เพลิงรักเงากุหลาบ

โดย: khaofang



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 5 : บทที่ 2 ตัวการสำคัญ (1)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

 บทที่ 2 ตัวการสำคัญ



 

หลังจากพี่เขยจอมโหดกลับไปแล้ว คชาโทรไปยกเลิกนัดดินเนอร์กับรินริสาด้วยความรู้สึกแสนเสียดายยิ่งนัก หมายมั่นว่าจะสานสัมพันธ์จากที่เคยห่างหายไปในอดีตให้กลับคืนมาสวยงามอีกครั้ง หากแต่อุปสรรครักแท้ไม่ยอมหมดไปเสียที ความรู้สึกหวิวโหวงข้างในเกิดจากอะไรก็ไม่แน่ใจนัก แต่มันทำให้เขายิ้มไม่ออกจริงๆ

คชานึกถึงเหตุผลที่บอกให้รินริสาได้รับรู้พลางนึกละอายใจที่ยังตัดสายใยบางอย่างไม่ขาดเสียที ไม่เคยคิดจะรักและแม้กระทั่งตอนนี้เขาก็ไม่คิดว่าจะรักได้ เขาไม่เคยรักนัดดาวฉันชู้สาวกลับต้องร่วมหอลงโรง แต่กับคนที่รักแทบขาดใจ...รินริสา...เขาไม่อยากห่างเธอ ทั้งห่วง ทั้งหวง ทั้งเกรงใจ แต่นัดดาวกำลังไม่สบายเขาเองก็ไม่อยากแล้งน้ำใจให้มากนัก

คืนนี้ผมคงไปทานข้าวด้วยไม่ได้แล้วนะครับ นัดดาวป่วยผมจึงต้องไปดูแลเธอเสียหน่อย

ไม่เป็นไรคะ ดูแลภรรยาคุณให้ดีแล้วเราค่อยเจอกันก็ได้ คชาไม่ต้องเป็นห่วงทางนี้นะคะ สาเชื่อใจคชาเสมอ’ เสียงหวานช่างอ้อนช่างเข้าใจ...ดูเอาเถิด เธอยอมอยู่ในสถานะที่ต่ำกว่า ยอมให้เขาทิ้งขว้างไม่สนใจ เพื่อรอเวลาตามที่เขาได้บอกเอาไว้ว่าจะเลิกกับนัดดาวและแต่งงานกับเธอตามที่ได้ตั้งใจไว้ในอดีต หัวใจคชาบีบรัด ยิ่งรักยิ่งหลงรินริสาของตนมากขึ้นทุกขณะ

ภาพความหวานชื่นก่อนจะถูกบังคับให้แต่งงานกับนัดดาวเพียงเพราะแผนการบ้าบอที่ไม่รู้ว่าใครจัดฉากขึ้นมา แต่ ณ เวลานั้นจนถึงวันนี้ เขาเชื่อฝังใจว่าเป็นมารดาของตนกับนัดดาวเป็นแน่ที่ทำให้เรื่องต่างๆ วุ่นวายจนแก้ไม่ตก คิดได้อย่างไรหลอกมอมเหล้าแล้วพาเขาขึ้นเตียง สุดท้ายเขาก็ตื่นมาเห็นตัวเองกับนัดดาวอยู่ด้วยกันในสภาพที่ใครเห็นก็เข้าใจว่าได้ลงมือข่มเหงคนที่มอบให้เพียงคำว่าน้องสาวไปเรียบร้อยแล้ว ที่สำคัญยังมีสักขีพยานเป็นผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่ายบุกเข้ามาเห็นตำตาถึงห้องนอนของเขาเสียอีก...คิดแล้วมันก็ให้เจ็บใจนัก...

กระทั่งช่วงที่รินริสาหายไปพร้อมกับข่าวลือว่าเธอเสียชีวิต เขาแทบกินไม่ได้ นอนไม่หลับ ให้คนออกตามหาอย่างไรก็ไม่เจอ ชีวิตพังยับและทำตัวเหมือนหุ่นไล่กาที่ใครจะสั่งอะไรก็ได้ ร่างกายเหมือนไร้วิญญาณ แต่หัวใจยังคงเฝ้าห่วงไม่เปลี่ยน แม้แต่วันที่บอกตัวเองให้ทำใจว่าไม่สามารถจะครองรักกับรินริสาได้อีกแล้วนั่นก็เถอะ ความรักที่มีมากมายล้นอกยังคงไม่เปลี่ยนแปลง

ยิ่งเธอกลับมาครั้งนี้เขายิ่งรักเธอมากขึ้น จะว่าหวงมากขึ้นด้วยก็คงใช่ ความเชื่อใจที่รินริสามีต่อเขาทำให้ยิ่งเรียกความเกรงใจและการให้เกียรติ ความไว้เนื้อเชื่อใจทั้งหลายจากเขาทบเท่าทวีคูณ ต่อให้เห็นว่าใครมาข้องเกี่ยวด้วยหากหล่อนไม่ขัดเคืองเขาก็ไม่อาจแสดงความหึงหวงได้ออกหน้าออกตานัก

ร่างสูงสมชายไทยยืนนิ่งอยู่หน้าบานประตูห้องคนไข้ที่มีป้ายเขียนว่า นัดดาว พิพัฒนพงษ์ เหนื่อยหนักอย่างไรบอกไม่ถูก ยิ่งนึกถึงน้ำคำที่สนทนากับรินริสาเมื่อครู่เขายิ่งรู้สึกผิดที่จะต้องก้าวผ่านธรณีประตูเข้าไปด้านใน แต่จนแล้วจนรอดชายหนุ่มก็ตัดสินใจคว้าลูกบิดและเปิดประตู

ร่างหญิงสาวที่เขาจงใจจะลงโทษด้วยการสนองความใคร่ตนเองไปวันๆ นอนเหม่ออยู่บนเตียงคนป่วย ใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ รอบศีรษะมีผ้าก็อตสีขาวพันรอบ ทำให้ก้อนเนื้อเต้นได้รู้สึกกระตุกขึ้นมาอย่างไม่อาจห้าม

“คุณคชา คุณคชามาแล้วค่ะคุณดาว” เสียงนมทับร้องบอกด้วยความยินดี เช่นเดียวกับนายสาวที่กำลังจะหลับแท้ๆ

แค่เพียงได้ยินชื่อของคนที่คิดถึง นัดดาวก็ยินดีสลัดความง่วงทั้งปวงทิ้งอย่างไม่ใยดี หญิงสาวหยัดกายจากหมอนนุ่มใบใหญ่เพื่อหันไปมองหาเจ้าของชื่อที่นมทับร้องบอก เช่นเดียวกับหญิงสาวอีกคนที่นั่งข้างเตียงเคียงข้างเธอมาครู่ใหญ่ ก็หันไปมองส่งยิ้มทักทายเช่นเดียวกัน

“สวัสดีค่ะพี่คชา มาเยี่ยมดาวเหรอคะ เจนกำลังจะกลับพอดีเลยค่ะ...ถ้าอย่างนั้นฉันกลับก่อนเลยก็แล้วกันนะ หายไวๆ ล่ะ” เจนสุดาพนมมือไหว้ทักทายตามธรรมเนียมปฏิบัติก่อนจะหันไปหาคนป่วยเพื่อบอกลา

“จ๊ะ ขอบใจมากนะที่มาเยี่ยม กลับดีๆ นะ” นัดดาวยิ้มส่ง มองเพื่อนรักในชุดสาวออฟฟิศที่แวะมาเยี่ยมอยู่หลายชั่วโมงคว้ากระเป๋าสะพายคล้องไหล่ โบกมือให้แล้วเดินไปทางประตูที่มีป้าไข่มุกเดินไปส่งถึงด้านนอก

“พี่คชา พี่คชามาเยี่ยมดาว” นัดดาวเป็นฝ่ายทำลายความเงียบแสนอึดอัดด้วยรอยยิ้มหวานอยากเอาใจ

เธอแทบจะปรี่ลงจากเตียง หากไม่ติดว่ามีสายน้ำเกลือคาอยู่มีหวังได้ลงไปต้อนรับสามีถึงตัวแล้ว เพียงเขาทำดีด้วยสักนิด แค่เห็นเขามาเยี่ยมเธอก็ดีใจเหลือเกินแล้ว ไม่ต้องยิ้ม ไม่ต้องพูดดี ไม่ต้องมีไมตรีอะไรเช่นวันเก่าก่อน ขอแค่พี่คชาอยู่กับน้องดาว จะให้ต้องทนอะไรแค่ไหนน้องดาวก็ยอม

“เป็นไงบ้าง” เสียงถามราบเรียบเช่นเดียวกับใบหน้าเรียบเฉย

ร่างสูงก้าวเข้ามาอย่างไม่เร่งร้อน สองมือที่ล้วงกระเป๋ากางเกงยังคงซ่อนกายไม่ยอมออกมาแตะต้องร่างบอบบางบนเตียงให้ต้องหวั่นไหว หากรู้ว่ามีลูกของเขาอยู่ในท้อง จะช่วยทำให้รักและอยากถนอมนัดดาวมากกว่านี้หรือเปล่าหนอ...ไม่หรอก เขาไม่อยากทำดีให้หล่อนเหลิง แค่ที่คิดทำจนจับเขาแต่งงานได้สำเร็จนั่นก็มากเกินพอแล้ว

“ทำไมถึงได้ตกบันได” เสียงทุ้มเรียบนิ่ง

“อะไรนะคะ อ้อ...เอ่อ” นัดดาวกำลังยิ้มค้าง แม้ใบหน้าจะซีดเซียวแต่แววตาเปี่ยมไปด้วยความหวัง

“อยากจะหาเรื่องถ่วงเวลางั้นเหรอ พี่บอกแล้วไงว่าไม่อยากให้คาราคาซังต่อไปอีก ไม่ตอนนี้ก็วันข้างหน้า เราสองคนก็ต้องแยกทางกันอยู่ดี...คนไม่รักกันเขาไม่อยู่ด้วยกันหรอกนะนัดดาว” คชาเหมือนจะเตือนใจหญิงสาว

นัดดาวน้ำตาร่วงเผาะ เธอไม่อยากจะเป็นสาวเจ้าน้ำตานักหรอก แต่หัวใจบอบช้ำกับความอ่อนแอที่เธอเป็นมาแต่ไหนแต่ไรทำให้ไม่รู้ว่าจะมีอะไรดีไปกว่าการร้องไห้อีกแล้ว บางทีการปล่อยให้หยาดน้ำตารินไหลก็เป็นเสมือนสายน้ำที่ช่วยชำระล้างรอยบาดแผลในหัวใจได้เช่นกัน

“อย่าบีบน้ำตา พี่ไม่ชอบ” คชาเสียงขุ่น เสมองไปอีกทางราวกับไม่อยากจะเห็นภาพตรงหน้า

นมทับที่เพิ่งผ่านประตูห้องเข้ามาปรี่เข้าไปหา ใช้มือที่ผ่านกาลเวลาซับน้ำตาที่ร่วงรินให้นายสาว นัดดาวปาดน้ำตาทิ้งอีกสองสามครั้งก่อนจะเอ่ยปากขอโทษที่ร้องไห้ให้เขาเห็น

“คราวหน้าคราวหลังก็หัดดูแลตัวเองให้มันดีหน่อย โตๆ กันแล้ว ถ้าอยากขัดขวางแผนของพี่ช่วยหาวิธีที่ทำให้ตัวเองเจ็บน้อยลงหน่อยไม่ดีกว่าหรือไง เพราะไม่ว่ายังไงพี่ก็ตัดสินใจไปแล้ว...และไม่มีวันเปลี่ยนใจเด็ดขาด” คนมาเยี่ยมไข้ลงดาบอย่างไม่ปรานี

นัดดาวปาดหยาดน้ำตา เก็บซ่อนเสียงสะอื้นให้ดังสะท้อนอยู่ในอก ไม่เถียงสักคำ นึกน้อยใจครามครันแต่กระนั้นก็ยังไม่วายโทษตัวเองไปด้วย

 

“พี่คชารักเค้าคนนั้นใช่ไหมคะ” นัดดาวเพ้อออกมาน้ำตาร่วงเผาะ





อัพเพิ่มค่ะ 
ขอบคุณกำลังใจ ขอบคุณคอมเม้นท์ โหวต และทุกการเยี่ยมชมนะคะ ขอบคุณมากๆ ค่ะ
รักรีดเดอร์สุดใจ ^_^ 





 

 

 
 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"พิเศษวันเกิดไรเตอร์ จัดพี่ดลด้วยเหรียญฟินๆ ไปเลยค่ะ กราบงามๆ ขอบคุณทุกยอดการอุดหนุนค่ะ "

khaofang


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha


สงสารนัดดาวT_T
โดย Anonymous | 1 year, 11 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha