เพลิงรักพยัคฆ์ร้าย [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ตอนที่ 6 : ตอนที่ 3 ทดสอบสินค้ามีชีวิต


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 3 ทดสอบสินค้ามีชีวิต

 

            “ฉันไม่เข้าไป!” น้ำฟ้าบอกเสียงแข็งแต่สั่นเครือ เมื่อชายหนุ่ม    แปลกหน้าพาเธอกลับมายังห้องหมายเลข 2808 ห้องที่เธอหนีหัวซุกซุนออกมา แต่รอบเอวของเธอถูกมือใหญ่กดไว้จนเจ็บ และจำต้องเดินตามไปเมื่อมีอีกคนมาเปิดประตูรอท่า จางเหวินดันหลังของหญิงสาวให้เข้าไป ส่วนเขาถอยห่างออกมา น้ำฟ้าหันหลังกลับไปมองด้วยความตกใจ

“คุณหลอกฉัน” น้ำเสียงสั่นเอ่ยตัดพ้อ เฝ้ามองชายหนุ่มด้วยแววตาเจ็บปวด ก่อนที่น้ำฟ้าจะดิ้นรนขัดขืนและสะบัดตัวให้หลุดจากคนที่เดินเข้ามาขนาบข้างเธอ แต่ไม่พ้น

            ขณะที่มาดามหลี่รีบตรงรี่เข้ามาหาสินค้าราคาแสนแพงของตนโดยเร็ว มืออวบยื่นมาฉุดข้อมือของน้ำฟ้าไว้ แล้วหันไปถามผู้ที่ให้ราคาสูงสุด “เก้าหมื่นเหรียญ จะมีใครให้มากกว่านี้อีกไหม” สิ้นเสียงมาดามหลี่เหล่าชายสูงอายุต่างหันมองหน้ากัน แต่ยังไม่มีใครกล้าสู้กับราคา

“หนึ่งแสนเหรียญ!” ลูกน้องของหวังเสี่ยวหลงตะโกนขึ้น เมื่อได้รับการติดต่อจากผู้เป็นนายให้นำตัวผู้หญิงข้างถนนแต่ราคาสูงไปให้ตนให้ได้

“ห้าแสนเหรียญ!

จบถ้อยคำที่แผดดังราวเสียงฟ้าผ่า และตามมาด้วยเสียงโห่ของผู้ที่เข้าร่วมประมูล แต่พอได้เห็นร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามา ทุกอย่างก็ตกอยู่ในความเงียบอย่างเฉียบพลัน มาดามหลี่แม้จะตกใจและกลัวที่ได้พบทายาทตระกูลจางผู้โด่งดังแต่เพราะราคาที่ได้ยินนางจึงรีบเดินเข้าไปหาอย่างนอบน้อม น้ำเสียงที่เคยกราดเกรี้ยวกลับกลายเป็นอ่อนหวาน ดัดจริตอย่างเหลือเชื่อ

“สวัสดีค่ะ คุณจางเหวิน” สาวใหญ่รีบทักทายอย่างประจบประแจง แต่ทายาทตระกูลจางหันมาบิดปากนิดๆ สอดสองมือล้วงกระเป๋า มิได้ให้ความสำคัญกับคำทักทายจากผู้หญิงหน้าเงินอย่างมาดามหลี่เลยสักนิด ด้านคนทักก็หน้าเสียแต่ยังฝืนยิ้ม

“ว่าไง มีใครให้ค่าตัวผู้หญิง...คนนี้” จางเหวินเดินมาชี้นิ้วที่กลางอกของน้ำฟ้าซึ่งยืนตะลึงอยู่ท่ามกลางผู้ชายบ้าตัณหา พร้อมกับกลั้นน้ำตาที่เอ่อคลอ นี่น่ะหรือ วิธีช่วยของเขา หญิงสาวคิดแล้วก้มหน้าต่ำมองพื้น ไม่อยากสบตากับใครๆ นิ้วเรียวยาวของชายหนุ่มผู้ที่กำลังจะมาเป็นเจ้าของตัวเธอลากไล้ปลายนิ้วตามพวงแก้มใส แล้วเชยคางเรียวมนของหญิงสาวให้เงยขึ้น มุมปากได้รูปกระตุกยิ้ม แล้วกระซิบเตือนหญิงสาวเสียงเย็น

“อย่าลืมข้อแลกเปลี่ยนของเธอ หากพ้นห้องนี้ไป เตรียมตัวเตรียมใจ และคิดหาลีลามาตอบแทนผมให้ดี” หลังจากบอกความนัยแก่แม่สินค้าราคาแพง จนได้เห็นใบหน้านวลเนียนซีดเผือด จางเหวินก็เดินถอยจากคนที่ถูกเรียกว่าสินค้า สายตาคมกริบกวาดมองไปทั่วห้องแล้วเอ่ยต่อ “มากกว่าฉันอีกไหม แต่ถ้าไม่...จำเอาไว้ให้ดี ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นของฉัน”

สิ้นคำย้ำห้าวห้วนของทายาทตระกูลจาง ทุกคนภายในห้องต่างเงียบกริบไม่มีใครกล้าสู้ราคา แม้กระทั่งตัวแทนของหวังเสี่ยวหลง ขณะที่ทุกคนคิดเพียงอย่างเดียวว่าในตอนนี้พวกตนคงต้องหาทางออกไปจากที่นี่โดยเร็ว ก่อนจะถูกคนของตระกูลจางจับโยนออกไป

“เอ่อ...คุณจางเหวินคะ มาดามยินดียกเด็กคนนี้ให้ในราคาที่คุณเสนอมาค่ะ” มาดามหลี่ยิ้มอย่างดีใจ แล้วเดินเข้าไปหาน้ำฟ้า พลางโอบกอดเธอไว้ราวกับรักเสียนักหนา น้ำฟ้าขืนตัวไว้ไม่อยากเข้าใกล้คนร้ายกาจอย่างมาดามหลี่ ทว่ารอบเอวของเธอก็ถูกมือของมาดามหลี่จิกจนเจ็บ

 “ขอบใจนะน้ำฟ้า ที่ทำให้มาดามได้เงินมากกว่าที่คิดไว้” มาดามหลี่กระซิบเสียงเย็น แล้วดันตัวออกห่าง จับมือน้ำฟ้าไปส่งให้กับทายาทตระกูลจาง

“น้ำฟ้าอยู่กับคุณจางเหวิน ก็ดูแลและปรนนิบัติคุณดีๆ ล่ะ” นางสั่งแล้วถอยห่าง เมื่อผู้ที่มีสิทธิ์เป็นเจ้าของหญิงสาวที่ตนไปควานซื้อมาในราคาถูกๆ มองนิ่ง

“หยางหมิง จัดการเรื่องเงินให้กับมาดามหลี่ซะ” จางเหวินหันไปสั่ง       คนสนิทเสียงเข้ม แต่ปรายตามองมายังดามหลี่ด้วยแววตาแข็งกร้าว คนถูกมองถึงกับรู้สึกหนาวเยือก

“แล้วอย่าให้ผมรู้อีกว่า เข้ามาใช้โรงแรมของผมเป็นที่ขายเนื้อสดอีก ไม่งั้นจะหาที่ซุกหัวนอนกันไม่ได้ ออกไปให้หมด”

ทายาทตระกูลจางส่งเสียงเข้มกระชากใส่ แล้วเดินเข้ามาฉุดข้อมือของแม่สินค้าราคาแพงออกไป ก่อนเดินตรงไปยังลิฟต์ส่วนตัว ขึ้นไปชั้นบนสุดของโรงแรม ซึ่งเป็นพักของเขาแต่เพียงผู้เดียว ด้านมาดามหลี่เมื่อได้รับเงินค่าตัวของ  น้ำฟ้ามาก็ยิ้มแก้มปริ พยักพเยิดหาสามหนุ่มร่างบึกแล้วเดินออกไปราวกับเป็นนางพญา ไม่แม้จะสนใจบรรดาเศรษฐีรุ่นใหญ่ที่กำลังมองด้วยสายตาเคียดแค้น ที่พลาดจากสาวพรหมจรรย์

 

ภายในห้องพักชั้นบนสุดของโรงแรมตระกูลจาง ร่างสูงของผู้ที่ จำใจเข้าร่วมประมูลค่าตัวสินค้าที่เรียกว่าเนื้อสดซึ่งตอนนี้กำลังยืนเคว้งอยู่กลางห้องชุดสุดหรูของเขา จางเหวินทำเพียงกระตุกยิ้มที่มุมปากเพียงน้อยนิดกับท่าทางของหญิงสาว ก่อนส่ายศีรษะไปมาราวกับขบขันกึ่งสมเพชเวทนา เพราะผู้หญิงที่ได้เข้ามาอยู่ในห้องนี้ต้องรู้จักหน้าที่ของตัวเอง ด้วยการเปลื้องผ้าแล้วไปนอนรอ หรือไม่ก็เข้ามาโลมเร้าให้เขามีอารมณ์อยากมากๆ เพื่อจัดการพวกหล่อนให้สุขสม ไม่เคยมีใครที่จะมายืนทำท่าเดียงสาต่อหน้าเขาเลย ให้ตายเถอะ! เธอยังบริสุทธิ์จริงหรือ ซึ่งมันไม่น่าจะรอดพ้นไอ้พวกบ้าตัณหาในฟังกี้บาร์มาได้ หรือไม่เธอคงถูกสอนงานมาดี

น้ำฟ้ายังคงยืนนิ่ง สองมือประสานกันจนชื้นเหงื่อ ดวงตาหวานซื่อจ้องไม่ให้คลาดสายตา เมื่อเจ้าของห้องเดินไปนั่งบนโซฟาหรู แล้วถอดชุดสูทตัวนอกออกวางพาดบนพนักโซฟา ปลดกระดุมที่ข้อมือทั้งสองแล้วพับแขนเสื้อราคาแพงขึ้นทั้งสองข้างอย่างช้าๆ แล้วหันมาปลดกระดุมเสื้อ เผยให้เห็นแผงอกซึ่งเต็มไปด้วยมัดกล้ามอันแข็งแกร่ง พร้อมไรขนสีน้ำตาลอ่อนๆ กระจายทั่วแผงอก เพียงเท่านั้นใจสาวก็หวามไหว เพราะไม่เคยพบเห็นจนต้องเมินหลบด้วยอับอายที่เผลอมอง จางเหวินส่งเสียงบางอย่างในลำคอ ตาคมปราดมองอย่างสำรวจสินค้าที่ซื้อมาในราคาแสนแพงนิ่ง มุมปากได้รูปขยับเป็นยิ้มเหยียด เมื่อเห็นอาการสั่นและประหม่าจากตัวหญิงสาว และอีกครั้งที่ทายาทตระกูลจางทำเสียงในลำคอ ทำเอาร่างเล็กถึงกับสะดุ้งน้อยๆ ช่างน่าตลกนัก! มาดามหลี่คงสั่งสอนเด็กในสังกัดให้เหนียมอายแบบนี้ทุกคนหรือ และเขาก็ต้องพิสูจน์ให้รู้ว่าสิ่งที่เธอกล้าเอามายื่นเป็นของแลกเปลี่ยนนั้นจะยังคงหลงเหลืออยู่จริงหรือไม่

“เดินเข้ามาใกล้ๆ” เขาบอกเสียงทุ้มแต่ก็แฝงความข่มขู่เอาไว้ น้ำฟ้ารู้สึกเหมือนคนขาดน้ำขึ้นมากะทันหันจากคำสั่งไม่กี่คำของชายหนุ่ม ทว่าเธอก็ทำได้เพียงข่มอาการหวาดหวั่น แล้วสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ก่อนค่อยๆ สาวเท้าเดินไปหาเขาอย่างเชื่องช้า อย่างระแวดระวัง และเว้นระยะก่อนถึงเขาพอควร

“เข้าใกล้อีก” จางเหวินใช้น้ำเสียงสั่งที่ดุดันมากกว่าเดิม เมื่อแม่สินค้าราคาแสนแพงห่างเกินไป

“เอ่อ...ฉะ...ฉัน” น้ำฟ้าอึกอักเสียงดังแผ่วๆ อยู่ในลำคอเพราะคิดหาถ้อยคำมากล่าวอ้างไม่ทัน ได้แต่ก้มหน้าก้มตาจับจ้องที่พื้นห้อง แต่เมื่อเจอน้ำเสียงและแววตาเอาเรื่องมองมาอย่างบังคับขู่เข็ญ ทำให้เธอจำต้องเดินเข้าไปใกล้ แต่เหลือทางไว้หลบหนีจากเขาอีกสามสี่ก้าว แม้จะรู้ว่าตัวเธอไม่มีสิทธิ์หลีกหนีไปไหนได้ ในเมื่อรับปากกับชายหนุ่มไปแล้ว จางเหวินมองตามแล้วกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างเหยียดๆ กับท่าทางตื่นกลัวของเธอ

“กลัวหรือไง”

ขาดคำ น้ำฟ้าเงยหน้าขึ้นมองที่ชายหนุ่มอย่างตื่นตระหนก เมื่อเห็นเขากำลังปลดหัวเข็มขัด แล้วจัดการโยนทิ้งอย่างไม่แยแส ก่อนดึงชายเสื้อเชิ้ตสีเทาจากห้องเสื้อแบรนด์ดังออกจากกางเกงสแลคเนื้อดี น้ำฟ้าจ้องตาแทบไม่กะพริบอย่างหวาดกลัว พร้อมทั้งก้าวถอยหลังอย่างทันท่วงที และตามมาด้วยเสียงหัวเราะดังแผ่วๆ ของชายหนุ่ม แต่ทว่ามันช่างทำให้คนได้ยินอกสั่นขวัญแขวนอยู่ไม่น้อย ผู้ชายคนนี้ดูดีทุกอย่าง หากแต่แววตาและการกระทำของเขาดูร้ายกาจนัก และเธอก็เริ่มไม่ไว้ใจเขา แต่หากคิดจะกลับคำพูดตอนนี้ เขาจะปล่อยเธอไปหรือ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha