เพียงใจไม่ไร้รัก มีหนังสือทำมือ

โดย: อติญา / เก-ลิน / ติญญ์ / ผู้ซึ่งเข้ามาแทน / มะลิก้านแดง



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 1 : เจ้าเล่ห์เพทุบาย


ตอนต่อไป

                “อืมม... เราไปต่อที่อื่นกันเถอะนะคะ” สาวน้อยหน้าหวานที่นั่งอัดสะโพกดินระเบิดเข้ากับตักแข็งแข็งๆ ของหนุ่มลูกครึ่งผิวสีแทนกระซิบบอกเขาหลังจากเจ้าหล่อนยอมคายริมฝีปากคมของเขาออกจากการดูดกลืนของเธอ

                “ไม่มีปัญหาครับคนสวย” เกียรตินาวีอมยิ้มกรุ่มกริ่มเขาเรียกผู้หญิงทุกคนที่ตัวเองวันไนท์ด้วยว่าคนสวยทั้งนั้นแหละ บางคนทำความรู้จักกันไม่ถึงสิบห้านาทีก็เดินตามหลังเขามาต้อยๆ ให้พาไปกินตับ ชื่อแซ่ยังไม่ได้จะถามก็พากันครางซี๊ดซ๊าดซะแล้ว

                วงแขนกำยำโอบเอวเอสเล็กจ้อยของคู่ขาในคืนนี้ออกมาจากผับทันทีที่หญิงสาวออกปากเชิญชวนแต่พ้นประตูร้านไม่เท่าไหร่ไหล่หนาก็โดนกระชากอย่างแรงจนเจ้าตัวถึงกับร้องเสียงหลง

                “เหี้ยไรวะ!” หนุ่มหล่อผิวแทนสบถด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวก่อนจะหันไปพบกลุ่มชายหนุ่มหน้าดีสี่ห้าคนกำลังจ้องมองมาที่เขาและแม่สาวในชุดสั้นเสมอหูอย่างเอาเรื่อง

                “เหี้ยไรล่ะ! ที่มึงหิ้วออกมาน่ะเมียกู” ผู้ชายที่มีความสูงน้อยกับเขานิดหน่อยตะโกนลั่นถึงคนตรงหน้าจะมีขนาดรูปร่างเสียเปรียบเขาเล็กน้อยแต่เกียรตินาวีก็มั่นใจว่าหมัดของหมอนี่คงไม่เบาเท่าไรนัก แค่แรงที่มันใช้กระชากไหล่เขาที่ตัวโตกว่ายังเล่นเอาปวดตุบๆ

                “เฮ่อ... งั้นผมขอโทษก็แล้วกันนะครับ คนสวยผัวมาตามแล้วล่ะกลับไปกับผัวเถอะ” ชายหนุ่มพ่นลมหายใจออกมายาวๆ ก่อนที่จะพูดกับผู้ชายตรงหน้าแล้วหันไปพูดกับอดีตคู่ขาของค่ำคืนนี้ เรื่องน่าเบื่อที่เขามักจะเจอบ่อยๆ คือผู้หญิงที่กำลังจะหิ้วไปตะกายสวรรค์มักจะมีเจ้าของอยู่แล้ว

                ด้วยความที่ต้องใช้รูปร่างหน้าตาประกอบสัมมาอาชีพเขาจึงเลือกที่จะขอโทษคู่กรณีแล้วส่งผู้หญิงคืนไปไม่ใช่เพราะกลัวจะโดนรุมตีนหรืออะไรหรอก แต่เพราะผู้หญิงน่ะพรุ่งนี้ก็หาใหม่ได้แต่ถ้าหากเจ็บตัวขึ้นมาอาจจะต้องเสียงานเสียการไปหลายวันมันคงไม่ส่งผลดีสักเท่าไร

                “ไม่ง่ายไปหน่อยหรือไงมึงเล่นเค้นกันจนนมแทบแตกแล้วมาขอโทษกันง่ายๆ แบบนี้ได้ไงวะ” หนึ่งในกลุ่มคนพวกนั้นตะโกนออกมาขณะที่ชายหนุ่มกำลังหมุนตัวเดินออกไปยังถนนใหญ่ แต่ก็เดินไปได้ก้าวเดียวก็ถูกถีบเข้าที่ข้อพับจนล้มคว่ำหน้าแทบจะปักดินโชคดีที่พอจะยันตัวเองเอาไว้ได้ถึงหน้าหล่อๆ จะไร้แผลแต่กลางหลังของเขาน่าจะมีรอยบาทาประทับอยู่เป็นแน่

                “วันหลังก็แหกตาดูดีๆ ว่าผู้หญิงเขามีเจ้าของหรือเปล่า” ไอ้หมอนั่นพูดทิ้งท้ายก่อนจะเหยียบเข้าที่กลางหลังกว้างๆ ของเขาแล้วบดขยี้ผ่าเท้าย้ำนิดๆ อีกหนึ่งครั้งเป็นการสั่งลา

                บางทีคนเรามันก็แปลกตัวเขาไม่ได้เป็นคนเดินเข้าหาผู้หญิงพวกนั้นมีแต่พวกหล่อนนั่นแหละที่เสนอตัวมาเองแต่พอเขาขานรับคำเรียกร้องก็กลับเป็นฝ่ายที่ต้องมานอนจมกองตีน... เห้อ อะไรคือความยุติธรรม?

                “ขอบคุณครับ” ขณะที่เขากำลังพยายามยันตัวขึ้นจากพื้นมือขาวๆ ของใครไม่รู้ก็ยื่นมาให้จับเป็นหลักในการพยุงตัว เกียรตินาวียื่นมือไปหาผู้มาใหม่ที่ใจดีมาให้ความช่วยเหลือแล้วกล่าวขอบคุณด้วยน้ำเสียงสุภาพ

                “เกือบเละแล้วไหมล่ะเรา” เสียงคุ้นๆ ทำให้คนที่ยังไม่หายงงจากการโดนถีบจนล้มคว่ำรีบเงยหน้ามองมาทางต้นเสียง

                “สวัสดีครับผู้จัดการ ขอบคุณนะครับที่มาช่วย” หนุ่มผิวแทนยกมือไหว้แทบไม่ทันเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าคือ ดนุนันท์ โอภาตั้งตระกูล ผู้จัดการบริษัทใหญ่ผู้ผลิตและจัดผู้จำหน่ายเครื่องประดับเกรดพรีเมี่ยมที่ตัวเองกำลังฝึกงานอยู่ในตอนนี้

                “ผ่านมาพอดีว่าจะเข้าไปหาอะไรดื่มนายจะกลับแล้วหรือไง” ดนุนันท์ถามเสียงเรียบๆ บวกกับหน้าหล่อๆ ที่ทำนิ่งๆ ทำให้เขาดูเป็นคนไม่น่ามีพิษมีภัยกับใครได้

                “โดนขนาดนี้ผมคงดื่มต่อไม่ลงแล้วล่ะครับ” เกียรตินาวีพูดเสียงเนือยๆ นี่มันเพิ่งจะสี่ทุ่มกว่ามันยังเร็วไปหากว่าเขาจะกลับไปนอนที่ห้องคนเดียวแต่มีฝ่าเท้าประทับกลางหลังมันก็ไม่อยากจะไปไหนแล้ว

                “งั้นไปดื่มเป็นเพื่อนผมหน่อยได้ไหมล่ะไปที่อื่นไม่ใช่ที่นี่หรอก ผมก็ไม่ได้อยากพาคุณกลับเขาไปให้มีเรื่องอะไรตอนนี้” ดนุนันท์พูดขึ้นพลางส่งสายดาเหมือนจะตำหนิในขณะที่อีกฝ่ายยังคงทำหน้างวยงงสงสัยหนักเข้าไปอีก ก็จะคงแปลกใจที่คนเป็นเจ้านายอย่างเขามาชวนเด็กฝึกงานกินเหล้าหน้าตาเฉย

                “เอ่อ กะ กะ ก็ได้ครับ” คนที่ถูกชวนตอบทันทีแบบไม่ได้คิดทบทวนอะไรให้เสียเวลาเพราะสายตาขุ่นๆ คู่นั้น แต่ในเมื่อคืนนี้ตัวเองก็ไม่ได้มีอะไรที่ต้องทำอยู่แล้วไปดื่มแก้เซ็งมันก็น่าจะดีกว่าอยู่คนเดียวเป็นไหนๆ

     หนุ่มตี๋แทบจะดีดนิ้วเมื่อทุกอย่างเป็นไปตามแผน ช่วยไม่ได้จริงๆ นะอะตอมก็นายดันทำตัวให้เขาหวงเองทำไม ถ้าคนตรงหน้าเป็นแค่นักศึกษาปกติไม่ได้ฮอตในหมู่สาวๆ เขาก็คงจะพอปล่อยผ่านแต่นี่มันไม่ใ ถ้าไม่รีบรวบหัวรวบหางอาจจะโดนใครคาบไปกินต่อหน้าต่อตาอีก

                หลังจากรับคำชวนแกมบังคับเกียรตินาวีเดินตามหลังผู้จัดการหนุ่มไปต้อยๆ โดยไม่รู้ชะตากรรม ถ้าหากเขารู้ว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้ไม่ได้เป็นเรื่องบังเอิญชายหนุ่มจะรู้สึกอย่างไรกันหนอ

                “ไปคอนโดผมละกันนะคุณคงไม่อยากไปเดินโชว์รอยประทับที่หลังให้ใครเห็น” คนมีแผนพูดขึ้นหลังจากเขาและอีกหนึ่งหนุ่มผู้มีหน้าตาหล่อเหลาชนิดที่กินกันไม่ลงเดินขึ้นรถไปนั่งประจำที่เรียบร้อย พอดนุนันท์บอกจุดหมายแล้วก็เคลื่อนรถออกไปช้าๆ ตลอดระยะเวลาการเดินทางทั้งสองคนไม่ได้ปริปากพูดอะไรทั้งห้องโดยสารภายในรถคันโตจึงถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบ มันเงียบจนได้ยินเสียงหัวใจสองดวงเต้นดังตึกตัก ตึกตัก

                พอเกียรตินาวีพอเริ่มจะหายงงก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองมานั่งทำอะไรอยู่ในรถคันนี้ก็พักหลังเขาพยายามเลี่ยงการเผชิญหน้าเพราะผู้จัดการหนุ่มมักจะมองเขาด้วยสายตาที่หนุ่มลูกครึ่งเองก็บอกไม่ถูก แถมยังมีการเอาใจใส่เป็นห่วงเป็นใยหาขนมนมเนยมาฝาก

     ซึ่งในครั้งแรกเขาคิดว่าดนุนันท์นั้นเห็นเขาเป็นเพื่อนกับพศิกาว่าที่คู่หมั้นของพี่ชายเลยเอื้อเฟื้อไมตรีมาให้แต่พอดูไปดูมาก็คิดว่ามันแปลกๆ เลยพยายามหาทางหลบเลี่ยงการพบหน้าเขามาตลอด... ผู้ชายอะไรก็ไม่รู้หน้าหวานจนใจเขาสั่น ทุกครั้งที่ได้สบตา ทุกครั้งที่เห็นรอยยิ้มอบอุ่นจากคนข้างๆ ผู้ชายทั้งแท่งอย่างเขาใจก็ชักจะแกว่ง

                ด้านดนุนันท์ก็เงียบไปเพราะคิดขำตัวเองที่ทำเรื่องบ้าๆ แบบนี้ลงไปได้ เขาบังเอิญเจิหนุ่มลูกครึ่งที่ผับแห่งนี้จากนั้นก็แอบตามมาหลายต่อหลายครั้ง และทุกครั้งเขาก็จะเห็นชายหนุ่มออกไปพร้อมสาวสวยในอ้อมแขนเสมอก็เลยจัดการวางแผนง่อยๆ ง่ายๆ ใช้ผู้หญิงของโปรดของคนข้างๆ เป็นเหยื่อล่อให้ลูกแมวน้อยมาติดกับ มันช่วยไม่ได้จริงๆ เพราะเขาไม่ชอบให้คนที่เขาสนใจไปพัวพันในเรื่องชู้สาวกับใครต่อใครมากหน้าหลายตา

                การตัดสินใจครั้งนี้เขาเองก็ไม่รู้ว่าผลจะออกมาในแง่ไหนจะดีจะร้ายก็คงต้องลุ้นและทำใจยอมรับ คนเจ้าแผนการเองก็ได้แต่ภาวนาในใจว่าคนข้างๆ จะมีความรู้สึกตรงกันกับเขาบ้างแค่นิดเดียวมันก็ยังดี

                “ข้ามาก่อนสิ” คนเป็นเจ้าของห้องร้องเรียกเมื่อแขกพิเศษของตัวเองยืนทำหน้าเหวออยู่ตรงประตูห้อง ซึ่งเกียรตินาวีก็ก้าวขาเข้ามาอย่างลังเล ภายในคอนโดของคนเป็นเจ้านายถูกตกแต่งอย่างเรียบง่ายสะอาดตาโซฟาบุหนังตัวโตสีน้ำตาลเข้มรับกับผนังที่น่าจะติดวอลเปเปอร์ลายไม้ เขามองเห็นโต๊ะกินข้าวขนาดกลางอยู่ด้านในและส่วนที่ถัดเขาไปก็น่าจะเป็นครัวเพราะดนุนันท์เดินหายเข้าไปในนั้น

                “รบกวนด้วยนะครับ” หนุ่มลูกครึ่งพูดไม่เต็มเสียงนักระหว่างที่นั่งรออยู่บนโซฟา เวลาผ่านไปไม่นานเจ้าของห้องก็เดินออกมาหาพร้อมส่งเบียร์กระป๋องเย็นเฉียบมาให้จากนั้นเขาจัดการเปิดโทรทัศน์ทิ้งไว้แล้วหายเข้าไปในครัวอีกรอบ

                กลิ่นหอมอ่อนๆ ของเนยโชยมาแสดงว่าผู้จัดการหนุ่มคงเดินไปทำกับแกล้มมาให้ เกียรตินาวีที่นั่งอยู่นิ่งๆ ก็ชักจะเกรงใจที่เจ้าของห้องต้องมาเหนื่อยจัดหาอาหารเลยลองเสี่ยงเดินไปหาเขาข้างในครัว แล้วก็พบร่างสูงของหนุ่มตี๋กำลังคนบางอย่างอยู่บนเตา แล้วเจ้ากลิ่นเนยนั่นก็โชยออกมาจากไมโครเวฟ

                “มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับผู้จัดการ” เขาถาม

                “เรียกพี่นันท์จะดีมากเลยนะอะตอม” พ่อครัวหน้าหล่อเงยหน้ามามองแขกของตัวเองครู่หนึ่งก่อนจะคนบางอย่างในกระทะแล้วใช้ตะหลิวตักสิ่งนั้นขึ้นมาพักในตะแกรง มันฝรั่งแท่งทอดจนเป็นสีเหลืองทองอร่ามน่ากินคือสิ่งที่ดนุนันท์เพิ่งทอดเสร็จ เขาจัดการเขย่าตะแกรงเพื่อสะเด็ดน้ำมันแล้วโรยเกลือลงไปนิดหน่อยก็ตักใส่จานแล้วส่งมันให้หนุ่มผิวแทน

                “ผู้จัดการว่าอะไรนะครับ” เขารับจานมาแต่ยังไม่วายเอ่ยถามเพราะความสงสัย แต่อีกคนก็ดันไม่ตอบเขาแค่เคลื่อนกายไปหยิบถุงป๊อบคอร์นในไมโครเวฟออกมา

                “ไปคุยกันข้างนอกดีกว่า” เจ้าของห้องเดินนำออกไปยังโซฟาตัวโตอีกครั้งโดยที่มีเกียรตินาวีเดินตามหลังมาต้อยๆ บางทีเกียรตินาวีคงจะไม่รู้ตัวกระมังว่าไอ้สีหน้าสงสัยกับกิริยาเลิกคิ้วน้อยๆ อ้าปากหน่อยๆ ของตัวเองนั้นมันมีอิทธิพลต่อใจคนมองมาก ถ้าไม่รีบเดินออกมาจากครัวสงสัยจะไม่ต้องกินมันแล้วล่ะทั้งเบียร์ทั้งเฟรนช์ฟราย


#

 

ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักสำหรับการติดตามและการสนับสนุน

ฝากผลงาน E-Book เรื่องที่วางจำหน่ายแล้วไว้ในอ้อมใจด้วยนะคะ

 

 #

 

 

#

 E - Book MEB Market  <<<CLICK

 

#

E - Book OokBee  <<<CLICK

 

#

E - Book Naiin <<<CLICK

 

#

E - Book Hytexts <<<CLICK

 

 #

E - Book se-ed

 

#

E - Book ebooks.in.th

 

อยากเม้าท์กับติญา <<<CLICK

 

 


ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณนักอ่านทุกท่านสำหรับกำลังใจและแรงสนับสนุนนะคะ"

อติญา / เก-ลิน / ติญญ์ / ผู้ซึ่งเข้ามาแทน / มะลิก้านแดง


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha