เงารักรัตติกาล

โดย: อติญา / เก-ลิน / ติญญ์ / ผู้ซึ่งเข้ามาแทน / มะลิก้านแดง



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 10 : 5 (2/2)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

                “พะ พอ แล้ว อ๊ะ” หญิงสาวครางลั่นพลางสั่นกระตุก ตอนนี้เธอไม่มีแรงแม้กระทั่งจะปรือตามองเขา ชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่าที่เธอนอนครางอยู่ใต้ร่างหนาๆ ของชายผู้เป็นเจ้าของดวงตาสีอ่อน แม้บางครั้งเขาจะจับเธอพลิกขึ้นบนให้ควบขย่มแก่นกายเขาบ้างแต่ตอนนี้เธออ่อนล้าอ่อนแรงเสียจริงๆ

                “อีกรอบนะคนเก่ง” อีกรอบของเขานี่มันครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ได้ ตั้งแต่บ่ายจนป่านนี้มันกี่โมงกี่ยามกันเข้าไปแล้ว

                “จ๋า มะ ไม่ไหว หิวน้ำ” ยามนี้ลำคอของเธอแห้งผากแทบจะเป็นผุยผง กรินทร์มองหน้าเธอก่อนจะผละจากไปทิ้งร่างเล็กให้นอนเปลือยกายอยู่บนโซฟา ชั่วอึดใจเดียวเขาก็กลับมาพร้อมขวดน้ำเปล่าในมือ

                “ค่อยๆ จิบใจเย็นๆ เดี๋ยวสำลัก” เขาดุเมื่อจิณณพัตตั้งหน้าตั้งตาดูดน้ำอึกๆ จนเกือบหมดขวด ดูท่าแล้วยัยตัวแสบน่าจะเหนื่อยจริงขนาดแอร์ในห้องรับแขกนี้เย็นฉ่ำตัวเธอยังชุ่มชื้นไปด้วยหยาดเหงื่อ

                “ไม่เอาแล้วนะคะ” พอตั้งสติได้ว่าตนเองนั่งเปลือยกายให้เขาโลมไล้ด้วยสายตาเด็กสาวก็ร้องห้ามเสียงสั่นแต่มันก็ไม่ทันคนตัวโตอยู่ดี กรินทร์จัดการดึงร่างเธอให้นอนเลื้อยไปบนโซฟาแล้วยกขาที่ห้อยอยู่กับพื้นให้ยกขึ้นเปิดทางให้ความงามของสตรีอวดโฉมเด่นชัดอยู่ตรงหน้าเขา

                “น่านะจ๊ะจ๋า รอบเดียวแล้ววันนี้จะไม่กวนใจเลย” ชายหนุ่มพร่ำบอกขณะที่ก้มหน้าเข้าหาดอกไม้งามสีสวย แม้มันจะบวมช้ำอยู่ไม่น้อยแต่ความงดงามแต่ความคับแน่นไม่ได้จางหายไปเลย ทุกครั้งที่เขาถาโถมตัวตนเข้าหาโพรงน้ำผึ้งแสนหวานที่ทั้งอบอุ่นและนุ่มนี้ยังตอดรัดเขาเป็นอย่างดี

                “คุณไม่หลอกจ๋านะ จ๋าไม่ไหวแล้วจริงๆ” ยังมีหวังในใจดวงน้อยของคนตัวเล็กๆ ถ้าหากเขาอิ่มพอกรินทร์คงทำตามอย่างที่บอกไว้ แต่ไม่ทันที่จิณณพัตจะครุ่นคิดอะไรไปได้มากสมองหญิงสาวก็สว่างวาบขาวโพลนเพราะไฟสวาทที่เขาปลุกให้มันลุกโชนอยู่กลางกาย

                ลิ้นร้ายกาดสอดแทรกเข้าไปในช่องรักเป็นจังหวะกระชั้นเหมือนคนตัวโตต้องการให้หญิงสาวคลั่งตายแถมฝ่ามือใหญ่หนายังบดบีบขยี้อยู่ที่บั้นท้ายไปตามจังหวะที่เขาลงลิ้นระรัวเร็ว

                “เอาเลยได้ไหมไม่ไหวแล้ว” ในทีแรกกรินทร์ตั้งใจจะปลุกเร้าจนสาวเจ้าต้องร้องขอแต่กลับกลายเป็นว่าตัวเองนั่นแหละที่ทนไม่ไหว ลูกชายตัวเขื่องแข็งขันเหมือนมันจะแตกปริ ยิ่งได้ยินเสียงลมหายใจของจ๊ะจ๋าที่ดังฮืดฮาดเขาก็เจียนจะคลั่งให้ได้

                “อื้อ... “ ริมฝีปากอิ่มครางออกมาได้เท่านั้นเพราะริมฝีปากคมของอีกคนตะปบจูบลงมาก่อน เขาฉวยโอกาสในช่วงที่คนตัวเล็กเผลอพลิกร่างเธอให้ขึ้นมานั่งบนตักเสียเฉยๆ

                “มีท่าใหม่ให้ลอง” หนุ่มหล่อนัยน์ตาชวนฝันยิ้มร้ายตามประสาคนเจ้าเล่ห์ก่อนโยนหมอนอิงใบโตลงไปบนพื้นแล้วส่งร่างเล็กให้หงายนอนลงไป กลายเป็นว่าตอนนี้หญิงสาวนอนห้อยหัวโดยมีหมอนนุ่มรองบ่าเอาไว้ ส่วนสะโพกนุ่มนิ่มยังคาอยู่บนโซฟาและคนลามกกำลังจับขาเธอให้แยกอ้าค้างเอาไว้

                “อ๊ะ ซี๊ดด” โดยที่เธอยังไม่ทันได้ตั้งตัวกรินทร์ที่ยืนย่อตัวก็สอดกายสวนเข้ามาเสียอย่างนั้น ในท่าที่เธอดิ้นหนีไปไหนไม่ได้เขาก็จับขาเธอเป็นหลักแล้วอ้ารั้งมันค้างไว้พร้อมกดสะโพกทิ่มลงแรงๆ แบบไม่ออมเอวกันเลย

                “เสียวดีไหมคนเก่ง” เขาถามทั้งๆ ที่ยังไม่เลิกตอกแกนกายเข้าหา ส่วนหญิงสาวก็ได้แต่สะบัดหน้าหนีเพราะเธอเองก็เสียดเสียวจนเกินทน ไม่รู้จริงๆ ว่ากรินทร์ไปขุดหาท่าพิสดารพวกนี้มาจากไหน แต่ละท่าของเขาทำเอาเธอจะขาดใจตายให้ได้เลยทีเดียว

                “มาขย่มเองดีกว่า” เมื่อเห็นว่าจิณณพัตเริ่มจะหน้าแดงเขาจึงช้อนหลังเธอให้ขึ้นนั่งอย่างๆ ช้าๆ โดยที่แกนกายยังสอดคากันอยู่ มือเล็กกอดคอเขาไว้โดยไม่ยอมขยับกายส่วนอื่นกรินทร์จึงพอจะเข้าใจได้ว่าหญิงสาวน่าจะหมดแรงต่อกรกับเขาแล้วจริงๆ

                “ขย่มไม่ได้ก็เกาะดีๆ ยัยลูกลิง” ร่างสูงใหญ่ยืดกายเต็มความสูงพร้อมกับใช้สองแขนสอดประคองท่อนขาเรียวยาวสีน้ำผึ้งเอาไว้ เขารัวเอวเด้งเข้าเด้งออกทั้งที่กระเตงกันเป็นลิงอุ้มแตงอีกพักใหญ่พอแกนการกระตุกฉีดลาวาอุ่นร้อนให้กายสาวขยับตอดรัดเขาจึงทิ้งกายนั่งบนโซฟาอีกครั้งพร้อมอาการแข้งขาอ่อน เห็นยัยจ๊ะจ๋าตัวเล็กๆ แต่พอมารวมเข้ากับการรัวเอวเขาก็ใช้แรงไปไม่น้อยเลยทีเดียว

                ตอนนี้กรินทร์เองก็ชักจะปรือตาแทบไม่ไหวที่เขาทำได้คืออุ้มพาคนที่หลับคาลำรักไปล้างทำความสะอาดร่างกายแบบลวกๆ แล้วม้วนตัวลงนอนทั้งๆ ที่ร่างยังเปล่าเปลือยด้วยกันทั้งคู่

 

                วันรุ่งขึ้นกว่าสองหนุ่มสาวจะฟื้นเรี่ยวคืนแรงได้ก็ปาไปบ่ายกว่าๆ กรินทร์ที่ตื่นก่อนลุกมาควานหาโทรศัพท์เพื่อสั่งอาหารก่อนจะคลานเข้าโปงผ้าห่มไปปลุกคนที่กำลังนอนหลับอย่างสบายใจให้ตื่นขึ้นมาเตรียมตัวออกไปเที่ยว ถึงเขาจะลากเธอมาเพื่อจุดประสงค์หลักคือการกินตับจับกดแต่ก็ใช่ว่าเขาจะใจไม้ไส้ระกำไม่พาคนตัวเล็กไปเปิดหูเปิดตาที่ไหน ค่ำวันเสาร์แบบนี้ชายหนุ่มคิดว่าจะพาจ๊ะจ๋าไปเดินเล่นที่ตลาดจักจั่นแหล่งท่องเที่ยวชิคๆ ของเมืองหัวหิน แต่ถ้าเธอยังเดินไหวเขาจะพาเธอไปเดินเล่นต่อที่ตลาดโต้รุ่งชิมอาหารทะเลสดๆ รสอร่อยเป็นการให้รางวัลแก่เด็กดี

                “จ๋าไม่ไหวแล้วนะคะ” หญิงสาวร้องประท้วงทั้งที่ยังไม่ยอมลืมตาทำเอาผู้ชายตัวโตกลั้นขำเอาไว้แทบไม่ไหว ไม่รู้ว่าฝันลามกอะไรถึงละเมอออกมาแบบนั้น

                “ให้ตื่นมาอาบน้ำกินเข้าไม่ได้ให้ตื่นมาเอา ลุกเดี๋ยวนี้เลยยัยเด็กลามาก” กรินทร์พูดพลางใช้สองแขนรั้งร่างเล็กให้ลุกขึ้นนั่งพลางขยี้เส้นผมนุ่มละเอียดมือของเธอไปมา ดูไปดูมาจ๊ะจ๋านี่ก็น่ารักน่าแกล้งดีเหมือนกัน

                “ถ้าไม่ลืมตานี่จะจับเอาจริงๆ แน่” คำขู่ของคนตัวโตได้ผลเสมอ จิณณพัตพยายามปรือตาขึ้นให้มากที่สุดแต่มันก็ยังไม่สามารถจะทำได้ หญิงสาวจึงทิ้งร่างเล็กๆ ลงกับที่นอนอย่างยอมแพ้ถ้าเขาจะใจร้ายกับเธออีกก็เกินไปแล้วกระมัง

                “งั้นให้นอนต่อก็ได้แต่ถ้าหิวแล้วต้องลุกขึ้นมากินข้าวนะยัยตัวยุ่ง” เป็นกรินทร์เองที่เป็นฝ่ายยอมแพ้จัดการห่มผ้าคืนให้หญิงสาวผู้มีผิวสีน้ำผึ้งเนียนมือก่อนจะไปจัดการอาบน้ำอาบท่า ล้างหน้าแปรงฟันรออาหารมาเสิร์ฟ เมื่อกินข้าวอิ่มคราวนี้ชายหนุ่มก็ไม่รู้จะทำอะไรเดินไปเดินมา ดูโทรทัศน์ก็แล้วเขาจึงเลือกไปทรุดกายลงนอนข้างๆ จ๊ะจ๋าแล้วหลับตามเธอไปง่ายๆ เสียอย่างนั้น

               

                จิณณพัตลืมตาตื่นมาอีกทีก็พบว่าร่างหนาๆ ของบางคนกำลังหลับอยู่บนเตียงเคียงคู่กับเธอ กรินทร์เข้ามานอนตอนไหนไม่รู้แต่ที่แน่ๆ ท่านอนเขามันไม่น่าสบายสักเท่าไรนัก คนตัวโตนอนเลื่อนกายจนขาเลยเตียงเพราะเขาซุกหน้าหล่อๆ แนบอยู่กับผิวหน้าท้องเปล่าเปลือยของตัวเธอเอง

                หญิงสาวค่อยๆ แกะวงแขนแข็งแรงที่โอบรัดเอวกิ่วเอาไว้ก่อนจะค่อยๆ ย่องลงจากเตียงไปเข้าห้องน้ำ ตั้งแต่บ่ายเมื่อวานจนถึงตอนนี้ก็ปาเข้าไปสามโมงกว่าหญิงสาวยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยนอกจากน้ำเปล่าที่เขาให้กินในตอนนั้น ความหิวของเธอในตอนนี้หากมันล้มช้างมากินได้ก็คงทำอย่างแน่นอน

                ที่โต๊ะอาหารด้านนอกห้องนอนมีอาหารที่ซีลพลาสติกเรียบร้อยวางเอาไว้อยู่ เธอมองไปมองมาเห็นจานที่ใช้แล้ววางทิ้งอยู่ในอ่างเลยเข้าใจได้ว่ากรินทร์คงสั่งอาหารมาเผื่อเธอ มือน้อยจึงเทข้าวอบสับปะรดออกจากลูกสับปะรดที่โรงแรมใช้เป็นภาชนะใส่จานแล้วไปอุ่นในไมโครเวฟ เสร็จแล้วก็ต่อด้วยการอุ่นต้มยำ และหมึกไข่นึ่งมะนาวตัวอ้วนๆ


                “กินข้าวแล้วใช่มั๊ย” เสียงของกรินทร์ที่ร้องเรียกทำเอาคนที่นั่งดูโทรทัศน์เพลินๆ สะดุ้งโหยงเพราะตกใจที่เขาเดินออกมาโดยไม่ให้สุ้มให้เสียง เมื่อเห็นว่าเธอพยักหน้าตอบรับเขาจึงเดินกลับเข้าไปในห้องนอนอีกครั้งก่อนจะออกมาพร้อมสวมเสื้อผ้ากับชุดใหม่

                “จะพาไปเที่ยวปิดทีวีให้ไวเลย” เขาบอกก่อนยื่นกระเป๋าใบจ้อยที่เธอใช้ใส่สมบัติพกติดตัวมาให้ก่อนจะรอให้เธอปิดฟืนปิดไฟจนเรียบร้อยแล้วจึงจูงมือน้อยๆ ขึ้นรถขับออกมาออกมายังที่หมายแรก

                คนตัวเล็กตื่นตาตื่นใจกับสถานที่แปลกใหม่อย่างมาก ตลาดกลางคืนที่ขายแต่ของน่ารักๆ มันทำให้เธออยากได้ไปหมด จะติดแค่เพียงสตางค์ในกระเป๋ามันไม่อำนวยเพราะหลังจากนับดูดีๆ เธอเหลือเงินติดตัวไม่ถึงสามร้อยบาทเลยด้วยซ้ำ

                “คุณกรินทร์คะ” เสียงหวานร้องเรียกเขาหลังจากที่เธอยืนจดๆ จ้องๆ อยู่หน้าร้านตุ๊กตาทำมือเสียนานสองนาน ตุ๊กตาผ้าตาโตๆ นั้นสะดุดใจเธอเข้าเต็มเปาแต่เพราะราคาที่ขนาดคนขายลดแล้วเงินในกระเป๋าหญิงสาวก็ยังไม่พออยู่ดี ดังนั้นกรินทร์จึงเป็นตัวเลือกเพราะเธออยากได้มันเหลือเกิน

                “คือจ๋าอยากทวงรางวัล เอ่อ ที่ เอ่อ” อยู่ๆ เธอก็อึกอักขึ้นมาเสียอย่างนั้น

                “รางวัลที่ขย่มฉันจนแตกน่ะหรอ” เขากระซิบเบาๆ พอให้ได้ยินกันสองคนแค่นั้นก็ทำให้คนขี้เขินหน้าร้อนไปหมด

                “มาสิอยากได้อะไร” เขาพูดพลางกระชับมือเล็กให้แน่นเข้าก่อนที่จะปล่อยให้จิณณพัตจูงเขาไปยังร้านขายตุ๊กตา ใครจะเชื่อว่ารางวัลที่เธออยากได้นั้นมูลค่าแตกต่างจากสร้อยเพชรชนิดที่เรียกได้ว่าฟ้ากับเหว ตุ๊กตาผ้าตาโตสีชมพูราคาสามร้อยห้าสิบบาทคือสิ่งที่เด็กสาวอย่างจิณณพัตต้องการ

                “แน่ใจว่าอยากได้แค่นี้เธอจะเอาอีกตัวหรืออยากได้ทั้งหมดฉันก็ซื้อให้ได้นะ” เขาถามย้ำเพราะตอนนี้คนตัวเล็กมัวแต่ยิ้มแป้นหน้าบานมองแต่ถุงตุ๊กตาในมือ

                “จ๋าไม่อยากได้อะไรแล้วค่ะตัวเดียวพอแล้ว” รอยยิ้มที่สดใสทำเอากรินทร์อดใจไม่ไหวก้มลงไปหอมแก้มนวลเบาๆ หนึ่งที หมดกันแผนพายัยตัวแสบไปตลาดโต้รุ่งก็เธอเล่นยิ้มหวานจนน้ำตาลอายขนาดนี้ สถานีต่อไปจะมีที่ไหนดีไปกว่าเตียงนุ่มๆ ในโรงแรมหรูกันเล่า


+++++++++++++

#


เงารักรััตติกาลวางจำหน่ายแล้วในรูปแบบ E-Bookนะคะ

#


ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักสำหรับการติดตามและการสนับสนุน

ฝากผลงาน E-Book เรื่องที่วางจำหน่ายแล้วไว้ในอ้อมใจด้วยนะคะ

 #

 

 

#

 E - Book MEB Market  <<<CLICK

 

#

E - Book OokBee  <<<CLICK

 

#

E - Book Naiin <<<CLICK

 

#

E - Book Hytexts <<<CLICK

 

 #

E - Book se-ed

 

#

E - Book ebooks.in.th

 

อยากเม้าท์กับติญา <<<CLICK

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณนักอ่านทุกท่านสำหรับกำลังใจและแรงสนับสนุนนะคะ"

อติญา / เก-ลิน / ติญญ์ / ผู้ซึ่งเข้ามาแทน / มะลิก้านแดง


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha