เพลิงรักเงากุหลาบ

โดย: khaofang



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 7 : บทที่ 3 ร่างแปลงของซาตาน (1)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

 

 

http://ookbeetunwalai.s3.amazonaws.com/files/member/4834/1458997530-member.jpg

 

 

บทที่ 3 ร่างแปลงของซาตาน

 

 


 

ดอกกุหลาบงามสีสันสวยสดเย้ายวน

กลิ่นกรุ่นกรุยกรายหอมหวนแสนหวาน

เชื้อเชิญยั่วเย้าทุกความรู้สึก

หากแต่หนามแหลมคมซ่อนกายหลีกเร้น

นับวันรอเวลาทิ่มแทงทุกอณูของหัวใจ

ดลมองหญิงสาวตรงหน้า นึกดีใจอยู่ครามครันกับการพบกันครั้งนี้ จะเป็นโชคเข้าข้าง สวรรค์สั่งหรือพรหมลิขิตเล่นตลกก็ช่าง แต่มันเป็นวันที่วิเศษที่สุดในรอบหลายปีที่เกิดขึ้นกับเขา การได้เจอหญิงสาวในฝันคือสิ่งที่เขาไม่เคยคิดว่าจะเกิดขึ้นได้ และตอนนี้มันเกิดขึ้นแล้วโดยที่เขาเองก็ไม่ทันตั้งตัว

คนที่เอาแต่เพ่งมองใบหน้าหวานยิ้มกริ่มอยู่ในหน้า ก้าวเข้าห้องที่เปิดประตูรออยู่ด้วยหัวใจพองคับอก กวาดตามองภายในแล้วอดชื่นชมไม่ได้ คอนโดกว้างคงจะแพงไม่น้อย แต่พิเศษตรงที่เจ้าของห้องตกแต่งให้ดูสบายตาน่าอยู่ยิ่งนัก ติดประตูด้านขวาคือครัวแบบเปิดกว้าง ตรงกันข้ามมีโต๊ะอาหารน่ารักวางอยู่อย่างลงตัว ด้านในจัดเป็นห้องรับแขก ใกล้ๆ กันมีประตูสองบานที่เขาคิดเอาเองว่าหนึ่งในนั้นคงจะเป็นห้องนอนของหญิงสาว และสิ่งที่ทำให้ห้องนี้สวยงามมีเสน่ห์มากยิ่งขึ้นไปอีกน่าจะเป็นดอกกุหลาบสีแดงที่ประดับอยู่ตามมุมต่างๆ

ดอกกุหลาบแดง...น้องดาชอบดอกกุหลาบสีแดงหรือครับ ถามเผื่อจะมีโอกาสได้ใช้เอาใจ หารู้ไม่ว่าทำให้คนฟังเหมือนถูกสะกิดแผลในหัวใจอย่างไม่ทันตั้งตัว รินลดาอึ้งไปนิดก่อนจะส่งยิ้มฝืดมาให้

จะเรียกว่าชอบก็ได้ค่ะ เพราะมันมีความหมายและให้กลิ่นที่หอมหวานอมเปรี้ยวได้ดีกว่าดอกไม้ชนิดอื่นๆ ที่ดารู้จัก ที่สำคัญ...เป็นดอกไม้แห่งความทรงจำ ดอกไม้ของคนที่ดารักที่สุด แต่เขาได้จากไปแล้ว...เสียงเพ้อแผ่วทันกักข้อความบาดใจตนเองเอาไว้

อะไรนะครับ

อ๋อ...เปล่าค่ะ เชิญทางนี้ดีกว่าค่ะรินลดาเปลี่ยนสีหน้าสดใส

ชั่วขณะหนึ่งเมื่อครู่นี้น้องดาหน้าสลดเล็กน้อย ท่าทางเหมือนไม่ได้ตั้งใจจะตอบคำถาม สะกิดใจชายหนุ่มให้รู้สึกวูบไหวไปไม่น้อย อีกทั้งน้ำคำที่ฟังไม่ถนัดจึงต้องเรียกถามอีกครั้งอย่างนึกห่วงแต่หญิงสาวฉายยิ้มกลบเกลื่อนบอกปัดก่อนจะหันมาเอ่ยขอบคุณน้ำใจความช่วยเหลือจากเขา

ขอบคุณค่ะ พี่ดลนั่งรอสักครู่นะคะ ดาจะไปชงกาแฟมาให้รินลดารีบเปลี่ยนสีหน้า ยื่นมือขอถุงกระดาษที่มีผลไม้พลางเสมองไปทางชุดโซฟาด้านในเชื้อเชิญให้แขกคนพิเศษเข้าไปนั่งพักที่นั่น หากแต่ความตื่นเต้นทำหัวใจดวงน้อยหวั่นไหว หยิบจับอะไรก็ไม่ลงตัวสักอย่าง 

อุ๊ย! หญิงสาวอุทานด้วยความตกใจ มองตามข้าวของในอ้อมกอดร่วงลงพื้นเพราะรับเอาไว้ไม่ทัน รู้ตัวอีกทีก็เมื่อตนเองเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดที่ช่วยประคองของชายหนุ่มเสียแล้ว

แผงอกอุ่นแนบชิด รินลดาหันไปมองสบตาก็เห็นอีกฝ่ายมองเธอนิ่งอยู่ก่อนแล้ว โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน ห้องทั้งห้องเงียบสงัดเหมือนจะได้ยินแม้แต่เสียงหัวใจที่เต้นโครมครามของอีกฝ่าย สองสายตาผสานกันแน่วนิ่ง ณดลมองราวกับจะทะลวงเข้าไปในหัวใจของหญิงสาวตรงหน้า นอกจากไม่มีใครแล้วหล่อนมีใจให้เขาบ้างหรือเปล่า อยากรู้ยิ่งนัก...

คนตะลึงยังมองใบหน้าสวยด้วยประกายตาวาววับ ยิ่งใกล้ยิ่งร้อน เขาร้อนรุ่มทั้งที่หล่อนไม่ต้องออกแรงเย้ายวน กลิ่นสาปสาวยิ่งใกล้ยิ่งหอมยิ่งเชื้อเชิญ จมูกโด่งได้รูปขยับเข้าใกล้ หมายตาแก้มสีชมพูเรื่อและกลีบปากอวบอิ่มตรงหน้า หากแต่ยังไม่ทันถึงที่หมาย หญิงสาวก็เบี่ยงหน้าหลบไปเสียก่อน  

เอ่อ...ขอบคุณค่ะ ดาซุ่มซ่ามอีกแล้ว ของตกหมดเลย หญิงสาวเอ่ยปากพลางเสมองผลไม้ที่กลิ้งไปคนละทิศคนละทาง สองแขนยังกอดกระชับถุงกระดาษของห้างดังแนบอก หัวใจที่เต้นกระหน่ำราวกับจะกระโจนออกมานอกอกได้เสียแล้วในตอนนี้ เมื่อเห็นว่าอ้อมกอดแกร่งยังนั่งนิ่งจึงออกแรงดันอกกว้างของชายหนุ่มเล็กน้อยเพื่อให้เขารู้ตัว

เอ่อ...น้องดาเป็นอะไรหรือเปล่าครับ ณดลยิ้มแก้เก้อเมื่อรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำอะไรกับคนตรงหน้า มองคนเขินอายส่ายหน้าน้อยๆ เพื่อบอกว่าไม่เป็นอะไรแล้วจึงปล่อยให้เธอเป็นอิสระ

ชายหนุ่มยืนเต็มความสูงโดยไม่ลืมที่จะช่วยประคองร่างน้องดาให้ยืนตามมาด้วยกัน มองตามร่างบางที่วางของบนโต๊ะได้แล้วก็ปรี่ไปเก็บผลไม้ ผมยาวสลวยซ่อนใบหน้าซับสีเข้มขึ้นหากแต่ไม่พ้นสายตาคมกล้าที่มองตามไม่ห่าง

พี่ช่วยนะครับ คนอยากใกล้ชิดโผเข้าไปช่วย เพียงครู่ก็เรียบร้อย

พี่ดลไปนั่งที่โซฟาก่อนก็ได้ค่ะ ดาชงกาแฟเสร็จแล้วจะไปเสิร์ฟให้ค่ะรินลดาบอกทั้งที่ใจยังสั่นไม่หาย

เจ้าชายของรินลดาผละไปนั่งยังมุมรับแขกตามที่เจ้าของห้องแนะนำในทีแรก มองตามแผ่นหลังบอบบางที่กำลังเคลื่อนตัวไปหยิบนู่นจับนั่นเพื่อชงกาแฟมาให้เขา ไม่เคยคิดว่าภาพตรงหน้าจะทำให้เขาเพลินตาได้มากเพียงนี้ ความผ่อนคลายอย่างประหลาดทำให้เขาลืมแม้กระทั่งภารกิจสำคัญที่ต้องทำ

นัยน์ตาคมมองประสานนัยน์ตาสวยหวานที่บังเอิญหันมาผสานสายตาด้วยกันบ่อยครั้ง และน้องดาก็ต้องเป็นฝ่ายหลบตาเสียเองด้วยทนความรู้สึกที่เขาเปิดเผยกับนัยน์ตาวิบวับนั่นไม่ไหว กาแฟหนึ่งแก้วช่างยืดเวลาได้นานโข ณดลนั่งจิบกาแฟราวกับนั่งชมสวนรับบรรยากาศสดชื่นยามเช้าอย่างไรก็อย่างนั้น ผิดกันตรงที่ตัวการที่ทำให้เกิดความสดชื่นแสนชุ่มฉ่ำหัวใจคือหญิงสาวตรงหน้า

หลังจากดื่มกาแฟพร้อมกับพูดคุยเรื่องทั่วไป ณดลขอตัวกลับโดยไม่อยากรบกวนนานเกินไป อีกทั้งภารกิจสำคัญยังค้ำคอให้เขาไม่อาจละทิ้งได้

ขอบคุณสำหรับกาแฟแสนอร่อยนะครับ ชายหนุ่มยืนค้างอยู่หน้าบานประตู เสียงทุ้มเรียบเรื่อยหากแต่ประกายตาช่างขยันบอกความนัยน์

ไม่เป็นไรค่ะ หญิงสาวยิ้มเยือนน้อยๆ แบ่งรับแบ่งสู้ด้วยหัวใจไม่ปกตินัก ยิ่งเห็นประกายตาวับวาวของชายหนุ่มยิ่งทำให้สีหน้าแดงเรื่อสวยจับตาน่ามองขึ้นไปอีก

ถ้าหากว่าพี่จะขอมาดื่มกาแฟที่นี่อีก น้องดาจะว่าอะไรหรือเปล่าคนถามกลั้นใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยปาก ต่อให้หล่อนปฏิเสธเขาก็จะหาเรื่องบังเอิญมาอีกให้ได้ หึหึ

ได้สิคะ ยินดีต้อนรับเสมอค่ะ เดินทางดีๆ นะคะพี่ดล รินลดายิ้มส่งพร้อมโบกมือให้เล็กน้อยอย่างน่ามอง

อากัปกิริยาน่ามองของอดีตรุ่นน้องที่เคยเจอในงานคืนสู่เหย้าของมหาวิทยาลัยทำให้ชายหนุ่มลอบถอนหายใจอย่างแสนเสียดาย แต่ถึงกระนั้นเขาก็จำต้องขอตัวกลับไปเสียที

ณดลเดินจากมาไกลแล้ว หากแต่หัวใจเหมือนจะปักหลักอยู่ในห้องของหญิงสาวเสียมากกว่า ใบหน้าคมเปื้อนยิ้มตลอดทาง ประตูลิฟท์เปิดกว้างร่างสูงก็พาตัวเองเดินเข้าไป รอยยิ้มหวานยังลอยเด่นอยู่ตรงหน้า กระทั่งเดินผ่านหน้าเคาน์เตอร์ สามสาวที่ยังมองด้วยแววตาสื่อความหมายส่งเสียงทักทายและร้องส่งเขาก็แทบจะไม่ได้ใส่ใจ

กลับแล้วหรือคะ เสียงน้องเหมียวคนสวยประจำเคาน์เตอร์ร้องถาม เห็นชายหนุ่มหันกลับมาพยักหน้าเล็กน้อยส่งรอยยิ้มเป็นมิตรไปให้โดยไม่ได้เอะใจอะไรสักนิด

พลันร่างสูงชะงักค้างเมื่อคิดได้ว่าลืมของเอาไว้ในห้องที่เพิ่งจากมา ณดลจึงไหว้วานให้น้องเหมียวคนงาม พนักงานที่อยากตีซี้กับเขาอย่างออกหน้าออกตาเป็นผู้เปิดประตูให้ ประตูลิฟท์เปิดออกพร้อมกับเท้าที่ก้าวตรงไปยังห้องของน้องดาตามที่ใจสั่ง หากแต่หัวใจกลับหวิวโหวงอย่างประหลาดต่างจากการเข้ามาเมื่อครู่ยิ่งนัก สายตามองดูหมายเลขห้องและนับไปเรื่อยๆ อะไรบางอย่างบอกเขาว่าเลขห้องนี้ช่างคุ้นตา หรือว่า...

หัวใจแกร่งกระตุกวูบ ไม่น่าใช่ คงไม่จริง อาจจะแค่จำผิด...

ณดลใจเต้นกระหน่ำทั้งยังเผื่อใจ ครั้งนี้มีความอึดอัดคับแน่นอยู่ในอก มือแกร่งกดกริ่งหน้าห้องสั่นเล็กน้อย ยืนรอด้วยหัวใจบีบรัดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน หากว่ารินริสาที่คุณอรรณพตามสืบอยู่ในห้องนี้ แล้วน้องดาของเขาล่ะเป็นอะไร?

บานประตูห้องที่ปิดสนิทไปได้ไม่นานเปิดกว้างอีกครั้ง เมื่อรินลดามองตาแมวแล้วรู้ว่าใครมากดกริ่งเรียกอยู่ด้านนอก นึกรู้ทันทีว่าชายหนุ่มคงกลับมาเอาของที่ลืมไว้เพราะเมื่อส่งพี่ดลกลับไปแล้วจึงเห็นแว่นตาดำของเขายังนอนนิ่งอยู่บนโต๊ะรับแขก

ลืมของใช่ไหมคะ หญิงสาวยิ้มกว้างตอนรับ ไม่ทันได้สังเกตความผิดปกติในแววตาชายหนุ่มแม้แต่น้อย รอสักครู่นะคะดาจะไปหยิบให้หมุนกายเดินตรงไปยังโต๊ะรับแขก หวังจะหยิบของที่คาดคิดไว้มาส่งคืนให้เจ้าของ หากแต่เท้าเรียวเดินผละไปได้เพียงสองก้าวก็ต้องพลันชะงักเมื่อเสียงทุ้มเรียกชื่อใครบางคนออกมา

“...รินริสา... ณดลตัดสินใจเอ่ยชื่อที่จำขึ้นใจออกไปในที่สุด

เสียงเรียกราบเรียบกดลึก ลึกราวกับจะกรีดหัวใจของรินลดาให้แดดิ้น หญิงสาวค้างนิ่งราวกับคนถูกสาป ประกายตาวับไหวเต็มไปด้วยคำถามและความเจ็บปวดไม่ต่างจากชายหนุ่มที่เธอไม่มีโอกาสได้เห็น

รินริสา คือน้องดาอย่างนั้นหรือคนสงสัยถามย้ำ เดินเข้ามาในห้องด้วยความรู้สึกที่แตกต่างจากครั้งแรกยิ่งนัก อยากได้ยินจากปากว่าเธอว่าไม่ใช่ อยากให้น้องดาปฏิเสธ แค่เธอบอกว่าไม่รู้จักชื่อที่เขาเรียกหา เขาจะเชื่อและไม่เอาเรื่องใดๆ ทั้งสิ้น

รินลดาเม้มปากแน่น ข่มอารมณ์บางอย่างเอาไว้อย่างที่สุด พี่ดลรู้อะไรมาอย่างนั้นหรือ มันเกิดอะไรขึ้น ทั้งที่ก่อนหน้านี้พี่ดลคนดีของน้องดายังแสนดีและเป็นสุภาพบุรุษที่สุด พี่ดลเป็นอะไร ทำไมจะต้องมองมาด้วยสายตาเย็นชาปานนั้น ก่อนจากกันเมื่อครู่ยังมีแต่แววหวานทอดอาลัยนัยน์ดวงตา แต่บัดนี้มิตรภาพที่เคยมีดูจะพังยับลงคาที่เมื่อมีเพียงหัวใจที่เย็นเยียบส่งมาให้ หัวใจดวงน้อยสะท้านราวกับยืนอยู่กลางทะเลขั้วโลก...หรือว่า...

เงียบอยู่ทำไมล่ะ หรือว่าไม่กล้าสู้ความจริงเสียงทุ้มเคียดขึงไม่แพ้ใบหน้า ทั้งหึง ทั้งหวง ทั้งเสียดาย ตอนนี้ณดลแยกไม่ออกด้วยซ้ำว่าเขาโกรธจนควันออกหู หรือโมโหหึงจนหน้ามืดตามัวฟังอะไรไม่ได้ยินสักคำ...ชายหนุ่มย่างสามขุมเข้ามาโดยไม่ลืมที่จะปิดประตูแน่นสนิท

เสียงปิดประตูดังปัง ทำให้ร่างบางสะดุ้งเฮือกก่อนจะถูกสองมือแกร่งคว้าไหล่นุ่มที่ชายหนุ่มเคยโอบอุ้มแสนรักแสนหวง หากแต่ครานี้หาได้มีความนุ่มนวลอ่อนโยนเหมือนเดิมอีกแล้ว รินลดานิ่วหน้าด้วยความเจ็บเมื่อคนใจร้ายจงใจบีบเนื้อนุ่มเต็มแรง

ปล่อยนะคะพี่ดล ดาเจ็บรินลดากัดฟันบอก นิ่วหน้าเจ็บปวดเมื่อคนตัวใหญ่ยังไม่ยอมปล่อยเธอให้เป็นอิสระ หากไม่ติดว่าถูกรั้งเอาไว้ เธอคงถอยหนีห่างจนแผ่นหลังทะลุกำแพงแล้วเป็นแน่ พี่ดล ดาเจ็บเสียงเล็กเตือนสติ

เจ็บเป็นเหมือนกันนี่ ทำไมไม่คิดถึงคนอื่นเค้าบ้างล่ะ...รินริสา! ” นัยน์ตาเข้มมองลึก เค้นเสียงลอดไรฟันดุกร้าวเมื่อเอ่ยชื่อเจ้าปัญหาที่ทำให้เขาระเห็จมาถึงที่นี่

พี่ดลรู้จักชื่อรินริสา รินลดาไม่ได้ตอบรับโดยตรง หากแต่แววตาสวยรับคำกล่าวหาจนหมดสิ้น

ทำอะไรสกปรกไว้เยอะหรือไงถึงได้เปลี่ยนชื่อใหม่เสียหมด หรือเพราะชื่อใหม่เร้าใจกว่า พอจะให้ไอ้คชามันสนองตัณหาได้สมใจอยากงั้นสิ! ” ณดลกระชากเสียงถาม แววตาเจ็บปวดเพ่งมองคนตรงหน้า ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าหล่อนคือคนคนเดียวกับตัวการสำคัญที่เขาหมายหัวเอาไว้

สองมือเล็กกำแน่น กางกั้นและดันร่างคนตัวใหญ่ให้ออกห่าง แต่ดูเหมือนมันจะไม่ได้ผลอย่างที่คิดแต่มันเป็นสิ่งเดียวที่พอจะทำได้ ชายหนุ่มยังคงกระชับไหล่เธอมั่นคงแน่นหนา ดวงตาวาวโรจน์ราวกับไฟกาฬที่มองมาทำให้รินลดาใจหายอย่างบอกไม่ถูก

ดาจำเป็น เราคุยกันก่อนได้ไหมคะ ให้ดาได้อธิบาย...นะคะรินลดาหาทางอธิบายเสียงสั่น หากแต่คนหึงแรงหวงแรงไม่ฟังสักนิด

หิวเงินล่ะสิ! ชายหนุ่มขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน ผู้หญิงมากมายย่างกรายมาใกล้เขาก็ด้วยจุดประสงค์เดียวกันทั้งนั้น และหล่อนก็คงไม่ต่างกันสินะ หูอื้อตามัว ยิ่งคิดยิ่งแค้นยิ่งเห็นหน้าก็ยิ่งพลุ่งพล่าน ณดลไม่ฟังคำแก้ตัวให้เสียเวลา โน้มใบหน้าเข้าหา ดุนดันหมายชิมน้ำหวานในรังผึ้งน้อย อยากรู้นักว่าหล่อนมีดีแค่ไหน ทำไมไอ้คชาถึงหลงหัวปักหัวปำ

มือข้างหนึ่งรั้งท้ายทอยของคนตัวเล็กไว้แน่นหนา อีกมือกระชับเอวบางให้เข้ามาแนบชิดยิ่งขึ้น ลมหายใจร้อนรดรินบนผิวแก้มที่เห่อแดงด้วยความโกรธและอับอาย รินลดาเม้มปากแน่นก่อนจะถูกคนตัวใหญ่ใช้ความว่องไวเบี่ยงหน้าไปเม้มติ่งหู หญิงสาวเผลออ้าปากร้องทักท้วงจึงถูกคนใจร้ายช่วงชิมจูบแรกไปอย่างไม่ให้ตั้งตัว

อื้อ... รินลดาส่งเสียงต่อต้าน ร่างบางยังดิ้นรนขัดขืนแต่ไม่อาจสู้แรงคนเอาแต่ใจได้

ปลายลิ้นร้อนชื้นตวัดรุกไล่ทักทายความนุ่มลื่นแสนหวานในโพรงปากเล็กก่อนจะผละออกมาส่งสายตาวาววับเป็นเชิงบอกว่าถูกใจยิ่งนัก

เพี๊ยะ!!! เสียงเนื้อกระทบแก้มจนหน้าหันทันทีที่สองมือบางผลักแผงอกแกร่งให้ถอยห่างออกไปได้ ตอบแทนความดิบเถื่อนที่เขาหยามเกียรติ รินลดาน้ำตารินก่อนจะปาดมันทิ้งแล้วเชิดหน้ามองเขา ปากสั่นมือสั่นไม่แพ้ไหล่บางที่สะท้านจนชายหนุ่มสังเกตุเห็น

รสชาติดีไม่ใช่เล่น มิน่า ไอ้คชามันถึงติดใจ...เท่าไหร่ว่ามา เธอต้องการเท่าไหร่ แลกกับการไปให้พ้นจากวงจรชีวิตของไอ้คชาแล้วมาเป็นนางบำเรอให้ฉันสักสองสามเดือน เผื่อช่วงที่เหงาหาใครไม่ได้ให้ฉันทำหน้าที่แก้ขัดไปก่อนได้ตลอดเวลา น้ำคำเผ็ดร้อนช่างบาดจิต ดูแคลนน้ำใจคนฟังยิ่งนัก

รินลดาเชิดหน้าใส่ สู้ตาคนใจร้ายอย่างไม่กลัวเกรง หากพี่ดลจะไม่เปล่งวาจาราวกับเธอเป็นข้าวของที่ซื้อขายหัวใจได้ด้วยเงิน เธอคงจะยังทำใจนั่งพูดคุยและอธิบายอะไรต่อมิอะไรให้เขาฟังได้แล้ว...แต่นี่!

ความเจ็บทางกายยังไม่เท่าความเจ็บในหัวใจ คำก็เงิน สองคำก็เงิน นี่คือสิ่งที่พี่สาเจอมาใช่ไหม คนตรงหน้าคนนี้ทำร้ายพี่สาวที่ดารักด้วยหรือเปล่า ถ้าหากว่าใช่ ต่อให้เขาเป็นเทวดามาจากไหน ดาจะทำให้เขาเจ็บได้เท่ากัน มือเล็กง้างขึ้นสูง หวังจะฟาดใส่ใบหน้าคมเข้มให้สมกับที่เขากล่าววาจาถากถางเจ็บปวด ตอบแทนความหยาบคายที่เขาจงใจจูบเธออย่างบ้าคลั่งจนปากบวมเจ่อ แต่ยังไม่ทันจะได้ฟาดลงมาก็ถูกชายหนุ่มรั้งข้อมือเอาไว้พร้อมกับกระชากเธอเข้าไปใกล้อีกครั้ง

ปล่อยนะ รินลดาทั้งโกรธทั้งเจ็บ เรี่ยวแรงแทบไม่มีจะสะบัดตัวเองให้หลุดจากอุ้งมือแกร่ง จึงกระทืบส้นใส่ปลายเท้าคนตัวใหญ่เต็มแรง

โอ้ย! ” ณดลร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดก่อนจะเผลอปล่อยร่างบอบบางหลุดมือ

รินลดารีบถอยห่างไปยืนด้านหลังโซฟาตัวใหญ่ มองคนที่คู้ตัวลงไปด้วยความเจ็บเพ่งมองมาสบตาไม่น่าไว้ใจ ยิ่งเห็นเขากัดฟันหยัดกายยืนหมายจะพุ่งเข้ามาหา ร่างบางเตรียมถอยหนีอัตโนมัติ พลันหางตามองเห็นอะไรบางอย่าง มือไวพอๆ กับความคิด รินลดาคว้าหมับได้แจกันเหมาะมือมาถือไว้ ดอกกุหลาบช่องามร่วงพรูลงนอนนิ่งบนพื้นกระจายอยู่ใกล้ๆ เท้าหญิงสาว...ดอกไม้ที่พี่สาโปรดปรานอย่างที่สุด...

อย่าเข้ามานะ ถ้าคุณเข้ามาฉันจะเอาเลือดหัวคุณออกรินลดาเปลี่ยนสรรพนามทันใด คนฟังกระตุกไปทั้งใจหูผึ่งทันที

แสบนักนะ... ณดลกัดฟันกรอดพ่นเสียงลอดไรฟัน จ้องเขม็งไปยังใบหน้าสวยที่มองมาด้วยแววตาเอาจริง

เชิญคนบ้าออกไปจากห้องของฉันได้แล้ว ฉันไม่ต้อนรับรินลดาเอ่ยปากไล่ มือข้างที่ถือแจกันยังเงื้อง้างเตรียมป้องกันตัวเองเต็มที่

ฉัน...มาเจรจา เสียงทุ้มลอดผ่านไรฟันที่ยังขบกันแน่น ทั้งข่มอารมณ์ ทั้งข่มความรู้สึก

เธอต้องการเท่าไหร่สำหรับ...ค่าสึกหรอ ฉันยอมจ่าย! ...ขอเพียงแค่เธอต้องออกไปจากชีวิตของไอ้คชา

ข้อเสนอที่ไม่คาดคิดมาก่อนพรั่งพรูออกจากปาก ส่วนลึกที่ซ่อนซุกอยู่ในก้นบึ้งของความรู้สึก หวังยิ่งนักให้หล่อนรับข้อเสนอใจแทบขาด หากแต่หญิงสาวเม้มปากแน่นด้วยหัวใจเจ็บเดือดเมื่อชายที่เธอยังเฝ้ารักดูถูกดูแคลนได้ถึงเพียงนี้

ฉันไม่ต้องการเงินหรืออะไรทั้งนั้น กรุณาเก็บเอาคำเจรจาของหมาบ้ากลับไปและเชิญออกไปจากห้องของฉัน ไม่ต้องกลับมาเหยียบที่นี่อีก ฉันไม่ต้อนรับรินลดาพ่นวาจาเจ็บใส่ไม่ยอมแพ้

ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมจะต้องมายื่นข้อเสนอบ้าบอให้เธอด้วย ที่สำคัญข้อเสนอแสนทุเรศนั่นมันเต็มไปด้วยการดูถูกและหมิ่นเกียรติลูกผู้หญิงอย่างที่สุด

รินลดาสุดขัดเคืองแต่ณดลสุดขัดใจ ว่าฉันเป็นหมาบ้าอย่างนั้นหรือ? ปากหยักยกยิ้มมุมแก้มแกมเย้ยหยัน หล่อนทำราวกับรังเกียจเขาเสียหนักหนา ไม่รับข้อเสนอของเขาแต่กลับไปเลือกผัวชาวบ้านแทนเงินและตำแหน่งที่เขาเสนอให้ มันดีอะไรนักถึงได้ติดอกติดใจไม่ยอมถอยห่าง !

ลีลามันดีถึงขนาดทำให้เธอยอมทิ้งเงินที่ฉันจะเสนอให้โดยไม่ได้ฟังจำนวนเลยอย่างนั้นเชียวหรือ คำปรามาสหลุดออกจากปากช่างแสนเจ็บ

รินลดาเม้มปากเน้น ปาแจกันในมือใส่ชายหนุ่มอย่างลืมตัว เห็นเขาปัดมันทิ้งอย่างง่ายดาย บวกกับความน้อยใจที่ถ่าโถมอย่างหนัก ร่างบางก้าวเข้าไปหาชายหนุ่มโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัวก่อนจะได้ยินเสียงเนื้อกระทบแก้มสากเต็มแรง คนถูกตบหน้าชาไปทั้งแถบ ลิ้นร้อนดุนดันผ่อนคลายความปวดหนึบบนใบหน้า

คุณ! ...คุณนี่มัน...เก็บคำพูดทุเรศๆ ของคุณเอาไว้ไปเห่าให้พวกพ้องในฝูงคุณฟังเถอะ! ฉันไม่ยินยอมรับข้อเสนออะไรทั้งนั้น! ออกไปได้แล้ว! ” หญิงสาวเลือดขึ้นหน้า ยืนชี้นิ้วไปทางประตูห้องที่ยังปิดสนิทราวกับนางพญาออกคำสั่ง

ณดลหันกลับมามองด้วยรอยยิ้มเย็น ดวงตาคมกล้าสั่นสะท้านส่องประกายวะวับด้วยความโกรธเต็มพิกัดก่อนจะใช้สองมือรั้งคอเรียวเอาไว้แน่น โถมปากร้อนบดขยี้ริมฝีปากสวยอย่างต้องการลงทัณฑ์ให้สาสมกับรอยฝ่ามือบนแก้มเขา

ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนกล้าตบหน้า ไม่เคยแม้แต่จะกล่าววาจาปฏิเสธตัดสัมพันธ์ แต่หล่อนทั้งไล่ทั้งตบ แถมยังสรรหาคำด่าแสบร้อนมาพ่นใส่เขาอย่างไม่น่าให้อภัย คนอย่างณดลมีหรือจะยอมได้

ยะ...อย่านะ...อื้อ ปล่อยนะ ไอ้คนสกปรกคนตัวเล็กร้องด่า แข็งขืน

ชอบของสกปรกต้องอย่างฉันนี่ไง กินไม่อิ่มมีให้เติมได้แบบบุปเฟ่ต์ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงไงล่ะ คนตัวใหญ่หมายมาดอย่างที่สุด

รินลดาบ่ายหน้าหนีพัลวัน คนตัวใหญ่ออกแรงเพียงนิดก็รั้งเอาไว้ไม่ให้หล่อนหนีไปได้ กลีบปากอวบอิ่มเม้มแน่นไม่ยอมเปิดทาง ไม่อยากเสียท่าให้เขาได้ใจอีกเป็นครั้งที่สอง แต่แรงหญิงหรือจะสู้แรงชาย สองมือเล็กกำแน่นรัวตีทั้งไหล่ทุบทั้งหลังแต่คนใจร้ายแทบไม่สะทกสะท้านสักนิด ถูกร่างหนาดันไปจนสุดทางแล้วกักเอาไว้ในอ้อมแขนแข็งแรงหากแต่น่าหวาดหวั่นอย่างที่สุด

คนเอาแต่ใจแสนช่ำชอง ลิ้นร้อนดุนดันหวังเข้าไปลงทัณฑ์ให้สมอยาก หล่อนหลบ เขาตาม หล่อนไม่ต้องการ แต่เขากำลังปรารถนา ความหวานเมื่อครู่ยังติดปลายลิ้น กลิ่นหอมยั่วเย้ายังกรุ่นที่ปลายจมูกโด่งเป็นสัน กลิ่นสาปสาวช่างปลุกเร้าอารมณ์ดิบในกายให้ลุกโชนอย่างไม่น่าเชื่อ มือข้างหนึ่งเลื่อนมาบีบคางเล็กไม่ให้หันหนี ก่อนจะรั้งให้กลีบปากอวบอิ่มเผยอรับในที่สุด

อื้อ... รินลดาน้ำตาคลอเบ้า คนตัวใหญ่หักหาญเธอยิ่งกว่าที่คิด เสียงที่จะค้านถูกกลืนกลับพร้อมกับลมหายใจที่เหมือนจะหล่นหาย

ร่างบางแทบละลายเมื่อเขาจูบเอาจูบเอาไม่ยอมปล่อย สองมืออุ่นแนบสองแก้ม กักใบหน้าที่อยากหนีหายให้รับสัมผัสร้อนชื้นอย่างน่าละอาย รินลดาตีเขาไม่ยั้งทั้งที่ยืนแทบไม่อยู่ ทำได้เพียงภาวนาให้ฝันร้ายบ้าบอเหล่านี้จบลงให้เร็วที่สุด และก่อนจะสิ้นลมเขาปลดปล่อยให้เธอได้ควานหาลมหายใจ

รินลดาใช้แรงเฮือกสุดท้าย ผลักอกคนตัวใหญ่ก่อนร่างตนจะเซถลาไปเกาะโซฟาที่ใกล้ที่สุด เพ่งมองเขาด้วยแววตาตื่นตระหนก จูบแรกในชีวิตที่วาดหวังความอ่อนโยนแสนหวาน กลับต้องเสียให้คนที่ฉกฉวยเอาไปอย่างแสนร้ายกาจและหยาบคายอย่างที่สุดถึงสองครั้งสองครา

ออกไปนะ คนเลว เลวที่สุด...ออกไป! รินลดากัดฟันกลั้นเสียงสะอื้น มือข้างหนึ่งเช็ดน้ำตาออกจากพวงแก้ม อีกข้างชี้นิ้วสั่งให้คนบ้ากามออกจากอาณาเขตโดยเร็ว

หากแต่คนติดใจยังอยากได้อีกนิด นึกเคืองจิตที่หล่อนผลักไล่ไสส่ง กับไอ้คชาหล่อนแล่นไปหากันถึงที่ ติดใจอะไรกันหนักหนา จูบเมื่อครู่คงไม่หวานล้ำค่าแถมยังติดรุนแรงเอาแต่ใจไปเสียด้วยซ้ำ หากทำให้หล่อนครางอยู่ใต้ร่างได้ อยากรู้นักว่าจะทำให้หล่อนเปลี่ยนใจได้หรือเปล่า หึหึ ณดลไม่ยอมถอยห่าง ไม่ยอมทำตามคำสั่งที่เจ้าของห้องออกปากไล่ เท้าแกร่งก้าวตามมองด้วยแววตาแข็งกร้าวเจือความต้องการอย่างร้ายกาจ

แม้แววตาของคนตรงหน้าจะอ่านยาก แต่เวลาเช่นนี้กลับไม่ต้องตรองให้ถ้วนถี่ก็รู้ได้ว่าชายหนุ่มต้องการอะไร แจกันที่ร่วงหล่นก่อนหน้าปะทะเข้ากับส้นเท้าของคนที่กำลังถอยหนี รินลดารีบก้มลงไปคว้ามาถือไว้ หวังใช้ป้องกันตัวและข่มขู่ให้เขาออกไปอีกครั้ง

ณดลชะงักไปนิดก่อนจะยกยิ้มอย่างร้ายกาจ ลิ้นร้อนที่สั่งสอนให้หญิงสาวรู้จักรสชาติแปลกใหม่เลียริมฝีปากล่างราวกับได้ลิ้มลองอาหารรสเยี่ยมแสนถูกใจไปเมื่อครู่ แววตากรุ้มกริ่มเจือแววดูแคลนแสนเจ็บให้คนถูกมองกัดปากแน่นด้วยความเจ็บใจ

 

 



 

 

 

 

 

 

 

ลุ้นๆ ให้กำลังไรเตอร์และเพลิงรักเงากุหลาบด้วยนะคะ

ขอบคุณมากๆ ค่ะ

 

 

 

 

 

 
 

 

 

 

อ่านแบบไม่ต้องรอ...โหลดฉบับเต็มกับอีบุ๊ค "เพลิงรักเงากุหลาบ Shadow Of Love" กดภาพไปโหลดได้ตามลิงค์จ้า

 

เพลิงรักเงากุหลาบ
เฌอมาลย์
www.mebmarket.com
ความรักกับความแค้น เธอจะเลือกอย่างไหนเมื่อความแค้นยังคงฝังใจหากแต่ความรักจากเขาก็เฝ้าหลอมละลายหัวใจไม่เว้นวาง!

 

 

 

ฝากติดตามผลงานเรื่องอื่นๆ ด้วยจ้า

 

ตรวนรักอสูร
เฌอมาลย์
www.mebmarket.com
บาดแผลในอดีตตามหลอกหลอนให้ใจเจ็บปวดลูกศัตรูอย่างเธอคือยาชั้นดีที่จะทำให้มันคลายลงได้หากแต่หัวใจแกร่งกลับถูกหลอมละลายลงทุกขณะเขาจะเลือกสร้าง ‘ตรวนรัก’ เพื่อตรึงเธอเอาไว้หรือจะสร้าง ‘ตรวนร้าย’ เพื่อทำลายให้ย่อยยับไม่ต่างกัน!?
ลิขิตรักกับดักซาตาน
เฌอมาลย์
www.mebmarket.com
ความจนทำให้เธอทำทุกอย่างเพื่อแลกเงินหากแต่ศักดิ์ศรีที่กินไม่ได้เธอกลับหวงมันไว้ใจแทบขาด และเมื่อซาตานอย่างเขาลงทุนวางกับดัก...ต่อให้ฟ้าถล่มแผ่นดินทลาย เธอก็ไม่อาจหนีพ้นเงื้อมือของเขาไปได้
ลิขิตรักจ้าวหัวใจ
เฌอมาลย์
www.mebmarket.com
เมื่อความรักเริ่มสั่นคลอนหนุ่มหล่อตระกูลบูรมานนท์มีหรือที่จะยอมอยู่เฉยเจ้าชายน้ำแข็งร้อนได้กว่าที่คิด หวังเร่งสร้างกาวเชื่อมรักมัดนางฟ้าประจำใจให้อยู่หมัดก่อนที่หล่อนจะบินหนีหายไปจากวงโคจร



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"พิเศษวันเกิดไรเตอร์ จัดพี่ดลด้วยเหรียญฟินๆ ไปเลยค่ะ กราบงามๆ ขอบคุณทุกยอดการอุดหนุนค่ะ "

khaofang


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha