เพลิงรักพยัคฆ์ร้าย [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ตอนที่ 9 : ตอนที่ 4 ค่ำคืนของการจ่ายค่าตอบแทน-2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“ฉันสั่ง! น้ำฟ้า! ” ชายหนุ่มกระชากเสียงเข้มใส่

“คุณริคกี้ ฉะ...ฉันเจ็บ” 

“เจ็บเหรอ! งั้นก็อ้าออกแล้วจูบกับฉัน เร็วสิ! อยากเจ็บตัวหรือไง”         จางเหวินสั่งเสียงห้วนจัด

ชายหนุ่มเริ่มหันมาบดเบียดความร้อนผ่าวที่แข็งกร้าวแนบชิดกับร่างกายของหญิงสาว น้ำฟ้าสั่นสะท้านทั้งตัว ออกแรงดิ้นรนแต่ก็ยิ่งเจ็บร้าวทั่วกรามทั้งสอง สองมือที่ถูกมัดไว้ก็เจ็บระบม จึงจำใจยอมเปิดปากรอรับแรงบดขยี้จุมพิตรุนแรงจากอารมณ์กรุ่นโกรธของชายหนุ่ม เนิ่นนานจนกลีบปากบางช้ำยิ่งกว่าเดิม ก่อนแปรเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลแต่ยังคงเรียกร้องอย่างคนเผด็จการ ทว่าก็เพียงแค่เสี้ยวนาทีเท่านั้น มันก็ดุดันขึ้นตามแรงอารมณ์ปรารถนาของเขา

ส่วนน้ำฟ้า เธอตอบสนองเขาด้วยความเงอะงะ เพราะไม่ประสีประสากับเรื่องพวกนี้ ยิ่งทำให้จางเหวิน กระหน่ำบดขยี้จุมพิตอย่างจาบจ้วง มือใหญ่ก็     ฟอนเฟ้นร่างกายหญิงสาวแบบไม่ว่างเว้น จนเกิดร่องรอยแดงช้ำและเป็นจ้ำทั่วกายเพราะความต้องการที่พุ่งสูงจนยากเกินจะห้ามได้ของชายหนุ่ม

“อื้อ...” น้ำฟ้าครางท้วงเสียงสั่นปนสะอื้น เมื่อเรียวขาทั้งสองถูกบังคับให้เกี่ยวเกาะรอบเอวหนา

“อย่าขัดขืนน้ำฟ้า เธอเป็นคนเลือกมันเอง” จางเหวินกระซิบบอกเสียงพร่า เมื่อคนใต้ร่างฝืนแข้งขาเอาไว้ นิ้วเรียวยาวออกแรงบดและกดขยำที่ทรวงอกจนน้ำฟ้ายินยอมทำตามความต้องการของคนเผด็จการ

ชายหนุ่มขยับตัวตนที่ร้อนระอุหยอกเย้าเล่นกับกลางร่างสาว สร้างความทรมานจนความร้อนผ่าวปวดร้าวอย่างแสนสาหัส ทว่านั้นยังไม่สาแก่ใจเขา เพราะต้องการเห็นหญิงสาวทุรนทุรายและวอนขอเท่านั้น และเมื่อนั้นเขาถึงจะยัดเยียดสิ่งที่เธอต้องการให้จนลืมไม่ลง

“คุณริคกี้ ชะ...ช่วยฉันเถอะค่ะ”

น้ำฟ้าครางเรียกชื่อคนที่ลงมือทรมานเธออย่างรัญจวน กายสาวบิดเร้าด้วยความซ่านเสียว มันร้อนรุ่ม เหมือนต้องการบางอย่างเข้ามาช่วยให้เธอได้หลุดพ้นจากบ่วงความร้อนที่แผดเผาทั่วร่าง มือเล็กๆเริ่มไขว่คว้าหาบ่าไหล่กว้าง หวังยึดเหนี่ยวและตามเข้าไปซุกซบ เมื่อพบเธอซุกหน้าถูไถไรขนเจือจางบนแผงอกกว้าง ฝ่ามือลูบไล้ทั่วผิวกายแน่นเกร็งสมใจชายหนุ่ม

“แล้วเธอต้องการอะไรล่ะ” จางเหวินกระซิบถาม นัยน์ตาพร่ามัวเพราะความต้องการที่ท่วมท้น แล้วยิ้มมุมปากอย่างสมหวังกับเสียงวอนขอนั่น แต่หากเธอเงยหน้าขึ้นมองเขาสักนิด ก็จะรู้ว่าเขาเองก็ปรารถนาเธอร้อนแรงไม่แพ้กัน

“ฟ้า...ต้องการคุณ” น้ำฟ้าเอื้อนเอ่ยคำขอน่าอายออกมาในที่สุด เพราะความกระสันซ่านในร่างกาย

บรรยากาศภายในห้องเย็นสบาย เพราะเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอยู่ตลอดเวลา แต่ทว่าในตอนนี้น้ำฟ้ารู้เพียงแต่ว่าร่างกายเธอร้อนรุ่มและเหงื่อซึมทั่วร่าง เพราะริมฝีปากร้อนผ่าวของเขา ร่างกายทุกส่วนของเธอไม่มีเลยที่จะรอดพ้นจากอุ้งมือร้ายกาจของเขา เธอเจ็บและปวดร้าวไปหมด น้ำตาที่ร่วงหล่นเป็นสายหาได้ช่วยหยุดยั้งให้เขาทะนุถนอมเธอไม่ แต่มันกลับยิ่งทำให้เขารุนแรงกับเธอหนักขึ้นแต่เธอกลับต้องฝืนทนเพื่อแลกกับอิสรภาพ

หลังจากที่มือได้ถูกปล่อยให้เป็นอิสระ น้ำฟ้ารีบดึงทึ้งเส้นผมหนานุ่มเพื่อหยุดยั้งเขาทันที เมื่อลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดไปหาหน้าท้องแบนราบ เขาใช้ฟันคมขาวกัดแรงๆ ที่รอยบุ๋มน่ารักตรงเนินหน้าท้องของเธอ ก่อนจะสะดุ้งพร้อมเสียงหวีดร้องลั่นห้อง เมื่อสิ่งน่ากลัวแทรกซึมเข้ามาสู่ร่างกายเธอ

“คุณริคกี้ มะ...ไม่...พอแล้ว ฉันเจ็บ ได้โปรดหยุดเถอะ ฉันเจ็บ” ร่างของน้ำฟ้าดิ้นส่ายไปมา เมื่อเขาไม่หยุดตามคำร้องขอของเธอ แต่กลับยิ่งยัดเยียดความเจ็บปวดให้เธออย่างไม่ปรานี ใบหน้าของจางเหวินผุดผายด้วยเม็ดเหงื่อแล้วพ่นลมหายใจที่สะดุดเฮือกเพราะเยื่อใยบางเบา

“ไม่น่าเชื่อว่าเธอยังจะหลงเหลือมันเอาไว้ ดี! ฉันชอบ” เขายิ้มมุมปากอย่างแสนร้าย มือใหญ่รวบมือเล็กที่กำแน่นให้คลายออก เขากดคลึง  นิ้วเรียวยาวกับฝ่ามือของเธอ

“คุณ...ฉันเจ็บ” น้ำฟ้าครางร้องขอเสียงสะอื้น สองมือผลักดันร่างใหญ่โตของชายหนุ่มออกห่าง แต่เขากลับยิ่งบดเบียดความเจ็บปวดให้เธอ มุมปากยิ้มเหยียดเมื่อเห็นหญิงสาวดิ้นรนทุรนทุราย

“อีกเดี๋ยว เธอจะไม่รู้สึกว่ามันเจ็บอะไรเลยน้ำฟ้า เชื่อสิ” เรือนร่างแข็งแกร่งโน้มลงไปกระซิบเสียงเย็น แล้วถาโถมร่างกายเข้าหาหญิงสาว น้ำฟ้ากรีดร้องลั่นกับความเจ็บปวด หยาดน้ำตาพร่างพรายค่อยๆ ไหลอาบแก้มทั้งสอง ศีรษะสวยส่ายสะบัดไปมาตามแรงเคลื่อนไหวของชายหนุ่ม

“มะ...ไม่ ได้โปรด หยุดเถอะ” น้ำฟ้าร้องห้ามคนที่กำลังยัดเยียดความเจ็บปวดให้เธอ แต่เขากลับยิ่งโถมกายเข้าหา ริมฝีปากบางเม้มสนิท สองมือกำแน่นจนรู้สึกเจ็บ หยาดน้ำตาเจิ่งนองสองแก้ม พร้อมกับความเจ็บปวดเริ่มเบาบางลง

“เป็นไงล่ะ” จางเหวินเอ่ยถามเสียงแหบพร่า เมื่อเสียงสะอื้นไห้ของหญิงสาวแปรเปลี่ยนเป็นเสียงครวญครางที่เขานึกชอบใจยิ่งนัก แล้วเช่นนี้จะแค่ครั้งเดียวได้อย่างไรกันเล่า แม่สินค้าข้างถนน!

“อื้อ! คะ...คุณริคกี้ ฉะ...ฉัน...” น้ำฟ้าครางเมื่อร่างกายเธอกำลังจะดิ่งลงสู่หุบเหว สองมือเริ่มไขว่คว้าหาที่ยึดเหนี่ยวอีกครั้ง ขยับร่างบดเบียดเข้าหา       เรือนกายแข็งแกร่งอย่างน่าอาย เมื่อเขาตั้งใจจะละห่างจากเธอ

“ฉันอะไรล่ะ บอกมาสิ” ชายหนุ่มถามเสียงเย้ยหยัน โน้มตัวลงไปบดขยี้จุมพิตอย่างหนักหน่วง สองมือของน้ำฟ้าเกาะเกี่ยวไหล่กว้างไว้แนบแน่น พร่ำอ้อนวอนให้เขาพาเธอหลุดพ้นจากความทรมานที่ทั้งร้อนและหนาวสั่นในบางคราเสียที

“เธอทรมานใช่ไหม” จบคำถามชิดใบหูนิ่ม ริมฝีปากร้อนผ่าวก็กลับไปขยี้เรียวปากอิ่ม ลากไล้ปลายลิ้นอุ่นพัดผ่านซอกคอหอมกรุ่น พร้อมทั้งหยุดการเคลื่อนไหวร่างกายเพื่อทรมานหญิงสาว

“คุณริคกี้ ช่วยฟ้าด้วยเถอะค่ะ” น้ำฟ้าเว้าวอนขอเมื่อเขายังแกล้งทรมานร่างกายเธอไม่หยุด

จางเหวินโถมกายเข้าใส่ตามคำเรียกร้องราวพายุโหมกระหน่ำ พร้อมเสียงคำรามลั่นเมื่อค้นพบจุดหมายเดียวกับร่างบอบบางที่ระทดระทวยไปก่อนหน้า ชายหนุ่มละห่างจากร่างนุ่มแล้วเอนกายพิงหัวเตียง มองหญิงสาวที่ขดคู้ตัวสั่นพร้อมเสียงสะอื้นไห้เบาๆ

“ฉันไม่ชอบผู้หญิงที่เสียตัวแล้วนอนร้องไห้แบบเธอ เงียบซะน้ำฟ้า เพราะเธอเป็นคนเลือกมันเอง”

สิ้นเสียงทุ้มหนักๆ มุมปากได้รูปขยับยิ้มเล็กน้อย พอใจกับบทรักของสาวพรหมจรรย์ ก่อนลุกขึ้นคว้าผ้าห่มโยนใส่ร่างบาง แล้วหันไปคว้าชุดคลุมขึ้นมาสวมอย่างใจเย็น ตาคมเหลือบไปเห็นร่องรอยบนเตียงกว้างแล้วให้ฉุกคิดบางสิ่งได้ ก่อนตรงไปยังห้องทำงานของเขา ชายหนุ่มทิ้งตัวนั่งบนโซฟาเรียบหรู สักพักมือใหญ่ก็หันลูบวนอยู่ที่เจ้าโทรศัพท์รุ่นล่าสุด แล้วตัดสินใจโทรหาเลขาหนุ่ม

“สวัสดีครับ คุณริคกี้ ดึกขนาดนี้มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ” หยางหมิงขานรับและแกล้งกระเซ้าแหย่ หลังจากผละออกจากอกนุ่มของคู่นอนแล้วไล่กลับ พร้อมเงินค่าความสุขของค่ำคืนนี้

“เรียบร้อยแล้วใช่ไหม” จางเหวินถามกลับอย่างอารมณ์ดี จนทำให้ หยางหมิงแปลกใจไม่น้อยแต่ กระนั้นก็ยังไม่ค่อยเข้าใจว่าอะไรคือความหมายของคำว่าเรียบร้อย

“เอ่อ...อะไรคือเรียบร้อยครับคุณริคกี้ แต่ถ้าเป็นเรื่องเดียวกับที่คุณริคกี้เพิ่งจะทำเสร็จ ผมก็เสร็จแล้วเหมือนกันครับ” หยางหมิงบอกเสียงกลั้วหัวเราะน้อยๆ แล้วขอความกระจ่างของคำว่าเรียบร้อย เพราะเขาจะได้ตอบผู้เป็นนายได้ถูกต้อง

“ไอ้หยางหมิง รู้สึกว่าช่วงนี้แกจะกวนฉันมากขึ้นทุกวันแล้วนะ ก็ทุกเรื่องอย่างว่านั่นแหละ เรียบร้อยหรือยัง...หรือถ้าแกจะกลับไปต่อให้จบก่อนก็ได้ ฉันจะรอแกเอง” จางเหวินตะคอกกลับ สีหน้าหงุดหงิดขึ้นมาและเขาก็รู้ว่าไอ้เพื่อนรักที่พ่วงตำแหน่งเลขามันคงคิดว่าเขาจัดการแม่สินค้าราคาแสนแพงไปเรียบร้อยแล้ว

“ถ้าหมายถึงคู่นอน ผมนอนเรียบร้อยครับ ส่วนเรื่องไอ้พวกที่กล้ามาใช้โรงแรมของคุณริคกี้เป็นที่ประมูลสินค้าของพวกมัน ไอ้คนที่เป็นคนเริ่มคิดก็คือ   หวังเสี่ยวหลงครับ และมาดามหลี่ก็เป็นคนจัดการจองหักพัก” หยางหมิงรีบตอบเสียงรัว ก่อนที่เจ้านายหนุ่มจะโมโหแล้วโยนโทรศัพท์ทิ้ง แล้วก็ต้องเขาอีกนั่นแหละที่จะต้องไปควานหาซื้อมาให้ใหม่

“มันคิดจะให้โรงแรมเราเสียหาย โดยการเอาผู้หญิงข้างถนนมาเร่ขายงั้นเหรอ ไอ้ระยำเล่นไม่เลิก”

“แล้วจะให้เอาคืนหรือเปล่าครับ คุณริคกี้” หยางหมิงเอ่ยถาม

“ยังก่อน แต่คอยจับตาดูว่ามันจะเล่นสกปรกอะไรอีก แล้วเรื่องคุณเฉินจะเดินทางมาเจรจาร่วมหุ้นล่ะ จะมีการเปลี่ยนแปลงการเดินไหม แล้วไอ้ระยำนั่นมันมีท่าทีอะไรบ้าง หรือกำลังวิ่งโร่หาทางให้ไอ้เสือเฒ่านั่นติดต่อกับมันก่อน ด้วยการหาโอกาสขึ้นเตียงกับคนเป็นหลาน” จบคำ ทายาทกระกูลจางก็กระตุกยิ้มเล็กน้อย

“ยังไม่มีการเปลี่ยนแปลงครับ ส่วนเรื่องหวังเสี่ยวหลงก็คงอาจเป็นตามที่คุณริคกี้คาดเดา เพราะผมเพิ่งได้ข่าวมาล่าสุด ว่าหลานสาวคุณเฉินที่เพิ่งเดินทางกลับจากอเมริกาแบบกะทันหันนั่นก็เพราะแยกทางกับสามี แถมตอนนี้เธอกำลังเป็นแม่หม้ายที่เนื้อหอมแบบสุดๆ เลยนะครับ”

หยางหมิงรายงานเจ้านายหนุ่ม เพราะข่าวคราวของหลานสาวคุณเฉินห่างหายจากวงสังคมไปนาน หลังจากที่เคยอยากสานสัมพันธ์กันเมื่อเกือบหกปีก่อนหลังจากได้พบปะกันโดยบังเอิญ ซึ่งสองหนุ่มสาวก็ดูจะพึงพอใจกันอยู่ไม่น้อยแต่ก็มีอันต้องห่างหายกันไป เมื่อหลานสาวคุณเฉินบินไปศึกษาต่อต่างประเทศและข่าวของเธอก็เงียบหายไป ที่สำคัญหญิงสาวยังไม่ชอบทำตัวให้เป็นข่าวเสียด้วย แต่ตอนนี้ก็ไม่แน่ อะไรๆ อาจเปลี่ยนไป

“แม่หม้าย งั้นเหรอ” จางเหวินครางทวน พลางหัวเราะในลำคอ แปลกประกาศให้รู้ด้วยว่าเป็นแม่หม้าย คงจะเหงามากล่ะสิ

“ครับ แม่หม้าย เห็นมีข่าววงในแจ้งว่าคุณเฉินไม่ค่อยพอใจหลานเขยคนนี้เท่าไหร่นัก แล้วอีกอย่างหนุ่มใหญ่คนนั้นก็เจ้าชู้ไม่เลือกเหมือนกัน ทำให้คุณเหม่ยฟางตัดสินใจหย่าและเดินทางกลับบ้านเกิด แต่เห็นข่าวซุบซิบกันว่าเธอสวยกว่าเดิมมากเลยนะครับ” หยางหมิงบอก พลางกระตุกยิ้ม เมื่อผู้เป็นนายคงฟังอย่างตั้งใจ

“ก็น่าสน แม่หม้ายคงได้เรื่องกว่าใครบางคน” ตาคมปราดมองไปหายังห้องนอนผ่านผนังที่กันไว้ และหยางหมิงก็รู้ว่าคือใคร เขายิ้มอย่างมีนัย ก็เห็นๆ อยู่ว่าอ่อนเดียงสาขนาดนั้น จะให้ร้อนแรงได้อย่างไรกันเล่า คุณชายจาง

“แล้วจะให้ผมเดินหน้าติดต่อสานสัมพันธ์หรือเปล่าล่ะครับ” หยางหมิง กระเซ้าถามอย่างรู้หน้าที่ เพราะรู้ดีว่าหญิงใดที่เจ้านายหนุ่มต้องการ จะต้องได้มาและจบลงบนเตียง หากพอใจก็จะใช้บริการบ่อย แต่ถ้าไม่ก็สลัดทิ้งอย่างไม่แยแสพร้อมเงินก้อนโต

“ไม่ต้องทำอะไร ฉันเชื่อว่าหลานสาวของไอ้เสือเฒ่า ต้องเอาตัวมาให้ฉันเห็นเอง” ผู้เป็นนายเปรยออกมาเบาๆ อย่างไม่ได้ใส่ใจ ใช่สิ! เขารู้สึกเช่นนั้น ว่าหม้ายสาวเนื้อหอมที่หยางหมิงเอ่ยชมต้องเดินเข้ามาอย่างแน่นอนแล้วเราจะได้พบกันเหม่ยฟาง

“ครับคุณริคกี้ รอเธอมา” หยางหมิงรับคำอย่างรู้กัน เพราะผู้หญิงคนไหนที่เจ้านายต้องการไม่เคยรอดมือสักครั้ง และงานนี้ก็คงต้องตัดหน้าทายาทตระกูลหวังอีกครั้งแน่ๆ ก่อนที่จางเหวินจะสั่งให้คนสนิทจัดหาของบางอย่าง พร้อมสั่งให้คนมารับใครอีกคนเข้าไปอยู่ในคฤหาสน์ตระกูลจาง เพื่อรอวันส่งกลับเมืองไทยหากหมดความหมาย

 

น้ำฟ้าดึงผ้าห่มที่ถูกโยนมาคลุมร่างไว้ ก่อนปล่อยให้น้ำตาไหลเป็นทางยาว ให้สาสมกับคำประณามว่าเธอมันเป็นเพียงแค่สินค้าข้างถนน แล้วพาร่างบอบช้ำที่ผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักเข้าไปชำระล้างร่างกาย น้ำฟ้าเฝ้ามองสภาพตัวเองในกระจก พร้อมหยาดน้ำตาที่เหือดหายไปให้กลับมารินไหลอีกครั้ง ร่องรอยแดงช้ำทั่วทั้งร่างของเธอ บ่งชัดว่าเขามันเป็นพวกโรคจิตชัดๆ เธอไม่มีวันยอมทอดกายให้เขาอีกแล้ว เธอต้องไปจากที่นี่

“นึกว่าจะนอนในห้องน้ำนั่นซะอีก” ร่างของน้ำฟ้าชะงักทันทีเมื่อเดินออกมาจากห้องน้ำ แล้วพบร่างสูงใหญ่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงนุ่ม โดยเว้นร่องรอยบางอย่างบนเตียงเอาไว้ให้เธอได้เห็น ทำให้หัวใจสาวยิ่งชอกช้ำ

“ฉันอยากกลับเมืองไทยให้เร็วที่สุด” น้ำฟ้าพูดขึ้น พลางกระชับเสื้อคลุมตัวใหญ่ของเขาที่เธอถือวิสาสะเอามาสวมแน่น

“ไม่ดูเวลาหน่อยหรือ ว่านี่มันกี่โมงกี่ยามกันแล้วยาหยี” จางเหวินโต้กลับแบบเล่นลิ้น ยกสองมือสอดประสานไว้ที่ท้ายทอย ตาคมมองสบกับนัยน์ตาหวานที่เมินหลบ ด้วยไม่อยากมองหน้าคนร้ายกาจเช่นเขา

“ฉันคิดว่าคนอย่างคุณน่าจะจัดการทุกอย่างได้” น้ำฟ้าให้เหตุผล ในเมื่อดูจากสิ่งของรอบตัวของผู้ชายคนนี้แล้ว เขาคงไม่ใช่คนธรรมดาแน่ แล้วแค่จัดการเรื่องส่งเธอกลับเมืองไทยภายในวันคืนนี้หรือพรุ่งนี้เหตุใดจะทำไม่ได้

“ผมก็แค่คนธรรมดา หาใช่เทวดาซะเมื่อไหร่กันล่ะยาหยี ถึงจะเสกตั๋วเครื่องบินมาให้ตอนนี้” จางเหวินกล่าวตอบอย่างช้าๆ ในขณะที่สองตาคมปิดสนิท จนน้ำฟ้าเริ่มหวั่นเพราะอยากออกไปจากขุมนรกนี่เสียที และเธอต้องคุยกับเขาให้รู้เรื่อง ในเมื่อเขาได้สิ่งที่ต้องการไปแล้ว

“คุณริคกี้ ขอร้องเถอะค่ะ ฉันรู้ว่าคุณไม่ใช่เทวดา แต่คุณก็ควรรักษาคำพูดที่ให้ไว้กับฉัน ช่วยส่งฉันกลับเมืองไทยตอนนี้ได้ไหมคะ” น้ำฟ้าเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเว้าวอนกึ่งไม่พอใจปนหงุดหงิด เพราะร้อนใจอยากกลับบ้าน ทว่าเขายังคงวางนิ่งเฉย

“ถ้าไม่อยากเสียตัวอีกครั้ง ก็ขึ้นมานอนบนเตียงซะ แต่ถ้าต้องการก็ได้ ผมยินดีสนองให้ แต่จะเจ็บและสนุกมากกว่านี้แน่” เสียงเข้มขุ่นเปรยขึ้น พลางขยับตัวแล้วสลัดเสื้อคลุมออกไปให้พ้นตัว น้ำฟ้ามองอย่างประหวั่น แล้วรีบก้าวเท้าถอยอย่างระแวดระวัง

“จะเอายังไง! อยากจะโดนอีกรอบ เพราะต่อมความ อยากมันเกิดจนตัวสั่น หรือจะเดินขึ้นมานอนดีๆ” จางเหวินกระชากเสียงถาม สีหน้าและแววตาดุดันจนน้ำฟ้าสะดุ้ง ไม่กล้าขยับหนีไปไหน

“ก็...ก็ได้ค่ะ นะ...นอนค่ะ” น้ำฟ้าขานรับจนลิ้นพันกัน แล้วเดินเข้าไปยืนอยู่ข้างเตียง เพื่อรอให้เขานอนลง สักพักเมื่อเห็นเขาหลับตาไปแล้ว หญิงสาวจึงค่อยๆ ก้าวขึ้นไปอย่างระมัดระวัง แล้วล้มตัวลงนอนจนแทบจะตกเตียงอยู่รอมร่อตามคำสั่งของเขา

QQQQ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha