เล่ห์รักอำพรางใจ มีหนังสือทำมือ

โดย: อติญา / เก-ลิน / เราพิมพ์ / ผู้ซึ่งเข้ามาแทน / มะลิก้านแดง



ตอนที่ 5 : 2 (2/3)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

                ทรอยด์เข้าใจในความหมายของสายตานั้นเป็นอย่างดีมือใหญ่ยื่นไปหยิบถ้วยยาพร้อมกับทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก รีบกรอกยาเม็ดเล็กนั้นเข้าปากแล้วดื่มน้ำตามรวดเดียวหมดแก้ว

                “ก็แค่นั้น พรุ่งนี้เจอกัน” อีตันไม่วายบ่นงึมงำก่อนจะหันหลังเดินกลับไปยังห้องนอนของตัวเอง คนกินยายากแบบทรอยด์ต้องยืนเฝ้าให้กินต่อหน้าต่อตา ไม่อย่างนั้นชายหนุ่มไม่แอบทิ้งก็มักจะเอาไปซ่อนเสียหมด

                “ขอบใจนะพี่อีตัน” ชายหนุ่มตะโกนไล่หลังอีตันก่อนจะปิดประตูห้องแล้วเดินไปทิ้งตัวลงบนเตียงหนา สมองที่แบกรับภาระมากมายไม่สามารถจะผ่อนคลายได้ในทันที แม้ชายหนุ่มแสนจะเหนื่อยล้าแต่ก็ไม่อาจข่มตาให้หลับลงได้ ภาพของเลือดแดงฉานของราชาฟรีดิชที่พุ่งกระเด็นไปทุกทิศทุกทางเป็นภาพที่น่าสะพรึงและน่าหดหู่ยิ่งนัก

                แน่นอนว่านี่ไม่ใช่การตายครั้งแรกที่เขาได้เห็น แต่ที่เขารู้สึกแย่กับเหตุการณ์นองเลือดในคราวนี้ก็คงเพราะตัวเองก็รู้จักมักคุ้นกับองค์ราชาฟรีดิช หากเขาบุกเข้าไปในปราสาทไฮ วอดูรัส เร็วกว่านี้อีกสักหน่อยเจ้าหญิงน้อยคงไม่ต้องมาเห็นภาพที่พระบิดาโดนปาดคออย่างสยดสยอง

               

                “เฮ้อ!

                เมื่อตอนนี้เขาไม่สามารถย้อนเวลากลับไปแก้ไขสิ่งใดได้ก็คงต้องเดินหน้าดูแลปกป้องเจ้าหญิงชาร์ล็อต หรือแม่สาวล็อตตี้ โรสของเขาตามที่ได้ลั่นวาจากับพี่ชายของเธอเอาไว้ ยิ่งคิดยิ่งปวดหัวเพราะไม่รู้ว่าในวันพรุ่งนี้หญิงสาวตื่นขึ้นมาแล้วจะมีเรื่องวุ่นวายอะไรเกิดขึ้นอีก หวังว่าคนของเขาจะเอาอยู่ก็แล้วกัน

                ด้วยความที่ธุรกิจของทรอยด์ทำให้ต้องเดินทางอยู่เกือบตลอดเวลาน่าจะไม่สามารถดูแลหญิงสาวได้ใกล้ชิดในยามที่จิตใจเธอนั้นแสนจะบอบบางเช่นนี้ ฝาแฝดอีตันและเนตันจึงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดเพราะพี่ชายทั้งสองคนอยู่กับเขามาตั้งแต่เกิด ทั้งคู่มีอายุมากกว่าชายหนุ่มสามปีตามสายเลือดนั้นถือว่าเป็นญาติห่างๆ แต่ด้วยความที่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันมาตลอดเลยทำให้ทั้งสามคนรู้สึกเหมือนเป็นพี่น้องท้องเดียวที่คลานตามกันมา แต่ถ้าฝาแฝดต้องตามติดเขาไปทำงานก็ยังมีเกรย์อีกคนที่วางใจได้

                ต่อหน้าคนอื่นพี่ชายฝาแฝดจะแสดงออกถึงความเคารพในตัวน้องชายคนเล็กเฉกเช่นเดียวกับที่พนักงานทั่วไปมีให้เจ้านาย เพราะไม่อยากให้ทรอยด์ต้องเสียระบบการปกครอง สาเหตุหลักอีกอย่างหนึ่งคือชายหนุ่มประสบความสำเร็จในธุรกิจตั้งแต่อายุยังน้อยในวงการมีคนนับหน้าถือตาจำนวนมาก การที่จะเล่นหัวกับบอดี้การ์ดไม่น่าจะเป็นภาพลักษณ์ที่ดีเท่าไรนัก

                ธุรกิจหลักที่ทำเงินให้กับบริษัทของเขา ที.ดี. ไดมอนด์ส อย่างเป็นกอบเป็นกำคือเหมืองเพชร ทรอยด์ได้สัมปทานเหมืองเพชรคุณภาพเยี่ยมในประเทศเล็กๆ แห่งหนึ่ง เขาเป็นผู้จัดจำหน่ายเพชรดิบรายใหญ่อันดับต้นๆ เพียงแค่ขุดเจอก็นำมาขายต่อได้โดยที่ยังไม่ทันได้ผ่านการเจียระไน  คนจองคิวตามไซส์เพชรยาวไปถึงไหนตัวชายหนุ่มยังจำไม่หวัดไม่ไหว

     ลูกค้าส่วนใหญ่มั่นใจในคุณภาพของเพชรทุกเม็ดที่ขุดได้จากเหมืองของ ที.ดี. ไดมอนด์ส ไม่ว่าจะเป็นสีที่ใสไร้มลทิน ความบริสุทธิ์ที่สูงมาก อีกสิ่งหนึ่งคือคู่ค้ามั่นใจในความตรงไปตรงมาและความซื่อสัตย์ เพราะชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของจะเป็นคนเดินทางไปเจรจาต่อรองและส่งสินค้าด้วยตัวเองเกือบจะทุกครั้ง ซึ่งนี่ก็เป็นสาเหตุหลักที่ทำให้ทรอยด์ต้องมีบอดี้การ์ดจำนวนมากและทุกคนล้วนมีฝีมือระดับพระกาฬเพื่อใช้ในการรักษาความปลอดภัยให้กับบรรดาเพชรที่แสนจะเลอค่า

               

                ก๊อก ก๊อก ก๊อก

                ดึกป่านนี้ใครมันยังจะกล้ามาเคาะประตูห้องนอนของผู้มีอำนาจสูงสุดในบ้านหลังนี้ได้ถ้าไม่ใช่ฝาแฝดคนใดคนหนึ่ง ทรอยด์คิดในใจขณะที่เดินไปเปิดประตู

                “คิดแล้วเชียวว่านายต้องยังไม่หลับ สมองยังทำงานอยู่สิท่า” คราวนี้เป็นคิวของแฝดน้องเนตันยืนอยู่หน้าประตูในชุดนอนพร้อมถือแก้วกาแฟใบโตอยู่ในมือ

                “นมอุ่นๆ ผสมน้ำผึ้งสูตรมาดามฮันท์ มันจะช่วยให้นายหลับสบาย พี่เพิ่งเอาไปให้อีตันมาเหมือนกันดูท่าแล้วคืนนี้คงไม่มีใครนอนหลับลงสักคน” เจ้าของรอยสักที่หลังมือซ้ายพูดให้น้องชายคนเล็กของพวกเขาฟัง ชายหนุ่มก็ยอมรับแก้วนั้นมาถือไว้แต่โดยดี

                “มีอีกอย่าง พรุ่งนี้เราต้องไปเสนอราคาเพชรด่วนลูกค้าคอนเฟิร์มนัดมาครบแล้วมีทั้งหมดห้ารายออกเดินทางสายๆ หน่อยก็ได้นายควรจะได้พักผ่อนสักหน่อย” ฝาแฝดคนน้องรายงานกำหนดการเดินทางไปทำงานไปในตัวเพราะเขาเพิ่งจะเช็คอีเมลที่เลขาของทรอยด์ส่งมาให้เสร็จก่อนจะเดินไปอุ่นนม

                “ขอบใจนะเนตัน พี่รีบไปนอนเถอะสัญญาว่าจะดื่มให้หมดแก้ว” ทรอยด์เดินกลับมาที่เตียงอีกครั้ง แผลที่แขนมันเริ่มปวดตุบๆ ถึงแม้ว่าจะไม่มากนักแต่มันก็อดทำให้เขาชักจะหงุดหงิดนิดๆ ไม่ได้  หลังจากทรุดกายแกร่งนั่งลงที่ปลายเตียง มือขวาข้างที่ไม่เจ็บค่อยๆ ยกแก้วนมขึ้นจิบช้าๆ ความหอมของน้ำผึ้งกับนมที่ผสมกันทำให้เขารู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย

     ปฏิเสธไม่ได้เลยว่านมอุ่นๆ ช่วยทำให้เส้นประสาทและกล้ามเนื้อที่เครียดเกร็งได้ผ่อนคลายลงมาบ้าง เมื่อดื่มน้ำนมสีขาวจนหมดแก้วทรอยด์จึงจัดการวางแก้วที่ว่างเปล่าไว้บนโต๊ะเล็กหัวเตียงจากนั้นจึงสอดตัวเข้าไปอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนาที่แสนอบอุ่นอีกครั้ง เขาพยายามหายใจเข้าออกช้าๆ พยายามไม่คิดถึงเรื่องอะไรให้จิตใจต้องวุ่นวายอีก และคราวนี้ชายหนุ่มก็ใช้เวลาเพียงไม่นานร่างกายที่อ่อนล้าจากการอดหลับอดนอนมาเป็นเวลานาน บวกเข้ากับการต่อสู้ดวลปืนอย่างดุเดือด และความเครียดจากปัญหาทั้งหลายที่ประเดประดังเข้ามาจนไม่แน่ใจว่าจะแก้ไขปัญหาใดก่อนก็จมดิ่งสู่ห้วงนิทราไปอย่างช้าๆ

               

                “อืมม เฮือก!

                ร่างกายที่ซีดขาวสะดุ้งตื่นและพรวดพราดลุกขึ้นนั่งทันทีเมื่อสายตาปรับให้ชินกับภาพแรกที่ตัวเองมองเห็น ฝ้าเพดานสีขาวและหลอดไฟดาวน์ไลท์ห้องนี้มันไม่ใช่เพดานห้องนอนของเธอนี่นา

                “มันจะใช่ห้องนอนของเธอได้ยังไงล่ะล็อตตี้ จะมีห้องนอนได้ยังไงในเมื่อตอนนี้บ้านก็ยังไม่มีจะอยู่”

 

     ริมฝีปากจิ้มลิ้มพร่ำบ่นกับตัวเองทันทีที่คิดได้ว่าเมื่อคืนวานนี้เกิดเหตุการณ์ที่เลวร้ายอะไรขึ้นกับเธอบ้าง

                หญิงสาวใช้ดวงตากลมโตสีมรกตกวาดไปทั่วห้องนอนสีขาวที่ตกแต่งแบบเรียบง่าย เฟอร์นิเจอร์ทั้งหมดในห้องที่มีเพียงแค่เตียงนอนและตู้เสื้อผ้าล้วนเป็นสีขาว ผ้าม่านก็ขาว บานประตูก็เป็นสีขาว ยังดีหน่อยที่พื้นบ้านเป็นไม้สีธรรมชาติเพราะถ้าหากเธอโกนผมสีแดงเพลิงของตัวเองออกแล้วยืนเปลือยกายพิงผนังห้องก็คงไม่มีใครหาตัวเธอพบ

                ตอนนี้เป็นเวลากี่โมงกี่ยามก็ไม่รู้ สถานการณ์ที่ไฮ วอดูรัสจะเป็นอย่างไรบ้าง คนที่ช่วยเธอมาจากน้าอาริแอนเขาจะเป็นคนแบบไหน แล้วที่นี่มันเรียกว่าอะไร เธอจะต้องหลบซ่อนอีกนานเท่าไหร่ คำถามมากมายผุดขึ้นมาทันทีที่เจ้าหญิงที่แสนบอบบางตื่นเต็มตา เธอจะมัวมานั่งหายใจทิ้งให้เวลามันผ่านไปโดยไร้ค่าไม่ได้เด็ดขาด เธอจะต้องรู้ให้ได้ว่าเหตุใดน้าแท้ๆ จึงอาจหาญลงมือปลงพระชนม์ขององค์ราชาเช่นนี้

                เมื่อคิดได้แบบนั้นร่างสูงเพรียวก็ลุกขึ้นจากเตียงเดินตรงเข้าไปยังห้องน้ำ จัดการทำธุระส่วนตัวจนเรียบร้อยแล้วสวมชุดคลุมอาบน้ำออกมายืนอยู่หน้าเสื้อผ้าที่มีขนาดกำลังดี มือบางเปิดบานประตูทั้งสองข้างของตู้เสื้อผ้าออกจนสุด เมื่อคืนเธอไม่ได้ใส่ใจว่ามีอะไรอยู่ตรงไหนบ้าง เสื้อผ้าก็คว้าเอาตัวแรกที่ใกล้มือมาสวมใส่ไม่ได้สนใจว่าเจ้าของบ้านได้เตรียมสิ่งใดเอาไว้ให้

     ในตู้เสื้อผ้าอัดแน่นไปด้วยเสื้อผ้าของสตรีซึ่งส่วนมากเป็นชุดเดรสยาวแบบที่เธอชอบ กวาดตามองทั่วทั้งตู้ก็ไม่เห็นมีชุดที่เป็นกางเกงเลยสักตัว ฝั่งหนึ่งของตู้เป็นลิ้นชักเล็กๆ ที่เก็บชุดชั้นในสะอาดเอี่ยมที่ขนาดนั้นพอดีกับตัวเธอจนน่าแปลกใจ ในลิ้นชักล่างสุดหญิงสาวพบกับของใช้ส่วนตัวของผู้หญิง ข้าวของส่วนตัวที่ครบครันทำให้หญิงสาวนึกแปลกใจและเขินอายไม่ได้ที่เครื่องใช้ต่างๆ ที่ตระเตรียมไว้ในบ้านสีขาวหลังเล็กนี้ล้วนแต่เป็นยี่ห้อเดียวกันกับที่เธอใช้ในชีวิตประจำวัน

     หลังจากสำรวจตู้เสื้อผ้าจนพอใจแล้วมือเรียวเลือกหยิบชุดชั้นในและชุดกระโปรงขาวออกมาชุดหนึ่ง แล้วกลับไปแต่งตัวในห้องน้ำ แม้ใจจริงเจ้าหญิงอยากจะสวมชุดสีดำเพื่อไว้อาลัยแก่การจากไปของพระบิดาแต่ในตู้มีแต่เสื้อผ้าสีสันสดใส ก็ได้แต่หวังใจเอาไว้ว่าพระบิดาบนสรวงสวรรค์น่าจะเข้าใจในความจำเป็นนี้

 

 

                เท้าเล็กบอบบางค่อยๆ ก้าวออกจากห้องนอนโดยที่ไม่มั่นใจเท่าไรนักแต่ไม่ทันที่จะได้เดินไปไหนไกลจากประตูร่างเล็กก็สะดุ้งสุดตัวเมื่อมีเสียงของผู้ชายที่ไม่คุ้นเคยเรียกชื่อเธอ

                “คุณล็อตตี้เชิญทางนี้ครับ อาหารเช้าเตรียมเสร็จเรียบร้อยแล้ว” 

                หญิงสาวหันไปหาต้นเสียงช้าๆ แล้วทำตาโตด้วยความสงสัยเพราะผู้ชายที่พูดกับเธอนั้นไม่ใช่ชายคู่แฝดที่พบกันเมื่อคืน ซึ่งชายแปลกหน้าดูท่าจะเข้าใจกิริยาที่เธอแสดงออกมาได้เป็นอย่างดี เขาจึงพูดกับเธออีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ยังคงไว้ซึ่งความสุภาพเนื่องจากทราบสถานะของหญิงสาวดีว่าเธอไม่ไดเป็นเพียงแค่คนธรรมดา หากแต่เป็นเจ้าหญิงจากแดนไกลแม้จะเป็นเพียงประเทศเล็กๆ แต่ร่ำรวยมหาศาลและขึ้นชื่อเรื่องธรรมชาติที่แสนจะงดงาม

                “สวัสดีครับคุณล็อตตี้ผมชื่อเกรย์มารับหน้าที่ดูแลคุณในวันนี้ อาหารเช้าพร้อมแล้วเชิญครับ” ชายหนุ่มที่แนะนำว่าตัวเองชื่อเกรย์ ผายมือไปยังทิศทางของห้องนั่งเล่นและเบี่ยงตัวให้เธอเดินนำออกมาก่อน สองเท้าเล็กๆ จึงจำเป็นต้องก้าวช้าๆ ออกมาตามทิศทางที่ผู้ชายตัวโตบอกด้วยความไม่มั่นใจ เธอเดินผ่านหน้าเขาไปด้วยกิริยาที่ดูคล้ายๆ จะหวาดระแวง                    

                                                                

                “วู่ว!

 

                ริมฝีปากจิ้มลิ้มลอบพ่นลมออกมาเพราะรู้สึกโล่งอกเมื่อเดินออกมาแล้วพบว่ามีโต๊ะตัวเล็กตั้งอยู่ริมหน้าต่างอาหารเช้าแบบอเมริกันหน้าตาสีสันน่าทานวางอยู่  ผู้ชายหน้าโหดที่ชื่อว่าเกรย์ไม่ได้โกหกเธอ

 

 

ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักสำหรับการติดตามและการสนับสนุน

ฝากผลงาน E-Book เรื่องที่วางจำหน่ายแล้วไว้ในอ้อมใจด้วยนะคะ

 

#

 

#

กลรักพันธนาการใจ (มีนา + นันท์นลิน)

E - Book MEB Market  <<<CLICK

E - Book OokBee  <<<CLICK

 

#

ลวงรักพันธนาการร้อน

E - Book MEB Market  <<<CLICK

E - Book OokBee  <<<CLICK

 

#

หนี้ร้ายพันธนาการรัก (สิงหา + พิมพ์อุมา)

E - Book MEB Market  <<<CLICK

E - Book OokBee  <<<CLICK

 

อยากเม้าท์กับติญา <<<CLICK


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha