เพลิงรักพยัคฆ์ร้าย [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ตอนที่ 19 : ตอนที่ 11 ทาสอารมณ์


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 11 ทาสอารมณ์

 

“อย่าเดียงสาน้ำฟ้า ฉันไม่ต้องการแบบที่เธอกำลังทำ เร็วเข้า! ทำตัวฉันให้สะอาด ถ้าชักช้าเธอโดนดีแน่ เร็วสิ อย่าขัดคำสั่งของฉัน”

สิ้นคำสั่งที่เยือกเย็นและรู้ดีว่าไม่อาจฝ่าฝืนได้อีกต่อไป เมื่อเจ้าของเรือนกายแข็งแกร่งที่ยืนผงาดเหนือเธออยู่นั้นกดฝ่ามือลงที่ศีรษะของเธออย่างบังคับน้ำฟ้าจึงกลั้นใจและหลับหูหลับตาทำ พร้อมกับเสียงคำรามลึกจากลำคอหนาที่เปล่งออกมา จึงทำให้หญิงสาวด้อยประสบการณ์พยายามรวบรวมแรงฮึดและข่มความอับอายเอาไว้ ใช้สองมือช่วยประคองความร้อนผ่าว และตั้งอกตั้งใจทำให้เขาอย่างดีที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้ ทั้งที่นับแต่เกิดมายังไม่เคยเห็นและสัมผัสสิ่งนี้มาก่อน จนเมื่อเวลาผ่านเลยไป ร่างบางไม่รู้ว่ามันกี่นาทีไปแล้ว น้ำฟ้าจึงค่อยๆ ผละใบหน้าออกมา แต่เพียงเสี้ยววินาทีคนใจร้ายก็กดฝ่ามือรั้งศีรษะเธอไว้ จนตอนนี้น้ำฟ้าหวาดกลัวจนสั่นไปทั้งตัว แต่ก็ไร้ความเห็นใจจากคนใจร้าย เธอก็ยังคงทำตามความต้องการของเขาโดยมีเสียงห้าวพร่าคอยกำชับอยู่ตลอดเวลา และตอนนี้ใจของคนที่ถูกบังคับก็ได้แต่ภาวนาขอให้เขาปล่อยเธอไปให้พ้นจากเกาะฮ่องกงนี้เสียที หากเธอทำตามที่เขาปรารถนาทุกอย่าง

“คะ...คุณริคกี้คะ พะ...พอแล้วนะคะ” น้ำฟ้าผละห่าง แล้วเงยหน้าขึ้นวอนขอความเมตตาจากเขาอีกครั้ง เมื่อไม่มีถ้อยคำใดๆ สั่งให้เธอหยุดเสียที

“น้ำฟ้า! ฉันไม่ได้สั่งให้เธอหยุด ไม่ได้เรื่อง!” จางเหวินเอ็ดเสียงดุ กดใบหน้าแดงซ่านของหญิงสาวให้แนบสนิท พร้อมเสียงแปร่งพร่าของเขาคอยกำชับ เธออาจไม่รู้ว่าตอนนี้ความต้องการของเขากำลังมีมากขึ้น

 ขณะที่น้ำฟ้าหยุดชะงักไป เมื่อรู้ว่าบางทีสิ่งที่กระทำอยู่ด้วยความตั้งใจอาจไม่เป็นที่พอใจของเขา ทำให้เกิดอาการประหม่าและผวาขึ้น เพราะกลัวว่าเขาจะไม่ปล่อยเธอไป แต่ทว่าตอนนี้คนที่ส่งเสียงดุและบอกว่าเธอไม่ได้เรื่องกำลังเปล่งเสียงคำรามลั่น เขาแทบคลั่งเพราะความไม่ประสีประสาของหญิงสาว ร่างแกร่งเกร็งและสั่นสะท้าน จนในที่สุดความอดทนของเขาก็สิ้นสุดลง มือใหญ่เลื่อนมาผลักใบหน้าของร่างบางออกแล้วช้อนอุ้มเธอกลับไปนั่งบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่เช่นเดิม

“มะ...ไม่...ไม่นะ! คุณริคกี้ ฉะ...ฉันเจ็บ” น้ำฟ้าประท้วงเมื่อความร้อนผ่าวแนบสนิทกับเธออีกครั้ง สองมือเล็กผวากกกอดไหล่กว้างไว้แน่น ริมฝีปากบางเม้มสนิทกับการถาโถมของเขา

“อีกครั้ง! แล้วฉันจะให้เธอออกไปจากห้องนี้ น้ำฟ้า หัดอดทนซะบ้างสิ อยากจะกลับหรือเปล่าล่ะเมืองไทย” เขากระซิบดุเสียงแหบพร่า พร้อมกับโถมร่างกายเข้าใส่หญิงสาวเต็มแรง น้ำฟ้าพยักหน้ายอมรับชะตากรรม เปิดปากยอมรับลิ้นอุ่นร้อนที่ประกบลงมา เขาบดเบียดคลึงเคล้าตามแรงอารมณ์รักที่ปะทุจนเกินควบคุม

 “อื้อ...อื้อ...คุณ...” เมื่อทานทนต่อแรงที่เขาส่งเข้าหาเธอไม่ไหว น้ำฟ้าจำต้องเบี่ยงหน้าหลบริมฝีปากร้อนระอุของเขา เค้นเสียงที่แทบหาไม่เจอเอ่ยห้ามจนกลายเป็นเพียงเสียงกระซิบ

“เธอต้องทนให้ได้น้ำฟ้า เธอต้องทนให้ได้” เขาสั่งเสียงเข้มพร้อมกับโถมแรงกายเข้าหาหญิงสาว เมื่อเธอหวีดร้องจนเสียงดังกึกก้องทั่วห้องทำงานของเขา ริมฝีปากได้รูปขยับยิ้มแล้วคำรามลึกในลำคออย่างผ่อนปรน เมื่อก้าวผ่านความสุขที่ร้อนเร่าตามเธอไป

“ออกไปได้แล้ว! ” จางเหวินออกปากไล่เสียงห้วนจัด หลังตวัดผ้าขึ้นมาคลุมร่างเปลือยของเธอไว้ ส่วนตัวเขาเดินตรงไปยังประตูที่เชื่อมต่อเข้าไปยังห้องพักส่วนตัว แล้วหันมาออกคำสั่งกับอีกคนที่นอนระทวยหมดแรงอยู่บนโต๊ะทำงาน น้ำฟ้านอนน้ำตาไหลพราก เจ็บปวดกับการกระทำของเขาที่พอได้ดั่งใจ เขาก็ทำเหมือนเธอเป็นสิ่งน่ารังเกียจสำหรับเขายิ่งนัก

“เก็บเสื้อผ้าออกไปให้หมด ห้ามเหลือแม้แต่ชิ้นเดียว แล้วก็กลับไปอยู่ในห้องของเธอซะ! หากฉันไม่ต้องการ เธอก็ห้ามมาให้ฉันเห็นหน้าอีก จำเอาไว้! อย่ามัวมาทำสำออย ออกไปจากห้องนี้ได้แล้ว”

สิ้นเสียงเสียงปิดประตูตามหลัง หยาดน้ำตาก็หลั่งรินอาบสองแก้มมากกว่าเดิมหลายเท่านัก น้ำฟ้ามองตามแผ่นหลังกว้างใหญ่ด้วยดวงตาพร่ามัว เธอเจ็บกายไม่พอยังต้องเจ็บใจกับถ้อยคำขับไล่ไสส่งนั่นอีก น้ำฟ้าขยับร่างกายลงจากโต๊ะทำงานที่เพิ่งจะกลายเป็นสมรภูมิรักด้วยความหดหู่ใจ พาร่างร้าวระบมเพราะพิษรักเดินเก็บเศษชุดนอนที่กระจัดกระจายทั่วพื้นห้อง ทุกชิ้นตามคำสั่งของคนใจร้าย

น้ำฟ้าใช้เสื้อผ้าที่เก็บตามพื้นขึ้นมาห่อหุ้มร่างกายด้วยมือสั่นเทา น้ำตาที่ไหลแบบไม่มีวันหมดก็พรั่งพรูราวกับทำนบแตก แล้วเดินกลับห้องพักส่วนตัวของตน โดยมีสายตาคู่หนึ่งที่บังเอิญผ่านมา มองด้วยความสงสารและเห็นใจ ทว่าเจ้าของสายตาห่วงใยก็ไม่มีสิทธิ์ใดๆ ที่จะยื่นมือเข้าไปช่วย เพราะรู้ดีว่าของของทายาทตระกูลจางห้ามใครแตะต้อง หากไม่มีคำอนุญาต

“ผมคงได้แต่เฝ้าดูคุณอยู่ห่างๆ เท่านั้น คุณฟ้า” หยางหมิงเปรยขึ้นเบาๆ แล้วเดินกลับห้องพัก หลังจากที่เกือบหมดแรงเพราะม่ายสาวผู้ร้อนแรง แต่หัวใจแข็งกร้าวของเขากลับเต้นผิดจังหวะ ก่อนจะปรายตามองร่างสั่นเทาของหญิงสาวชาวไทยผู้น่าสงสารอีกครั้ง

และก็เป็นเช่นนี้ในทุกค่ำคืนที่ชายหนุ่มต้องผ่านมาพบเห็นสาวร่างบางเดินออกจากห้องของเจ้านายหนุ่ม สายตาคมก็ได้แต่มองอย่างห่วงใยและปวดร้าวในใจที่ไม่อาจยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือได้

 

            สองสัปดาห์ต่อมา ภายในห้องพักส่วนตัว เทเรซ่านั่งมองภาพถ่ายของคนที่เธอได้ว่าจ้างให้นักสืบตามหามาเกือบสัปดาห์ แววตาของหญิงสาวเฝ้ามองภาพแอบถ่ายจากกล้องชั้นยอด ถูกขยำจนย่อยยับ

            ‘ฉันจะทำให้แกออกไปจากชีวิตของคุณจางเหวินให้ได้นังน้ำฟ้า เขาเป็นของฉัน แกอย่าสะเออะสาวสวยผู้มีสายตาริษยาและอาฆาตคิดอย่างมาดหมาย และต้องกำจัดศัตรูให้พ้นทางโดยเร็ว ก่อนที่เธอจะเป็นฝ่ายถูกชายหนุ่มทิ้งขว้างจริงๆ และนั่นคือสิ่งที่เธอทนไม่ได้

“เอาไปซะ ค่าจ้างของแก เทเรซ่ายื่นซองค่าจ้างส่งให้กับนักสืบหน้าโหด ที่ถือว่างานนี้โชคดีเป็นบ้า ที่สวรรค์เข้าข้างหลังจากต้องคอยดักซุ่มอยู่หน้าคฤหาสน์มาหลายวัน จนในที่สุดเหยื่อสาวก็ออกมาเดินเล่นหน้าคฤหาสน์ ทำให้นักสืบหนุ่มได้ภาพของหญิงสาวที่ต้องการมาอย่างง่ายดาย

“นี่! แกจะไม่รับใช่ไหมเงินค่าจ้าง” เทเรซ่าตวาดแบบไม่ไว้หน้า พร้อมโยนซองสีน้ำตาลใส่ เมื่อนักสืบหนุ่มเอาแต่จ้องเธอด้วยอาการของคนหื่นกระหายอย่างเปิดเผย และคนอย่างเทเรซ่าทำไมจะไม่รู้ว่า ไอ้นักสืบที่ยืนมองเธอตาเป็นมันทุกครั้งที่ได้เจอต้องการอะไร

“แกมองฉันเพราะอยากได้ฉันหรือไง” สาวสวยเอ่ยถามออกไปตรงๆ เพราะตลอดเวลาหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา เธอยังไม่ได้ไปบริการลูกค้าที่ไหน เพราะคุณหวังก็เดินทางไปต่างประเทศ ส่วนคุณจางเหวินก็ไม่เรียกหาเธอ ส่วนคนอื่นๆ ก็ให้ค่าความสุขน้อยเกินไป หญิงสาวจึงบ่ายเบี่ยง

“ครับ ผมชอบเหลือเกิน ที่คุณเทเรซ่ารู้ใจผม” หนุ่มนักสืบเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มลึก นำซองค่าจ้างที่ได้มาวางบนโต๊ะที่กั้นกลางระหว่างเขาและหญิงสาวที่ความสวยไม่เคยเป็นรองใคร พร้อมทั้งได้ยินกิตติศัพท์ความเร่าร้อนของหญิงสาวมาไม่น้อย แต่ยังไม่มีโอกาสได้ใช้บริการ นั่นเป็นเพราะหญิงสาวไม่เล่นด้วย ที่สำคัญเทเรซ่ายังเป็นคู่นอนของคุณหวัง คนที่ฝึกให้เขาเป็นยอดนักสืบ และเป็นครูฝึกการต่อสู้ให้จนทุกวันนี้เขาก็เก่งกล้ามากขึ้น และบุญคุณครั้งนั้นทำให้นักสืบหนุ่มจำต้องยับยั้งชั่งใจมาตลอด แต่วันนี้ความต้องการมันกำลังทำร้ายเขา

“แล้ว...” อดีตสาวสวยของฟังกี้บาร์เอ่ยขึ้น แล้วลุกขึ้นเดินวนรอบกายของนักสืบหนุ่ม ที่แม้หน้าตาจะดูเข้ม ทว่าความหล่อเหลาก็ไม่ได้น้อยไปกว่าใคร แถมฐานะทางการเงินของนักสืบคนนี้ก็มีมากพอเสียด้วย ในเมื่อเธอก็สืบรู้มาว่าชายหนุ่มคนนี้ไม่ได้เป็นเพียงนักสืบธรรมดาเสียหน่อย แต่เบื้องหลังอันซับซ้อนของชายคนนี้เธอก็ไม่อาจรู้ได้ และไม่คิดจะสนใจด้วย รู้แค่ว่าหากพ่อหนุ่มคนนี้ให้ค่าความสุขเป็นที่พอใจเธอก็ยินดี

“ว่าไงครับ” นักสืบนามว่าจินเถาเอ่ยขึ้น พลางลอบสบตาเป็นประกายกับหญิงสาวผู้เร่าร้อนในการเริงรัก มือหนาของจินเถาเอื้อมไปสัมผัสและลูบวนแผ่วเบาปนปลุกเร้าสาวสวยลีลาเร่าร้อน ซึ่งมันก็ไม่ผิดนักที่เขาเป็นนักสืบ แล้วจะตามไปดูบทรักของทายาทตระกูลหวังกับหญิงสาวที่เขาปรารถนาจะครอบครองเธอเช่นกัน

“คิดจะจ่าย ค่านอนกับฉันได้เท่าไหร่ล่ะ” คำถามตรงๆ ของเทเรซ่า ที่ไม่เคยคิดจะแยแสกับอาชีพนี้ เพราะมันทำให้เธอมีทุกอย่าง และชีวิตของเธอก็ไม่จำเป็นต้องแคร์ใคร เพราะเป็นเด็กกำพร้า มีเงินใช้ไม่ขาดมือและคอยขจัดคนที่มาขวางเส้นทางของเธอให้พ้นทาง

“ผมให้เต็มที่หมื่นเหรียญ” จินเถาเสนอราคา พร้อมกับเสียงหัวเราะของเทเรซ่าที่ชายหนุ่มกล้าทุ่มให้เธอ

“ถ้าไม่ ผมจะกลับ” นักสืบหนุ่มถามหยั่งเชิง เพราะรู้ดีว่าหญิงสาวได้ค่าความสุขต่อคืนมากกว่านี้ และคนที่ได้หญิงสาวไปเป็นคู่นอนก็ยินดีทุ่มไม่อั้น เมื่อหญิงสาวเอาแต่นั่งยิ้มพร้อมจ้องมองเขาอย่างสมเพช ซึ่งนั่นทำให้จินเถาเกิดอาการไม่พอใจ

“ไม่น่าเชื่อว่านักสืบอย่างคุณ ก็งอนเป็นด้วย” เทเรซ่าพูดยิ้มๆ ขณะนั้นก็ปลดอาภรณ์บนกายอย่างเชื่องช้า เป็นคำตอบที่ดีกับจินเถา ชายหนุ่มกระตุกยิ้มด้วยความชอบใจ จ่ายแค่หมื่นเหรียญก็ได้มีความสุขกับสาวสวยที่ดีกรีความร้อนเร่านั่นเขาเคยประจักษ์แก่สายตามาบ้างแล้ว ทว่าวันนี้ชายหนุ่มกำลังจะได้พิสูจน์ความร้อนแรงของหญิงสาวด้วยร่างกายของเขา หนุ่มมาดขรึมขยับมุมปากยิ้มอีกครั้งด้วยความพึงพอใจกับเรือนร่างขาวลออที่ล่อตาล่อใจอยู่เบื้องหน้า จนแทบไม่เชื่อสายตาว่าหญิงสาวจะยังรูปร่างได้ดีถึงเพียงนี้

“คิดจะให้ฉันถอดให้หรือไง ไม่เอาเปรียบกันเกินไปเหรอ จ่ายมาแค่นี้เองนะพ่อหนุ่ม” เสียงเซ็กซี่เปรยเบาๆ แล้วยิ้มยั่วเย้า ลุกขึ้นรูดชุดกระโปรงตัวสั้นออกแล้วโยนไปบนตักของชายหนุ่ม จินเถารับไว้ได้ทัน แล้วยกขึ้นสูดดมกลิ่นสาบสาวที่ติดเสื้อผ้าของหญิงสาว แต่ตาคมเข้มก็สบกับเรือนร่างเย้ายวนแบบไม่ละสายตา

“หมื่นเหรียญแลกกับการที่ผมจะได้คุณ จนกว่าผมจะพอใจได้ไหมครับ คุณเทเรซ่า ผมรู้ว่าช่วงนี้คุณไม่ได้ออกไปบริการใคร แต่คนอาชีพอย่างผมก็มีเท่านี้” จินเถาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกระเส่าเล็กน้อย เพราะร่างเย้ายวนที่มีเพียงอาภรณ์ชิ้นน้อยปิดกั้น มันช่างทำให้เลือดลมและความกำยำกลางร่างดีดเด้งแทบจะกระอักตายเสียให้ได้ เขาคิดไว้ไม่มีผิดว่าหญิงสาวต้องร้อนแรงมากทีเดียว ถึงได้เป็นคู่นอนให้กับทายาทตระกูลจางและตระกูลหวัง หากแต่วันนี้มันเป็นโอกาสของเขา

“นั่นมันขึ้นอยู่กับเรี่ยวแรงของคุณต่างหาก คุณนักสืบ” สาวสวยเอ่ยเย้ากลับ พร้อมกับปลดบราออก แล้วโยนให้กับชายหนุ่มเช่นเดิม ร่างเซ็กซี่เดินยั่วนำไปยังห้องนอนสุดหรูของตน โดยที่จินเถารีบจัดการเสื้อผ้าบนกายแล้วสาวเท้าตามหญิงสาวไป

มือหนาเอื้อมไปกระชากอาภรณ์เบื้องล่างชิ้นเล็กออกจากกายสาว พร้อมกับรั้งร่างงามเข้ามาระดมจูบไซ้ ซึ่งเทเรซ่าเองก็จูบกลับร้อนแรงไม่แพ้กัน ด้วยความที่ห่างหายจากบทรักมานาน ทำให้ทั้งสองแลกเปลี่ยนลีลารักให้แก่กันจนเสียงครวญครางดังระงม อากาศเย็นรอบห้องไม่ได้ทำให้อุณหภูมิรักเบาบางแม้แต่น้อย ทว่ามันกลับยิ่งเป็นการเติมเต็มเชื้อไฟราคะที่ไม่มีทางจะมอดไหม้ไปได้ง่ายๆ

“คุณนี่ สุดยอด จริงๆ เทเรซ่า”

ขณะเคลื่อนไหวอยู่เหนือร่างเซ็กซี่ เสียงทุ้มต่ำของจินเถากล่าวชม     หญิงสาวด้วยเสียงแหบพร่า ใบหน้าคมเข้มแดงจัดด้วยอารมณ์รัก พร้อมโถมสะโพกสอบเข้าบดเบียดกับกลางร่างสาวอย่างไร้ความปราณี แขนเรียวของเทเรซ่ายกขึ้นรั้งลำคอของชายหนุ่มลงต่ำพร้อมกับแนบเรียวปากบดคลึงกับปากหนาหยัก ส่งเรียวลิ้นตวัดเกี่ยวกันอย่างเร่าร้อนไม่แพ้ร่างกายที่สอดประสานรับกันอย่างหนักหน่วง

“อืมมม...อย่าเพิ่งหมดแรงก่อนก็แล้วกัน พ่อนักสืบของฉัน” เสียงสั่นแตกพร่าไม่ต่างจากชายหนุ่มที่โยกไหวร่างกายเอ่ยขึ้นอย่างท้าทาย ร่างกายของเธอก็ยกสอดรับกับแรงถาโถมที่เขากระหน่ำใส่ไม่มีหยุด

จินเถาขยับมุมปากกดลึก พร้อมบดคลึงร่างกายประสานกันให้ล้ำลึก ส่งแรงในเฮือกสุดท้ายก่อนเยือนสวรรค์พร้อมกับเสียงคำรามปนกับเสียงหวีดร้องของหญิงสาวดังประสานกัน ทว่าสองหนุ่มสาวผู้หลงรักในเกมกามาของกันและกันหยุดพักไม่ทันหายเหนื่อยก็เริ่มบรรเลงเพลงสวาทอันร้อนระอุขึ้นอีกครั้ง ให้สาสมกับการรอคอยและห่างหายจากบทรักไปนานจวบจนทั้งสองจะได้แยกห่างจากกันก็เป็นเวลาพลบค่ำ พร้อมกับคำออดอ้อนของหญิงสาวที่ต้องการให้ชายหนุ่มช่วยเหลือ จนเมื่อได้ฟังหนุ่มนักสืบผู้กำลังหลงใหลบทรักของหญิงสาวก็พร้อมยินดีให้ความร่วมมือเมื่อค่าตอบแทนนั้นคุ้มเกินคุ้ม

 

คฤหาสน์ตระกูลจาง

คุณแม่บ้านเดินขึ้นมาตามน้ำฟ้าอีกครั้งหลังจากส่งเด็กขึ้นไปเรียกให้หญิงสาวออกมาทานอาหารมื้อเย็นของวัน แต่ไม่ได้ผล ส่วนน้ำฟ้านับตั้งแต่เกิดเรื่องในห้องทำงานเธอก็มักถูกเขาให้เข้าไปปรนเปรอแทบไม่เว้นวัน เธอเหนื่อยและท้อแท้เกินทน แต่เขาหาได้สนใจไยดีเธอไม่

และวันนี้หญิงสาวก็เอาแต่นอนซมอยู่ในห้องนอน วันทั้งวันเธอดื่มเพียงน้ำเปล่าหลังแอบลงไปหยิบจากในครัว แล้วบังเอิญได้พบเห็นสาวสวย คนที่เธอเคยพบเห็นเมื่อหลายวันก่อนเดินเคียงข้างชายหนุ่มเจ้าของคฤหาสน์ด้วยท่าทีสนิทสนม คนถูกกักขังปวดใจไม่น้อยเมื่อได้เห็นภาพนั้น กลางคืนเขาย่ำยีร่างกายเธอราวกับสิ่งของไร้ค่าและพอได้สมใจก็ผลักไส แล้วไปพะเน้าพะนอกับสาวสวยอีกคน แล้วเหตุใดเขาถึงไม่ส่งเธอกลับเมืองไทยเสียที ในเมื่อเขาก็มีคนรักอยู่แล้ว

 น้ำฟ้าแปลกใจตัวเองเหลือเกินที่รู้สึกเจ็บปวด ทั้งที่เธอและเขาแทบไม่รู้จักกันเลยด้วยซ้ำ แต่เธอกลับตกเป็นของเขาอย่างง่ายดายครั้งแล้วครั้งเล่า เพื่อแลกกับอิสรภาพที่เฝ้ารอ และรอด้วยความหวังว่าสักวันเขาจะปล่อยเธอไป

 

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

เสียงเคาะประตูที่ดังอย่างต่อเนื่องทำให้น้ำฟ้าตื่นจากภวังค์ หันไปคว้าหมอนมาปิดหน้าปิดตาเอาไว้ นึกเวทนาชีวิตของตัวเองเสียจริงที่ถูกบังคับให้ทำตามคำสั่งเจ้าของบ้านในทุกเรื่อง แม้กระทั่งการทานอาหาร ทั้งที่มันเป็นสิทธิ์ปากท้องของเธอ

“คุณ ออกไปทานอาหารได้แล้วค่ะ” เสียงดุๆ ของคุณแม่บ้านดังผ่านเข้ามา ทำให้น้ำฟ้าจำใจเงยหน้าขึ้นมอง ทั้งที่เธอปฏิเสธไปหลายครั้งแล้ว

“ไม่ค่ะ ฟ้าอยากพักผ่อน” เสียงหวานโต้กลับ แล้วเดินเข้าไปขังตัวเองอยู่ในห้องน้ำ

“ฉันมาเตือนคุณด้วยความหวังดี หากไม่อยากถูกท่านลงโทษ คุณก็ควรลงไปทานซะ” เสียงเข้มของคุณแม่บ้านกล่าวทิ้งท้ายเอาไว้ นึกสงสารและเห็นใจหญิงสาวไม่น้อย หลังจากบังเอิญเดินตรวจความเรียบร้อยของคฤหาสน์แล้วได้ยินเสียงร้องขอความเมตตาของหญิงสาวจากคนที่ตัวนางเรียกว่าท่านเกือบทุกค่ำคืนแต่ก็จนปัญญาจะช่วยเหลือ

น้ำฟ้ายืนนิ่งคิดตามคำพูดของคุณแม่บ้าน เพราะรู้ดีว่าหากเจ้าของคฤหาสน์รู้ว่าเธอไม่ลงไปทานอาหาร เขาจะต้องเข้ามาบังคับเธอเป็นแน่ แต่น้ำฟ้าก็เลือกที่จะขังตัวเองอยู่ในห้องน้ำต่อไป ร่างบางเอื้อมมือไปเปิดน้ำจนเต็มอ่างอาบน้ำแล้วลงไปนอนแช่ทั้งเสื้อผ้าครบชุด หากเธอนอนแช่น้ำให้หนาวตายไปได้ก็ดีกว่าต้องทนอยู่ที่นี่ แล้วกลายเป็นที่รองรับอารมณ์ใคร่ของผู้ชายใจร้าย ป่าเถื่อนเช่นเขา หากหนีไม่พ้นหนทางเดียวของเธอคือจบชีวิตตัวเองลงเสีย

ขณะที่ริมระเบียงของตึกหรูอีกหลังหนึ่งภายในคฤหาสน์ตระกูลจาง ที่ถูกจัดเตรียมไว้ให้สำหรับแขกสาว ภายหลังการเจรจาเรื่องธุรกิจเกิดมีปัญหา ทำให้จางเหวินขอเวลาศึกษาและตัดสินใจอีกครั้งเรื่องลงทุนสร้างศูนย์การค้า ส่วนอีกฝ่ายแม้ไม่พอใจมากแค่ไหนในการเจรจาที่ไม่สำเร็จ ก็ทำได้เพียงนิ่งเฉยและยิ้มรับกับข้อเสนอของชายหนุ่มรุ่นลูกที่บอกให้รอ พร้อมทั้งออกปากเป็นเชิงบังคับให้หลานสาวอยู่เที่ยวฮ่องกงต่อ และเหม่ยฟางก็ได้พักอาศัยอยู่ที่คฤหาสน์ต่อ สมความปรารถนาของผู้เป็นลุง

 “อาหารของที่นี่ คงไม่ถูกปากคุณ” จางเหวินเอ่ยขึ้น หลังจากที่ม่ายสาวเอาแต่นั่งเขี่ยอาหารที่เขาตักบริการไปมา

“อ๋อ...เอ่อ เปล่าค่ะ วีวี่แค่คิดอะไรเพลินๆ ขอโทษนะคะ” ม่ายสาวเอ่ย   ขอโทษ แต่เผลอหันสายตาไปยังคนสนิทของชายหนุ่ม

“คิดถึงเลขาของผมอยู่หรือครับ ถ้างั้นจะให้ผมชวนมาร่วมโต๊ะกับคุณดีไหม” จางเหวินกระตุกยิ้มเพียงนิดแล้วเอ่ยถาม และการขออยู่ที่นี่ของม่ายสาว อาจทำให้เขาได้รู้เรื่องบางอย่างที่ลุงของหญิงสาวกำลังคิดเล่นตลกกับเขาอยู่ก็เป็นได้ หรือไม่ลุงของเธออาจกำลังคิดใช้อำนาจของเขาเพื่อทำการบางอย่าง

“ว่าไงครับ” เขาถามย้ำเมื่อม่ายสาวยังไม่ละสายตาห่างจากเลขาของเขา

“อย่าดีกว่าค่ะ วีวี่อยากนั่งทานกับคุณมากกว่า” ม่ายสาวตอบกลับอย่างเอาใจ แม้เธอจะชื่นชอบลีลารักของหยางหมิง แต่ทว่าสิ่งสำคัญในการมาของเธอก็คือทายาทตระกูลจาง ตามคำสั่งของผู้เป็นลุง

“แต่ดูเหมือนคุณวีวี่ไม่ค่อยสนใจผมเท่าไหร่” จางเหวินเอ่ยคล้ายตัดพ้อ แล้วยกแก้วเครื่องดื่มชนกับของม่ายสาว ก่อนที่ทั้งสองจะร่วมทานอาหารค่ำด้วยกันพร้อมเสียงเพลงคลอเบาๆ ที่จางเหวินได้สั่งให้คนงานตระเตรียมไว้สำหรับม่ายสาว หลังจากที่เฝ้าสังเกตดูท่าหญิงสาวจะชื่นชอบเหลือเกินกับการที่มีคนเอาใจเช่นนี้

“ทานเสร็จแล้ว คุณริคกี้เต้นร่ำกับวีวี่สักสองสามเพลงนะคะ” หญิงสาวเอ่ยปากชวน หลังจากที่รู้ตัวว่าเธอเผลอแสดงอาการออกมาให้เขาจับผิด

“ก็ได้ครับ” จางเหวินรับคำพร้อมกับโค้งให้กับคู่เต้นรำ

 ไม่นานทั้งสองหนุ่มสาวก็ยืนเต้นรำที่ชายหาด ซึ่งบรรยากาศโดยรอบก็มีแสงสีจากโคมไฟที่ถูกจัดแต่งอย่างสวยงาม โดยมีหญิงสาวอีกคนยืนมองคนทั้งสองอยู่ที่ระเบียงห้องพักของเธอเอง เพราะจากจุดห้องพักที่น้ำฟ้าอาศัยอยู่สามารถมองเห็นความงดงามของชายทะเลหลังคฤหาสน์แห่งนี้ได้ดี ภาพโอบประคองกันนั้นยิ่งทำให้น้ำฟ้าปวดใจ และยิ่งตอกย้ำให้เจ้าตัวได้รู้ว่าเธอนั้นโง่นัก ที่เผลอปันใจให้กับผู้ชายใจร้ายเช่นนั้นไปได้ยังไง

ไม่ เธอไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดกับภาพตรงหน้าเลยสักนิด ผู้ชายคนนั้น     ร้ายกาจ เขาทำร้ายเธอ จำไว้สิน้ำฟ้าเสียงสั่นเครือพร่ำเพ้อปรามใจตัวเองที่อ่อนไหวง่ายกับคนที่ทำร้ายเธอ แล้วกลับไปล้มตัวนอนร้องไห้บนเตียงนุ่มเช่นเดิม รู้สึกเสียใจไม่น้อยที่ลืมตาตื่นขึ้นมาก็ยังพบว่าตนเองยังมีลมหายใจอยู่

 ขณะที่ภาพคนทั้งสองที่กำลังนัวเนียอยู่ในวงแขนของกันและกัน เพราะเหม่ยฟางได้ซบใบหน้าลงกับอกกว้างของชายหนุ่ม นิ้วเรียวลากไล้ทั่วแผงอกล่ำของทายาทตระกูลจาง โดยมีช่างภาพมือดีแอบถ่ายได้ด้วยกล้องทันสมัยที่รัวภาพได้แบบคมชัดลึก นักสืบหนุ่มกระตุกยิ้มพอใจกับภาพที่ได้

“เทเรซ่า คุณคงมีศัตรูเพิ่มขึ้นอีกคนแล้วสิ” จินเถาเปรยเบาๆ แล้วรีบถอยตัวออกจากจุดที่ซุ่มอยู่ แล้วตรงไปยังที่พักของเขา หลังจากได้ดื่มด่ำกับสาวงามอดีตเด็กจากฟังกี้บาร์จนแทบหมดแรงคาอกเจ้าหล่อนที่ร้อนแรงดีใช่เล่น ไม่แปลกใจเลยว่าเพราะเหตุใดศัตรูหมายหนึ่งของกันและกันอย่างทายาทตระกูลจางและทายาทตระกูลหวัง จะใช้ผู้หญิงคนเดียวกัน

            ส่วนคนที่ยืนเต้นรำจนจบเพลงที่สี่ซึ่งมากเกินไปสำหรับจางเหวิน ทำให้ชายหนุ่มเอ่ยปากขอตัวจากม่ายสาวที่เต็มใจปล่อยเขาไป เพราะเป้าหมายใหม่ของเธอคือหยางหมิงที่ยืนสงบนิ่งอยู่ไม่ไกล ทว่าชายหนุ่มที่หมายตาจะให้อยู่เป็นคู่เต้นรำต่อกลับเดินตามผู้เป็นนายไป เหม่ยฟางออกอาการขัดเคืองใจไม่น้อยที่หยางหมิงทำท่าเมินเฉยต่อเธอ

“แกจะตามฉันมาทำไม หยางหมิง หันไปดูหล่อนสิ ต้องการนายมากแค่ไหน” จางเหวินหันมาถามเสียงขรึม หลังจากแม่บ้านได้ส่งให้เด็กเดินมาแจ้งว่าน้ำฟ้าเอาแต่ขังตัวเองอยู่ในห้อง ไม่ยอมทานอาหาร

“ไม่เป็นไรครับ คุณริคกี้” หยางหมิงโต้กลับพร้อมยิ้มฝืนๆ ออกอาการตกใจไม่น้อยที่ได้สบตากับม่ายสาวแล้วเธอมองเขาอย่างตัดพ้อ

“ไปเถอะ นายอยากทำอะไรก็ทำไป แต่หวังว่านายคงไม่หลงเสน่ห์แม่ม่ายจนลืมฉันก็แล้วกันนะเพื่อนรัก ส่วนเรื่องงานถึงฉันไม่ได้ร่วมลงทุนด้วยมันก็ไม่ได้มีปัญหากับธุรกิจของฉัน หากคุณเฉินคิดหันไปลงทุนกับคนอื่น”

จางเหวินเอ่ยคล้ายกล่าวเตือนสติเลขาคนสนิท เขาเชื่อมั่นว่าผู้ชายร้อยทั้งร้อยต่อให้เก่งกาจสักแค่ไหนก็ยังพ่ายแพ้ให้กับมารยาหญิงที่ก็มีให้เห็น แต่สำหรับเขาไม่มีวัน! หากแต่ทายาทตระกูลจางอาจไม่รู้ว่าพระเจ้าได้กำหนดให้เขาต้องยอมสยบกับหญิงสาวอีกคน

“ไม่มีวันครับ ผมรู้ใจตัวเองดี เธอเร่าร้อนดีเกินคาดก็เท่านั้น”  หยางหมิงตอบ พร้อมเผยยิ้มหลังจากเดินมาส่งเจ้านายถึงหน้าคฤหาสน์ ก่อน     โค้งรับคำสั่งให้สืบประวัติของสองลุงหลานอย่างละเอียดจากเจ้านายหนุ่ม หลังจากนั้นหยางหมิงก็เดินกลับไปหาม่ายสาวที่นั่งดื่มเครื่องดื่มราวกับมันคือน้ำเปล่า

“ดื่มมากขนาดนั้น เดี๋ยวก็เมากันพอดีครับ คุณวีวี่” หยางหมิงเอ่ยทักพร้อมกับโบกมือไล่ลูกน้องให้กลับไปพักผ่อน ทำให้ทั่วทั้งหาดเป็นของเขาและ   ม่ายสาว

“หยางหมิง ฉันนึกว่าคุณจะตามคุณริคกี้ไป จนไม่กลับมาหาฉัน” เหม่ยฟางตัดพ้อ พลางปรายตามองเลขาคนสำคัญของทายาทตระกูลจางด้วยสายตาหยาดเยิ้ม

“มองผมแบบนี้ ต้องการอะไรกันแน่” หยางหมิงเอื้อมมือไปรับเครื่องดื่มจากหญิงสาว ทว่าม่ายสาวกลับรั้งร่างใหญ่โตให้ล้มทับลงมา ทั้งสองเกลือกกลิ้งไปมาพื้นทรายนุ่มละเอียด ตาสองคู่ประสบสานกันนิ่ง

“ตรงนี้...หรือ” หยางหมิงเลิกคิ้วขึ้นสูง พลางไล้มือสัมผัสร่างสาวที่ร้อนแรงได้รวดเร็วดีเหลือเกิน เหม่ยฟางไม่ตอบแต่ใช้สองมือประคองหน้าคมเข้มของชายหนุ่มไว้ พร้อมกับแนบริมฝีปากคลุกเคล้ากับปากหนาหยัก ลิ้นเล็กสอดแทรกเข้าไปตวัดไล้ทันที เมื่ออุ้งปากร้อนๆ ของหยางหมิงเปิดรับ

สองร่างกอดรัดกลิ้งไปตามหาดทรายพร้อมกับเร่งปลดปราการชิ้นล่างอย่างรวดเร็ว ด้วยความใจร้อนของม่ายสาว ร่างงดงามจัดการพลิกตัวขึ้นทาบทับร่างแกร่งเสียเอง หลังจากเธอได้จัดการปลดเอาความร้อนของเขาให้ผงาดกล้าออกมาท้าทายสายตาเธอ

ม่ายสาวเลื่อนตัวลงแล้วใช้เรียวปากนุ่มนิ่มครอบครองตัวตนชายหนุ่ม เธออยากมอบความสุขล้ำให้แก่เขา เพื่อเธอจะได้สิ่งนั้นกลับคืนมาบ้าง            หยางหมิงส่งเสียงคำรามลั่น เขาพยุงตัวให้สูงจากหาดทราย แล้วเฝ้ามองม่ายสาวปรนเปรอความสุขให้แก่เขา ทว่าไม่นานหยางหมิงก็เป็นฝ่ายผลักร่างของม่ายสาวล้มลงไปแทนที่ พร้อมจัดการสวมอุปกรณ์แล้วมอบความยิ่งใหญ่ตอบแทนเธอท่ามกลางหาดทรายที่ร้อนระอุด้วยเพลิงสวาท คลื่นที่ซัดซาดเข้าหาฝั่งยังไม่ร้อนแรงเท่ากับคลื่นอารมณ์ของสองหนุ่มสาวที่ต่างก็แลกเปลี่ยนความเร่าร้อนกันและกัน จนพานพบความสุขทั้งสองฝ่าย พร้อมๆ กับเรื่องที่หยางหมิง คิดคาดเดาจนเขาต้องลงมือทำอะไรสักอย่าง

QQQQ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha