เมียมือหนึ่ง

โดย: Janya,ณิชาดา



ตอนที่ 2 : น้ำตาลขม


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

รือนกายสะโอดสะอง ภายใต้กางเกงขาสั้นเคลียเข่ากับเสื้อยืดคอกลมสีฟ้าอ่อน กำลังยืนอวดหุ่นสวยอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ กรอบหน้าไร้เครื่องสำอางแต่งแต้ม หากแต่สวยสดงดงามราวกับเทพธิดา วันนี้ผมที่เคยปล่อยยาวเคลียแผ่นหลังถูกรวบขึ้นสูงดูมาดมั่น มีผ้าสีน้ำตาลคาดไว้พาดกลางหน้าผากมน มัดแน่นอยู่บนศีรษะด้านหลังเพื่อป้องกันเหงื่อไคล

หางคิ้วเล็กข้างซ้ายยกขึ้นนิดๆ แล้วเจ้าตัวก็ฉีกยิ้มกว้าง รัชชิญา อนาคินนารถ หรือน้ำตาลคนสวยวัยยี่สิบสี่ปีเต็ม แห่งไร่อนาคิน เธอเป็นบุตรสาวคนเล็กของนายหัวสุรัตกับนายหญิงรัญญา มีพี่ชายเพียงหนึ่งคนคือรัชตะ ตั้งแต่เล็กจนโตหญิงสาวเติบโตท่ามกลางไร่ยางพารานับพันไร่ กินพื้นที่กว้างขวางในแถบเมืองใต้

ร่างอ้อนแอ้นอยู่ในชุดพร้อมปฏิบัติภารกิจประจำวัน เดินเร็วแกมวิ่งออกจากห้อง โดยไม่ได้คำนึงถึงความเป็นกุลสตรีซึ่งผู้เป็นมารดาพร่ำสอนเลยแม้แต่น้อย หญิงสาวมักชอบตะลุยทำงานโน่นนี่ ฝึกปรืออาวุธป้องกันอันตราย อย่างปามีด ยิงปืน หรือแม้กระทั่งชกต่อย ทำให้ความสามารถที่มีเก่งพอตัว เรียกว่าสามารถเอาชีวิตรอดจากอันตรายเบื้องหน้าได้เสมอ จนส่งผลให้ผิวพรรณอันผ่องผาดมีรอยกระด่างกระดำ แต่จุดด้อยๆ นั้น มันก็ไม่สามารถลบเลือนความงามสะพรั่งออกจากร่างระหงนี้ได้เลย

น้ำตาล...” ถ้อยคำอารีเรียกขาน พร้อมกับนำพาร่างอวบผิวสีแทนเดินเร็วๆ ตรงมาหา ฝ่ามือนุ่มๆ ฟาดลงที่แขนเรียวเล็กแผ่วเบา แม่บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าวิ่งบนบ้านน่ะฮึ! รีบร้อนจริงเชียว

ใบหน้าของคนทำผิดได้แต่ยิ้มแหยๆ ก่อนจะวาดเรียวแขนสลักเสลาโอบเอวบุพการีไว้แน่น ซบหน้าเข้ากับอกอุ่น แม่ขา...น้ำตาลขอโทษค่ะ ก็น้ำตาลรีบไปตรวจคุณภาพน้ำยางพารานี่คะ

เรานี่นะ ชอบทำงานของผู้ชายอยู่เรื่อย ทำไมไม่อยู่บ้านช่วยแม่ทำอาหารคาวหวานล่ะลูกนายหญิงรัญญาบ่นอย่างอ่อนอกอ่อนใจ เพราะตั้งแต่บุตรสาวคนนี้โตขึ้นมา ก็ไม่เคยเลยคิดจะช่วยงานบ้านงานเรือน เอาแต่ตะลอนๆ ทำงานสารพัด ปลูกยาง ใส่ปุ๋ย คุมคนงานปฏิบัติหน้าที่ จนกระทั่งตอนนี้เป็นหัวหน้าชุดในการกรีดยางอีก

ก็น้ำตาลไม่ชอบนี่คะ

บอกออกไปแล้วทำหน้าเบ้ คุณแม่อย่าบังคับให้น้ำตาลทำหน้าที่กุลสตรีไทยเลยนะคะ คุณแม่ก็ทราบว่าครั้งใดที่น้ำตาลทำอาหาร คนงานก็พากันท้องร่วงจนต้องหามส่งโรงพยาบาล ของหวานนั้นก็เหมือนกัน ไม่เห็นมีใครแตะสักคำเดียว

ก็มันไม่อร่อยนี่ เพราะฉะนั้นลูกต้องฝึกฝนให้มากๆ

หญิงสาวถึงกับรีบส่ายหน้าดิก ไม่เอานะคะ น้ำตาลคงไม่เหมาะกับการเป็นแม่ศรีเรือนแบบนั้น ถ้าเป็นการยิงนกตกปลา หรือออกล่าสัตว์ก็ว่าไปอย่าง เพราะน้ำตาลไม่เคยหวั่นเลยค่ะ

เรานี่นะ แม่จะทำ...” นายหญิงยังเอ่ยไม่จบก็ต้องถอนหายใจทิ้ง เพราะถูกขัดจังหวะเข้า

คุณหนูครับ คุณหนู!”

เสียงตะโกนลั่นหน้าบ้านเรียกความสนใจจากสองแม่ลูกได้เป็นอย่างดี อึดใจเดียวกันรัชชิญาก็รีบหอมแก้มมารดาฟอดโตแล้วผละห่าง รีบวิ่งไปดูเหตุการณ์ ปล่อยให้คนเป็นแม่ได้แต่ส่ายหน้าตามอย่างระอา

ปลายเท้าเล็กรีบนำพาเรือนกายอ้อนแอ้นแต่ทะมัดทะแมง ก้าวเร็วๆ ลงจากบันไดอันสูงลิบลิ่วของเรือนไม้สักทอง มุ่งตรงหาคนเรียกซึ่งทำหน้าตื่นตระหนก จนคิ้วเรียงเส้นสวยถึงกับขมวดเป็นปมเชือก

เกิดอะไรขึ้นคะลุงปั้น

ก็ไอ้หมื่นแสน ลูกกำนันล้านน่ะสิครับ มันมาตั้งกลุ่มทำเหล้าเถื่อนอยู่ระหว่างชายแดนไร่ นี่ควันต้มเหล้าลอยคลุ้งป่าแถบนั้นไปหมดกล่าวพลางกระชับปืนด้ามยาวไว้มั่น คุณหนูจะทำยังไงดีครับ

หน็อยแน่! นายหมื่นแสนนั่นกล้านักนะ ที่หันกลับมาต้มเหล้าเถื่อนอีก ครั้งที่แล้วโดนตำรวจจับมันคงไม่เข็ด

โธ่...จะเข็ดได้ไงครับ เข้าไปอยู่ในคุกไม่ถึงชั่วโมง พ่อกำนันก็รีบไปประกันตัวออกมาอย่างเร็วเชียว ลุงว่ามันไม่สำนึกง่ายๆ หรอก จนกว่าจะเจอดี แล้วถูกยัดเข้าตะแรงแกงสักห้าปีสิบปี

ดีละ เพราะฉะนั้นฉันจะทำให้นายนั่นหลาบจำเอง!” กล่าวด้วยรอยยิ้มเย็นเยือก พลางพยักหน้าให้กับลุงปั้นเล็กน้อย ก่อนจะเดินเร็วๆ มุ่งขึ้นรถจี๊ปคู่ชีพ โดยมีคนงานชายวัยฉกรรจ์กระโดดขึ้นติดตามไปด้วยอีกสามราย และทุกคนล้วนมีอาวุธติดมือ ใช้เวลาไม่นานรถขนาดเล็กสีเขียวเข้มลายทางก็มุ่งไปยังชายป่า เขตแดนพาดเกี่ยวระหว่างสองไร่ยางอย่างอนาคินและชีพรวย

 

 

วันสีขาวลอยคุ้งรอบบริเวณ ผู้คนเกือบสิบนายร้องรำทำเพลงดูสนุกสนาน บางรายกำลังจับท่อนฟืนขนาดใหญ่ซุกใส่เตาไฟ เพื่อให้หม้อน้ำนั้นเดือดปุดๆ ส่วนอีกหลายนายกำลังตั้งวง นั่งดื่มเหล้าเถื่อนที่กลั่นเองต้มกันเองราวกับเครื่องดื่มเลิศรส โดยมีนายหมื่นแสน ชีพรวย ชายฉกรรจน์วัยสามสิบปีเป็นผู้นำ

เฮ้ย! พวกนายดูไฟให้ดีๆ อย่าให้ดับเชียว เดี๋ยวเหล้าเสียรสชาติร้องปาวๆ สั่งลูกสมุน สลับกับยกเหล้าเข้าปากอย่างแสนสบายอุรา หากสักพักก็ต้องทำหน้ามุ่ย เพราะมีใครคนหนึ่งตะโกนปาวๆ ให้นึกรำคาญ

แกมีอะไร ร้องลั่นจนป่าสะเทือน เสียอรรถรสในการดื่มกินของข้าหมดหันไปถาม พร้อมทำหน้าตึงเครียด

ก็คนของไร่อนาคินกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ครับนาย

มาแล้วไง ถึงพวกมันจะแจ้งตำรวจ พ่อกำนันก็ไปประกันตัวข้าออกมาอยู่ดี หรือไม่พวกมันมาเราก็จัดการถล่มซะเลยสิ ข้าปล่อยให้ไอ้ไร่นั้นเหิมเกริมมามากพอแล้ว ที่ผ่านมาเห็นแก่น้องน้ำตาลหวานคนสวยหรอกถึงได้ยอม แต่ต่อไปนี้ข้าจะต้อนน้ำตาลคนสวยมาทำเมียจบคำด้วยใบหน้าฉายแววเจ้าเล่ห์ ยักคิ้วนิดๆ ให้กับคู่สนทนา แต่ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อเสียงปืนหนึ่งนัดดังก้องทั่วบริเวณ

ปัง!

ได้ยินแว่วๆ ว่าจะให้ใครเป็นเมียหรอ...ไอ้คุณหมื่นแสน!!!”

รัชชิญานำพาร่างแน่งน้อยก้าวอาดๆ มาพร้อมลุงปั้น และคนงานอีกสามรายยืนเรียงหน้ากระดาน ทุกคนล้วนมีอาวุธครบมือ ปลายกระบอกปืนนั้นชี้กราดไปยังลูกสมุนของอีกฝ่ายอย่างเตรียมพร้อมลั่นไก ว่ายังไงล่ะ ช่วยบอกให้ชัดๆ หน่อยสิ เผื่อฉันจะหูฝาดไป

เอื๊อก! หมื่นแสน ชีพรวยถึงกับลอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ทำใจเย็นก้าวเผชิญหน้ากับสาวสวย ฉีกยิ้มหวานเยิ้มเอาใจ แต่พอจะเอื้อมแตะเรียวแขนเล็กกลับต้องถอยกรูดแทบไม่ทัน เพราะปืนของรัชชิญาชี้ตรงเผงมายังอกด้านซ้ายจนต้องบ่ายเบี่ยงหนี

น้องน้ำตาลมาได้ยังไงจ๊ะถามพร้อมกับทอดมองด้วยตาเยิ้มๆ

เหาะเหินเดินอากาศมามั้ง!” สาวร่างเล็กตอบออกมาด้วยแววตาเอาเรื่อง พลางกราดมองรอบๆ ด้วยความไม่ชอบใจ กล้าดียังไงฮ้า! ถึงมาต้มเหล้าเถื่อนอยู่ในเขตแดนท้ายไร่แบบนี้ หรือว่าอยากกลับเข้าไปอยู่ในซังเตอีกรอบ

เอ่อ...คือว่าพี่...พี่ไม่อยากกลับไปอยู่ในคุกในตารางหรอกจ้ะ แต่ที่ทำแบบนี้เพราะอยากเห็นหน้าน้องน้ำตาลคนสวย ก็พี่...”

หุบปาก!” ปลายนิ้วเล็กชี้กราดใส่ แล้วจ้องชนิดเอาเป็นเอาตาย ไม่ต้องมาพูดจาแบบนี้ ฉันไม่ชอบ

แต่พี่...ระ...รัก...”

บอกให้เงียบยังไงเล่า เอาเวลามาทำเรื่องไร้สาระแบบนี้ไปช่วยพ่อกำนันดูสวนยางไม่ดีกว่าหรือไง หัดทำตัวให้เป็นประโยชน์ซะบ้างสิ ไม่ใช่โตแต่ตัว ทว่าสติปัญญายังกับเด็กอนุบาลเรียวปากจิ้มลิ้มเอ่ยยาวเหยียด มองหนุ่มผิวเข้มกับผมยาวจนถึงลำคอด้วยความรังเกียจ ส่วนความรักบ้าบอที่นายหมื่นแสนมีต่อฉัน เอากองไว้ตรงนั้นแหละ หรือไม่ก็หอบกลับบ้าน ไปรักพ่อกำนันให้มากๆ ไม่ใช่ทำให้พ่อกำนันปวดตับไตไส้พุงวันละสามเวลาหลังอาหารแบบนี้!”

นี่ยัย...” คนถูกต่อว่าถึงกับควันโกรธ พวยพุ่งออกมาจากใบหู

มีปัญหาอะไรไม่ทราบดวงตากลมโตทั้งสองข้างจ้องจนลูกกะตาแทบถลน หรืออยากมีเรื่อง

ฮึ!” หนุ่มหน้าเข้มได้แต่สบถในลำคออย่างหัวเสีย ฝากไว้ก่อนเถอะว่าจบก็หันไปมองลูกน้องเป็นรายตัว พยักหน้าให้เล็กน้อย แล้วสั่งการเคลื่อนขบวนกันกลับไร่ชีพรวย ทว่าต้องหยุดชะงักกึกเมื่อรัชชิญาร้องห้าม

เดี๋ยว!”

หมื่นแสนหันมายิ้มกว้าง มองด้วยดวงตาหวานเยิ้ม ว่าไงจ๊ะ น้องน้ำตาลคนสวย

หญิงสาวจึงไหวไหล่เล็กน้อย รีบก้าวเร็วๆ ไปยื้อแย่งไหใส่เหล้าออกมาจากลูกสมุนของอีกฝ่าย แล้วจัดการทุบทำลายทิ้งไม่เหลือชิ้นดี หนำซ้ำยังสั่งให้ลุงปั้นจัดการกับหม้อต้ม พร้อมกับไหลูกอื่นๆ เทเหล้าจนส่งกลิ่นเหม็นหึ่งรอบชายป่า เรียบร้อยก็ผายมือเชื้อเชิญลูกชายคนเดียวของกำนันให้กลับยังถิ่นฐานบ้านเกิด

เชิญจ้ะ ไอ้คุณหมื่นแสน แล้วก็อย่าคิดมาต้มเหล้าแถวนี้อีกเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นเจอดีแน่!” ขู่กลายๆ พร้อมโบกมือขับไล่ เมื่อคล้อยหลังคนกัดฟันเดินเรียบร้อย ก็หันมาฉีกยิ้มกว้างๆ ให้กับลุงปั้น ยกนิ้วโป้งอวดอย่างคนมีชัยชนะ ก่อนจะเคลื่อนขบวนกันกลับไร่อนาคินดังเดิม โดยสั่งการห้ามแพร่งพรายเรื่องในวันนี้ให้นายหญิงรัญญารับรู้เป็นเด็ดขาด

อย่าลืมนะทุกคน ห้ามบอกคุณแม่ว่าน้ำตาลไปมีเรื่องกับไอ้คุณหมื่นแสนมา ไม่อย่างนั้นน้ำตาลต้องหูชาแน่ๆ

ไม่ลืมครับคุณหนู

ขอบใจมากจ้ะ

ฉีกยิ้มอวดฟันสะอาดเรียงซี่สวย จากนั้นก็สูดลมหายใจเข้าเต็มปอด นึกขอบคุณลุงปั้นและคนงานเหล่านี้ เพราะไม่ว่าจะกี่ครั้งพวกเขาก็พร้อมจะสู้ด้วยกันอย่างไม่คิดหวั่นกลัว นี่คงเพราะที่ไร่ของเธอเลี้ยงลูกน้องเสมือนญาติมิตร ดูแลกันตั้งแต่ตัวคนงาน ถึงภรรยา รวมถึงครอบครัวของพวกเขา มีเงินทุน มีการศึกษาให้ ทุกคนถึงได้ตั้งใจทำงานโดยไม่ปริปากบ่น แม้บางวันต้องสัมผัสกับพายุโหมกระหน่ำ แต่ทุกคนก็ไม่เคยย่อท้อ

รอยยิ้มหวานเกลื่อนความสุขจึงอาบเต็มกรอบหน้าของร่างเล็กผู้สะโอดสะอง ไม่นานรถจี๊ปคันน้อยก็มุ่งกลับสู่สวน เพื่อเช็กความสมบูรณ์ของน้ำยายางพารา ซึ่งผ่านกระบวนการกรีดมาในช่วงตีสามจนถึงย่ำรุ่ง

 

 

มือบางปาดเหงื่อเล็กน้อย ขณะทอดสายตามองน้ำยางคุณภาพเยี่ยมพร้อมผุดรอยยิ้มเล็กๆ ถึงเธอจะเหนื่อยหากแต่สิ่งที่ลงแรงกลับได้ผลดีเยี่ยม ผลงานชั้นยอดแบบนี้ คงจะทำให้คนเป็นพ่อและแม่ภูมิใจ แต่แล้วต้องยิ้มแห้งๆ เมื่อสบกับนัยน์ตาดุๆ ของบิดาบังเกิดเกล้า

คุณพ่อคะ...” เรียกพร้อมรีบก้าวเร็วๆ เข้าไปหา ช้อนดวงตากลมๆ สบตาแล้วถาม มาดูผลงานของลูกหรือคะ

นายหัวสุรัตทำหน้าระอา แล้วขยับมือโยกศีรษะเล็กของบุตรสาวไปมา ก่อนจะบ่นเบาๆ มาสาละวนอยู่กับน้ำยางพาราอีกแล้ว มิน่าล่ะ แม่ของเราเขาถึงบ่นจนพ่ออยู่บ้านไม่ได้

โธ่...พ่อคะ คุณพ่อก็น่าจะชินได้แล้วนะ เพราะน้ำตาลไม่เคยทำอย่างที่พ่อกับแม่ต้องการเลยสักครั้ง

เรานี่นะ ดื้อเหมือนใครกันนายหัวสุรัตส่ายหน้าระอา แต่ก็ยังแอบชื่นชมบุตรสาวอยู่ในอก เพราะน้ำยางพาราที่รัชชิญาดูแล ล้วนมีคุณภาพและได้ราคาสูงที่สุดในเมืองใต้ ทว่าอีกใจหนึ่งท่านก็ไม่อยากให้เธอต้องมาตกระกำลำบาก อาบเหงื่อต่างน้ำเฉกเช่นทุกวันนี้ แต่ต่อให้พูดจนหมดแรง ลูกสาวแสนดื้อก็ยังรั้นจนชนะอยู่ทุกครั้งไป

ก็ดื้อเหมือนคุณพ่อนั่นแหละ

ตอบด้วยเสียงกระเง้ากระงอด พลางวาดมือเกาะแขนท่านแล้วเอียงหน้ามนซบ คุณพ่อกับคุณแม่ก็เอาแต่มาอบรมบุตรสาว แล้วบุตรชายบังเกิดเกล้าล่ะคะ หายไปไหน ได้ข่าวว่าหายไปจากบ้านตั้งหลายวัน ป่านนี้อยู่ที่ไหนกันนะ

พี่เราเขาไปหาเพื่อน กำลังจะกลับมาแล้วล่ะ

คุณพ่อกับคุณแม่น่าจะปล่อยน้ำตาลให้ทำอะไรอย่างที่ต้องการบ้าง จะได้เสมอภาคกับพี่ต๊ะเขาสักหน่อยบ่นกระปอดกระแปดด้วยใบหน้างอง้ำ เพราะตั้งแต่ไหนแต่ไรเธอมักจะถูกห้ามโน่นห้ามนี่ ในขณะที่พี่ชายสามารถทำอะไรตามใจได้ทุกอย่าง ด้วยเหตุผลเพียงประการเดียวเท่านั้นที่คุณพ่อกับคุณแม่เฝ้ากรอกหูนั่นคือ เธอเป็นสตรี ผู้ที่ควรปฏิบัติกิริยาอยู่ในอาการเรียบร้อย อ่อนโยน ทว่าที่ผ่านมาตั้งแต่เล็กจนโตเป็นสาวสะพรั่ง เธอก็ไม่เคยทำตามคำสั่งเลยสักครั้ง มักชอบแอบไปฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ และตอนนี้เป้าหมายต่อไปก็คือ การเรียนมวยไชยา!

เฮ้อ! ลูกก็น่าจะรู้ว่าแม่รัญญาของเราไม่มีทางปล่อยให้ลูกทำอะไรตามใจ

แน่สิคะ ก็น้ำตาลเป็นหญิงผู้อ่อนแอ

แต่พ่อรู้ว่าลูกพ่อไม่ใช่คนอ่อนแอฝ่ามือสากนุ่มลูบศีรษะเล็กแผ่วเบา รอยยิ้มอารีปรากฏผ่านร่องรอยการผ่านร้อนผ่านหนาวมาหลายสิบปี ที่ผ่านมา พ่อปล่อยให้น้ำตาลดูแลสวนยาง ทำโน่นทำนี่ รวมถึงรู้เห็นเป็นใจเรื่องการฝึกอาวุธ แค่นี้พ่อก็ต้องคอยระแวงแม่เขาจะแย่ พ่อขอร้องล่ะนะ ลูกอย่าริอ่านทำอะไรเกินตัวอีกเลย โดยเฉพาะเรื่องชกต่อย

ก็...”

คิดว่าพ่อไม่รู้หรือไงว่าช่วงเช้าเราไปทำอะไรมาบ้าง

คนถูกรู้ทันได้แต่ทำหน้ามุ่ย แพขนตางอนๆ กะพริบถี่แล้วออดอ้อน คุณพ่อ อย่าบอกคุณแม่นะคะ

แล้วพ่อเคยขัดใจเราหรือไงฮึ!”

คุณพ่อน่ารักที่สุด รู้ไหมคะว่าน้ำตาลเทิดทูนคุณพ่อเหนือสิ่งอื่นใดจบคำชมหวานๆ ด้วยการเขย่งปลายเท้าหอมแก้มสากของบิดาไปฟอดโต แล้วกอดเอวท่านให้แน่นขึ้น อึดใจถึงได้ผละห่าง แล้วชี้ชวนท่านตรวจดูคุณภาพน้ำยางพาราด้วยใบหน้าแช่มชื่น เพราะผลงานของเธอล้วนทำให้บิดาพอใจและได้รับคำชมเสมอต้นเสมอปลาย

ลูกสาวของพ่อเก่งที่สุด

แน่นอนอยู่แล้วค่ะ รับรองว่าน้ำยางพาราล็อตนี้ จะสร้างรายได้ให้กับบ้านของเรา และคนงานจะได้รับโบนัสพิเศษอีกด้วย

จบคำของรัชชิญา คนงานหูดีนับสิบรายก็พากันไชโยโห่ร้องดีใจ ก่อนจะรีบตั้งหน้าตั้งตากันทำหน้าที่ให้ดีเยี่ยม ปล่อยให้คุณหนูของไร่และนายหัวสุรัตหัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี แต่ไม่นานนักคุณหนูน้ำตาลคนเก่งก็ต้องรีบผละห่างบิดา เพราะด้านหลังโรงเรือนเก็บน้ำยางมีมือของลูกน้องกวักเรียกหยอยๆ ดูท่าทางร้อนรน

หญิงสาวจึงใช้จังหวะที่บิดากำลังทำการชื่นชมกับคุณภาพน้ำยางพาราอันเยี่ยมยอด รีบหาทางเดินอ้อมไปด้านหลังโรงเรือน ไปถึงก็รีบกระซิบกระซาบถามคนงานชายโดยพลัน

มีเรื่องอะไร

คุณต๊ะกลับมาแล้วครับ แต่กลับมาพร้อมกับใครคนหนึ่ง และตอนนี้ก็พากันไปท้ายไร่ด้านตะวันออกหนุ่มวัยสิบเจ็ดปีรายงานตามตรง เพราะเขามีหน้าที่ตามติดข่าวของนายหัวน้อยอย่างรัชตะ ชนิดที่ว่าจะเดินทางไปแห่งใดในเมืองใต้ก็ต้องรู้ทุกความเคลื่อนไหว เพราะคุณหนูน้ำตาลสั่งการให้ตามในระยะกระชั้นชิด เป้าหมายหลักก็คือเอาไว้จับตาเรื่องผู้หญิง

พี่ต๊ะพาใครมา ผู้หญิงหรือผู้ชาย

ผมไม่ทราบครับ มองไม่ถนัด แต่น่าจะเป็นผู้ชายนะครับ สวมหมวกแก็ป ตัวโตๆ

แล้วทำไมพี่ต๊ะถึงต้องพาไปท้ายไร่ ทำไมไม่พาเข้าบ้าน...” คิ้วเล็กผูกโบว์คล้ายหูกระต่าย ก่อนจะขยับปลายนิ้วจิ้มแก้มป่องของตัวเองด้วยความสงสัยปนคิดไม่ตก พลางเดินไปเดินมาวนรอบตัวหนุ่มหน้ามน

คือข้อนี้ผมไม่...” หนุ่มน้อยต้องหุบปากเงียบ เพราะสบกับดวงตาเอาเรื่องของคุณหนูประจำไร่

ไม่ต้องตอบ เพราะฉันไม่ได้ถาม นายรีบไปสืบมาสิว่าพี่ต๊ะพาใครมา พามาทำไม ได้เรื่องแล้วรีบมารายงานเข้าใจไหม

เข้าใจครับผมหนุ่มน้อยรับคำเพียงเท่านั้น ก็รีบรุดหน้าไปทำตามคำสั่งอย่างทันท่วงที ปล่อยให้คิ้วเล็กของรัชชิญายังคงขมวดม่นเพราะคิดไม่ตก อยากจะก้าวฉับๆ ไปถามพี่ชายให้รู้เรื่อง ก็กลัวจะถูกตำหนิเรื่องส่งคนเฝ้าติดตาม ดังนั้นนาทีนี้เธอจึงทำได้แค่เพียงนับเวลารอ ไว้ให้สายสืบหน้ามนทำภารกิจสำเร็จ เธอก็จะได้รู้ว่าพี่ชายพาใครไปซุกไว้ที่ท้ายไร่กันแน่!

 

 

ายสืบรูปหล่อเนื้อยังเคี้ยวง่าย วิ่งเร็วๆ ตรงดิ่งมาหาเจ้านายสาวพร้อมยกมือปาดเหงื่อ ก่อนจะรีบกระซิบกระซาบรายงานความเคลื่อนไหวของนายหัวน้อยแห่งไร่อนาคิน พร้อมเป็นผู้นำทางรัชชิญาไปจนถึงท้ายไร่ฝั่งตะวันออก ตรงหน้าของดวงตาสองคู่ก็คือบ้านไม้ยกพื้นสูงร่วมสามเมตร มีเฉลียงยื่นออกมาทั้งสี่ทิศ โดยมีห้องกว้างตั้งเด่นอยู่ตรงกลาง

สถานที่แห่งนี้รัชตะมักชอบมานอนพักบ่อยครั้ง ดังนั้นจึงเต็มไปด้วยเครื่องใช้ไม้สอยที่ผู้อยู่อาศัยต้องการ ข้าวสาร อาหารแห้ง และน้ำดื่มพร้อมสรรพ ห้องน้ำ ห้องนั่งเล่น ห้องนอนก็ล้วนสะอาดเอี่ยมอ่อง

แล้วนายรู้หรือยังว่าพี่ชายฉันพาใครมาด้วย

คือผม...”

เห็นสีหน้าแหยๆ แบบนั้น รัชชิญาก็ส่งดวงตาเขียวปั้ดใส่ รีบส่ายหน้าวืดๆ ด้วยความอ่อนอกอ่อนใจ แต่ไม่ถึงวินาทีรอยยิ้มร้ายก็เคลื่อนประดับบนดวงหน้า เพราะงานนี้เธอคงต้องลงมือสืบความลับของพี่ชายด้วยตัวเอง

นายกลับไปได้แล้ว เรื่องนี้ฉันจะจัดการเองหันไปสั่งการ พร้อมพยักพเยิดให้ลูกน้องในปกครองหมุนกายกลับ เรียบร้อยก็ขยับปลายเท้าลัดเลาะไปตามต้นไม้ใหญ่ ชะเง้อชะแง้มองรอบๆ กายด้วยความระแวดระวัง เมื่อคิดว่าปลอดคนนั่นแหละ ถึงได้ย่องเบาก้าวข้ามบันไดหลายขั้น มุ่งไปยังประตูไม้บานใหญ่ซึ่งถูกเปิดทิ้งไว้

ประชิดกรอบประตูได้ ดวงตากลมโตก็สอดส่ายดูความเป็นไปของคนด้านใน หากแต่เธอต้องทำตาโตถลนออกนอกเบ้า พร้อมกับยกมือปิดปากตัวเองไม่ให้ร้องลั่นบ้าน เพราะภาพที่เห็นก็คือคนเป็นพี่กำลังประคองใครคนหนึ่ง ในท่าทีเป็นห่วงเป็นใย

พี่ต๊ะเป็นเสือใบ นั่นคือคำเดียวซึ่งก้องอยู่ในสมองอันชาญฉลาดของรัชชิญาในเวลานี้

นี่ฉันเข้าใจพี่ต๊ะผิดมาตลอดหรือ นึกว่าจะเป็นเสือผู้หญิงจอมกะล่อน ที่ไหนได้ กลับพาผู้ชายมาอยู่ด้วยกันสองต่อสองถึงที่นี่...” รำพันแผ่วเบา พร้อมทำหน้าอยากจะร้องไห้ มือบางขยับยกลูบหน้าลูบตาตัวเองป้อยๆ พลางครุ่นคิดว่าต่อไปนี้เธอจะทำอย่างไรดี เพราะไร่อนาคินคงไร้ทายาทในการดูแล เธอคงต้องเป็นยายแก่ค้างปีปกป้องที่นี่

ทำไมพี่ต๊ะถึงเป็นคนแบบนี้นะ...”

แบบไหนหรือน้ำตาล...” เสียงใครบางคนเอ่ยแทรกเบาๆ

ก็เป็นแบบผู้หญิงก็ได้ ผู้ชายก็...อุ๊ย!ถึงกับสะดุ้งโหยง ก่อนจะเปลี่ยนมาเป็นจ้องพี่ชายตาปริบๆ หากแต่ใบหน้านั้นกลับลักลอบชะเง้อมองด้านในบ้าน เพราะอยากเห็นคู่ขาของพี่ชายให้ชัดๆ เธอจะได้หาทางกำราบและบั่นทอนความสัมพันธ์แปลกๆ ให้จบลง

ว่าไง พี่ถามน่ะ ไม่ได้ยินหรือ

ก็เปล่านี่คะส่ายหน้าดิกอย่างยืนกรานปฏิเสธ พลางเสมองไปรอบๆ บริเวณ แกล้งชมนกชมไม้ น้องได้ข่าวว่าพี่กลับมา ก็เลยแวะมาหาตามประสาคิดถึงก็เท่านั้นเอง กลับมาทั้งทีแทนที่จะแวะไปหาคุณพ่อกับน้องที่โรงเรือนเก็บน้ำยาง แต่แอบมาหลบซ่อนอยู่ที่นี่

พี่ไม่ได้หลบ แค่พาเพื่อนมาพัก

เพื่อน?” หรี่ตาแคบเป็นเชิงสงสัย แล้วชะเง้อชะแง้มองผ่านกรอบประตูเข้าสู่ด้านใน ผู้หญิงหรือผู้ชายคะ

ผู้ชาย...ทำไมฮึ! เรามีปัญหาอะไรหรือเปล่า

เปล่า!” ปฏิเสธเสียงสูงลิ่ว มาพร้อมกับอาการส่ายศีรษะขั้นรุนแรง ก่อนจะเฉไฉเดินไปคล้องแขนล่ำๆ ของพี่ชายบังเกิดเกล้า แล้วทำไมพี่ไม่แนะนำเพื่อนให้น้ำตาลรู้จักบ้างละคะ

นายมาร์คเขาหลับไปแล้วล่ะ สงสัยคงเพลีย

เพลีย! ตายแล้ว ไปทำอะไรกันมาเนี่ย ถึงเพลียจนหลับสนิทแบบนั้น ทั้งๆ ที่พระอาทิตย์ยังไม่ตกดินเลย โอดครวญในใจ พร้อมกับทำหน้าคล้ายกลืนยาขม แต่เมื่อสบตากับพี่ชายแล้วเจอประกายตาแห่งความสงสัย คนปรับสีหน้าเก่งก็รีบทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ แล้วรีบขอตัวกลับไปทำงานตามปกติอย่างรีบร้อน ปล่อยให้รัชตะได้แต่ส่ายหน้าไล่หลัง งวยงงกับปฏิกิริยาของน้องสาวตัวแสบเหลือเกิน

 

 

ฉึก!

ปลายมีดแหลมคมอันเล็กกะทัดรัดปักลงกลางเป้าซึ่งคือลูกแตงโมผลโตที่ตั้งนิ่งๆ อยู่บนขอนไม้ขนาดใหญ่ ก่อนหน้ามีมีดหลายเล่มถูกขว้างแล้วปักลงราวจับวาง ส่งผลให้น้ำแตงโมสีแดงใสไหลเปื้อน และบางส่วนเปลือกแตงโมสีเขียวก็ปริแยก ร่างระหงอวดเรียวขาเล็กจนถึงช่วงเข่ามน พร้อมแขนเสื้อถูกพับขึ้นจนอวดต้นไหล่บอบบางกำลังยืนจังก้า ปามีดออกไปนับสิบๆ อัน ตั้งแต่ก้าวออกจากบ้านไม้ขนาดเล็ก เธอก็ตรงดิ่งมาฝึกปรืออาวุธด้วยความหงุดหงิดปนอยากรู้ใจแทบขาด

พี่ต๊ะชอบผู้หญิงหรือผู้ชายกันแน่...”

รำพันถามตัวเอง พร้อมปามีดออกไปจนแตงโมลูกโตไร้ที่ว่าง คนอารมณ์โมโหจึงก้าวฉับๆ ไปดึงเอามีดซึ่งปักอยู่กลางลูกแตงโมมาเช็ดคราบให้สะอาดเอี่ยมอ่อง ก่อนจะเหน็บเข้ากับกระเป๋าเก็บแผงมีดให้เข้าที่เข้าทาง แล้วเตรียมหมุนกายกลับบ้านด้วยใบหน้าบึ้งตึง ทว่าต้องแกล้งคลี่ยิ้มน่ารัก อวดฟันสีขาวสะอาดตา เมื่อพี่ชายก้าวยาวๆ ปรี่มาหา

เลิกซ้อมปามีดแล้วหรือเรา

เลิกแล้วค่ะ ว่าแต่พี่ต๊ะมีอะไรกับน้องหรือเปล่าคะถามพร้อมจับสองตามองหาความผิดปกติ หรือว่า...จะแอบหนีไปไหนอีก ที่ผ่านมายังเที่ยวไม่พอหรือว่าพี่มีนัดกับเพื่อนผู้...หญิง

วันนี้พี่ไม่มีนัดกับใครทั้งนั้นแหละ มารับเรากลับบ้านด้วยกันตามประสาพี่ชายรักน้องสาวบังเกิดเกล้าไงจ๊ะ

เหรอคะ...” ลากเสียงยาวอย่างไม่ค่อยเชื่อสักเท่าไร

แน่นอนสิรัชตะว่าพลางหลิ่วตาให้เล็กน้อย ก่อนจะฉวยเอาเรียวแขนสลักเสลาของรัชชิญานำพามุ่งสู่รถจี๊ปคันเล็ก ก่อนจะทำหน้าที่เป็นพลขับแสนดี เหยียบคันเร่งกลับสู่เรือนไม้สักทองหลังโอ่อ่า

สองพี่น้องใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วโมงก็มาถึงหน้าเรือนไม้อันงดงาม เมื่อเก็บรถกันเรียบร้อย รัชตะก็กลั่นแกล้งน้องสาวมาจนถึงเชิงบันไดบ้าน เสียงหัวเราะสลับกับอาการร้องวี้ดว้ายดังลั่น ร้อนจนนายหญิงรัญญาต้องรีบลงมาดูเหตุการณ์ พร้อมใช้นัยน์ตาดุๆ มองหน้าลูกชายบังเกิดเกล้า ซึ่งกล้าหาญกลั่นแกล้งลูกสาวสุดรัก

นี่ตาต๊ะ เลิกแกล้งน้องเดี๋ยวนี้นะ

โธ่...แม่ครับ ยัยน้ำตาลต่างหากที่แกล้งผมขยับปากร้องบอก พร้อมขยับมือยีผมนุ่มๆ ของน้องรักเต็มแรง

นั่นสิคะแม่ น้ำตาลแกล้งพี่เขาเองแหละ อย่าว่าพี่ต๊ะเลยนะคะรัชชิญาแกล้งทำหน้าสำนึกผิด รีบค้อมตัวไปยืนเคียงข้างมารดา ก่อนจะเอนศีรษะซบอกอุ่นอย่างออดอ้อน

ในเมื่อน้ำตาลผิด น้ำตาลก็อยากแก้ตัว แม่ให้น้ำตาลทำอาหารเย็นมื้อนี้นะคะ พี่ต๊ะเขาจะได้กินของโปรด...ที่น้องสาวสุดรักลงมือเองเอ่ยกับคนเป็นแม่เสียงหวานฉ่ำ หากแต่นัยน์ตามาดร้ายกลับจ้องหน้าคนเป็นพี่พร้อมยักคิ้วให้

เอ่อ...แม่ครับ ผมว่า...” หนุ่มหล่อมาดเข้มถึงกับลอบกลืนน้ำลาย แล้วทำหน้ากระอักกระอ่วน ผมว่าอย่า...”

ดีจ้ะลูก แม่ดีใจจริงๆ ที่ลูกจะเข้าครัววันนี้

นายหญิงรัญญาเอออออย่างเห็นด้วย เพราะเฝ้ารอเวลานี้มานานแสนนาน อย่างนี้คงต้องปล่อยให้รัชชิญาแสดงรสมือ ทุกคนจะได้ลิ้มรสอาหารอร่อย โดยมีแม่ครัวใหญ่คอยกำชับดูแล และหวังว่าอีกไม่นานลูกสาวสุดรักจะเก่งกาจด้านงานบ้านงานครัว อนาคตออกเหย้าออกเรือนจะได้ไม่เสียชื่อลูกสาวแห่งไร่อนาคิน

สองแม่ลูกประคองกอดกันเดินเข้าห้องครัวไปเรียบร้อย ปล่อยให้รัชตะยืนทำหน้าขนลุกขนพอง รีบก้าวถอยหลังลงเรือนอย่างช้าๆ จนเผลอชนเข้ากับเรือนกายแข็งแรงของบิดาเข้าอย่างจัง ชายหนุ่มจึงรีบหันไปยกมือขอโทษ พร้อมเตรียมชิ่งหนีออกจากบ้านโดยพลัน

เดี๋ยว! เจ้าต๊ะ ลูกจะไปไหนอีก เพิ่งกลับมาถึงไม่ใช่หรือไง

คือผมอยู่ไม่ได้ครับพ่อตอบแล้วก็แค่นยิ้มจืดเจื่อน ถ้าอยู่ ผมต้องตายแน่ๆ

ทำไมฮึ! นี่ลูกไปทำอะไรให้แม่เขาโกรธอีก

รีบส่ายหน้าดิกพลางว่า ผมไม่ได้ทำอะไรหรอกครับ แต่มื้อเย็นวันนี้ยัยน้ำตาลจะลงครัว บรื๋อ...ผมไม่อยู่กินข้าวเย็นนะครับพ่อ ผมไม่อยากถูกหามส่งโรงพยาบาลกะทันหัน ดีไม่ดี...อาจท้องร่วงตายเอาง่ายๆ

ว่าไงนะ!” แม้แต่ตัวนายหัวสุรัตถึงกับทำหน้าขยาด ลอบกลืนน้ำลายลงคืออึกใหญ่ เดี๋ยวๆ ถ้าอย่างนั้นพ่อไปด้วย

หยุด!” ถ้อยคำห้ามปรามดังก้องเฉลียงหน้าบ้าน ดวงตาเอาเรื่องของนายหญิงรัญญาจ้องหน้าสามีและบุตรชายเรียงคน ทั้งคู่เดินขึ้นบ้านเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นล่ะก็ ชาตินี้อย่าริอ่านกลับมาเหยียบบ้านหลังนี้อีก

คุณ! / คุณแม่...” สองพ่อลูกต่างพร้อมกันโอดครวญ

ถ้าไม่ขึ้นมาก็ไปเลย...ไปอยู่กันสองคนพ่อลูกนั่นแหละเสียงนายหญิงยังคงตะโกนปาวๆ ลงมาข่มขู่

ด้านสองหนุ่มหน้าเข้มต่างวัยหันมาสบตากันปริบๆ ต่างคนต่างลอบสูดหายใจระดมความกล้า ทำหน้าคล้ายกำลังเดินไปสู่หลุมกับดักของสัตว์ร้าย แต่ก็ต้องยอมพ่ายแพ้ให้กับฤทธิ์เดชของนายหญิงรัญญา ค่อยๆ เดินตัวลีบกลับขึ้นบ้าน รอเวลาในการเชือดคอนิ่มๆ ด้วยอาหารอันน่าเข็ดขยาด ฝีมือการปรุงรสของรัชชิญาซึ่งที่ผ่านมากินไม่ได้เอาเสียเลย!

หลังจากนั้นสองพ่อลูกก็ถูกบังคับให้นั่งนิ่งๆ รออยู่ที่โต๊ะอาหาร รอคอยเวลามื้อค่ำรสเลิศเดินทางมาเสิร์ฟตรงหน้า เพียงอาหารหลายอย่างกลิ่นหอมหน้าตาน่ารับประทานพร้อมข้าวสวยร้อนๆ วางเรียงราย นายหัวและบุตรชายก็หันมามองหน้ากันเลิ่กลั่ก แน่นอนว่าสีสันและกลิ่นหอมมันก็ชวนให้ตักเข้าปากอยู่หรอก ทว่ารสมือของรัชชิญานั้นเข้าตำราสวยแต่รูปจูบไม่หอม เพียงตักเข้าปากสักคำก็จะรู้ทันทีเลยว่านรกและสวรรค์เป็นเช่นไร

กินสิคะคุณ ตาต๊ะ!” เสียงนายหญิงรัญญาว่า พลางเอื้อมมือตักแกงไตปลาใส่จานให้สามีอย่างเอาอกเอาใจ กินให้มากๆ นะคะคุณ นี่ลูกน้ำตาลลงทุนลงแรงทำเองทุกอย่าง ดูท่าทางแกคล่องแคล่วเชียวค่ะ

นายหัวสุรัตได้แต่ทำหน้าขยาด พยายามบังคับมือไม้ให้เป็นปกติขณะตักอาหารเข้าปาก เคี้ยวเพียงครั้งอาการพะอืดพะอมก็ตีตื้นมาจุกถึงลำคอ ร้อนจนต้องรีบกลืนแล้วเทน้ำเปล่าตามลงไป

กินสิ ตาต๊ะ!” หันไปสั่งบุตรชายบ้าง

จะดีหรือครับคุณพ่อเอ่ยอย่างไม่แน่ใจ

ทำไมจะไม่ดีละคะพี่ต๊ะ น้องทำสุดฝีมือ รับรองอร่อยเหาะรัชชิญาโพล่งแทรกอย่างมั่นใจรสมือของตน

จะลงนรกก็งานนี้แหละว้า…’ หนุ่มปักษ์ใต้โอดครวญในใจ แล้วเอื้อมมือตักอาหารน้อยๆ ผสมกับข้าวสวยในปริมาณมาก ฝืนทำหน้าสู้เสือตักเข้าปากแล้วเคี้ยว ทว่าเพียงรสชาติปาดป้ายปลายลิ้น ชายหนุ่มถึงกับดีดกายลุกจากเก้าอี้ วิ่งตรงไปเข้าห้องน้ำ โก่งคออาเจียนเสียยกใหญ่

นั่นพี่ต๊ะเป็นอะไรคะพ่อรีบหันไปถามบิดา พลางทำหน้ากังวล

พ่อก็ไม่รู้จ้ะลูก มื้อนี้พ่ออิ่มละ เดี๋ยวพ่อไปดูพี่เขาเองนะกล่าวจบนายหัวก็รีบผละไปดูอาการบุตรชายทันท่วงที ปล่อยให้สองแม่ลูกหันมามองหน้ากันแล้วส่ายหน้าระอา ก่อนคนเป็นแม่จะตักแกงไตปลารสเด็ดเข้าปากบ้าง

อาการค้างเติ่งของมารดาทำให้รัชชิญาทำหน้ายุ่ง เป็นอะไรหรือคะแม่ หรืออาหารไม่อร่อย...”

นายหญิงรัญญาได้แต่ยิ้มแหยๆ มองบุตรสาวตักรสมือตัวเองเข้าปาก และเธอก็ได้เห็นอาการคล้ายคนร้องไห้ ไม่นานหนูน้ำตาลคนสวยก็คว้าน้ำเปล่ามาเทลงคอจนหมดแก้ว ตามด้วยอาการกระโดดห่างจากเก้าอี้ มองหน้าตาสะสวยของอาหารมื้อเย็นด้วยความหวาดกลัว ถ้าฝีมือเธอจะย่ำแย่ขนาดนี้ เอาเวลาไปยิงนก ซ้อมปืนคงจะมีประโยชน์มากกว่า หากยังฝืนทำอาหารละก็ ทุกคนในบ้านคงผอมโซ หรือไม่ก็อดตายกันหมด!

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha