เพียงใจไม่ไร้รัก มีหนังสือทำมือ

โดย: อติญา / เก-ลิน / ติญญ์ / ผู้ซึ่งเข้ามาแทน / มะลิก้านแดง



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 4 : หัวใจที่สับสน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

                ดนุนันท์ระบายยิ้มจางๆ เมื่อกลับมาถึงคอนโดแล้วพบว่าคนที่เขาเฝ้าคิดถึงมาทั้งวันนั้นนอนหลับอุตุอยู่บนโซฟาตัวโต อะตอมนอนหงายกอดอกโดยที่สวมเสื้อยืดและกางเกงบ็อกเซอร์ของเขาอยู่ ชายหนุ่มจึงค่อยๆ ย่องผ่านไปโดยระวังไม่ให้ตัวเองทำเสียงดังแล้วจัดการกับข้าวของในมืออยู่บนโต๊อาหารสักพัก เมื่อเสร็จแล้วจึงเดินมาปลุกคนขี้เซาขนาดเขาทำอะไรก๊อกแก๊กอยู่นานสองนานก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะตื่น

                “อะตอม อะตอมตื่นได้แล้ว” มือขาวแกล้งเขี่ยเบาๆ ที่จมูกโด่งของคนนอนหลับ เมื่อเกียรตินาวียังคงนอนนิ่งเขาจึงแกล้งบีบปลายจมูกของชายหนุ่มเบาๆ

                คนที่กำลังนอนหลับลึกเพราะร่างกายอ่อนล้ารู้สึกว่าตัวเองขาดอากาศหายใจก็ได้แต่ส่ายหน้าหนีและเผยอริมฝีปากเพื่อโกยอากาศเข้าปอด เห็นแบบนี้แล้วหนุ่มตี๋ก็ชักจะมันเขี้ยวเข้าไปใหญ่จึงก้มหน้าประกบปากตัวเองเข้ากับปากของคนนอนหลับหน้าตาเฉย เขาแกล้งกดหนักๆ แถมกัดเบาๆ ทำอย่างนี้ไม่ตื่นก็ให้มันรู้ไป

                “อื้ออ” เกียรตินาวีครางประท้วงเมื่อรู้สึกตัวว่าถูกก่อกวน เปลือกตาที่หนักอึ้งเพราะความเหนื่อยล้าจำใจปรือขึ้นมามองเหตุการณ์ที่รบกวนจนได้

                “ว่าไง... กว่าจะตื่น” คนชอบเอาเปรียบยกยิ้มกรุ้มกริ่มเมื่อเห็นคนใต้ร่างนั้นเปบิ่งตาโพลง อะตอมมีตาสีสวย สีเทาอมเขียวนี่มันทำให้เขาคึกคักได้ทุกครั้งที่มองจริงๆ

                “พะ พี่นันท์” เมื่อเห็นว่าใครที่เป็นคนก่อกวนเกียรตินาวีก็หน้าร้อนอย่างช่วยไม่ได้ ภาพเหตุการณ์มากมายย้อนไหลเข้าหัวมันแจ่มชัดทุกตอนไม่ว่าจะเป็นตอนที่เขาจับ เขาจูบ หรือเขา...

                “ทำหน้างี้เดี๋ยวจะโดนไม่ใช่น้อย ลุกไปกินข้าวกันมันจะมืดแล้ว” ดนุนันท์ก็แค่แกล้งขู่เพราะรู้ว่าหากปล่อยให้หนุ่มลูกครึ่งจ้องหน้าเขาแบบนี้ข้าวปลาคงไม่ได้กินกันพอดี

                “เอ่อ ผมขอไปล้างหน้าล้างตาก่อนนะครับ” เมื่อตั้งหลักยันตัวเองขึ้นนั่งได้คนที่กำลังอายก็เอ่ยปากพูดเบาๆ ซึ่งคนฟังก็ทำเพียงแค่พยักหน้าก่อนจะส่งมือหนาช่วยรั้งตัวคนงัวเงียขึ้นมาก่อนจะเดินแยกเข้าไปในครัวอีกครั้ง

                กลิ่นหอมที่ลอยฟุ้งมากระทบจมูกทำให้เกียรตินาวีรู้ว่ามื้อนี้ต้องมีไข่เจียว แล้วมันก็เป็นดังคาดบนโต๊ะทานข้าวขนาดสี่ที่นั่งมีกับข้าววางเรียงราย หนึ่งในนั้นคือไข่เจียวที่มีสีแดงของชิ้นมะเขือเทศปะปน อีกจานเป็นผัดผักรวมใส่กุ้ง และต้มจืดเต้าหู้หมูสับ มันบังเอิญเกินไปไหมทำไมอีกคนถึงรู้ว่าเขาชอบไข่เจียวใส่มะเขือเทศเป็นที่สุด

                “พอจะกินได้ไหมอะตอมช่วงนี้คงต้องงดอาหารรสจัดไปก่อน” คำพูดของคนที่เพิ่งเดินหยิบจานข้าวมาวางทำเอาหนุ่มลูกครึ่งแทบจะเดินสะดุดขาตัวเอง มันก็ต้องเป็นอย่างที่เขาบอกแหละเพราะดนุนันท์ไม่ได้ออมแรงกับเขาเลยนี่นา

                “ครับ” แม้จะอิหลักอิเหลื่อกับคำพูดของหนุ่มตี๋แต่อะตอมก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากนั่งลงรอทานข้าวเย็น

                “กินเยอะๆ” แม้ดนุนันท์จะบอกให่หนุ่มผิวแทนทานข้าวเยอะๆ แต่ตัวเขากลับไม่ได้ตักข้าวเข้าปากเลยสักคำ หนุ่มตี๋นั่งจ้องมองอะตอมตักข้าวเข้าปากเคี้ยวช้าๆ การเคลื่อนไหวของริมฝีปากคมกับลูกกระเดือกที่เลื่อนขึ้นลงยามหนุ่มน้อยของเขากินข้าวมันทำเอาคนมองถึงกับหายใจไม่ทั่วท้อง

                “เอ่อ... พี่นันท์ไม่ทานข้าวหรือครับ” เมื่อเห็นคนที่นั่งตรงข้ามจ้องเอา จ้องเอา เกียรตินาวีก็ชักจะทำตัวไม่ถูก ผู้จัดการเล่นมองเหมือนตัวเขาเป็นอาหารที่ชายหนุ่มอยากจะสวาปามลงท้อง

                “ข้าวก็อยากกิน อะตอมก็อยากกิน” นั่นไงเปิดช่องไม่ได้เลยนะผู้ชายคนนี้ได้ทีก็ชอบใช้คำพูดโลมเลียเขาได้ตลอด

                “ล้อเล่นครับ พี่เห็นอะตอมกินอร่อยพี่ก็ดีใจ” เมื่อผิวสีแทนเปลี่ยนเป็นสีแดงจางๆ ดนุนันท์ก็รู้ว่าเขาอาจจะทำให้อีกคนเขินมากไปเลยหันกลับมาสนใจอาหารตรงหน้าและตั้งหน้าตั้งตาตักข้าวเข้าปากบ้าง

                หลังจากจบมื้ออาหารเงียบๆ เจ้าของห้องก็ไล่แขกพิเศษไปกินยาและอาบน้ำ ส่วนตัวเองจัดการล้างจานชามเก็บกวาดทำความสะอาดโต๊ะอาหารแล้วเดินตามกลับเข้าไปยังห้องนอนของตัวเอง ภาพของชายเรือนกายสีแทนที่พันห่อช่วงล่างไว้ด้วยผ้าเช็ดตัวผืนเดียวทำเอาหนุ่มตี๋ร้อนหูวูบวาบ ปกติเขาไม่ใช่พวกโรคจิตคลั่งเซ็กส์แต่เกียรตินาวีนี่เรียกเลือดของเขาให้รุ่มร้อนได้ตลอดเวลาจริงๆ

                “พรุ่งนี้ผมต้องไปทำงานนะครับ” เหมือนจะรู้ความคิดร้ายกาจของผู้ชายอีกคนอะตอมรีบเอ่ยปากขณะที่หันมาเห็นประกายตาระยิบระยับนั่น

                “ก็ออกไปพร้อมกันพี่ก็ต้องไปทำงาน เลือกชุดนอนที่เป็นเสื้อแขนยาวกับกางเกงขายาวมาใส่นะพี่ยังไม่อยากให้ตอมไข้กลับ” ดนุนันท์พูดเรียบๆ ก่อนจะเดินไปคว้าผ้าเช็ดตัวแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปบ้าง

ไม่ต้องบอกเลยว่าอะตอมตั้งใจทำตามคำสั่งของพี่นันท์อย่างเคร่งครัด ชายหนุ่มรีบไปเปิดประตูตู้เสื้อผ้าเลือกหาชุดตามที่คนในห้องน้ำบอกในทันที ถ้าขืนไม่ทำคงโดนจับกดแถมตีก้นแบบเมื่อคืนก่อนแน่ๆ พอจัดการแต่งเนื้อแต่งตัวเสร็จก็ไปนั่งเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่บนเตียง

                ผู้ชายหน้าตี๋ทำในสิ่งที่เกียรตินาวีแทบไม่เชื่อสายตาหลังจากที่เขาอาบน้ำแต่งตัวเสร็จดนุนันท์ก็หยิบโต๊ะรีดผ้ามากางจัดการหยิบเสื้อนักศึกษาที่เขาแขวนเอาไว้มารีดหน้าตาเฉย

                “เอ่อ... ผมทำเองได้นะครับ” ชายหนุ่มรีบร้องห้ามเพราะความเกรงใจแต่ชายอีกคนก็ใช่จะฟัง

                “เลิกเล่นมือถือแล้วก็นอนหลับเถอะเราน่ะ” คำพูดเหมือนจะสั่งหลุดออกมาจากรีมฝีปากของคนที่กำลังรีดผ้าซึ่งพอเขาบอกอะตอมก็ยอมทำตามวางโทรศัพท์ที่ตั้งนาฬิกาปลุกเอาไว้ข้างๆ หมอนและแทนที่จะเอนกายลงนอนกลับนั่งมองดนุนันท์อยู่อย่างนั้นจนเขาเงยหน้าขึ้นมาเจอ

                “ทำหน้าอย่างนั้นอยากหาอะไรทำก่อนนอนหลับใช่ไหม” อีกคนคงไม่รู้ตัวหรอกว่าสีหน้าและแววตาของตัวเองมันยั่วยวนใจแค่ไหน สายตาเรียบนิ่งของดวงตาสีสวยกับริมฝีปากที่อ้าน้อยๆ เพราะเจ้าตัวกำลังสงสัยทำให้ผู้จัดการหนุ่มอยากจะเลิกรีดผ้าแล้วแก้ผ้าโดดขึ้นเตียงแทน

                “ปะ เปล่าครับผมแค่สงสัยที่พี่นันท์รีดผ้าเป็นด้วย” ก็ชายหนุ่มเป็นทายาทบริษัทยักษ์ใหญ่ไม่น่าจะทำอะไรแบบนี้เป็น ชีวิตของเขาน่าจะสะดวกสบายมีคนคอยดูแลล้อมหน้าล้อมหลัง

                “รีดผ้าไม่เก่งแต่รีดพิษเก่งมาก” ถ้อยคำสองแง่หลายง่ามทำเอาอะตอมหน้าร้อนอีกแล้ว ดนุนันท์นี่ขยันกระตุ้นกล้ามเนื้อหัวใจเขาเสียจริง

                “ล้อเล่นหรอกน่างานบ้านก็พอทำได้หัดเมื่อตอนไปเรียนเมืองนอกไง อยากได้อะไรก็ต้องทำงานเก็บเงิน งานบ้านซักผ้ารีดผ้าก็ต้องทำเองเพราะไม่มีแม่บ้านตามไปดูแล” ชายหนุ่มขยายความ ซึ่งเกียรตินาวีฟังแล้วก็ได้แต่คิดถึงตัวเองที่ไม่ว่าจะอยู่คอนโดหรืออยู่ที่ไหนก็ไม่เคยต้องทำอะไรเอง อยู่บ้านแม่แม่ก็ดูแล อยู่บ้านพ่อก็มีคนมาคอยรับใช้ พอออกมาอยู่คนเดียวก็จ้างเขาทำทั้งแม่บ้านทำความสะอาดและคนซักรีดเสื้อผ้า ที่เขาทำได้คือโยนผ้าใส่เครื่องและยัดจานเข้าเครื่องล้างจานอัตโนมัติ

                “ดีจังเลยนะครับผมยังทำอะไรไม่ค่อยจะได้เรื่องสักอย่าง”

                “ตอมไม่จำเป็นต้องทำอะไรหรอกเพราะยังไงพี่ก็จะดูแลตอมเอง” เมื่อเขาหยอดมาอีกดอกคนบนเตียงก็ชักจะทนไม่ค่อยไหวจำต้องแทรกกายลงไปในผ้าห่มผืนหนาแล้วซุกหน้าอยู่ในนั้นเพื่อใช้มันบดบังความเขินอาย

                ส่วนดนุนันท์ก็มองตามกิริยานั้นด้วยสีหน้าเกลื่อนยิ้มขนาดจ้าตัวบอกว่าทำอะไรไม่เป็นยังอุตส่าห์ซักผ้าปูที่นอนและจัดเตียงใหม่ได้ เสื้อผ้านักศึกษานี่ก็ซักเองเสียจนสะอาดเอี่ยม

               

                เตียงที่ยวบลงตามแรงกดของน้ำหนักตัวทำให้คนที่ซุกอยู่ใต้ผ้ารู้ว่าดนุนันท์คงรีดผ้าเสร็จแล้ว เกียรตินาวีนอนหลับตานิ่งๆ แทบจะกลั้นหายใจเพราะลุ้นว่าอีกคนนั้นจะทำอะไรตัวเองหรือเปล่า

                หนุ่มตี๋สอดกายเข้าใต้ผ้าผืนนุ่มก่อนจะรั้งร่างกำยำของนักศึกษาหนุ่มเข้าหาแถมกดจมูกลงบนแก้มหอมนั้นเบาๆ ถึงเขาจะรู้ว่าอะตอมแกล้งหลับตาแต่ก็ยังไม่อยากจะทำให้ตกใจ

                “ฝันดีครับที่รักของพี่นันท์” เขาพูดเสียงดังฟังชัดแบบไม่มีการกระซิบกระมิดกระเมี้ยนเพราะอยากให้เกียรตินาวีได้ยินชัดเจนทุกคำพูด ความเงียบในยามวิกาลส่งผลให้เขาได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นถี่ของหนุ่มลูกครึ่งได้อย่างชัดเจน

                คำว่าที่รักนั้นคนแกล้งหลับได้ยินอย่างชัดแต่บางทีคนพูดอาจจะไม่ได้รู้สึกตามนั้นก็ได้ ชายหนุ่มอยากหาคำตอบว่าดนุนันท์พาเขามาอยู่ด้วยทำไม และความสัมพันธ์ลึกซึ้งที่เกิดขึ้นควรจะวางตัวแบบไหนลำพังตัวเขาเองก็ไม่เคยลึกซึ้งกับผู้ชายที่ไหนมาก่อน มาเจอผู้จัดการหนุ่มเข้าไปก็ฟุ้งซ่านอยากเตะตัวเองที่ไม่ได้ห้ามจริงจังหรือว่าขัดขืนอะไรเลย เมื่อยิ่งคิดสมองก็ยิ่งฟุ้งซ่านเกียรตินาวีก็สั่งให้หัวสมองหาเรื่องอื่นมาคิด นับก่งนับแกะตามเรื่องตามราวไป ที่แน่ๆ เขาเองก็นับไปได้ไม่เท่าไหร่สุดท้ายก็ดำดิ่งลงไปในห้วงนิทรา



#

 

ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักสำหรับการติดตามและการสนับสนุน

ฝากผลงาน E-Book เรื่องที่วางจำหน่ายแล้วไว้ในอ้อมใจด้วยนะคะ

 

 #

 

 

#

 E - Book MEB Market  <<<CLICK

 

#

E - Book OokBee  <<<CLICK

 

#

E - Book Naiin <<<CLICK

 

#

E - Book Hytexts <<<CLICK

 

 #

E - Book se-ed

 

#

E - Book ebooks.in.th

 

อยากเม้าท์กับติญา <<<CLICK

 

 

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณนักอ่านทุกท่านสำหรับกำลังใจและแรงสนับสนุนนะคะ"

อติญา / เก-ลิน / ติญญ์ / ผู้ซึ่งเข้ามาแทน / มะลิก้านแดง


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha