เพลิงรักพยัคฆ์ร้าย [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ตอนที่ 16 : ตอนที่ 9 ผิดฝาผิดตัว


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 9 ผิดฝาผิดตัว

 

“หลีกไป! ไม่รู้หรือไงว่าฉันเป็นใคร” เทเรซ่าตวาดเสียงแหลมใส่ชายหนุ่มร่างใหญ่ที่เธอไม่คุ้นหน้า ก่อนยืนกระฟัดกระเฟียดอย่างโมโห เมื่อสองหนุ่มยังคงยืนจังก้าไม่ยอมถอย

“หูแตกกันหรือไง” หญิงสาวยังออกงิ้วไม่หยุด

“คงไม่ได้ครับ คุณผู้หญิง” คนมาดเข้มหน้าโหดตอบขึ้น พลางมองอย่างสำรวจหญิงสาว จะว่าไปก็ดูดีไม่ต่างจากคนที่เจ้านายเรียกเข้าไปในห้อง แต่คุณผู้หญิงคนนี้คงเก่าแล้ว เจ้านายของพวกเขาถึงไม่ได้เรียกใช้

“ทำไมจะไม่ได้” เธอถามเสียงแหลมสูง ด้วยหน้าตาไม่สบอารมณ์

“คุณจางเหวิน มีแขกครับ” ชายหน้าโหดคนเดิมตอบเพียงสั้นๆ แล้วหันไปยืนเอามือไขว้หลังเช่นเดิม ด้านเทเรซ่าก็กรีดร้องลั่น จ้องหน้าสองหนุ่มร่างใหญ่อย่างเอาเรื่อง วันนี้เป็นไงเป็นกันเธอต้องพบหน้าคุณจางเหวินให้ได้ มันเรื่องอะไรกันที่เธอจะมายอมให้เขาเขี่ยทิ้งง่ายๆ เช่นนี้

“หยุดเสียงร้องของคุณดีกว่าครับ คุณผู้หญิง” ผู้ทำหน้าที่อารักขาเจ้านายหนุ่มกล่าวเสียงเข้ม พร้อมกับที่ประตูห้องพักของทายาทตระกูลจางเปิดออกตามด้วยสาวสวยหุ่นเซ็กซี่ของนางเอกดังเดินออกมา หลังจากนางเอกคนดังถูกเรียกให้กลับมาปรนเปรอความสุขแก่ทายาทตระกูลจางอีกครั้ง พร้อมกับเงินค่าจ้างเกินคุ้ม ขณะที่เทเรซ่าได้แต่ยืนมองอย่างจะกินเลือดกินเนื้อ แต่นางเอกดังก็มองตอบแบบไม่ลดละเช่นกัน

“เธอเป็นใคร ไปให้พ้น! ” เทเรซ่าเอ่ยถามอย่างหาเรื่อง และไม่สนใจจะฟังคำตอบ หันไปกระชากท่อนแขนของอีกฝ่ายออกมา แล้วรีบแทรกกายเข้าไปในห้องทันที ส่วนสองหนุ่มก็รีบถลาเข้าไป ทว่ากลับรั้งหญิงสาวเอาไว้ไม่ทัน ก่อนโค้งศีรษะขอโทษขอโพยเจ้านายหนุ่มที่เดินออกมานั่งดื่มที่เคาน์เตอร์บาร์ ตาคมกริบหรี่มองหญิงสาวที่ถลาเข้ามาแบบไม่ได้รับอนุญาตด้วยแววตาแข็งกร้าว ส่วนคนถูกมองก็รู้สึกหนาวเยือกไปทั้งกาย ทว่าเธอก็ไม่หวั่น ในเมื่อที่ผ่านๆ มา คุณจางเหวิน  หลงใหลเธออย่างกับอะไรดี

“มีอะไร!” จางเหวินเอ่ยถามหญิงสาวซึ่งเป็นอดีตคู่นอนเสียงห้วนจัด เพราะจับได้ว่าหญิงสาวตรงหน้าเอาร่างกายที่เขาเคยใช้ ไปเกลือกกลั้วกับ         หวังเสี่ยวหลงศัตรูตัวร้ายของเขา ซึ่งนั่นคือสิ่งที่เขาไม่ต้องการใช้ผู้หญิงร่วมกันมัน แต่หากมันจะรับเดน คนอย่างเขาไม่เคยคิดหวนกลับไปใช้ของเก่าๆ

“คุณจางขา เทเรซ่าขอโทษนะคะ ที่ส่งเสียงดังรบกวน แต่ว่า...” หญิงสาวพยายามทำเสียงอ่อนเสียงหวานอ้อนเข้าหา แต่คนถูกอ้อนเอาแต่มองแก้วเครื่องดื่มในมือ ด้วยใบหน้าไร้อารมณ์

“อย่าอ้อมค้อม มีอะไรก็ว่ามา แล้วรู้หรือเปล่า เธอทำผิดมหันต์ที่บุกรุกเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต” ทายาทตระกูลจางเอ่ยถามเสียงกระชาก แววตาเริ่มดุดันมากขึ้น ก่อนวางแก้วในมือลงหลังจากยกดื่มจนหมด เขาปลดปล่อยความตึงเครียดในร่างกายไปแล้ว และควรถึงเวลากลับคฤหาสน์ แต่ผู้หญิงคนนี้กลับมาสร้างความรำคาญให้แก่เขา

เทเรซ่าเดินไปนั่งลงบนโซฟาภายในห้องรับแขก โดยไม่อาทรกับสายตาคมกริบของชายหนุ่มที่จับจ้องอดีตคู่ขาราวกับจะกรีดเนื้อออกเป็นชิ้นๆ หลังจากหญิงสาวไม่ตอบคำถาม แล้วยังถือวิสาสะยึดโซฟาของเขา

“ถ้าไม่พูด ผมจะให้ลูกน้องโยนคุณออกไป เทเรซ่า” น้ำเสียงห้วนของทายาทตระกูลจางกระชากถาม

“คือ...ฉันอยากรู้ค่ะว่าคุณไปซื้อผู้หญิงของมาดามมาใช่ไหมคะ แล้วตอนนี้ยายนั่นอยู่ที่ไหนคะ” เทเรซ่าเอ่ยถามหลังมองหาอยู่นาน แล้วไม่พบคนที่ต้องการเห็น

“มันเรื่องอะไรของคุณ เทเรซ่า! อย่าลืมสิว่าคุณก็ไม่ได้มีอะไรแตกต่างจากผู้หญิงคนอื่นๆ เหมือนกัน” เขาบอกเสียงเข้ม แล้วเดินเข้ามากระชากท่อนแขนเรียวของหญิงสาว บีบแน่นด้วยความโมโหที่เธอแสดงท่าทีความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเช่นนี้ 

“แต่คุณไม่ได้เรียกใช้ฉันมานานแล้วนะคะ เทเรซ่าคิดถึงคุณนะคะ คุณจาง” หญิงสาวพยายามอ้อน แสร้งบีบหน้าตา ทำหน้าเศร้าสร้อยพร้อมกับเบียดร่างเข้าหา แต่กลับถูกผลักออกห่างอย่างรังเกียจ จนเสียหลักล้มลงโดยมีโซฟาคอยรองรับ สีหน้าและแววตาของความไม่พอใจ และนึกเกลียดชังผู้หญิงคนใหม่ของทายาทตระกูลจางก็ยิ่งทวีมากขึ้นเรื่อยๆ

“แต่ผมไม่ต้องการคุณ” จางเหวินตอบกลับด้วยหน้าไร้อารมณ์ แล้วผลักร่างหญิงสาวออกห่างอีกครั้ง หลังจากเทเรซ่าพยายามใช้ร่างกายเบียดท่อนแขนแข็งแกร่งของชายหนุ่มอย่างอ้อนวอน

“เทเรซ่า!” ชายหนุ่มส่งเสียงคำรามลึก สีหน้าเริ่มบ่งบอกว่ารำคาญเต็มทน มือใหญ่ล้วงเงินปึกใหญ่โยนใส่เทเรซ่าอย่างตัดปัญหา

“คุณจางเหวิน” สาวสวยครางด้วยความตกใจ ยิ่งนึกชังน้ำหน้าผู้หญิง   อีกคนที่ทำให้เธอมีสภาพน่าสมเพชเช่นนี้

คุณกล้าโยนเงินใส่ฉันแบบนี้เลยหรือคุณจางเหวิน แล้วเราจะได้เห็นดีกัน สาวงามแห่งฟังกี้บาร์คิดอย่างเคียดแค้น ซ่อนความไม่พอใจไว้ภายใต้ใบหน้าเศร้า

“กลับไปซะเทเรซ่า แกสองคนส่งแขก!” เสียงเข้มเอ่ยบอก แล้วหันไปคว้าเครื่องดื่มเทพรวดเข้าลำคอ

“วันนี้คุณจางคงอารมณ์ไม่ดี เทเรซ่าไม่อยู่รบกวนก็ได้ค่ะ” เธอว่าแล้ว   พยุงกายให้ลุกขึ้น แอบมองเสี้ยวหน้าเย็นชาของทายาทตระกูลจางแล้วยิ่งใจหายทว่าก็แค้นจนจุกอกเช่นกัน แต่ไม่มันง่ายขนาดนั้นหรอก ที่เขาจะมาสลัดเธอทิ้งแล้วไปคว้านังเด็กใหม่นั่น

จางเหวินไม่แม้แต่จะหันมองหญิงสาว ก่อนพาตัวเองเข้าไปจัดการทำธุระส่วนตัว แล้วกลับไปยังคฤหาสน์ ส่วนเทเรซ่าเธอพกพาเอาความจงเกลียดจงชังและความเคียดแค้นหญิงสาวที่ชื่อน้ำฟ้าไว้เต็มเปี่ยม รอวันได้พบหน้าแล้วก็หาจังหวะเขี่ยมันออกไปให้พ้นทาง คนที่เคยเป็นหนึ่งของฟังกี้บาร์อย่างเธอ ไม่มีวันยอมแพ้ผู้หญิงที่ถูกขุดมาจากก้นครัวแน่

 

หลังผ่านพ้นอาหารค่ำไป เหม่ยฟาง ม่ายสาวเนื้อหอมก็เอ่ยปากเลี่ยงไม่ทานของหวานที่คุณแม่บ้านนำมาเสิร์ฟ ขณะที่สาวสวยอยากถามหาเจ้าของคฤหาสน์ที่หายหน้าหายตาไป เพราะตั้งแต่จากกันในช่วงสาย หญิงสาวยังไม่มีโอกาสได้พบเขาอีกเลย พานทำให้ม่ายสาวหงุดหงิดใจไม่น้อย เพราะกลัวว่าแผนการยั่วให้ใช้ชายหนุ่มเป็นฝ่ายเปลื้องผ้าแล้วกระโจนเข้าหาเธอจะไม่เป็นผลหากเขาตั้งใจหลบหน้าหลบตาเธอ เมื่อเอ่ยปากถามใครไม่ได้ ม่ายสาวจึงเดินเข้าห้องพักส่วนตัว แล้วปรับเปลี่ยนของแต่งกายจากชุดลำลองสบายๆ บางพลิ้วที่ใส่เดินชมความงามคฤหาสน์ โดยมีชายหนุ่มที่เธอหมายตาไว้รองจากคุณจางเหวิน คอยทำหน้าที่เป็นไกด์ที่ดีให้ และเธอก็แกล้งทำมารยาใส่จนได้อิงแอบอยู่ในอกล่ำของเลขาคนสนิทของทายาทตระกูลจาง แต่ภารกิจของเธอที่ต้องทำตามคำสั่งของผู้เป็นลุงคือ การเกี่ยวดองกับทายาทตระกูลจางให้ได้ และเมื่อนั้นธุรกิจของลุงเธอก็จะยิ่งใหญ่ตามไปด้วย นั่นคือสิ่งที่ต้องทำ ทว่าเวลานี้เธอกำลังต้องการเล่นสนุกกับชายหนุ่มอีกคน

เหม่ยฟางเดินออกไปยืนที่หน้าต่าง พลันสายปะทะเข้าร่างบึกบึนของ  ชายหนุ่มที่เธอชื่นชอบ ทว่าจะด้วยเพราะเหตุบังเอิญหรืออะไรก็แล้วแต่ สองหนุ่มสาวจากคนหนึ่งที่มองอยู่บนตึกหลังงาม กับอีกคนหนึ่งที่ยืนอยู่หน้าคฤหาสน์ เพื่อตรวจสอบความเรียบร้อยของคฤหาสน์ หันมาสบตากันเข้า แม้จะเห็นกันในระยะไกล ทว่าทั้งสองก็เผยอยิ้มให้แก่กัน

“งานนี้สนุกแน่หยางหมิง คืนนี้คุณต้องเป็นของฉัน” ม่ายสาวเอ่ยอย่างหมายมั่น แล้วหันไปเช็กความเรียบร้อยของชุดว่ายน้ำแสนเซ็กซี่ที่อยู่บนตัว แล้วเดินออกจากห้องพัก

ส่วนอีกฝั่งหนึ่งของตึกใหญ่โตโอ่อ่า หลังจากนอนระทวยและร้องไห้ให้กับความอ่อนแอที่โอนอ่อนยอมให้เขารังแกร่างกายอย่างน่าอาย กระทั่งน้ำตาเหือดหายไปจนหมด น้ำฟ้าก็ออกมานั่งรับลมที่ระเบียงห้องพัก สายตาหวานทอดมองไปยังทางเข้าคฤหาสน์อย่างท้อแท้ เพราะเธอพยายามหาทางเดินออกไปหลายครั้ง แต่ก็ไปได้เพียงแค่ครึ่งทางเท่านั้น เมื่อพบกับคนเฝ้าคฤหาสน์มีรูปร่างที่สูงใหญ่ดุดันและน่ากลัวสำหรับผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างเธอนัก น้ำฟ้าจึงต้องรีบพาเองตัวกลับมาอย่างผิดหวังครั้งแล้วครั้งเล่ากับการหาทางออกไปจากที่นี่ โดยที่เธอก็ไม่รู้เช่นกันว่า หากเธอหนีไปจากหนีที่นี่ได้จริงๆ ชีวิตของเธอต้องเจอะเจอกับอะไรบ้าง หากแต่ต้องถูกกังขังอยู่ที่นี่ก็ไม่ต่างกัน เมื่อคิดว่าทุกๆ ที่ที่ต้องเผชิญอาจมีเรื่องร้ายเกิดขึ้น ทำให้สาวร่างบางได้แต่แหงนมองท้องฟ้าที่ไม่ว่าจะผ่านไปกี่วันเธอก็ยังมีท้องฟ้านี่ อยู่เป็นเพื่อนคลายความเหงา เศร้า ไปได้บ้าง

ไม่กี่นาทีต่อมาสายตาของเธอก็กระทบกับแสงไฟจากรถที่แล่นเข้ามา และคงไม่ใช่ใครนอกจากเขา น้ำฟ้ารีบลุกขึ้นยืน แล้ววิ่งกลับเข้าไปในห้อง พยายามครุ่นคิดหาทางพูดกับเขาให้รู้เรื่อง ร่างบางยืนกระสับกระส่าย และเดินไปเดินมาอยู่ในห้องอย่างนึกกังวลกับการที่ต้องไปพบเขา เพื่อขอร้องให้ส่งตัวเธอกลับเมืองไทย ในเมื่อเธอตอบแทนเขาไปแล้ว

น้ำฟ้าเริ่มเกิดอาการทั้งกลัวและสับสน เธอกลัวเขาจะฉวยโอกาสกับร่างกายของเธอเหมือนที่ผ่านมา พลันสองแก้มก็แดงเรื่อขึ้นมา ยกมือเล็กๆ ขึ้นลูบหน้าตัวเองไปมา แล้วเดินไปหน้ากระจก เธอยังเห็นร่องรอยต่างๆ ที่เขาฝากฝังเอาไว้ให้ มันทั้งทรมานและเจ็บปวด แต่กลับให้ความรู้สึกสุขสมอย่างประหลาด ส่วนคนที่ทำให้หญิงสาวหวาดผวาก็หาทางเดินเลี่ยงไม่อยากพบหน้ากับม่ายสาวพราวเสน่ห์ เพราะคืนนี้เรื่องที่หญิงสาวชวนว่ายน้ำเป็นเพื่อนนั้น ทายาทตระกูลจางได้มอบหมายให้หยางหมิงจัดการแทนไปแล้ว ร่างสูงใหญ่จึงเดินมาหยุดที่หน้าห้องพักของหญิงสาวอีกคน

ส่วนน้ำฟ้าหลังตัดสินใจได้ ก็หันไปคว้าชุดคลุมมาสวมทับชุดนอน       บางเบา แล้วเดินตรงไปที่ประตู ยืนนิ่งสักพักเพื่อเรียกลมหายใจเข้าปอด และสร้างความกล้าที่จะไปขอพบเจ้าของคฤหาสน์ ด้านจางเหวินก็ละมือห่างจากประตูห้องพักหญิงสาว แล้วตัดใจเดินตรงไปยังห้องทำงาน ส่วนน้ำฟ้าเอื้อมมือสั่นๆ ค่อยๆ เปิดประตูออกมา ดวงตาหวานเบิกโต เมื่อเห็นแผ่นหลังกว้างใหญ่ของเขาอยู่ไม่ไกล เมื่อมองจนแน่ใจว่าเขาเข้าไปในห้องนั้นจริงๆ น้ำฟ้าจึงถอยหลังแล้วปิดประตูลง ไม่กล้าเดินตามไป ร่างกายเธอสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่ เพียงแค่ได้เห็นเขา เพราะอับอายเรื่องที่เขาทำและละทิ้งเธอไป

จางเหวินหลังจากข่มใจไม่เข้าไปหาหญิงสาวได้ เขาก็กลับเข้ามาสะสางงานที่คั่งค้างต่อ และงานสุดท้ายที่เขากำลังไล่ดูและตรึกตรองคือการเข้าเป็นหนึ่งในหุ้นส่วนสร้างศูนย์การค้าของคุณเฉิน ซึ่งการที่ทางนั้นส่งหลานสาวมาในครั้งนี้ก็คงอยากให้เขาและเธอสานสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกัน และคงหวังเข้ามากอบโกยทั้งชื่อเสียง อำนาจ เงินทอง จางเหวินยกมือลูบใต้คางสากไปมาอย่างคนครุ่นคิด หวนให้นึกถึงเรื่องที่หยางหมิงไปสืบมา และรู้ว่าเบื้องหลังลึกๆ ของนักธุรกิจรุ่นใหญ่ คนนี้มีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ ที่ผ่านๆ มาเขาไม่เคยใส่ใจ ทว่านับตั้งแต่ฝ่ายนั้นยื่นข้อเสนออยากร่วมหุ้นด้วย ทำให้เขาต้องมาขบคิดเรื่องนี้อย่างจริงจัง และมันช่างเป็นเรื่องทุเรศสิ้นดี ที่เอาหลานสาวตัวเองมาเป็นเหยื่อล่อเขา แล้วหวังจะฮุบทุกอย่างงั้นหรือ ไอ้เสือเฒ่า แต่มันไม่มีทางเป็นไปได้ หากอีกฝ่ายต้องการให้เป็นเช่นนั้น ในเมื่อตระกูลจางยิ่งใหญ่มาได้ด้วยบรรพบุรุษเป็นผู้สร้างอำนาจบารมี ฉะนั้นเขาจะไม่มีวันเกี่ยวดองกับคุณเฉิน เพียงเพราะเอาหลานสาวมาล่อแน่

จางเหวินดันแฟ้มงานเก็บ แล้วลุกขึ้นเดินไปยังระเบียงเยื้องออกไปจากห้องทำงานเล็กน้อย ที่สามารถมองเห็นได้ทั่วทั้งคฤหาสน์ สายตาคมสะดุดและเพ่งมองคนที่แหวกว่ายอยู่กลางสระน้ำ พร้อมกระตุกยิ้ม เมื่อเห็นหยางหมิงยืนคุมอยู่ห่างๆ ด้วยชุดสูทเต็มยศ

“หยางหมิง แกแกล้งซื่อหรือรอให้หล่อนเรียกร้องก่อนหรือไงวะ เล่นตัวชะมัด” จางเหวินเปรยอย่างตำหนิในเชิงขบขันเลขาหนุ่ม ที่พ่วงอีกหลายตำแหน่งทั้งเพื่อน ทั้งบอดี้การ์ด พอมองได้สักพักเขาก็หันไปสนใจกับงานที่โต๊ะทำงานต่อ ใครว่าคนรวยจะสุขสบายไปซะทุกเรื่อง ทายาทตระกูลจางขอเถียงขาดใจ ดูอย่างเช่นเขาปะไรต้องทำงานจนบางครั้งก็ถึงกับลืมวันลืมคืน เพราะธุรกิจที่มีมากมาย และไม่มีใครมาสืบทอดนอกจากเขา ก่อนที่ใจของชายหนุ่มจะไพล่คิดถึงเรื่องที่รับปากแม่สินค้าไว้ จางเหวินกระตุกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยกับข้อแลกเปลี่ยนจนทำให้เขาได้เธอมาครอบครองและเป็นคนแรกในชีวิตของแม่สินค้าข้างถนนนั่นอีกด้วย

ฉันส่งเธอกลับแน่น้ำฟ้า แต่ฉันต้องได้ทุกอย่างที่ต้องการเสียก่อน        นักธุรกิจหนุ่มแห่งเกาะฮ่องกงเปรยขึ้นเบาๆ แล้วหันมาสนใจงานในมือต่อ

 

            ส่วนที่สระว่ายน้ำ ม่ายสาวเริ่มเกิดอาการหงุดหงิด เมื่อคนสนิทของทายาทตระกูลจางเอาแต่ยืนนิ่งเป็นหุ่นไม่หันมาเหลียวแลเธอบ้าง ทั้งที่เธอก็เดินยั่วยวนก่อนจะลงสระน้ำอยู่นาน ม่ายสาวจึงแกล้งสาดน้ำใส่แผ่นหลังของเลขาหนุ่ม ทว่าเขาก็ยังยืนเฉย เหม่ยฟางจึงกลั่นแกล้งด้วยการสาดน้ำใส่ไม่ยั้ง เธอก็อยากรู้เหมือนกันว่าพ่อเลขาหนุ่มของคุณจางเหวินจะอดทนได้นานสักแค่ไหน ผู้ชายจะอดความยั่วยวนตรงหน้าไปได้สักกี่น้ำ ม่ายสาวขยับชุดว่ายน้ำท่อนบนให้ล่อแหลม เพื่อรอให้อีกฝ่ายหันมา และมันก็ได้ผล เพียงแค่ไม่กี่วินาทีถัดมาหยางหมิงหันมาช้าๆ คิ้วเข้มเลิกขึ้นสูง มุมปากของเลขาหนุ่มขยับยิ้มอย่างมีเสน่ห์ มองปราดเดียวก็รู้ว่าม่ายสาวต้องการสิ่งใด ทว่าหนุ่มนักรักเช่นเขาก็ยังคงวางท่าเฉยเอาไว้ก่อน

“มีอะไรครับ” หยางหมิงครางถาม หลังจากต้องคอยหลบน้ำที่ม่ายสาวสาดใส่ ดูเธอสนุกเหลือเกิน แล้วสายตายั่วเย้านั่นอีก มันไหวระริกจนเขาอดแปลกใจไม่ได้ ที่ม่ายสาวแสดงความรู้สึกออกมาจนหมดเปลือกเช่นนี้

“ฉันอยากมีคนว่ายน้ำแข่ง คุณพอจะว่ายน้ำแข่งกับฉันได้ไหมคะ” พูดจบม่ายสาวก็ว่ายน้ำกลับเข้าหาฝั่ง แล้วพยุงร่างขึ้นจากน้ำ นั่งบนขอบสระ แสงไฟที่ส่องระยิบระยับให้ความสว่างพอประมาณ แต่กลับเห็นส่วนเว้าส่วนโค้งของหญิงสาวได้อย่างแจ่มชัด หยางหมิงลอบกลืนน้ำลายคอลงอย่างยากลำบาก ก็ใช่ว่าจะไม่เคยเห็นสรีระของผู้หญิง แต่คุณเหม่ยฟางที่อยู่ตรงหน้านั้นอวบอึ๋มเกินคำบรรยายจริงๆ ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะเป็นแม่ม่าย เพราะทุกอย่างที่คาดคะเนจากสายตาอันปราดเปรื่องในเรื่องการมองสรีระผู้หญิงที่ไม่เป็นรองใครของหยางหมิง ก็เดาได้ว่าทุกอย่างมันยังเต่งตึงและน่านวดเฟ้นเป็นที่สุด

“ว่าไงคะ” ม่ายสาวเอ่ยถามอีกครั้ง หลังจากใช้มือสางผมยาวสลวยแล้วบิดสะบัดไปมา แต่หางตากลับเฝ้ามองปฏิกิริยาของชายหนุ่มไม่ให้คลาดสายตา รั้งชุดว่ายน้ำท่อนบนให้เปิดเปลือยมากขึ้น

“ถ้าคุณวีวี่ไม่รังเกียจ ผมก็ยินดีครับ” หยางหมิงโต้กลับเสียงทุ้ม ส่งยิ้มมีเสน่ห์ไม่เป็นรองใครกลับไปให้หญิงสาว

“แหม...วีวี่จะรังเกียจ ทำไมล่ะคะ” เสียงเซ็กซี่เปรยขึ้น แล้วยิ้มตอบ    ชายหนุ่ม

“นั่นสิครับ งั้นผมยินดีลงแข่งกับคุณ” ขาดคำก็หันมาการปลดเสื้อผ้าออกจากร่าง เหม่ยฟางแอบหลุบตาลง แล้วหย่อนตัวลงไปใต้น้ำ เพื่อรอให้เจ้าของหุ่นล่ำตามลงไป

“คงไม่ว่า ถ้าผมจะเปลือยหมด” หยางหมิงเย้า แล้วลงมือถอดปราการชิ้นสุดท้ายออกจากร่าง เขาเหลือบไปมองที่ห้องทำงานของเจ้านายหนุ่ม พลางกระตุกยิ้ม แล้วโดดตูมลงไปสระน้ำ แหวกว่ายไปหาหญิงสาวที่รอท่าอยู่

“พร้อมแล้วหรือคะ” เธอถามเพียงนิด ซ่อนยิ้มแบบมีจริตเล็กน้อย ใบหน้าแดงซ่านขึ้นมา เพราะไม่คิดว่าชายหนุ่มที่เธอสนใจจะกล้าถอดเสื้อผ้าหมดเช่นนี้ แล้วตอนนี้ร่างกายของเธอก็ถูกไฟปรารถนาเข้าครอบงำจนร้อนผ่าวไปทั้งตัว

“ครับ...ว่าแต่ถ้าผมชนะ ผมจะได้อะไรเป็นของรางวัลล่ะครับ”          หยางหมิงถามอย่างต่อรอง ตาคมสีดำสนิทจับจ้องไปยังร่างสาว แม้แสงสว่างที่สระน้ำจะมีไม่มาก แต่เขาก็เห็นสองแก้มของม่ายสาวแดงเรื่อ ซึ่งเป็นเรื่องแปลกมากในความรู้สึกของหยางหมิง

“แล้วถ้าวีวี่ชนะ” ม่ายสาวย้อนถามโดยไม่ยอมตอบคำถามของเขา    หยางหมิงครวญเสียงหัวเราะเบาๆ แล้วปรายตามองหญิงสาว

“ทุกอย่างที่คุณวีวี่ต้องการ แต่ต้องเป็นสิ่งที่ผมให้ได้นะครับ”             หยางหมิงตอบอย่างใจป้ำ งานนี้คงได้สนุกแน่ ก็ในเมื่อคุณริคกี้เปิดโอกาสให้เต็มที่เพราะเจ้านายหนุ่มขอบายสาวงามที่พ่วงตำแหน่งแม่ม่าย

“ถ้างั้นวีวี่ก็จะให้คุณทุกอย่างและเงื่อนไขก็เหมือนกันค่ะ” ม่ายสาวตอบกลับ ปรายตามองชายหนุ่มด้วยแววตาร้อนแรง หยางหมิงขยับมุมยิ้มปากนิดๆ แล้วมองตอบ

หลังตกลงกันได้ม่ายสาวก็พยักหน้าให้เริ่มทำการแข่งขัน ไม่นานการแข่งขันก็เริ่มขึ้น โดยให้ว่ายไปกลับสามรอบ หากใครแตะขอบสระคนแรกในรอบที่สามเป็นฝ่ายชนะ ด้านหยางหมิงนั้นเขาเป็นแชมป์ว่ายน้ำสมัยเรียนอยู่ที่อังกฤษอยู่แล้ว จึงสบายมากสำหรับเขา และในช่วงจังหวะสุดท้ายก่อนแตะขอบสระ เหม่ยฟางเกิดเป็นตะคริวเธอจึงหยุดว่าย แล้วร้องขอความช่วย ด้านหยางหมิงก็หลงกล ว่ายน้ำกลับเข้าไปช่วยเธอ แต่ก่อนจะถึงตัวเหม่ยฟางก็ว่ายน้ำหนีไปและเป็นคนแตะขอบสระคนแรก หญิงสาวยิ้มหวานและส่งเสียงหัวเราะให้เขา

“แบบนี่โกงนะครับ” หยางหมิงพูดขึ้น หลังจากว่ายมาแตะขอบสระห่างจากหญิงสาวไม่กี่วินาที

“ก็ไม่ได้มีอยู่ในกฎกติกาของเรานี่คะ ว่าห้ามโกง” ม่ายสาวโต้กลับอย่างเจ้าเล่ห์ แล้วหมุนตัวหันกลับไปว่ายน้ำต่ออีกสองรอบ หยางหมิงกระตุกยิ้มแล้วเฝ้ามองม่ายสาวไม่วางตา เขาอยากรู้จริงว่าสิ่งที่หลานสาวคุณเฉินอยากได้เป็นรางวัลจะใช่อย่างที่เขาคิดหรือไม่ ถ้าใช่เขาก็พร้อมตอบสนองอยู่แล้ว

พอครบรอบหญิงสาวพยุงตัวจะขึ้นนั่งขอบสระ หยางหมิงจึงสอดมือช่วยรั้งเอวคอดของม่ายสาวพราวเสน่ห์ให้ขึ้นนั่งได้ถนัด ก่อนปล่อยมือ แต่เหม่ยฟางกลับรั้งเอาไว้ ทั้งสองสบสายตากันนิ่งงัน

“มีอะไรครับ” หยางหมิงจำต้องเป็นฝ่ายพูดขึ้น เมื่อนิ้วเรียวสวยของ   หญิงสาวเริ่มลากวนไปตามฝ่ามือของเขา ตาคมสีดำสนิทย้ายจากใบหน้างามของม่ายสาวมาจับจ้องที่มือของเธอแทน เลขาคนสนิทของทายาทตระกูลจางเผยยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนยื่นมือไปคว้าเสื้อผ้าของตนเตรียมใส่ เพราะการแข่งขันได้จบสิ้นแล้ว

“หากคุณไม่ตอบ ผมจะขึ้นจากสระแล้วนะครับ แล้วก็คงไม่ว่ากัน หากผมจะขึ้นในสภาพแบบนี้” ขาดคำก็เชิญชวนสายตาของม่ายสาวให้มองร่างกายแข็งแกร่งที่ปราศจากเสื้อผ้า เหม่ยฟางส่งเสียงหัวเราะน้อยๆ แล้วเอื้อมไปจับมือของชายหนุ่มที่ควานหาเสื้อสูทของตัวเองอยู่

“รู้ไหม กฎของวีวี่ ถ้าใครถูกตัววีวี่ คน...คนนั้นต้องถูกลงโทษ ด้วยวิธีของวีวี่” ม่ายสาวโน้มตัวไปกระซิบชิดริมฝีปากหยัก แล้วทาบเรียวปากบางสวยเข้าหา สองแขนเรียวโอบรั้งลำคอหนาของชายหนุ่ม แล้วบดเบียดริมฝีปากกระตุ้นให้   ชายหนุ่มตอบรับ

ลิ้นร้อนสอดแทรกรัดรึงเรียวลิ้นเล็กตามคำเชื้อเชิญ ฝ่ามือใหญ่เลื่อนลูบโลมผิวเนื้อของม่ายสาว เขาลงน้ำหนักมือนวดเคล้าจนได้รับเสียงครางเล็กๆ จากหญิงสาว ก่อนเคลื่อนมือร้อนผ่าวไปยังขาเรียวสวยด้านใน หยางหมิงจงใจ       ฟอนเฟ้นอยู่ตรงนั้นเนิ่นนาน แต่ยังไม่เลื่อนเข้าไปหาสิ่งที่ม่ายสาวพยายามเบียดมันให้เขา ตาคมสีดำสนิทเหลือบมองรอบๆ แล้วหันกลับมาเริ่มแรงบดขยี้ริมฝีปากของม่ายสาว สองลิ้นดูดดึงโรมรันกันไม่ยอมห่าง พร้อมเสียงครางลึกของหยางหมิง เมื่อมือของหม้ายสาวเลื่อนเข้าหากลางร่าง และกอบกุมความร้อนผ่าวเอาไว้อย่างแม่นยำ เหม่ยฟางไม่รอช้าเริ่มเคลื่อนมือไปมา พร้อมกับเสียงคำรามลึกของชายหนุ่ม ม่ายสาวจึงยิ่งยิ้มพอใจ และความต้องการในตัวเลขาหนุ่มก็แผ่ซ่านมากขึ้นเธอจึงเริ่มยั้งมือไม่อยู่

“คุณร้อนเร็วเหลือเกิน วีวี่” หยางหมิงละริมฝีปากมากระซิบใกล้เนินอกอวบ ด้วยเสียงราวคนบาดเจ็บ เขาเลื่อนมือมาปลดสายเส้นเล็กของชุดว่ายน้ำให้พ้นไหล่มน ไม่นานใบหน้าคมก็ซุกไซ้หาสิ่งที่เปิดเผยให้เห็น หยางหมิงเฝ้าดูดดึง ร้อนเร่าไม่ต่างจากฝ่ามือของหม้ายสาว จนในที่สุดหญิงสาวก็เป็นฝ่ายครวญครางออกมาเสียเอง ทำให้เลขาหนุ่มจึงยิ่งบุกรุกเข้าหานวลเนื้อของม่ายสาวให้มากขึ้นและเอาคืนหญิงสาวที่ไม่ปรานีต่อน้องชายของเขาบ้างเลย

“อืมมม...หยางหมิง คุณก็ร้อนได้ใจวีวี่เช่นกัน ฉันชอบคุณเหลือเกิน” ม่ายสาวครางเสียงสั่นพร่าเพื่อชม ยกมือรั้งใบหน้าของหนุ่มหน้าเข้มออกห่าง หลังคิดได้ว่าสถานที่แห่งนี้ไม่เหมาะสม ทว่ามีหรือที่หยางหมิงจะหยุดตามความต้องการของม่ายสาวผู้มีความงามพร้อมเสน่ห์เรือนกายที่ร้อนแรงได้

“ไม่มีใครเข้ามา ถ้าผมไม่เรียก” หยางหมิงเปรยบอกอย่างรู้ความในใจของม่ายสาว แต่สำหรับเหม่ยฟางที่ไหนก็ได้เธอไม่เคยคิดสน เพียงแค่อยากถามให้แน่ใจ และขณะนี้เขาคือสิ่งที่เธอต้องการ

“นอกจากร้อนแรง แล้วคุณยังรู้ใจฉันอีกนะคะ หยางหมิง” น้ำเสียงเซ็กซี่เอ่ยตอบแล้วทาบปากอิ่มเอิบกับคางสากระคายของชายหนุ่ม ฝ่ามือเรียวสวยของม่ายสาวก็ขยับขับเคลื่อนความกำยำที่ร้อนระอุให้ชายหนุ่มได้สั่นสะท้าน ซึ่งก็ได้ผลเมื่อหยางหมิงคำรามลึก นัยน์ตาวาววับด้วยไฟราคะจับจ้องม่ายสาวอย่างคาดโทษและไม่ให้เสียเวลาหยางหมิงก็จัดการลงโทษม่ายสาวผู้เร่าร้อน จนเขาคิดว่าเธอคงห่างหายจากเรื่องอย่างว่าไปนาน

“นี่ใช่ไหมรางวัลที่คุณต้องการ...วีวี่” น้ำเสียงที่เอ่ยถามกระเส่ามากขึ้น เมื่อได้ชิมความหวานจากยอดทรวงสีสวย แล้วส่งมือฟอนเฟ้นแทนอุ้งปากร้อนๆ ที่หันมาแทะเล็มซอกคอขาวของหม้ายสาว

“ดะ...เดี๋ยวก่อนดีไหม หยางหมิง” เหม่ยฟางครางห้ามเสียงขาดหาย ร่างกายร้อนวูบวาบ เมื่อแผ่นหลังแตะขอบสระ หลังจากหยางหมิงจัดการดันให้ม่ายสาวเนื้อหวานนอนราบ มือร้อนเลื่อนเข้าหาขาเรียวสวย แล้วแยกออกแทรกร่างกายใหญ่โตเข้าหา

“อยากให้ผมหยุด?” หยางหมิงตั้งคำถามใส่ร่างสาวเสียงแหบลึก ไม่อยากจะเชื่อว่าม่ายสาวคนดังจะมีเนื้อหนังที่เต่งตึงไม่ผิดจากที่คาดการณ์ไว้สักนิด

“ปละ...เปล่า เพียงแต่ที่นี่ ดะ...ได้...แน่หรือ ฉันกลัวคนเห็น ฉะ...ฉันอายนะคะ” ม่ายสาวครางถามที่แฝงความแสแสร้ง ปรายตามองรอบๆ ตัว หากแต่โอบขาเรียวรัดสะโพกสอบไว้แนบแน่น เลื่อนมือขึ้นลูบไล้แผงอกล่ำของชายหนุ่ม   หยางหมิงเผยยิ้มเล็กน้อยๆ ในท่าทีที่หม้ายสาวแสดงออกมา ซึ่งมันช่างขัดกับสิ่งที่ม่ายสาวทำเหลือเกิน เลขาหนุ่มจึงได้แต่เออออไปตามหญิงสาว

“หากตรงนี้ไม่ได้ คุณต้องลงน้ำกับผม” หยางหมิงต่อรองแล้วหันไปคว้าอุปกรณ์ป้องกันไม่ถึงหนึ่งนาทีก็จัดการสวมมันอย่างรวดเร็ว เหม่ยฟางมองตามพลางยิ้มหัวเราะ

“นี่คุณ เตรียมไว้ตลอดเวลาเลยเหรอคะ ” เอ่ยจบแล้วก็เลื่อนมือไปสัมผัสความกำยำของชายหนุ่มปลายนิ้วไล้เบาๆ และรู้สึกหวงแหนสิ่งนี้ของชายหนุ่มขึ้นมา ทว่าเธออยากให้เขาสัมผัสเธอโดยไร้สิ่งขวางกั้นต่างหาก

“หนุ่มโสดอย่างผม ต้องมีพร้อมไว้เสมอ เผื่อเจอใครที่ถูกใจ ผมก็จัดการได้แบบรวดเร็วทันใจ เหมือนตอนนี้ไงครับ” หยางหมิงกระซิบเย้าแล้วก้มลงมอบจุมพิตดุเดือดให้กับเรียวปากอิ่ม ลิ้นร้อนซอกซอนตวัดไล้ลิ้นนุ่มที่สู้แบบไม่ยอมถอย ร่างกายของทั้งสองเบียดและเสียดสีกันราวกับงูรัดเหยื่อที่แทบจะกลืนกันเข้าไป

หยางหมิงเผยยิ้มพอใจในความเร่าร้อนของคู่ขาคนใหม่ ก่อนเคลื่อนปากเลาะชิมอกอวบเต่งตึงที่เจ้าตัวแอ่นอัดให้เชยชิมแบบไม่มีเกี่ยง เขาเลื่อนฝ่ามือปลดปราการชิ้นน้อยเบื้องล่างของม่ายสาวออก โดยได้รับความอำนวยสะดวกจากขาเรียว ไม่นานทั้งสองก็ทิ้งตัวลงในสระน้ำ เริ่มบรรเลงเพลิงสวาทที่แม้จะถูกโอบล้อมด้วยน้ำเย็นๆ ภายในสระแต่มันไม่อาจดับความร้อนรุ่มในร่างกายของสองหนุ่มสาวได้แม้แต่น้อย

พายุสวาทยังคงสาดซัดเข้าหากันและกัน พร้อมเสียงคลื่นน้ำดังกระทบกับขอบสระไม่รู้กี่สิบครั้ง แต่ทั้งสองหาได้สนไม่ คู่ขาคู่ใหม่ต่างพากันผลัดเปลี่ยนความร้อนแรงจวบจนสองร่างเปล่าเปลือยตกอยู่ในอ้อมกอดของกันและกัน

“เหนื่อยเหรอครับ ผมนึกว่าคุณจะชินแล้วเสียอีก” หยางหมิงเปรยถามหลังจากพาม่ายสาวนั่งบนขอบสระเรียบร้อย เหม่ยฟางพยักหน้ารับเพียงเล็กน้อยแล้วแยกขาเรียวออกจากกัน ก่อนดึงรั้งร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มเข้ามาหยางหมิงเลิกคิ้วเข้มเป็นเชิงถาม

“ฉันอยากให้คุณ ทำ...ให้ฉัน” เธอบอกแล้วชี้มายังจุดที่ต้องการให้เขาปรนเปรอความร้อนแรงให้ ขณะมือเรียวสวยก็ลากไล้เข้าหาความกำยำภายใต้ผืนน้ำที่ยังคงผงาดกล้าท้าทายมือเธออยู่

หยางหมิงยิ้มรับและรู้ดีว่าทุกสัดส่วนของหญิงสาวหาได้บุบสลายไปไม่ ซึ่งมันอาจจะเป็นวิธีทางการแพทย์ที่ล้ำสมัยหรือถ้าจะให้เดาไปในที่ทางดีขึ้น     ม่ายสาวอาจได้รับความสุขจากสามีไม่เพียงพอ หรือไม่สามีของเธออาจไม่เคยแตะต้องภรรยาแสนสวยคนนี้ และอาจเป็นสาเหตุนี่ที่ทำให้หลานสาวคุณเฉินบอกเลิกสามีจนเป็นข่าวดังทั่วเกาะฮ่องกง

“คุณรังเกียจที่จะทำให้ฉันหรือคะ” น้ำเสียงที่เอ่ยถามผิดหวังเล็กน้อย ทว่าสองมือยังสร้างความสุขให้กับชายหนุ่มไม่หยุด หยางหมิงถึงกับคำรามลึกในการปรนเปรอของหม้ายสาว

“หยางหมิง...คุณรังเกียจฉัน”

ส่งเสียงตัดพ้อชายหนุ่ม แล้วเร่งส่งมือทรมานเขา เธอต้องทำให้เขายินยอมทำในสิ่งที่เธอไม่เคยได้จากอดีตสามี  สายตาเซ็กซี่ลอบมองใบหน้าแดงก่ำของชายหนุ่ม โน้มหน้าเข้าใกล้ก่อนประกบริมฝีปากดูดดื่มกับปากร้อนๆ ของเขา ลากลิ้นนุ่มไปตามติ่งหู ลำคอหนาขบดูดอย่างที่เธอชื่นชอบ

“หยางหมิง คุณรังเกียจฉันจริงๆ หรือ” เสียงสั่นพร่าของม่ายสาวเอ่ยพ้อขณะขยับมือเร่งเร้าที่ความแข็งแกร่งของเลขาหนุ่ม จนตอนนี่ร่างทั้งร่างของหยางหมิงถึงกับเกร็งสะท้าน แล้วโยกไหวตามมือของม่ายสาว

“ไม่! ผมไม่ได้คิดแบบนั้น แต่...โอ! มือคุณร้ายกาจกับผมเกินไป”      หยางหมิงครางกระเส่าตอบ ทั่วทั้งกายของเขาสะดุ้งเฮือกๆ

“ตรงไหนที่ว่าร้ายกาจล่ะคะหยางหมิง คุณทำให้ฉันได้ไหม”

เสียงเซ็กซี่เอ่ยอย่างเว้าวอน แล้วทั้งผลักทั้งดันร่างใหญ่โตของเลขาหนุ่มให้ขึ้นมานั่งบนขอบสระแทน ไม่นานม่ายสาวก็ทิ้งตัวลงไปยืนในสระน้ำ มอบความสุขให้กับเขาด้วยริมฝีปากอวบอิ่มของตน เสียงครางแหบโหยของหยางหมิงจึงเป็นแรงกระตุ้นให้ม่ายสาวเพิ่มความแรงในการโลมเล้าความกำยำ ทว่าร่างของเธอกลับลอยหวือขึ้นจากน้ำ ไม่นานนักสิ่งที่ม่ายสาวต้องการก็ถูกเขามอบให้ เสียงครวญครางของหญิงสาวดังเป็นระยะพร้อมร่างกายที่บิดเร่าด้วยความซ่านเสียวปนทรมาน ทว่าเป็นความทรมานที่เธอพร้อมยอมเจอะเจอกับมัน

“วีวี่...คุณชอบแบบนี้หรือ” หยางหมิงเอ่ยถามหลังจากได้ยินเสียง หวีดร้องของหญิงสาว

“อืมมม...หยางหมิง คุณทำให้วีวี่มีความสุขมากที่สุด” เสียงหวานเซ็กซี่เอ่ยขอบคุณ พร้อมแนบริมฝีปากมอบจูบหนักหน่วงให้แก่เขา

“ผมว่า เราสองคนขึ้นไปต่อบนห้องพักดีกว่านะครับ ดูท่าคืนนี้คงสนุกอีกนาน” หยางหมิงพูดขึ้นแล้วยืดตัวขึ้นจากน้ำ ด้วยร่างกายเปล่าเปลือย ทำเอาม่ายสาวถึงทำหน้าแดงก่ำ ยิ่งได้เห็นได้มองก็ยิ่งชื่นชอบร่างกายของเขา หยางหมิงหันมาส่งยิ้มสุขุมให้ พลางหันไปคว้าเสื้อคลุมมาส่งให้กับม่ายสาว ก่อนหันมาจัดการกับตนเอง แล้วพากันเดินกลับห้องพัก เพียงแค่บานประตูห้องพักของ ม่ายสาวปิดลง หยางหมิงก็ต้องสูญเสียอุปกรณ์ป้องกันไปอีกหลายชุด

QQQQ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha