เพียงใจไม่ไร้รัก มีหนังสือทำมือ

โดย: อติญา / เก-ลิน / ติญญ์ / ผู้ซึ่งเข้ามาแทน / มะลิก้านแดง



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 5 : อยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

                ดนุนันท์เดินหน้างอเข้าบริษัทเดินตรงเข้าห้องทำงานไปนั่งสงบสติอารมณ์ที่ฟุ้งกระจายเหตุเพราะวันนี้หนุ่มลูกครึ่งขัดใจเขาแต่เช้า เรื่องแรกเกียรตินาวีไม่ยอมให้เขาอาบน้ำด้วย เรื่องที่สองไม่ยอมทานอาหารเช้าที่เขาแหกขี้ตาตื่นมาทำให้ และเรื่องที่สามที่เกิดขึ้นเมื่อไม่ถึงสิบนาทีก่อนหน้านี้คือเกียรตินาวีขอเขาลงจากรถก่อนถึงบริษัท

 

                “ก็ทำไมจะต้องลงด้วยฮะตอมนั่งรถไปด้วยกันมันจะเป็นอะไรไหม” เขาขึ้นเสียงเมื่อเกียรตินาวียังไม่เลิกรบเร้าให้จอดรถที่ข้างทาง

                “ผมไม่อยากให้ใครมองพี่นันท์ไม่ดี มีเหตุผลนิดนึงสิครับตอนอยู่ที่บริษัทผมเป็นเด็กฝึกงานส่วนพี่นันท์เป็นผู้จัดการฝ่ายต่างประเทศถ้าเราสนิทสนมกันเกินไปมันก็ไม่ดี” เกียรตินาวีพยายามเอาน้ำเย็นเข้าลูบเพราะคนข้างๆ นั่งหน้าบูดเป็นตูดลิงไปเรียบร้อยแล้ว

                แต่นอกจากเหตุผลที่เขากล่าวอ้างทั้งหมดนั้นนักศึกษาหนุ่มกำลังคิดบางอย่างอยู่ในใจเข้าไม่อยากให้อะไรต่อมิอะไรมันคลุมเครือเป็นสีเทาสีหม่นอยู่แบบนี้ไม่ใช่ว่าอยากจะมีเซ็กส์กันตอนไหนก็มีแถมสถานะทางใจก็ไม่เห็นมีความชัดเจน เขาควรเคลียร์ตัวเองอย่างเร่งด่วนว่ารู้สึกอย่างไรกับผู้ชายหน้าบึ้งที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยรถ ยิ่งรู้ตัวไวอะไรๆ มันน่าจะง่าย ไหนๆ ก็เสียเชิงชายไปแล้วนี่นา

                “งั้นกลางวันพี่มารับตอมกับน้องแพมไปกินข้าวเหมือนเดิมนะ” เมื่อยังไงแล้วหนุ่มลูกครึ่งยังคงยืนกรานตามคำเดิมดนุนันท์ก็ขี้เกียจจะมีปากเสียงกันแต่เช้าเพราะมันจะพาลหงุดหงิดอารมณ์เสียกันไปทั้งวันทั้งวี่ได้

                “ครับ ขอแค่เราทำตัวเป็นปกติต่อหน้าคนอื่น... คิดว่าตอมขอก็แล้วกันนะครับพี่นันท์บอกตรงๆ ว่าตอมก็ไม่ค่อยจะเข้าใจตัวเอง” ในที่สุดเขาก็ยอมพูดอย่างที่ใจคิดมัวแต่อ้างหาเหตุผลชักแม่น้ำทั้งห้ารับรองว่าผู้จัดการหนุ่มหล่อหน้าตี๋มีแต่จะหงุดหงิดแถมจะพาลเข้าใจผิดเสียยกใหญ่

                “พี่บอกคำเดียวว่ากับตอมพี่จริงใจแล้วก็จริงจังมากพี่ให้เราไปหมดแล้วที่เหลือก็แล้วแต่ตอมจะตัดสินใจ” เกียรตินาวีถึงกับใจเต้นตึกตักกับคำพูดจริงจังของคนข้างๆ ถ้าผู้ชายหน้าหล่อตัวโตพอๆ กันติดแค่เขาออกจะล่ำสันกว่าดนุนันท์เล็กน้อยเพราะอาชีพเสริมที่เป็นนายแบบส่งผลให้ต้องฟิตร่างกายให้ดูดีอยู่เสมอ หากใครเห็นพวกเขาสองคนเดินจี๋จ๋าทำตัวเฉกคนที่เขารักกันทั่วไปมันจะเป็นอย่างไรกัน

                “ผมขอแค่เวลานะครับ” อะตอมยังคงตอบแบบแบ่งรับแบ่งสู้พลางแกะมือขาวๆ ที่ขี้เส้นผมอ่อนนุ่มของเขาอยู่นานสองนานนั้นออกแล้วหันมายิ้มน้อยๆ ให้เจ้านายผู้ได้ครอบครองเรือนกายสมชายของเขาแล้วเดินลงรถก้าวขายาวๆ เข้าบริษัทไป

               

                “อ้าวตอมหายดีแล้วหรอ” พศิการ้องทักเพื่อนชายตัวโดตที่ป่วยหายไปหนึ่งวันเต็มๆ หญิงสาวมีเรื่องราวมากมายจะเล่าให้เกียรตินาวีฟังที่ตื่นเต้นที่สุดคงไม่พ้นที่เธอและเขาจะได้เดินทางไปศึกษาดูงานต่างจังหวัดแม้มันจะน่าเสียดายที่ต้องแยกกันไปแต่เธอก็ตั้งใจเก็บเกี่ยวข้อมูลความรู้มาแชร์กับเกียรตินาวีอยู่แล้ว

                “หายดีแล้วเราไม่อยู่วันนึงเป็นไงมั่งมีงานอะไรให้เราทำป่ะ” ชายหนุ่มถามกลับอย่างอารมณ์ดี ตอนนี้เป็นเวลางานเขาควรวางความสับสนในหัวใจเอาไว้ก่อน เขามั่นใจว่าดนุนันท์เป็นสุภาพบุรุษพอที่จะไม่กินที่ลับแล้วไขในที่แจ้ง หากคนใกล้ตัวอย่างพศิการู้เรื่องนั้นในตอนนี้เขาเองก็คงจะทำตัวไม่ถูกอยู่เหมือนกัน

                “มีเรื่องออกไปดูงานเดี๋ยวพี่ครีมกับพี่เรย์คงเรียกเราคุยอีกรอบนึง ตอมกินข้าวเช้ารึยังไม่ค่อยสบายอยู่นะกินข้าวให้มันตรงเวลาด้วย” พศิกาน่ารักแบบนี้เสมอเธอไม่เคยรีรอที่จะใส่ใจความรู้สึกของคนรอบๆ ตัว ถึงเขาจะสนิทกับเธอประมาณนึงแต่ก็ไม่ได้รู้อะไรลึกซึ้งมากนัก แต่ที่แน่ๆ สาวน้อยน่ารักตรงหน้าเขาก็มีเรื่องราวชีวิตรักวุ่นวายยุ่งเหยิงไม่ต่างจากตัวเองเลยแม้แต่น้อย

                “ยังอ่ะเดี๋ยวเราไปหาขนมปังกินก่อนแพมอยากได้อะไรมั๊ยเราจะซื้อมาฝาก” จริงๆ เมื่อเช้าที่คอนโดผู้ชายอีกคนก็ทำอาหารเช้าเตรียมไว้ให้ แต่ที่เกียรตินาวีไม่กินก็เพราะว่ามันเป็นโจ๊ก เขาไม่ถูกกับอาหารเละๆ แบบโจ๊กสักเท่าไร หากเป็นข้าวต้มหรือซุปครีมก็พอจะกินได้ไม่เป็นปัญหา

                เหตุผลที่ไม่กินโจ๊กเขาก็ตอบไม่ได้ที่รู้ๆ คือแม่บอกว่าเขาไม่สนใจจะกินมันตั้งแต่ตอนจำความได้ ตอนแรกถ้าป้อนก็ยังพอจะกินบ้างแต่พอรู้ความมากๆ เห็นโจ๊กก็จะเลือกไปกินอย่างอื่นแทนโดยมองข้ามมันไปหน้าตาเฉย

                “แพมกินข้าวเช้ามาแล้วอะตอมไม่ต้องเป็นห่วง” สาวน้อยยิ้มหวานก่อนจะกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานของตัวเอง เกียรตินาวีที่เหลือบมองนาฬิกาแล้วเห็นว่ามีเวลาอยู่อีกพอสมควรก่อนจะถึงเวลาเริ่มงาน เขาจึงรีบเดินลงลิฟท์ไปร้านสะดวกซื้อเพื่อซื้อกาแฟแก้วโตกับแซนด์วิชให้ตัวเอง

                พี่เรย์กับพี่ครีมเลือกสองนักศึกษาฝึกงานมาคุยเรื่องการออกไปศึกษาดูงานนอกสถานที่ ของพศิกานั้นแน่นอนว่าต้องไปดูฟาร์มทุกที่ภูเก็ตส่วนของเกียรตินาวีได้ไปดูบ่อพลอยสองที่ค่อกาญจนบุรีและจันทบุรี ตอนนี้รอเพียงแค่แผนอื่นๆ ส่งรายชื่อพนักงานที่จะเดินทางไปด้วยกันก็สามารถจัดแผนการเดินทางได้

 

                “พี่นันท์แพมกับอะตอมกำลังจะได้ไปดูงานต่างจังหวัดนะคะ” เสียงเจื้อยแจ้วของหญิงสาวหนึ่งเดียวบนโต๊ะอาหารเล่าเรื่องราวการไปศึกษาดูงานให้พี่ชายที่รักของเธอฟังโดยที่เจ้าตัวไม่ทันสังเกตเลยว่าดนุนันท์นั้นไม่ได้มีสมาธิสักเท่าไร่

                ดวงตาเล็กรีจับจ้องอยู่ที่หน้าคมๆ ของหนุ่มลูกครึ่งที่นั่งเคี้ยวข้าวหน้าตาเฉยไม่ได้มีวี่แววจะหันมาสบตาเขาเลยแม้แต่น้อย ตั้งแต่ตอนลงมาเจอกันตอนที่เกียรตินาวีทำแค่พนมมือขึ้นไหว้ทักทายเขาเท่านั้น

                “พี่นันท์ พี่นันท์ฟังน้องแพมอยู่ไหมคะ” เมื่อเธอถามแล้วพี่ชายไม่ได้มีการอือออให้คำตอบมือเล็กจึงยื่นไปเขย่าแขนเขาแรงๆ

                “เอ่อ... น้องแพมว่าไงนะครับพอดีพี่คิดเรื่องงานอยู่นิดหน่อย” พี่ชายที่แสนดีพูดปดถ้าไม่ติดว่าคนตรงหน้าขอไว้เขาอยากจะพูดออกมาเหลือเกินว่ากำลังน้อยใจเมีย ไหนว่าจะทำตัวเป็นปกติ ปกติกับผีอะไรครับอะตอมทุกวันยังพอได้พูดคุยกันบ้างแต่วันนี้หน้าหล่อๆ กลับหลุบมองแต่จาข้าวทำยังกับว่าไอ้ปลาหมึกทอดกระเทียมนั้นมันน่าสนใจเสียเต็มประดาอย่างนั้นแหละ

                “น้องแพมกำลังพูดเรื่องไปดูงานต่างจังหวัดค่ะ”

                “อ๋อ พี่ก็ไปด้วยครับแต่ไปบ่อพลอย”

                “แค่ก แค่ก” ได้ยินคำว่าบ่อพลอยคนที่ทำทีที่ไม่สนใจแต่เงี่ยหูฟังทุกรายละเอียดก็ถึงกับสำลักข้าว นี่หมายความว่าระหว่างที่เขาต้องไปต่างจังหวัดผู้จัดการรูปหล่อนี่จะตามไปด้วย ตอนแรกนักศึกษาหนุ่มตั้งใจเอาไว้แล้วเชียวว่าจะถือโอกาสนี้ทบทวนความรู้สึกตัวเอง แต่ถ้าดนุนันท์ตามไปให้เห็นหน้าแล้วเขาจะเอาสมาธิที่ไหนมาคิดได้กัน

                “ค่อยๆ กินสิอะตอม” หนุ่มหน้าตี๋พูดพลางส่งกระดาษทิชชูบนโต๊ะให้คนที่กำลังสำลักหน้าดำหน้าแดงได้ใช้เช็ดหน้าเช็ดตา เขาเดาว่าอะตอมคงตกใจเมื่อได้ยินคำว่าบ่อพลอยอันที่จริงดนุนันท์ทราบเรื่องมาหลายวันแล้วว่าตัวเองต้องไปดูงานต่างจังหวัด พอดีมีเรื่องของเกียรตินาวีเข้ามาเลยทำให้เขาลืมทุกอย่างไปเสียหมด

                แล้ววันทั้งวันของดนุเดชก็จบลงอย่างไร้สิ้นซึ่งความโสภาหลังจากอาหารกลางวันเขาก็ยุ่งเสียจนไม่มีเวลาย่องไปแอบดูเกียรตินาวีดังเช่นทุกวัน ที่จริงเขาก็อ้างนั่น นู่น นี่ มาตลอด เอางานไปให้แผนกที่หนุ่มลูกครึ่งทำงานบ้าน เอาขนมไปฝากน้องแพมบ้าง เหตุผลที่แท้จริงมีเพียงสิ่งเดียวก็คือไปให้เห็นหน้าของหนุ่มผิวแทน

                แต่ช่วงเย็นวันนี้เขาส่งข้อความไปบอกอะตอมแล้วว่าให้รอกลับบ้านด้วยกันเพราะเขายังประชุมติดพันอยู่จนเมื่ออกมาถึงลานจอดรถแล้วดนุนันท์ก็พบเพียงความว่างเปล่าไม่มีร่างสูงของหนุ่มนึกศึกษายืนรอเขาอยู่ ข้อความตอบกลับในโทรศัพท์มือถือมีเพียงคำสั้นๆ ตอบกลับมาแค่ว่า “ผมอยากอยู่คนเดียวสักพัก”


                ในขณะที่คนหนึ่งกำลังว้าวุ่นใจอีกคนหนึ่งกลับนอนน้ำตาซึมอยู่บนเตียงกว้าง อะตอมกลับมาคอนโดของตัวเองแล้วพบกับความเงียบงันที่คุ้นชิน ชายหนุ่มซุกตัวเข้าหาหมอนใบนุ่มที่ตนเองคุ้นเคยเขากำลังหวั่นใจกับความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนในตอนนี้ ช่วงเวลาไม่กี่วันนั้นเขารู้สึกดีจริงๆ ที่ได้อยู่ใกล้ๆ กับผู้ชายที่ทั้งขี้เล่นและอบอุ่นอย่างดนุนันท์

                แต่สำหรับความสัมพันธ์ระยะยาวนั้นเกียรตินาวียังไม่อาจคาดเดาอะไรได้ถ้าหากวันหนึ่งตัวเขาเองคิดจริงจังแต่ดนุนันท์เปลี่ยนไป หรือหากเป็นตัวเขาเองที่ไม่มั่นคงและทำร้ายความรู้สึกอีกผ่ายขึ้นมาเรื่องนี้จะจบลงที่ตรงไหน ความคิดสับสนวุ่นวนทำให้ชายหนุ่มชักจะปวดตุบๆ ข้างในหัว เขาจึงพยายามเลิกคิดทุกอย่างรวมถึงอ้อมกอดอุ่นๆ ของชายอีกคน ทิ้งเปลือกตาที่หนักอึ้งของตัวเองทาบทับกันให้มันปิดสนิทก่อนจะจมดิ่งตัวเองละทิ้งความคิดทั้งหลายเข้าไปในห้วงนิทรา


#

 

ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักสำหรับการติดตามและการสนับสนุน

ฝากผลงาน E-Book เรื่องที่วางจำหน่ายแล้วไว้ในอ้อมใจด้วยนะคะ

 

 #

 

 

#

 E - Book MEB Market  <<<CLICK

 

#

E - Book OokBee  <<<CLICK

 

#

E - Book Naiin <<<CLICK

 

#

E - Book Hytexts <<<CLICK

 

 #

E - Book se-ed

 

#

E - Book ebooks.in.th

 

อยากเม้าท์กับติญา <<<CLICK

 

 

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณนักอ่านทุกท่านสำหรับกำลังใจและแรงสนับสนุนนะคะ"

อติญา / เก-ลิน / ติญญ์ / ผู้ซึ่งเข้ามาแทน / มะลิก้านแดง


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha