เล่ห์รักเปลวพิศวาส

โดย: เทียนธีรา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 4 : เพราะเธอคือคำตอบ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

เสียงโทรศัพท์ของปริมาดังขึ้นติดต่อกันหลายครั้ง หลังจากเธอกลับมาถึงบ้าน เบอร์ที่แสดงบนหน้าจอทำให้หญิงสาวสะบัดหน้าหนีอย่างรู้สึกน้อยใจเขาขึ้นมาจริงๆ และพาลไม่ยอมรับสาย หากแต่การกระทำนั้นยิ่งทำให้รัชภาคย์ร้อนใจอย่างบอกไม่ถูกที่ปริมาไม่ยอมรับโทรศัพท์เสียที

และอีกครึ่งชั่วโมงต่อมา รถของเขาก็แล่นมาจอดยังหน้าบ้านของปริมา แต่วันนี้หญิงสาวไม่ได้อยู่หน้าบ้านเหมือนเช่นวันก่อน เธออยู่หลังบ้านและเดินหลบขึ้นห้องไปทันทีที่ได้ยินเสียงรถของรัชภาคย์ทำเอาแม่พิมมองตามลูกสาวอย่างงงๆ

ร่างสูงเดินดุ่มๆ เข้าบ้านอย่างเริ่มคุ้นเคย

“ผมมาหาปริมครับ” ชายหนุ่มบอกแม่พิมไปตามตรง

“เห็นบ่นว่าปวดหัวเลยขอตัวขึ้นไปนอนพักแน่ะจ้ะ” แม่พิมแก้ต่างให้ผู้เป็นลูกสาว

“ถ้าอย่างนั้นผมขออนุญาตรอจนกว่าปริมจะตื่นได้ไหมครับ”

“เอาสิจ๊ะ” หญิงวัยกลางคนพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาต ชายหนุ่มจึงนั่งคุยกับพ่อและแม่ของปริมาเพื่อรอเวลา หากแต่เวลาผ่านไปนาทีแล้วนาทีเล่าจนกระทั่งเย็นมากแล้วก็ไม่มีวี่แววที่ปริมาจะลงมาเสียที ชายหนุ่มแอบถอนหายใจอย่างหนักอึ้งหลายครั้ง เขาอยากเห็นหน้า อยากปรับความเข้าใจ ไม่อยากให้เธอเข้าใจผิดและหันหลังให้เขาแบบนี้

พ่อทองกับแม่พิมมองหน้ากันเป็นเชิงปรึกษาก่อนที่แม่พิมจะเป็นฝ่ายเดินขึ้นไปที่ชั้นสองเพื่อเรียกปริมาให้ลงมาพบรัชภาคย์

 

ก๊อก ก๊อก...

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นสองครั้งก่อนที่แม่ของปริมาจะผลักประตูเข้าไป

“ปริม พ่อกันต์จะกลับแล้วนะลูก”

“กลับก็ช่างเขาสิคะแม่” หญิงสาวตอบอย่างไม่ใยดี

“ไม่ลงไปหน่อยเหรอลูก เขาอุตส่าห์มาหานะ”

“ปริมไม่ได้อยากให้เขามานี่คะ แม่บอกให้เขากลับไปทีค่ะ”

“ไม่น่ารักเลยนะปริม แม่ไม่เคยสอนให้ลูกเป็นคนแบบนี้นะ มีปัญหาอะไรก็ไปคุยกันให้เข้าใจ โตๆ กันแล้ว อย่าหนีปัญหาสิลูก”

ปริมาหน้าเจื่อนลงไปเล็กน้อยที่โดนมารดาตำหนิ เพราะปกติแม่พิมจะไม่ค่อยดุอะไรเธอนักถ้าสิ่งนั้นไม่ผิดจริงๆ หญิงสาวจึงจำใจเดินลงมาชั้นล่าง

ทันทีที่เห็นร่างเพรียวระหงรัชภาคย์ก็ยิ้มออกเป็นครั้งแรกในรอบหลายชั่วโมงที่ผ่านมา

“ไปส่งพ่อกันต์หน่อยสิปริมเขากำลังจะกลับแล้ว” พ่อทองบอกลูกสาว หญิงสาวไม่ได้พูดอะไรนอกจากเดินนำหน้าเขาลิ่วๆ ออกจากบ้านและตรงไปยังรถโดยไม่ยอมหันหน้ามามองคนที่เดินตามหลังมาติดๆ เลยสักนิด

มือหนาเอื้อมมารั้งข้อศอกเธอไว้เมื่อใกล้จะถึงรถ “ปริมครับ”

“มีอะไรคะ” ปริมาตอบด้วยน้ำเสียงห่างเหิน วางท่านิ่งเฉยใส่เขา

“โกรธผมเหรอ” เสียงทุ้มพูดอย่างงอนง้อ

“โกรธเรื่องอะไรคะ” เธอย้อนถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ใบหน้ากลับง้ำงอ

“แล้วทำไมต้องหลบหน้าผมด้วย”

“เปล่าซักหน่อย ปริมแค่ปวดหัว”

นิ้วเรียวแตะที่ปลายคางมนแล้วเชยขึ้นเพื่อให้สบตากับเขา นัยน์ตาคมเข้มจ้องลึกลงไปอย่างค้นคว้า แสงไฟที่ส่องสว่างให้เห็นเพียงเล็กน้อยช่วยปิดบังร่องรอยความหวั่นไหวในดวงตาของเธอได้บ้าง

“ตาปริมมันฟ้อง”

“ฟ้องเรื่องอะไรคะ”

เขาหรี่ตาลงแคบๆ “ปริมกำลังหึงผม”

“นี่! อย่าโมเมนะ ทำไมปริมต้องหึงคุณด้วย” หญิงสาวทำท่าโวยวายเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกในใจที่โดนเขาจับได้

“แล้วทำไมต้องรีบหนีมาแบบนั้น รู้ไหมผมดีใจแค่ไหนที่เห็นปริมไปหา”

“ปริมบอกแล้วว่าปริมไปธุระ ไม่ได้ไปหาคุณ” ปริมาแก้ต่างให้ตัวเอง

“คิดถึงผมใช่ไหม” เขาตีขลุมถามเอาดื้อๆ

“หลงตัวเอง” ตาสวยหวานตวัดค้อนพร้อมกับปัดมือเขาออกจากคางของตัวเอง

“ดีใจจัง” รัชภาคย์รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาในตอนนั้น เมื่อท่าทางที่เย็นชาของเธอแปรเปลี่ยนเป็นเง้างอน

“ไปกันใหญ่” หญิงสาวค่อนขอดแต่ก็อดยิ้มไม่ได้และลืมไปชั่วขณะว่ากำลังโกรธเขาอยู่ โกรธเรื่องอะไรปริมาก็ตอบตัวเองไม่ได้ รู้แต่ว่าเจ็บแปล๊บๆ ในหัวใจเมื่อเห็นเขามีผู้หญิงอื่นอยู่เคียงข้าง

“ปริมยิ้มได้แล้ว”

ประโยคนั้นทำให้ปริมาต้องหุบยิ้มทันที และทำหน้าเฉยเมยใส่เขาอีกครั้ง

“โธ่ ปริมครับ” ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเบาๆ “ยิ้มเหมือนเมื่อกี้ก็ดีแล้ว”

“กลับซะทีสิคะ ปริมจะเข้าบ้าน” เธอรีบไล่เขา

“ไม่กลับจนกว่าปริมจะหายโกรธผม”

“ไม่ได้โกรธค่ะ”

“แต่น้ำเสียงของปริมมันไม่ใช่นี่” รัชภาคย์ไม่ยอมง่ายๆ เช่นกัน

“ปริมจะโกรธคุณเรื่องอะไรล่ะคะ”

“เรื่องน้องแพร” เขาวกเข้าประเด็นทันทีอย่างรู้ทัน

“อ๋อ...ชื่อน้องแพรหรือคะ” ปริมาแกล้งลากเสียงยาว รู้สึกหมั่นไส้อย่างไม่มีเหตุผลเมื่อได้ยินเขาเรียกแฟนเขาอย่างอ่อนโยน

“ปริมครับ...

“ก็เหมาะสมกันดีนะคะ คุณน้องแพรเธอก็สวยน่ารักดี”

“ปริม!” เขาเอ็ดด้วยน้ำเสียงดุๆ เมื่อรู้สึกว่าเธอประชดประชันจนไม่คิดจะฟังคำอธิบายอะไรเลย

“คุณมีแฟนแล้วก็อย่ามายุ่งกับปริมอีก ไปให้พ้นจากชีวิตปริม ปริมเกลียดพวกผู้ชายมักง่ายอย่างคุณที่สุด” หญิงสาวเริ่มเสียงดังขึ้นและผลักไสไล่ส่งเขาออกไปจากชีวิต จนรัชภาคย์ทนฟังไม่ได้ ในนาทีนั้นชายหนุ่มจึงดึงร่างบางเข้าไปกอดและทาบริมฝีปากลงบนริมฝีปากเย้ายวนของเธอทันทีเพื่อหยุดไม่ให้หญิงสาวหลุดคำพูดใดๆ ออกมาทำร้ายจิตใจเขาอีก

ปริมาตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะเพราะไม่คิดว่ารัชภาคย์จะกล้าทำแบบนี้

ชายหนุ่มระดมจูบบดกระแทกริมฝีปากบางอย่างหนักหน่วงเพื่อต้องการสั่งสอนคนดื้อรั้นให้รู้จักฟังเหตุผลเสียบ้าง หากแต่เมื่อได้ลิ้มลองความหวานล้ำราวกับน้ำผึ้งป่าในยามเดือนห้า อารมณ์ของเขาก็เตลิดไปไกล จากที่ต้องการจูบลงโทษก็แปรเปลี่ยนเป็นเรียกร้องและเร่าร้อน

ริมฝีปากหนาเคล้าคลึงสลับกับดูดเม้มเบาๆ การรุกรานอันเชี่ยวชาญนั้นปลุกเร้าอารมณ์ของปริมาให้ปั่นป่วนขึ้นมาจนไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ ทุกจังหวะการดูดของริมฝีปากหยักกระตุ้นให้เลือดแล่นมาเลี้ยงที่ริมฝีปากบางจนเกิดความอบอุ่น อ่อนไหวอย่างบอกไม่ถูก

“อื้อ...” เสียงครางอู้อี้ลอดริมฝีปากบางระเรื่อออกมาผาดแผ่วอย่างต้องการประท้วง มิใช่ประท้วงเขาอย่างเดียวแต่ประท้วงตัวเองที่หัวใจกำลังทรยศร่างกาย

เขากอดกระชับแน่นจนอกอวบอิ่มจมหายไปในอ้อมกอดเขา...ดวงใจสองดวงแนบชิดกันเต้นระรัวไม่เป็นส่ำ

ทำไมจูบของเขาช่างชวนมึนเมาราวกับรสชาติของวิสกี้ที่บ่มจนได้ที่เช่นนี้...ปริมาคิดในขณะที่ริมฝีปากเผยอขึ้นเล็กน้อยเปิดทางให้เขาสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากนุ่ม ลิ้นสากระคายควานหาความหวานไปตามเพดานปาก กระพุ้งแก้ม ก่อนจะวนเข้าไปเกาะเกี่ยวร้อยรัดเข้ากับลิ้นนุ่มพร้อมกับดูดเบาๆ เป็นจังหวะชวนวาบหวามส่งต่อไปยังช่องท้องแบนราบทันทีจนหญิงสาวตัวสั่นระริกร้อนผ่าวไปด้วยไฟปรารถนา ร่างกายแทบจะต้านทานการปลุกเร้าแบบนี้แทบไม่ไหว

รัชภาคย์ค่อยๆ ถอนจูบออกอย่างเสียดายและต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการที่จะผละจากความหวานตรงหน้า

“นี่คือการลงโทษที่คุณกล่าวหาผม” เขาเอ่ยขึ้นโดยที่ยังไม่ยอมปล่อยเธอออกจากอ้อมแขน

“ปล่อยนะ” ปริมาแหวใส่และดิ้นรนผลักใสด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีเพื่อให้หลุดพ้นจากพันธนาการอันแข็งแรงของเขา แต่ยิ่งดิ้นก็ยิ่งเหมือนจุดชนวนความปรารถนาให้ก่อตัวขึ้นอีกครั้ง เพราะกลิ่นหอมอ่อนๆ จากร่างกายนุ่มนิ่มที่กำลังเสียดสีคลุกเคล้ากับร่างกายแข็งแกร่งของเขาอยู่ตอนนี้ กระตุ้นให้บางอย่างเกิดอาการตื่นตัวขึ้นจนปวดร้าว ความยับยั้งชั่งใจที่จะไม่กระชากเธอเข้ามาจูบอีกรอบแทบจะหมดลง

“น้องแพรไม่ใช่แฟนผม” ชายหนุ่มเค้นเสียงพูด หอบหายใจฟืดฟาดด้วยอารมณ์ปั่นป่วนที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างรุนแรง

“มันเรื่องของคุณ ปริมไม่สนใจ” ปริมาเบี่ยงตัวหนีอย่างร้อนรน และไม่คิดจะฟังข้อแก้ตัวใดๆ เพราะโกรธที่ถูกเขาระดมจูบอย่างบ้าคลั่งแบบนั้น

“ถ้าปริมยังไม่ยอมฟังดีๆ ผมจะจูบปริมอีกรอบ” ชายหนุ่มขู่อย่างเอาจริง วงแขนแข็งแรงรัดร่างบางแน่นขึ้นกว่าเดิม ทำให้ต้นขาแกร่งแนบชิดกับต้นขากลมกลึงมากยิ่งขึ้น ความเป็นชายที่กำลังตื่นตัวกดคลึงแนบเข้ากับท้องน้อยของเธออย่างจัง

รัชภาคย์ร้อนผ่าวไปด้วยไฟปรารถนา มือหนาเลื่อนมากอบกุมสะโพกกลมกลึงและเริ่มบีบเค้นเป็นจังหวะ ปริมาหน้าแดงขึ้นมาทันที รู้สึกร้อนวูบวาบไปทั่วทั้งร่าง ปฏิกิริยาเหล่านั้นทำให้หญิงสาวหยุดดิ้นโดยอัตโนมัติ

“อืม...แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน” เขาเอ่ยขึ้นอย่างพอใจเมื่อเห็นปริมานิ่งไป

“คนบ้า” หญิงสาวแหวใส่ทั้งที่เอียงอายอย่างที่สุด รัชภาคย์ดันร่างบางออกห่างเล็กน้อย นิ้วเรียวแข็งเลื่อนมาเชยคางมนขึ้นให้สบตากับเขาอีกครั้ง

“ฟังนะครับปริม ผมไม่เคยคิดอะไรกับน้องแพรมากไปกว่าน้องสาวคนหนึ่ง ผู้หญิงคนเดียวที่ผมอยากให้มาเป็นแฟนและเป็นแม่ของลูกก็คือคุณ” ชายหนุ่มพูดตรงไปตรงมา

“ผมรักคุณ”

ปริมาตัวแข็งทื่อไปทันทีกับประโยคต่อมาของเขา...

“ได้ยินมั้ยปริม ผมรักคุณ...” เขาย้ำประโยคเดิมอีกครั้งอย่างชัดเจนในความรู้สึกของปริมา

“คะ?” หญิงสาวตกตะลึง เบิกตาโต อ้าปากค้าง พูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ

รัชภาคย์อดยิ้มไม่ได้กับท่าทางอ้ำอึ้งของคนที่เมื่อครู่ยังอาละวาดใส่เขาราวกับแม่เสื้อน้อยที่กำลังโกรธจัด

“เข้าใจผมหรือยังครับ” เสียงทุ้มลึกถามอย่างอ่อนโยน

“มันไม่เร็วไปหน่อยเหรอคะ” ปริมาถามเสียงผาดแผ่วเหมือนคนละเมอ

“ผมว่ามันช้าไปด้วยซ้ำที่เพิ่งจะมาบอกคุณ ปริมครับเราเป็นแฟนกันนะ” รัชภาคย์รุกต่อทันที

“อะไรนะคะ!” เธออุทานอย่างตกใจอีกครั้ง

“ผมกำลังขอปริมเป็นแฟน”

“คุณแน่ใจนะคะว่าไม่ได้กินอะไรผิด”

“ไม่เคยแน่ใจเท่านี้มาก่อนในชีวิต” เขาบอกอย่างมั่นใจ

“ขอคิดดูก่อนได้ไหมคะ ปริมว่ามันเร็วไป”

“คิดได้ครับแต่ห้ามนาน ผมให้เวลาปริมหนึ่งอาทิตย์แล้วผมจะมาฟังคำตอบ” ชายหนุ่มย้ำก่อนจะดึงตัวเธอเข้ามาใกล้และประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากเธอเบาๆ เหมือนเช่นทุกครั้งก่อนที่จะขึ้นรถและขับออกไป

 

ปริมานอนพลิกตัวกระสับกระส่ายไปมาหลายครั้ง มือบางยกขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองและลูบไล้มันเบาๆ ด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ที่ทั้งอบอุ่น สะทกสะท้าน ปั่นป่วนและซ่านเสียวไปทั่วร่างยามถูกประทับด้วยริมฝีปากหยักรูป แค่ถูกเขาจูบยังรู้สึกร้อนวูบวาบได้ขนาดนี้แล้วยามที่อยู่ในอารมณ์รักล่ะ มันจะเร่าร้อนสักแค่ไหน

ชั่ววูบหนึ่งหญิงสาวกลับนึกกระหายใคร่รู้ว่าเมื่ออยู่ในอารมณ์พิศวาสผู้ชายหลากหลายอารมณ์อย่างเขาจะเป็นเช่นไร ปริมายอมรับอย่างอายๆ ว่าตัวเองเกิดความปรารถนาในตัวเขาอย่างไม่เคยรู้สึกกับชายใดมาก่อน ความคิดนี้ช่างอันตรายและน่าหวาดเสียวยิ่งนัก เธอกำลังวุ่นวายสับสนกับอารมณ์ตัวเองแต่มันก็เกิดขึ้นแล้วจริงๆ

หญิงสาวไม่เข้าใจตัวเองอย่างที่สุด ทั้งๆ ที่ตั้งใจจะใช้รัชภาคย์เป็นสะพานเพื่อเดินกลับไปหาคนรักเก่าแต่ไฉนไปหลงใหลได้ปลื้มกับรสจุมพิตของเขาและเตลิดไปไกลขนาดนี้ มากไปกว่านั้นคือ เมื่อเขาบอกว่ารัก ความรู้สึกอ่อนโยนที่ได้รับจากคำพูดประโยคนั้นแทบจะทำให้เธอล้มเลิกความตั้งใจที่อยากจะทวงถามความรักครั้งเก่าคืนไปเสียตอนนั้น

ทำไมเธอถึงรู้สึกโมโหตอนที่เขาเรียกเพชรลดาอย่างอ่อนโยน ทั้งๆ ที่ทุกอย่างมันคือแผนที่เธอวางไว้แต่สุดท้ายกลับรู้สึกกับมันจริงๆ

...เธอรักเขาอย่างนั้นเหรอ!..

ปริมาถามตัวเอง และตกใจกับคำตอบที่ได้รับ... ในเมื่อรักเขาแล้วเธอจะหยุดทุกอย่างได้ไหม ละทิ้งความหลัง ความเจ็บแล้วเริ่มต้นใหม่กับเขา นี่คือคำถามที่ปริมาถามตัวเองก่อนจะหลับไป

 

ร้อยเอกการันต์ แก้วกล้าหรือโจ ตำรวจหนุ่มรูปหล่ออนาคตไกล    ก้าวลงจากรถอย่างกระตือรือร้นก่อนจะสาวเท้ายาวๆ เดินเข้าไปบริเวณบ้านของคนที่เขาเฝ้าคิดถึงมาตลอด

ร่างบางที่คุ้นตากำลังนั่งก้มหน้าอ่านหนังสืออยู่ที่ม้าหินอ่อนใต้ต้นม่วงอย่างสนอกสนใจจนไม่รู้ถึงการมาของเขา ทำให้ชายหนุ่มได้มีเวลาเพิ่งพิศดวงหน้าสวยหวานนั้นในระยะใกล้ สวยขึ้นมาก นี่คือสิ่งที่การันต์สรุปกับตัวเองในใจหลังจากกวาดตามองอย่างสำรวจเพียงแค่ชั่วอึดใจ

“สวัสดีครับ ปริมคนสวย” เสียงทุ้มลึกกล่าวทักทายขึ้นก่อน ทำให้หญิงสาวหลุดจากภวังค์ของตัวเองและเงยหน้าขึ้นมองคนที่เรียกชื่อเธออย่างสนิทสนม

“โจ...มาได้ยังไง” ปริมาอุทานอย่างดีใจเมื่อเจอหน้าเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันมาหลายปีนับแต่เธอไปเรียนต่อและทำงานในกรุงเทพ ส่วนเขาไปเรียนนายร้อยและประจำการอยู่ที่จังหวัดอื่นทั้งสองคนจึงไม่ได้มีโอกาสพบกันเลย

“โจได้ย้ายกลับมาประจำที่จังหวัดเราแล้วนะ” เขาบอกกับปริมาหลังจากที่นั่งลงยังม้าหินอ่อนเรียบร้อยแล้ว

“ดีใจด้วยนะ”

“แต่ที่โจดีใจมากกว่านั้นคือปริมกลับมาแล้ว”

“ปริมก็ดีใจที่ได้เจอโจ” เธอยิ้มให้เขา “ไม่ได้เจอกันหลายปีเลย” คำพูดนั้นทำเอาการันต์ถอนหายใจ

“นั่นสิ ปริมใจร้ายจังเลยนะ ไม่เคยคิดจะส่งข่าวคราวหาโจเลย” ชายหนุ่มตัดพ้อ

“ก็ปริมไม่รู้นี่จ้ะว่าโจอยู่ไหน”

“แล้วปริมมาคนเดียวหรือว่ามากับใคร” เขาถามต่อแล้วก็กลั้นใจฟังคำตอบ

“มาคนเดียวสิจ๊ะ จะให้ปริมเอาใครมาด้วยล่ะ”

“เฮ้อ...โล่งอก” ร้อยตำรวจเอกหนุ่มแกล้งระบายลมหายใจออกมาแรงๆ

“ก็นึกว่าปริมจะหนีบเอาหนุ่มๆ มาด้วย ไม่งั้นโจอาจจะได้เป็นผู้ร้ายฆ่าคนตายแทนการเป็นตำรวจน่ะสิ”

“อย่ามาทำเป็นพูดดีหน่อยเลย อย่านึกว่าปริมไม่รู้นะว่าโจเนื้อหอมแค่ไหน”

“แต่ปริมก็ไม่เคยคิดจะมาตอมหรอกใช่ไหม”

“อย่าพูดอย่างนั้นสิโจ” หญิงสาวรู้สึกเห็นใจเขาไม่น้อยเมื่อได้ยินน้ำเสียงเศร้าๆ แบบนั้น แต่จะให้ทำอย่างไรในเมื่อเธอรักเขาได้แค่เพื่อนเท่านั้นจริงๆ

“อย่ามาทำเสียงสงสารโจแบบนั้นน่าปริม” เขาเป็นฝ่ายหัวเราะก่อน เพราะไม่อยากให้บรรยากาศที่กำลังชื่นมื่นเกิดความตึงเครียดขึ้นมา

“ก็โจน่ะชอบทำให้ปริมรู้สึกผิด”

“ผู้กองหนุ่มรูปหล่ออย่างโจมีสาวๆ เพียบน่า โจไม่สนใจยัยเชยอย่างปริมหรอก” ชายหนุ่มพูดสัพยอก

“จ้า... คุณผู้กองรูปหล่อ อกหักมาอย่ามาร้องคร่ำครวญหายัยเชยก็แล้วกัน” หญิงสาวเอ่ยตอบพร้อมกับย่นจมูกใส่อย่างหมั่นไส้

“โจรู้น่าว่าโจเป็นได้แค่เพื่อน” แล้วเขาก็เอื้อมมือมาขยี้หัวเธอเล่นอย่างที่เขาเคยทำเป็นประจำเมื่อครั้งที่ทั้งสองยังเด็กอยู่

ปริมาหัวเราะอย่างสบายใจและโล่งอกที่เห็นเพื่อนรักยิ้มได้ การมาของการันต์ทำให้หญิงสาวดีใจจนลืมไปว่า วันนี้เป็นวันที่รัชภาคย์นัดไว้ว่าจะมาฟังคำตอบจากเธอ

รัชภาคย์ขับรถออกจากบ้านมาแต่เช้าและเมื่อมาถึงก็เห็นรถคันหนึ่งจอดอยู่ก่อนแล้ว ชายหนุ่มมองรถดูรถคันนั้นอย่างแปลกใจเพราะตัวเองมาที่นี่บ่อยครั้งก็ไม่เคยเห็นรถคันนี้เลย เขาไม่เสียเวลาคิดนานเพราะวัตถุประสงค์ที่มาวันนี้ก็เพื่อมาฟังคำตอบจากปริมา

ร่างสูงก้าวเท้ายาวๆ เดินตรงไปหลังบ้านอย่างคุ้นเคยเพราะรู้ว่าปริมาจะชอบนั่งเล่นอยู่แถวๆ นั้น แต่สิ่งที่เห็นวันนี้กลับไม่เหมือนทุกวันเพราะมีชายหนุ่มอีกคนอยู่กับปริมาด้วย ชายหนุ่มยืนมองภาพนั้นอยู่นานและความอดทนของเขาหมดลงเมื่อเห็นการันต์ยกมือขึ้นขยี้ผมของปริมาอย่างสนิทสนม ในที่สุดเขาก็ได้คำตอบว่ารถคันนั้นคงเป็นรถของผู้ชายคนนี้ และถ้าเดาไม่ผิดคงจะเป็นคนที่ปริมาเคยพูดถึงว่าเป็น แฟน ของเธอ

ชายหนุ่มเตรียมตัวหันหลังกลับเพราะคิดว่าตัวเองได้คำตอบแล้ว คงไม่จำเป็นต้องให้หญิงสาวตอบคำถามใดๆ อีกในเมื่อภาพมันฟ้องชัดอยู่แบบนั้น

“คุณคะ” ปริมาเรียกเขาไว้เมื่อเห็นด้านหลังเขาไวๆ

หญิงสาวลุกขึ้นและรีบวิ่งตามมา รัชภาคย์ยอมหยุดแต่ไม่ยอมหันมามองหน้าเธอ

“จะกลับแล้วเหรอคะ” หญิงสาวถามเขาเบาๆ

“ผมก็ไม่รู้ว่าจะอยู่ไปทำไม” น้ำเสียงนั้นเย็นชาเหินห่าง

“วันนี้คุณไม่ได้มาฟังคำตอบของปริมเหรอคะ”

“ผมว่า... ผมคงรู้คำตอบแล้วล่ะ”

“โดยที่ไม่ต้องถามปริมเลยอย่างนั้นเหรอคะ”

“คงไม่ต้องถามอะไรแล้วล่ะมั้ง” เขาประชด

“ถ้าอย่างนั้นก็ตามใจคุณเถอะค่ะ เพราะถ้าคุณไม่อยากฟัง ปริมอธิบายไปก็เปล่าประโยชน์” ปริมาโกรธขึ้นมาบ้าง ร่างบางทำท่าจะหมุนตัวกลับเข้าบ้าน

“เดี๋ยวสิครับปริม” รัชภาคย์เรียกเธอเอาไว้เมื่อปริมามีท่าทีที่แข็งกร้าวและทำท่าจะไม่ง้อขึ้นมาจริงๆ

“มีอะไรอีกคะ” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเง้างอนระคนน้อยใจ

“ผมขอโทษที่ใช้อารมณ์มากไปหน่อย ผมขอฟังคำตอบของปริมได้ไหม”

“ไม่กลับแล้วเหรอคะ” เธอประชดให้บ้าง

“โธ่ ปริมจ๋า ผมขอโทษจริงๆ ครับ” น้ำเสียงทุ้มพูดอย่างง้องอนและรู้สึกผิด “ก็คนมันหึงจนตาลายนี่ครับ คุณจะให้ผมทำยังไง”

“คนเอาแต่ใจ ไม่มีเหตุผล ” หญิงสาวค่อนขอดและค้อนวงใหญ่

“ต่อไปไม่ทำแล้วครับ ผมจะพยายามใจเย็นแล้วฟังปริมก่อน” เขาออดอ้อนอย่างน่ารักทั้งปากทั้งตา รัชภาคย์คนเดิมกลับมาแล้วและนั่นทำให้ทำให้ปริมายิ้มออก ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะมีอิทธิพลกับความรู้สึกของเธอมากขนาดนี้

“หึ” หากแต่น้ำเสียงยังงอนเขาอยู่แต่ก็ไม่ได้มากเหมือนตอนแรก

“ปริมจ๋า ตกลงเป็นแฟนกันนะ” เขาเดินมาจับมือเธอไว้พร้อมกับขอคบเป็นแฟนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนลึกซึ้งจนคนฟังรู้สึกเต็มตื้นขึ้นมาในหัวใจ

ภาพทั้งหมดอยู่ในสายตาของการันต์มาตั้งแต่ต้น ดูเหมือนปริมาจะลืมไปเลยว่ามีเขานั่งอยู่ตรงนั้น ถึงแม้ว่าปากจะบอกปริมาว่าคิดกับเธอแค่เพื่อนแล้ว แต่ลึกๆ เขาก็ยังรักปริมาเรื่อยมา ไม่อย่างนั้นตอนนี้เขาคงไม่รู้สึกเจ็บปวดกับภาพที่เห็น การันต์รู้ตัวทันทีว่าเขาคงจะสูญเสียปริมาให้กับผู้ชายคนนั้นเป็นแน่

“ยังอยากคบกับปริมอยู่เหรอคะ” ปริมาย้อนถาม แล้วรีบหลบสายตาเป็นประกายวาววามที่จ้องมองมาตาแทบไม่กะพริบ

“ปริมกำลังแกล้งผม”

“เปล่าแกล้งค่ะ”

“ตกลงนะครับ”

“แล้วถ้าไม่ตกลง” หญิงสาวแกล้งถามลองเชิง หากแต่มีผลทำให้สีหน้าของเขาเคร่งขรึมลงไปในทันตา และค่อยๆ ปล่อยมือของเธอลง พร้อมกับทอดถอนหายใจอย่างเจ็บปวดเมื่อมองข้ามไหล่ปริมาไปและยังเห็นการันต์นั่งอยู่ที่เดิม ผู้ชายคนนั้นคงเป็นคนที่ปริมารัก เขาคงจะมาช้าไปหรือไม่เขาก็ไม่เคยมีความหมายอะไรเลยในสายตาของเธอ

“ผมขอให้ปริมมีความสุขกับคนที่ปริมรัก” เขาบอกเบาๆ ก่อนเดินไปที่รถและเปิดประตูรถเตรียมจะก้าวขึ้นไปนั่ง หญิงสาวเดินตามมาอีกครั้งและเอ่ยบางประโยคขึ้น

“แต่ถ้าคำตอบของปริมคือตกลงล่ะคะ”

รัชภาคย์ชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวเข้าไปในรถก่อนจะหันกลับมาหาเธอช้าๆ ชายหนุ่มยกมือขึ้นจับไหล่กลมกลึงทั้งสองข้างเอาไว้และถามอย่างไม่แน่ใจอีกครั้ง

“ว่าไงนะปริม!

“ตกลงค่ะ” ปริมายืนยันอย่างหนักแน่นทุกถ้อยคำ ร่างหนาจึงรั้งตัวเธอเข้ามากอดไว้อย่างดีใจ

“จริงๆ ใช่ไหม” เขาถามย้ำอีกครั้งเมื่อรวบเธอไว้ในอ้อมแขนแล้ว

“ค่ะ” เธอย้ำพร้อมกับหัวเราะอย่างมีความสุขที่เห็นท่าทางดีใจจนลิงโลดของชายหนุ่ม “ปล่อยได้แล้วค่ะอายคนอื่นเขา” หญิงสาวบอกเบาๆ เมื่อรู้สึกว่าถูกวงแขนแข็งแรงกอดนานเกินไปแล้ว

“ต่อไปห้ามเรียกผมว่าคุณแล้วนะ” เขาสั่ง “ให้เรียกว่าพี่กันต์นะครับคนสวย”

“พี่กันต์เหรอคะ”

“ครับ ถ้าเรียกคุณเมื่อไหร่จะปรับโดยการจูบ” เขาบอกเสร็จสรรพพร้อมกับมองหน้าคนรักอย่างหวานซึ้งจนปริมาแทบจะละลายกับสายตาวาววามคู่นั้น

“ก็ได้ค่ะ...พี่กันต์” หญิงสาวยอมเรียกตามที่เขาขอทำให้ชายหนุ่มยิ้มอย่างถูกใจและมีความสุขในรอบหลายปี

 

ดาวคืนนี้ดูสดใสสวยงามมากเป็นพิเศษในความรู้สึกของปริมา    หญิงสาวเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างที่ไกลแสนไกล ดาวเป็นล้านดวงแข่งขันกะพริบแสงประดับท้องฟ้ายามค่ำคืนไม่ให้มืดมิด มีดาวอยู่ดวงหนึ่งที่ทอแสงเด่นกว่าดาวดวงอื่นๆ ถ้าเปรียบดาวดวงนั้นเป็นรัชภาคย์ก็คงไม่ผิดนัก เขาก็เปรียบเสมือนดวงดาวที่เข้ามาประดับหัวใจที่มืดมิดของเธอให้สว่างไสวขึ้นมาอีกครั้ง หัวใจดวงน้อยตอนนี้กำลังเรืองรองรุ่งโรจน์ด้วยความสุขที่โอบล้อมเอาไว้ทุกอณูเนื้อ

ที่คิดถึง เพราะรักเธอใช่ไหม ที่อ่อนไหว ง่ายดาย หรือเพราะรักเธอจริงๆ ก็ไม่เคยรู้ตัวก็มันยังไม่ชินสับสนวุ่นวายในใจจนหลับไม่ได้จริงๆ

เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ดังขึ้น ปริมาเลือกเพลงนี้ให้เป็นทั้งเพลงรอสายและเสียงเรียกเข้า โดยครั้งแรกที่เธอเปลี่ยนก็เพื่อจงใจทำให้รัชภาคย์เข้าใจว่าเธอคิดถึงเขา แต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็นว่าเธออยากจะสื่อสารให้บุรุษผู้นั้นรู้จริงๆ ว่าเธอคิดถึง...

ปริมายิ้มกับตัวเองก่อนที่นิ้วเรียวจะกดบนปุ่มรับสายและยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหูตัวเอง

“คิดถึงครับ” น้ำเสียงทุ้มทอดผ่านมาตามสายเป็นประโยคแรก

“พี่กันต์หวานอีกแล้วนะคะ” เธอพูดยิ้มๆ แต่ก็รู้สึกพอใจเมื่อได้ยินคำนั้น

“ก็คนมันคิดถึงจริงๆ นี่ครับ”

“บ้าไปแล้ว” ปริมาย่นจมูกใส่โทรศัพท์

“ถ้าจะบ้าก็บ้าแต่รักปริมคนเดียว” เขาบอกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “หลงจะแย่อยู่แล้วรู้มั้ย”

“เมาหรือเปล่าคะ”

“เมาครับ” แล้วเขาก็คล้ายจะเงียบไป “แต่ว่าเมารักนะ”

“แหวะ!...เลี่ยน!!” หญิงสาวแหวะใส่ ทั้งๆ ที่ยิ้มจนแก้มปริ

“คิดถึงพี่บ้างหรือเปล่า” เสียงทุ้มๆ ของเขาถามมาตามสายอย่างออดอ้อน

“ค่ะ” เธอตอบสั้นๆ อย่างเขินอายและพยายามบังคับไม่ให้เสียงตัวเองสั่น

“ค่ะนี่คืออะไรครับคนดี”

“ก็คิดถึงไงคะ” เธอตอบพร้อมกับยิ้มอย่างมีความสุข

“ปริมครับ เมื่อไหร่จะถึงวันแต่งงานของเรา”

“จะรีบร้อนไปไหนคะ”

“ก็รีบอยากอยู่กับปริมนี่ครับ อยากกอด อยากจูบ อยากรักปริม”

“คนบ้า” หญิงสาวแหวใส่กับสิ่งที่เขาพูดออกมาตรงๆ ถ้าเขาอยู่ด้วยตอนนี้คงเห็นว่าแก้มนวลของเธอกลายเป็นสีแดงราวกับลูกตำลึงสุกเพราะขวยเขิน ความวาบหวามแล่นผ่านลงไปยังช่องท้อง รู้สึกเหมือนถูกเขาจูบผ่านโทรศัพท์

“บ้าตรงไหน คนรักกันเขาก็ต้องอยากอยู่ด้วยกัน หรือว่าปริมไม่อยาก

“ไม่อยากอะไรคะพูดให้ดีๆ นะ” เธอชิงถามก่อนที่เขาจะเอ่ยประโยคนั้นจบ

“คิดเอาเอง” รัชภาคย์แสร้งพูดให้กำกวม

“นี่!!

“ฮะๆๆ” เขาหัวเราะร่วนเสียงดังอย่างถูกใจที่ทำให้ปริมาแหวออกมาได้หลายครั้ง

“คนบ้า คนหื่น” ปริมาต่อว่าเขายกใหญ่

“นี่พี่ยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ ปริมคิดไปถึงไหนเนี่ย”

“ปริมไม่พูดด้วยแล้ว” ยิ่งพูดก็ยิ่งเข้าตัว หญิงสาวเลยพานวางสายไปก่อน

รัชภาคย์ยิ้มอย่างมีความสุข เขาอยากเร่งวันเร่งคืนให้ถึงวันแต่งงานไวๆ เพราะกลัวตัวเองจะตบะแตกปล้ำเธอเสียก่อนจะถึงวันแต่งงาน มีหวังปริมาได้โกรธเขานานเป็นเดือนๆ แน่

ในขณะที่ปริมาเองก็ถอนหายใจออกมาอย่างไตร่ตรอง ก่อนจะตัดสินใจปล่อยวางทุกอย่างและทำตามที่หัวใจของตัวเองปรารถนา หญิงสาวแน่ใจแล้วว่าตัวเองรักเขา เธอจะทำร้ายคนที่เธอรักได้อย่างไร ในเมื่อเขาแสนดีและน่ารักขนาดนั้น หญิงสาวจะทิ้งความแค้นไว้ในอดีตและเริ่มต้นใหม่กับรัชภาคย์เสียที เธอจะรักเขาอย่างบริสุทธิ์ใจไม่คิดจะใช้เขาเป็นเครื่องมือใดๆ อีกต่อไป


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)




ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha


เติมเหรียญแล้วจร้า
โดย Karana7272 | 2 years ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สนุก...ชอบอ่ะ
โดย Anonymous | 2 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สนุกมาก ชอบๆๆๆ
โดย Anonymous | 2 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha