธอพยักหน้ารับ

“เดี๋ยวพี่ชายจะทำให้หายหนาวนะ”   เขาดึงตัวเธอให้ขึ้นมานั่งบนตักหนาพร้อมกับกอดเธอเอาไว้ตลอด

“เอ่อ  พี่ชายไม่กลัวคนเห็นเหรอคะ”  เธอมองซ้ายมองขวา  จะลุกจากตักของเขา แต่เขาก็ไม่ยอม


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha