เพลิงรักพยัคฆ์ร้าย [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ตอนที่ 18 : ตอนที่ 10 เสียรู้-2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

คะ...คุณริคกี้ ไม่นะคุณตกลงกับฉันไปแล้วนะคะน้ำฟ้าร้องห้ามเสียงหลง เมื่อถูกปากร้อนๆ ดูดซอกคอจนขนในร่างกายของเธอลุกชันอย่างห้ามไม่อยู่ และอีกไม่นานเธอต้องพ่ายให้กับความวาบหวามนี้แน่ หากเขายังทำเช่นนี้กับเธอ เมื่อคิดว่าไม่มีวันยินยอม น้ำฟ้าจึงเริ่มดิ้นรนมากขึ้น

 “งั้นเหรอ...ที่แท้ก็คิดสรุปเอาเองว่าผมต้องการครั้งเดียวก่อนที่เราจะมีอะไรกันหรอกหรือน้ำฟ้า หึๆๆ... เธอคิดผิดแล้วแม่สินค้าข้างถนน แล้วจะบอกอะไรให้นะน้ำฟ้า ว่าหลังจากที่เรามีอะไรกันแล้ว มันทำให้นักธุรกิจอย่างฉันได้รู้ว่าครั้งเดียวคงไม่คุ้ม เธออย่าลืมสิ ว่าเงินที่เสียไปนั่นน่ะห้าแสนเหรียญ ซึ่งเยอะน่าดูกับคู่นอนชั่วครั้งชั่วคราวอย่างเธอ แล้วรู้ไหมว่าค่าตอบแทนสินค้าอย่างเธอไม่เป็นที่น่าประทับใจเอาซะเลย

เจ้าของร่างสูงใหญ่เอ่ยปากบอกด้วยเสียงเย็นเฉียบ พร้อมทั้งกดเรือนร่างสาวทุกสัดส่วนให้แนบสนิท และจงใจให้เธอสัมผัสกับความตื่นตัวของเขา และสักวันเธอจะขาดมันไม่ได้ แต่สำหรับน้ำฟ้าทั้งตกใจและกลัว  ร่างบางเงยใบหน้าขึ้นสบตากับเขาอย่างวิงวอน

ไม่ อย่าส่งสายตาแบบนั้นน้ำฟ้า เพราะเธอไม่ได้เรื่องเองต่างหาก

ถ้อยคำเรียบง่ายแต่แฝงความโหดร้ายต่อหญิงสาวเปล่งออกมา พร้อมกับใบหน้าเย็นชาของเขา ทำให้ความเมตตาที่ร่างบางต้องการดับสิ้น หลังจากนั้นปากร้อนๆ ก็ทาบทับเรียวปากสั่นระริกของหญิงสาว ลิ้นอุ่นใช้ความรวดเร็วแยก       กลีบปาก พร้อมซอกซอนลิ้นอุ่นๆ เข้าไปโรมรันกับลิ้นนุ่มที่คอยหลีกหนีหนักหน่วง พร้อมกับฝ่าใหญ่เคลื่อนลงสู่ร่างกายส่วนล่างของหญิงสาว เมื่อพานพบสิ่งที่ต้องการก็สอดมือเข้าไปรุกล้ำอย่างไร้ความปรานี

อื้อ!” ความเจ็บแปลบที่เกิดขึ้นกลางร่าง ทำให้ร่างบางร้องและสะดุ้งสุดตัว ก่อนที่คนใจร้ายจะละมือห่าง แล้วผลักร่างสาวออก เพื่อจับจ้องวงหน้าหวานๆของเธอ ที่เขารู้ว่าถึงอย่างไรหญิงสาวก็ไม่มีวันชนะเขาได้ แต่ทายาทตระกูลจางอาจไม่รู้ว่า ตอนนี้สิ่งที่น้ำฟ้าคิดไว้คือหากเธอต้องตกเป็นทาสอารมณ์ของชายผู้นี้ไปตลอดชีวิต เธอขอจบชีวิตไปยังดีเสียกว่าอยู่ให้เขาย่ำยี แต่ทว่าน้ำฟ้าอาจไม่รู้ว่าพระเจ้าไม่ต้องการให้หญิงสาวผู้ที่มีชีวิตรันทดได้กระทำการจบชีวิตของตัวเองลงง่ายๆ เช่นกัน

ฉันจะสอนเรื่องบนเตียงให้เธอเองน้ำฟ้า แล้วหลังจากนั้นเธอก็มีหน้าที่คอยปรนเปรอฉัน

ขาดคำร่างของน้ำฟ้าก็แทบทรุดไปกองแทบพื้น หากเจ้าของร่างสูงใหญ่ไม่รั้งเอาไว้

มะ...ไม่ร่างสั่นๆ ในอ้อมแขนของคนใจร้ายครางออกมากระท่อนกระแท่น พร้อมกับเสียงเข้มมีพลังและขู่เข็ญก็ดังขึ้นทันทีเช่นกัน

เธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธน้ำฟ้าพลางรั้งหญิงสาวเข้ามาปะทะอกกว้าง      น้ำฟ้ายกมืออ่อนแรงผลักไสเขา

คุณมะ...ไม่นะ อย่าทำอะไรฉันอีกเลย ฉะ...ฉันขอร้องน้ำฟ้าครางขอความเมตตาด้วยเสียงแหบโหย แล้วเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย แม้ตอนนี้จะทั้งตกใจและหวาดกลัวไปสารพัดกับสิ่งที่เขากำลังจะยัดเยียดให้เธอเป็น หากแต่หญิงสาวก็ยังคิดหวังว่าเขาจะไม่ทำอย่างที่พูดจริงๆ ทว่าเพียงแค่สบตากับเขาก็เห็นเพียงความเย็นชา สีหน้าไร้อารมณ์ เขาโหดร้ายและไร้ความเป็นสุภาพบุรุษเหลือเกินในเวลานี้

 “คงไม่ได้หรอกน้ำฟ้า เพราะตอนนี้ฉันชักติดใจแล้วสิ ในเมื่อ...เสียงทุ้มขาดหาย ก่อนใช้สายตามองโลมเลียวงหน้าหวานๆ ด้วยความกระหายใคร่ในเรือนร่างสาว ก่อนโน้มปากร้อนเม้มกลีบปากอิ่มสั่นระริกไปมา

คุณริคกี้ ปล่อยฉันไปเถอะ...นะคะเมื่อปากสั่นๆ ถูกปล่อยให้เป็นอิสระ เสียงหวานเจือสะอื้นก็เว้าวอน จางเหวินเห็นดังนั้นก็ยิ้มเยือกเย็น และส่ายศีรษะเบาๆ ก่อนโน้มใบหน้าจดชิดซอกหูเล็กของหญิงสาว

 “เธอทั้งสดใหม่ และที่สำคัญยังไม่เคยผ่านมือใคร ทำให้ฉันอยากเก็บเธอไว้ปรนเปรอนานๆ ไงล่ะ แล้วสักวันเธอจะชอบ น้ำฟ้าน้ำเสียงของเขาแหบพร่า ขณะที่น้ำฟ้าฟังด้วยหัวใจชาหนึบ ความกลัวมีมากขึ้นเป็นร้อยเท่า เธอหนีจากคนใจร้ายมาแทบตาย แต่กลับมาเจอคนร้ายกาจยิ่งกว่าอีกงั้นหรือ สุดท้ายเธอจะไม่มีวันหนีพ้นเชียวหรือนี่ แล้วเมื่อไหร่กันที่เธอจะได้กลับบ้านเกิดเมืองนอนของเธอ

มะ...ไม่ ไม่ ฉะ...ฉันอยากกลับบ้าน ได้โปรดส่งฉันกลับบ้านนะคะ คุณริคกี้น้ำฟ้าวอนขออีกครั้ง พร้อมสองมือเล็กพนมอ้อนวอน เมื่อเขาเคลื่อนปากจมูกไปยังพวงแก้มแล้วหันมาจ้องหน้าเธอด้วยแววตาดุดัน ใบหน้าสวยส่ายไปมาเมื่อเขาระดมปากร้อนๆ กระแทกจูบลงมาจนเธอตั้งรับไม่ทัน

คุณไม่นะไม่! ” เสียงหวานร้องปฏิเสธเขาทันที เมื่อถูกบังคับให้นั่งลงบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เสียงแฟ้มหล่นลงพื้น เพราะฝ่ามือของจางเหวิน น้ำฟ้าพยายามขัดขืน  พร้อมกับสะบัดหน้าหลบริมฝีปากร้อนที่ประกบลงมาอย่างไร้ความนุ่มนวล มาถึงตอนนี้คนที่ถูกกดลงบนโต๊ะเริ่มรู้แล้วว่าตนต้องต่อสู้ให้ถึงที่สุดเพื่อหยุดยั้งเขา ก่อนรวบรวมแรงกายที่มีทั้งหมดออกมาสู้รบปรบมือกับเขา

อย่าขัดขืนฉันน้ำฟ้าก็ฉันบอกแล้วไงว่าจะสอนเรื่องบนเตียงให้เธอจางเหวินสั่งเสียงเข้ม ก่อนใช้มือบีบกรามทั้งสองให้เธอยอมรับจุมพิตที่บดขยี้ลงมา

อื้อ...อื้อ...น้ำฟ้าครางท้วง ยกมือผลักดัน ทุบ ข่วนไปทั่วร่างกายของเขา จางเหวินใช้ปลายนิ้วกดแรงๆ ที่กรามทั้งสองด้านของหญิงสาว จนน้ำฟ้าจำต้องยอมเผยอรับลิ้นอุ่นเข้าไปซอกซอน ไม่นานลิ้นอุ่นร้อนก็เริ่มทำหน้าที่กวาดไล้อย่างรุนแรง ไม่มีคำว่าทะนุถนอม เพราะเธอกำลังทำให้เขาโมโหและคลั่งคลั่งจนอยากจะโจนจ้วงเข้าไปอยู่ในร่างกายเธอเสียเดี๋ยวนี้ แม่สินค้าข้างถนน!

อย่าดิ้น!

อื้อ!” เจ้าของร่างหอมกรุ่นพยายามอย่างยิ่งที่จะทักท้วง แต่ดูเหมือนจะไร้ผล เมื่อจุมพิตของเขายังคงจาบจ้วงจนเธอแทบหมดลมหายใจ มันดุดัน เร่าร้อน และรู้สึกขยะแขยง เมื่อคิดว่าเขาคงทำเช่นนี้กับใครมาหลังจากเขาละทิ้งเธอไว้น้ำฟ้าสะบัดหน้าหนี เขากัดริมฝีปากเธอแรงๆ เมื่อลิ้นเล็กหลบหลีกราวกับรังเกียจเสียนักหนา

ฉันเสียเงินให้ไอ้พวกค้ามนุษย์ไปตั้งมากมาย แค่ครั้งเดียวเธอคิดว่ามันคุ้มแล้วหรือไง น้ำฟ้า

หลังบดขยี้จุมพิตจนเรียวปากอิ่มบวมเจ่อและพอใจ จางเหวินกระซิบเสียงแหบพร่าข้างๆ หูของร่างบาง แต่ทว่ามันก็ช่างดุดันและเยือกเย็น น้ำฟ้าสั่นสะท้านไปทั่วร่างกับวาจาที่เขาเอ่ยออกมา มือใหญ่กระชากเสื้อคลุมของหญิงสาวเหวี่ยงทิ้ง มุมปากขยับยิ้มร้ายลึก เมื่อหญิงสาวยกมือตะครุบเสื้อนอนบางเบาเอาไว้

อย่าได้โปรดคุณริคกี้ อย่าทำอะไรฟ้าอีกเลยน้ำฟ้าเว้าวอนหน้าตาตื่นตระหนก ทว่าจางเหวินทำเพียงแค่นยิ้มนิดๆ ตาคมดุจับจ้องที่สองมือเล็กที่จับเสื้อนอนไว้แน่น

เอามือออก น้ำฟ้าเขาสั่งเสียงเหี้ยมพร่า

น้ำฟ้าสั่นหน้าปฏิเสธพยายามจะลงจากโต๊ะที่เขาจับเธอนั่งให้ได้         จางเหวินครางเสียงหัวเราะในลำคอ แล้วจ้องมองเนินอกที่โผล่พ้นออกมาให้เห็น รำไร เขาคิดว่ามันช่างเร้าอารมณ์ดีเสียจริง ฝ่ามือร้อนเคลื่อนเข้าหาหว่างขาเรียวแล้วหายเข้าไปปลุกเร้ากลางร่างสาวเพื่อให้เธอเลิกคิดขัดขืนเขา เพราะเธอไม่มีวันขัดขืนเขาได้สำเร็จ แล้วเผยยิ้มพอใจ เมื่อได้รับเสียงหวานๆ ครางออกมา

มะ...ไม่...ไม่คุณริคกี้ ยะ...อย่าน้ำฟ้าร้องห้ามเสียงหลงทว่าเสียงมันกลับดังอยู่แค่ในลำคอ เมื่อถูกปากร้อนประกบลงมา มือเล็กไล่ตามปัดมือของเขาออกห่าง อีกทั้งยังส่ายหน้าปฏิเสธไม่ยินยอมให้เขาล่วงล้ำเข้าไปในร่างกายเธอ ขาเรียวสวยทั้งสองขยับเบียดชิด ในขณะที่ฝ่ามือร้ายกาจกำลังรุกรานเธออย่างจาบจ้วง

เธอ กล้าขัดใจฉันหรือไง น้ำฟ้า!” จางเหวินตวาดกร้าวใส่ร่างบาง เมื่อเริ่มหงุดหงิด

มะ...ไม่ อย่า!” คนถูกทำร้ายด้วยความทรมานที่วาบหวิวครางห้ามเสียงขาดห้วง ผิวเนื้อของเธอแดงเป็นจ้ำๆ จางเหวินเริ่มไม่สบอารมณ์ เมื่อหญิงสาวไม่ยอมสยบต่อเขาเสียที เธอผิดถนัดที่คิดเช่นนั้น น้ำฟ้า!

แควก!

            ชุดนอนบางเบาขาดวิ่นเพียงเสี้ยววินาที อกอวบอิ่มภายใต้บราลูกไม้       สีหวานที่ปิดทรวงเพียงแค่ครึ่งของความอวบอิ่มประจักษ์แก่สายตาของเขาทันทีเพราะอารมณ์กรุ่นโกรธ จางเหวินครางลึกในลำคออย่างพึงพอใจ ไม่นานฝ่ามือใหญ่กอบกุมสองบัวตูมเอาไว้แล้วบดคลึงอย่างรุนแรง ซุกไซ้นวดคลึงเคล้าทั่วลำคอหอมละมุน ปลายลิ้นร้อนลากไล้และดูดแรงๆ ให้เธอได้เจ็บ เมื่อร่างบอบบางยังออกแรงต่อต้านเขา น้ำฟ้าสะบัดศีรษะไปมา พยายามส่งเสียงเว้าวอน

            “ยะ...อย่า...สิ้นเสียงร้องห้ามแผ่วเบา จางเหวินส่งฝ่ามือแสนร้ายบุกรุกสร้างความกระสันซ่านให้กับหญิงสาวอย่างอุกอาจอีกครั้ง หลังจากดันสองขาเรียวแยกออก น้ำฟ้าห่อตัวสั่นเกร็งและสะท้านขึ้นลงตามแรงฝ่ามือที่รุ่มเร้าช่วยกันทำร้ายเธอ พร้อมด้วยริมฝีปากร้อนผ่าวที่เข้าครอบครองยอดทรวงสีสวย สองมือเล็กของเธอดึงทึ้งกลุ่มผมดกดำนุ่ม ทั้งผลักทั้งกดศีรษะได้รูปของเขา

คะ...คุณริคกี้ ปละ...ปล่อยฉันไปเถอะ...เสียงของเธอขาดห้วงอย่างหนัก ร่างกายสะดุ้งสุดตัว เมื่อมีบางอย่างแตะต้องใจกลางร่าง สะโพกสวยส่ายสะบัดดิ้นรนหนีความวาบหวามที่ก่อจากเรียวลิ้นร้อนระอุ มือใหญ่กดตรึงที่สะโพกงามงอนไว้แนบแน่น

พะ...พอ...พอแล้ว...น้ำฟ้าเว้าวอนเสียงกระท่อนกระแท่นจนแทบไม่ได้ยิน ปลายเล็บแหลมจิกลงบนเนินไหล่กว้าง ริมฝีปากบางเม้มเป็นเส้นตรง หอบหายใจถี่ๆ สองแก้มแดงปลั่ง ร่างกายสั่นรนและพยายามถอยหนีความทรมานที่เขาปลุกเร้า จางเหวินยิ้มร้ายลึกเมื่อหญิงสาวดิ้นทุรนทุรายราวคนใกล้ขาดใจ แต่ยังก่อน เขายังทรมานเธอไม่สิ้นสุด เธอไม่มีวันหนีรสสวาทจากเขาได้ เธอต้องอยู่ภายใต้ร่างของเขาไปตราบนานเท่านาน

จางเหวิน หนุ่มนักธุรกิจแห่งเกาะฮ่องกง ผละห่างจากการทรมาน      หญิงสาว ด้วยการยืนมองและทอดทิ้งให้เธอร้าวรานอยู่กับความต้องการ แล้วค่อยๆ ปลดกระดุมบริเวณข้อมือของเสื้อเชิ้ตราคาแพงทั้งสองข้างอย่างใจเย็น ก่อนเลื่อนมาปลดเนคไทแล้วเหวี่ยงทิ้ง ปลดกระดุมเสื้อให้หลุดลุ่ยตลอดทั้งแนว แล้วสลัดทิ้งอย่างไม่แยแส ขยับเรือนร่างแข็งแกร่งเข้าใกล้ร่างเปลือยที่นอนระทดระทวย เขาโค้งตัวเล็กน้อย ช้อนอุ้มเธอขึ้นมาบดขยี้จุมพิตอย่างรุนแรง น้ำฟ้าผลักใบหน้าของเขาออกด้วยแรงที่มีเพียงน้อยนิด เธอยังมึนงงและลุ่มหลงกับรสสัมผัสที่เขาสร้างขึ้นแล้วละทิ้งเธออย่างคนเห็นแก่ตัวไม่หาย

ฝ่ามือใหญ่ลากไล้ไปตามแนวสะโพกที่แตะต้อง และหยุดนิ่งที่ใดน้ำฟ้าเป็นต้องกลั้นลมหายใจแทบจะทันที จางเหวินส่งปลายนิ้วแสนร้ายเข้าไปหยอกเย้าให้เธอมีความต้องการแล้วละทิ้ง ทำเช่นนี้จนเจ้าของสะโพกสวยและนุ่มนิ่มต้องเอ่ยปากขออย่างลืมอาย

ดะ...ได้โปรดเถอะค่ะ จะทำอะไรก็ทำเสียที

เธอขอร้องฉันเองนะ น้ำฟ้าผู้ชนะครางเสียงหัวเราะลงลึกสู่ลำคอแล้วเอ่ยเสียงพร่า ขยับร่างกายท่อนล่างให้แนบชิดและจงใจให้ความแข็งแกร่งสมชายชาตรีเบื้องล่างแนบสัมผัสกับเธอ และทำการบดเบียดเสียดสีทำให้ร่างบางแอ่นอัดเข้าหาอย่างลืมตัว

เอาเลย แสดงออกมาให้เต็มที่น้ำฟ้า แล้วเธอจะได้พบกับความสุข เร็วๆสิน้ำฟ้า ขยับร่างกายเข้าหาฉัน เธออยากได้สิ่งไหนล่ะ...หือขาดคำปราการด่านสุดท้ายก็หลุดออกจากร่างกายเพื่อให้หญิงสาวได้สัมผัสตัวตนที่แท้จริง น้ำฟ้าผละออกเมื่อสัมผัสสิ่งร้อนระอุ ก่อนถูกมือใหญ่รั้งมาให้แนบชิดเช่นเดิม

ต้องการมันไม่ใช่หรือ...น้ำฟ้าเขากระซิบถามเสียงห้าวห้วนและพร่าสั่น ขณะที่ส่งลิ้นร้อนตวัดไล้ทั่วซอกหูเล็กแสนน่ารักน่าใคร่นั่น ก่อนเลื่อนฝ่ามือคลุกเคล้ายอดทรวง น้ำฟ้าดิ้นพล่านเมื่อถูกเขารุมเร้าอย่างแสนร้ายอีกครั้ง เขาทิ้งเธอหนหนึ่งแล้ว แล้วความรู้สึกเหล่านั้นกำลังกลับมาเล่นงานเธออีกครั้ง มือเรียวเล็กยกขึ้นเหนี่ยวรั้งศีรษะทุยของเขาลงมาประกบจูบอย่างลืมอาย น้ำฟ้าเกลียดเขานักที่ทำให้เธอกลายเป็นคนเช่นนี้

จางเหวินเผยยิ้มอย่างสุขสม เมื่อหญิงสาวเร่าร้อนได้ดั่งใจ ก่อนบดขยี้จุมพิตตอบสนองอย่างหนักหน่วง เพราะทนแรงไม่ประสีประสาจากหญิงสาวไม่ได้ ลมหายใจของคนทั้งคู่หอบกระเส่า เพียงเสี้ยววินาทีความเจ็บปวดก็วิ่งเข้าใส่กลางร่าง น้ำฟ้าหวีดร้องเสียงหลง เมื่อถูกจู่โจมแบบไม่ทันได้ตั้งตัว จางเหวินกัดริมฝีปากข่มความต้องการอย่างสุดกำลัง แม้เธอจะเคยร่วมรักกับเขามาแล้ว แต่นั่นมันก็แค่ครั้งเดียว คนใต้ร่างเกร็งสะท้านกับสัมผัสที่ได้รับ เขารับรู้จากแรงจิกปลายเล็บจากสองมือเรียวสวยนั่น

น้ำฟ้า เธอนี่...โอ้ว...จางเหวินคำรามลั่น ก้มมองร่างสาวด้วยความปรารถนาที่ท่วมท้น เขาไม่เคยร้อนแรงจนแทบควบคุมตัวเองไม่ได้เช่นนี้เลย ร่างกำยำเริ่มขับเคลื่อนตามธรรมชาติ แต่ยังคงชะลอรอให้หญิงสาวค่อยๆ รับทุกสิ่งที่เป็นเขาให้หมด

คะ...คุณริคกี้...ฉะ...ฉัน...น้ำฟ้าเอ่ยเว้าวอน อยากให้เขาหยุดพอๆ กับให้เขาเดินหน้าต่อไป แต่คำขอของเธอกลับถูกกลืนหายเข้าสู่ลำคอหนาจนหมดสิ้น เมื่อเขาฉกริมฝีปากเข้าครอบครองเธอ พร้อมด้วยร่างกายที่รวมเป็นหนึ่งเดียวกัน ก่อนที่พายุสวาทจะเริ่มสาดซัดเข้าใส่ และโหมกระพือขึ้นตามแรงปรารถนาที่ต้องการการปลดปล่อย และร่วมเดินทางก้าวผ่านความทรมานซ่านเสียวจนเกิดเสียงหวีดร้องในเวลาใกล้ๆ กัน

เกือบสิบนาทีต่อมาหลังจากจบสิ้นบทรัก จางเหวินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พร้อมกับขยับออกห่างจากร่างบอบบางที่นอนระทวยหมดเรี่ยวแรงที่จะต่อต้านหรือทำการใดๆ ทั้งสิ้น สองตาคมกวาดมองด้วยรอยยิ้มที่อยากคาดเดา ในขณะที่ร่างกายของเขายังร้อนอยู่ ส่วนน้ำฟ้านอนหลับนิ่ง ไม่กล้าลืมตาขึ้นมาเผชิญหน้ากับคนใจร้าย ทว่าร่างบางกลับต้องสะดุ้งตกใจกับคำสั่งเผด็จการของชายหนุ่มฉายาพยัคฆ์ร้ายแห่งเกาะฮ่องกง

ลุกขึ้นมาน้ำฟ้า แล้วมาคุกเข่าตรงหน้าฉัน เร็วสิ!

น้ำฟ้าขยับตัวเล็กน้อย มองร่างกำยำที่เปลือยเปล่าไม่ต่างจากเธอด้วยความงุนงงและเขินอาย สองมือเล็กๆ ควานหาเศษเสื้อผ้าที่ถูกกระชากจนขาดไม่เหลือชิ้นดีขึ้นมา หวังเพียงให้มันช่วยบดบังเรือนร่างจากสายตาหื่นกระหายของเขาแค่นี้ยังไม่พออีกหรือ คนถูกออกคำสั่งครวญสะท้านอยู่ในอก เธอเหนื่อยแทบขาดใจ แต่กลับต้องฝืนลุกขึ้นทำตามคำสั่งของเขาอย่างเชื่องช้า และมันก็ทำให้จางเหวินหงุดหงิดไม่น้อย

เร็วๆ น้ำฟ้า หรือเธออยากให้ฉันทำแบบเมื่อกี้นี้อีกหรือไงจางเหวินเค้นเสียงใส่ พร้อมขู่บังคับเมื่อร่างบางชักช้าไม่ได้ดั่งใจเขา

คะ...คุณ...คุณจะให้ฉันทำอะไรอีกคะน้ำฟ้าเอ่ยถามด้วยอาการปากคอสั่นอย่างห้ามไม่อยู่ เมื่อคุกเข่าลงตามคำสั่ง แล้วต้องรีบเบือนหน้าหนีจากความองอาจของเขาที่อยู่ห่างจากเธอเพียงแค่คืบเดียว มันน่ากลัวและเธอก็ขยาดมัน หากต้องมารองรับความดุเดือดจากเขาอีกครั้ง

ทำความสะอาดให้ฉันเขาสั่งเสียงแตกพร่า เพียงแค่ลมหายใจของเธอรินรดใจกลางร่างเขาก็ปวดร้าวจนแทบทนไม่ได้ 

น้ำฟ้าฉันสั่งไม่ได้ยินหรือไงเสียงทุ้มพร่าและห้วนจัดเอ่ยย้ำ เมื่อ   หญิงสาวยังไม่กระทำการใดๆ กับร่างกายของเขา

น้ำฟ้าเงยหน้ามองเขา ก่อนสบประสานสายตาและมองตามที่เขาสั่ง เธอผงะถอยหลัง สั่นหน้าปฏิเสธ

ไม่นะ ไม่ เธอไม่ทำเด็ดขาด’ น้ำฟ้าเว้าวอนขอร้องเขาเพียงในใจเท่านั้น เพราะกลัวถูกลงโทษ น้ำตาปริ่มคลอสองเบ้าตา เธอสั่นศีรษะไปมา เป็นการปฏิเสธ มือใหญ่จึงหันมากระชากไหล่มน บีบบังคับให้เธอทำตามคำสั่งของเขา

คะ...คุณริคกี้ ฉะ...ฉัน...ไม่นะคะ ได้โปรดอย่าให้ฟ้าทำแบบนี้เลย”      น้ำฟ้าพนมมือไหว้และวอนขอเขา ทว่าเธอกลับได้รับเพียงใบหน้าโกรธขึงของเขา

เธออยากลองดีกับฉันหรือไงจางเหวินเค้นเสียงห้วนใส่ ลงน้ำหนักมือบีบไหล่มนของหญิงสาว

คุณริคกี้ ได้โปรด ปล่อยฟ้าเถอะค่ะน้ำฟ้าเอ่ยขอ น้ำตาคลอและเริ่มหยดลงอาบร่องแก้ม

น้ำฟ้า!” จางเหวินตวาดลั่นอย่างขัดใจ

และเพราะน้ำเสียงเด็ดขาด ทำให้น้ำฟ้าเลื่อนมือขึ้นมาประคับประคองสิ่งที่เขาต้องการให้ทำความสะอาด มือเรียวเล็กที่สั่นเทาของน้ำฟ้าค่อยๆ จับชายเสื้อนอนที่ขาดลุ่ยขึ้นมา เพื่อใช้มันทำความสะอาดสิ่งที่เธอนึกขยาดอย่างที่เขาต้องการ แต่กลับต้องสะดุ้ง เมื่อใบหน้าของเธอถูกเขากดแนบความร้อนผ่าวที่ดุดันและน่ากลัวแทนการใช้เศษผ้าที่ขาดหลุดลุ่ย

อื้อ...หญิงสาวครางท้วงดังอู้อี้ในลำคอ ร่างกายสั่นผวากลับสิ่งที่เขากำลังบีบบังคับให้เธอทำ ทว่าแม้จะหวาดกลัวบทลงโทษสักแค่ไหน น้ำฟ้าก็ยังคงพยายามฝืนตัวไว้ ไม่ยอมคล้อยตามคำสั่งเด็ดขาดของเขา

QQQQ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha