เพลิงรักพยัคฆ์ร้าย [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ตอนที่ 20 : ตอนที่ 12 ภาระหน้าที่ ที่ไม่อาจเลี่ยง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 12 ภาระหน้าที่ ที่ไม่อาจเลี่ยง

 

ประตูห้องนอนของน้ำฟ้าถูกเปิดออกด้วยกุญแจที่เจ้าของคฤหาสน์นำมาไขมันเข้าไป หลังจากต้องหงุดหงิดเพราะคนภายในห้องไม่สนใจคำสั่งของเขาที่เรียกให้เปิดประตู ร่างสูงใหญ่เดินอาดๆ เข้าไปยืนมองร่างบอบบางที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียงด้วยดวงตาวาวโรจน์ ถึงเธอจะนอนหลับสนิทแค่ไหน หากแต่เป็นคำสั่งของเขา ไม่ว่าเวลาไหนเธอก็ไม่มีสิทธิ์คัดค้านแม้แต่คำเดียว มือใหญ่จึงเอื้อมไปฉุดแขนเรียวเล็กให้ลุกขึ้น เพื่อเดินตามไปยังห้องนอนของเขา

“โอ๊ย!” น้ำฟ้าร้องอุทานด้วยความตกใจ เจ็บที่สะโพกเมื่อร่างเธอล้มหน้าคะมำลงไปที่พื้นข้างเตียงจากแรงกระชากของคนใจร้าย

“อย่าร้อง ไม่งั้นเธอได้เจ็บตัวมากกว่านี้แน่น้ำฟ้า เธอผิดที่ทำให้ฉันโกรธ” เสียงเข้มห้วนของจางเหวินถูกเปล่งออกมาด้วยใบหน้าเคียดขึง น้ำฟ้าเงยหน้าขึ้นมองคนใจคอโหดเหี้ยมอย่างตัดพ้อ น้ำตาคลอ หากแต่เธอจะทำเช่นไรถึงจะหนีออกไปจากที่นี่ได้ เมื่อพยายามหลายครั้งก็ไม่เป็นผลเสียที

“เธอมองหน้าฉันทำไม น้ำฟ้า!” ชายหนุ่มกระชากเสียงถามอย่างดุดัน เอื้อมมือไปฉุดร่างที่นั่งขดคู้อยู่บนพื้นให้ลุกขึ้น ความเจ็บแปลบที่สะโพกทำให้      น้ำฟ้าถึงกับแทบกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น เพื่อข่มความเจ็บที่ร่างกาย

“คะ...คุณ คุณจะทำอะไรฉัน จะพาฉันไปไหน” ร่างบางเอ่ยถามปากคอสั่นๆ หน้าตาเริ่มซีดเผือด เมื่อเขาก้มลงมาสบตากับเธอ ไม่เคยเลยสักครั้งที่เธอจะสู้เขาได้

“ฮึ! แล้ววันนี้เธอได้ทำหน้าที่ของเธอหรือยังล่ะ” จางเหวินย้อนถาม น้ำฟ้าสั่นหน้า พร้อมกับบิดข้อมือให้หลุดจากมือใหญ่ของเขา

“วะ...วันนี้ฟ้าเหนื่อย” ร่างบางเอ่ยอ้อนวอนเสียงสั่นเครือ

“อย่าคิดขัดใจฉัน น้ำฟ้า ตามฉันมาดีๆ ไม่งั้นคืนนี้เธอไม่ได้นอนแน่” เสียงทุ้มขู่ พร้อมใช้แรงที่มากกว่าฉุดแขนเรียวเล็กของน้ำฟ้าให้เดินตาม ขณะที่น้ำฟ้าพยายามยื้ออย่างสุดกำลัง ใช้มือทุบตีเขาไม่ยั้ง

“ปล่อยฟ้าเถอะ ฟ้าไม่ไป ฟ้าอยากกลับบ้าน คุณได้จากฟ้าไปมากพอแล้วนะคะ” เสียงหวานสั่นพร่ำร้องขอไปตลอดทางที่ถูกเขาลาก จนมาหยุดอยู่หน้าห้อง จางเหวินตวัดสายตามองอย่างไม่พอใจกับคำอ้อนวอนที่ได้ยิน พลางบีบต้นแขนเรียวจนแทบจะหักเสียให้ได้ เมื่อหญิงสาวยังดิ้นรนขัดขืน

“ฉันบอกแล้วใช่ไหมน้ำฟ้า ว่าอย่าขัดใจฉัน แล้วรู้เอาไว้ซะว่าฉันยังไม่พอ!” จางเหวินหันมาตะคอกใส่ร่างบาง พร้อมกับเปิดประตูแล้วผลักร่างของน้ำฟ้าเข้าไปด้านในพร้อมกดล็อกประตูอย่างแน่นหนา ร่างเล็กถลาล้มลงไปพร้อมกับรอยช้ำบนสะโพกก็ยิ่งระบมมากกว่าเดิม

น้ำฟ้าถอยร่นอย่างหวาดกลัว เมื่อเขาก้าวย่างเข้ามาใกล้เธอ ระหว่างนั้นมือใหญ่ก็จัดการปลดเสื้อผ้าบนกาย เหวี่ยงทิ้งอย่างไม่ใส่ใจ สองมือเล็กยกขึ้นพนมไหว้ขอร้องอย่างทนไม่ไหว เพราะนับตั้งแต่เข้ามาอยู่ที่นี่ เขาก็เรียกร้องหาความสุขจากร่างกายเธอแทบไม่ได้พัก หยาดน้ำตารินไหลลงสู่พวงแก้มทั้งสอง จางเหวินขยับมุมปากยิ้มเพียงเล็กน้อย ก่อนผ่อนลมหายใจออกมาอย่างสุดแรง

“หยุดร้องห่มร้องไห้ได้แล้ว น้ำฟ้า! รู้บ้างไหมว่าเธอทำตัวน่าเบื่อขึ้นทุกวัน มันจะอะไรนักหนา เธอก็เคยมีอะไรกับฉันอยู่ทุกวัน ยังจะมาทำเหมือนไม่เคยไปได้” คนใจร้ายส่งเสียงต่อว่าอย่างรำคาญใจ ตาคมดุหรี่มองร่างเล็กที่สั่นเทาไปทั้งตัว

“ฟะ...ฟ้ากลัว  ฟ้าเหนื่อย คะ...คุณได้จากฟ้าไปมากพอแล้วนะคะ” เสียงสั่นปนสะอื้นร้องขอด้วยดวงตาพร่ามัวเพราะหยาดน้ำตา น้ำฟ้าลนลานคลานหนีเมื่อเขาลงมือถอดกางเกงที่สวมอยู่ออก ก่อนจะหมดทางหนีเมื่อแผ่นหลังบางปะทะกับผนังกว้างเย็นเฉียบ พร้อมทั้งยกมือขึ้นปิดหน้าปิดตา ทั้งเขินอายและหวาดกลัวกับร่างสูงใหญ่ที่เปล่าเปลือยอยู่ตรงหน้า ขณะที่จางเหวินส่งเสียงหัวเราะกับท่าทีของหญิงสาว ทั้งที่ครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรกสักนิด

“แต่ฉันยังไม่พอ และเธอก็ต้องอยู่ที่นี่จนกว่าฉันจะพอใจ เข้าใจมั้ยน้ำฟ้า” ร่างสูงใหญ่ย่อตัวลงเอื้อมมือไปจับมือเล็กๆ ออกจากใบหน้า

น้ำฟ้าพยายามขืนไว้แต่สู้แรงเขาไม่ได้ จำต้องเอามือออกตามที่เขาต้องการ ชายหนุ่มยื่นนิ้วเรียวยาวเชยคางมนบังคับให้สบตากับเขา แล้วทาบปากร้อนลงบนเรียวปากสั่นระริก ก่อนไล้เลาะทั่วกลีบปากอย่างนุ่มนวลทั้งที่ใจจริงกระหายใคร่อยากเข้าไปอยู่ในร่างกายเธอแทบแย่ ผิวเนื้อเนียนละเอียดของเธอกระตุ้นความต้องการของเขาได้มากมายขนาดนี้ แล้วจะให้เขาปล่อยเธอไปได้ยังไง ในเมื่อเขายังไม่พอ!

“ตะ...แต่ว่า” น้ำฟ้าครางท้วงเสียงสั่นเครือ เมื่อเขาถอนจุมพิตออก แต่ยังคงใช้ปลายลิ้นไล้เล็มทั่วแก้มเนียนนุ่มของเธอ มือเล็กยกขึ้นดันใบหน้าคมไว้แล้วก้มหน้ามองพื้นนิ่งด้วยใจสั่นระรัว จางเหวินข่มความไม่พอใจเอาไว้ด้วยใบหน้าเรียบเฉย

“ไม่เอาน่าน้ำฟ้า เธออย่าขัดใจฉันเลย ฉันสัญญาต่อไปฉันจะถนอมเธอ จะนุ่มนวลกับเธอ แล้วรอให้เธอเป็นฝ่ายยินยอมเอง ดีไหม”

ขาดคำก็แตะปลายนิ้วลงบนกลีบปากนุ่มเพื่อห้ามปรามสิ่งที่หญิงสาวจะเอื้อนเอ่ย น้ำฟ้าจำต้องเงยหน้ามองเขาด้วยความสงสัย

“สงสัยอะไรอีกล่ะ” จางเหวินจ้องลึกเข้าไปยังนัยน์ตาเป็นประกาย เพราะความไม่เข้าใจของหญิงสาว ทาบริมฝีปากร้อนๆ บดคลึงกลีบปากหวานแผ่วเบาแล้วผละห่าง “ไม่เจ็บแล้วใช่ไหม” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้น

“ก็...มะ...ไม่...ไม่เข้าใจที่คุณพูดค่ะ” เธอเอ่ยถามเสียงกระท่อนกระท่อน สองแก้มนุ่มแดงซ่านอย่างเขินอายกับท่าทางอ่อนโยนที่ได้รับ เธอชอบที่เขายิ้มให้และทุกครั้งหัวใจของดวงน้อยๆ ของเธอก็หวามไหวและอบอุ่น

“ก็หมายถึงว่าฉันกับเธอ เราต้องมีอะไรกันเรื่อยๆ แต่ฉันจะให้เธอเป็นฝ่ายเริ่มก่อน และถ้าเธอทำให้ฉันมีความสุข ฉันก็จะไม่ยัดเยียดสิ่งที่เธอกลัวเข้าไปอยู่ในตัวเธอ” เสียงทุ้มแจงความนัยให้ร่างบางได้ฟังด้วยความเจ้าเล่ห์ พร้อมขยับมุมปากยิ้มละมุน ที่น้ำฟ้าได้แต่มองนิ่ง หัวใจดวงน้อยเต้นรัวแรงจนนับจังหวะแทบไม่ทัน

“เข้าใจแล้วค่ะ คุณจะไม่ทำอะไรฟ้าจริงๆ ใช่ไหมคะ ถ้าฟ้าไม่ยอม” สาวร่างบางผู้ใสซื่อเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม รู้สึกหัวใจอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก ท่วงท่าที่อ่อนโยนและรอยยิ้มของเขาทำให้น้ำฟ้าดีใจอย่างเหลือล้น จนมือเล็กเอื้อมไปกุมมือใหญ่เอาไว้

“คุณจะไม่ทำแบบนั้นกับฟ้า จริงๆ นะคะ” น้ำฟ้าเอ่ยย้ำด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นระคนดีใจ

“ก็ใช่ แต่เธอต้องทำให้ฉันมีความสุข โดยใช้ร่างกายเธอมอบความสุขให้ฉัน แล้วฉันจะไม่ทำอะไรเธอ แต่จำเอาไว้นะน้ำฟ้า เธอต้องทำให้ฉันมีความสุขเท่านั้น แล้วเมื่อนั้นฉันจะไม่ยัดเยียดสิ่งที่เธอกลัวให้”

พร้อมรอยยิ้มเอาใจแม่สาวใสซื่อ นิ้วเรียวยาวแตะแผ่วเบาบนเรียวปากอิ่มพลางจ้องสบตากับนัยน์หวาน

“คุณยิ้มให้ฟ้าหรือคะ” น้ำฟ้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ตาหวานซื่อจับจ้องที่มุมปากของเขาจนเผลอยิ้มด้วยความดีใจ

“อืม...ทำไมล่ะ ไม่ชอบให้ยิ้มให้หรือไง” เขาถามกลับด้วยหน้าเรียบนิ่ง มองมือใหญ่ที่ถูกมือเล็กกอบกุมไว้ราวกับกลัวว่าเขาจะหนีหายไปไหน เขายอมรับเลยว่าตอนนี้หัวใจเต้นกระตุกจนผิดจังหวะ

“ฟ้า...ฟ้าชอบค่ะ ฟ้าไม่อยากให้คุณทำหน้าตาดุๆ ใส่ แล้ว...คุณจะให้ฟ้ากลับบ้านได้เมื่อไหร่คะ” สิ้นคำถามจากร่างเล็ก เจ้าของร่างสูงใหญ่เป่าปากเบาๆ แววตาคู่คมเสมองไปเรื่อยเปื่อย แล้วหันกลับมาสบตากับนัยน์ตาหวานซื่ออีกครั้ง หลังข่มความรู้สึกได้ในระดับหนึ่ง ทั้งต้องการและหงุดหงิดใจไม่น้อย นิ้วเรียวยาวยกขึ้นไล้วนบนผิวแก้มเนียนนุ่ม

“ได้กลับแน่ แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้ เอาล่ะเราเลิกพูดเรื่องไร้สาระกันดีกว่า วันนี้เธอต้องทำให้ฉันมีความสุข แล้วฉันสัญญาว่าจะพาเธอกลับบ้าน โอเคมั้ย”

พูดจบชายหนุ่มก็เดินไปล้มตัวนอนบนเตียงกว้าง หยิบหมอนใบใหญ่ตั้งขึ้นกับหัวเตียงแล้ววางศีรษะลงไปในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอน ทั้งที่ใจนั่นเดือดดาลปนร้อนรุ่มเต็มทนกับความซื่อและเชื่องช้าของหญิงสาว พร้อมกับตวัดผ้าห่มมาคลุมกายท่อนล่างไว้

ทว่าจางเหวินก็บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าเหตุใด ทำไมถึงได้รู้สึกตื่นเต้นกว่าทุกครั้ง กับการให้เธอเป็นคนเริ่มก่อน แววตาคมจับจ้องที่วงหน้าสวยหวานและแดงระเรื่อราวกับต้องมนตร์ ไม่อยากยอมรับเลยว่าเขากำลังหลงใหลแม่สินค้าคนนี้เข้าจริงๆ แล้วถ้าเขาส่งเธอกลับเมืองไทยจริงๆ ชีวิตของหญิงสาวใสซื่ออย่างเธอจะเป็นเช่นไหร่ จะหาทางเอาตัวรอดได้ไหม หรือไม่หากเขาได้ทายาทตามที่ต้องการคงต้องมอบเงินก้อนโตให้เธอเอาไปใช้ชีวิตที่ไหนสักแห่งในบ้านเกิดเมืองนอนของเธอ

ทว่าอีกใจของชายหนุ่มกับคิดคัดค้านขึ้นมาทันทีทันใด ศีรษะได้รูปจึงรีบสลัดความคิดที่สับสับออกไปอย่างรวดเร็ว แล้วกลับมาให้ความสนใจกับหญิงสาวตรงหน้า รอคอยว่าเธอจะมีวิธีทำให้เขามีความสุขได้อย่างไร

“ว่าไงล่ะ น้ำฟ้า พร้อมจะทำให้ฉันมีความสุขหรือยัง ไม่อยากกลับบ้านหรือไง” ถามเสียงแหบพร่า หลังจากที่หญิงสาวเอาแต่ก้มหน้าสลับกับเงยหน้าขึ้นมามองเขาเป็นพักๆ เหมือนกำลังตัดสินใจอะไรบางอย่าง และแน่นอนว่าเธอคงเขินอายที่ต้องเป็นฝ่ายแสดงบทรักก่อน โดยที่เขาไม่ได้บังคับขู่เข็ญเหมือนเช่นที่ผ่านมา ไม่นานผ้าที่คลุมอยู่บนเรือนกายเปล่าเปลือยก็ถูกเหวี่ยงทิ้งด้วยมือเจ้าของ

“แล้วคุณจะให้ฟ้าทำอะไรให้ล่ะคะ” น้ำฟ้าเอ่ยอย่างกระตือรือร้น แล้วต้องรีบก้มหน้าต่ำจนคางแทบเกยอยู่บนเนินอก เพราะเขินอายกับสภาพของชายหนุ่มที่นอนเปลือยอยู่บนเตียงกว้าง

ชายหนุ่มเผยยิ้มมุมปาก พร้อมกันนั้นก็พยายามข่มเปลวไฟแห่งความกระหายใคร่ที่อยากเสพรักกับหญิงสาวที่กำลังแล่นพล่านไปทั่วร่างของเขาไปด้วย

“ทำเหมือนที่เคยทำ น้ำฟ้าลุกขึ้นมาได้แล้ว แล้วถอดเสื้อผ้าออกซะ อย่าช้าเด็ดขาด เพราะมันอาจทำให้เธอไม่ได้กลับบ้าน” ออกคำสั่งเสียงเข้มพร่า ตาคมกริบมองนิ่งที่ร่างกลมกลึงที่กำลังลุกขึ้นยืนตามคำสั่ง แม้ไม่อยากทำตาม แต่เพราะอยากกลับบ้านทำให้น้ำฟ้ายอมทำทุกอย่างตามคำสั่งของเขาอย่างไม่มีข้อแม้ และยังยึดมั่นในคำสัญญาว่าถ้าเธอไม่ยินยอมเขาจะไม่ทำอะไรเธอ

“ค่ะ ฟ้าจะทำให้คุณ” น้ำฟ้าตอบรับอ้อมแอ้ม พวงแก้มทั้งสองเห่อแดงไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง

“ดี งั้นก็ถอดเสื้อผ้าออก” เสียงทุ้มครางรับคำยินยอมจากร่างสาว พร้อมเผยรอยยิ้มละมุนที่เขารู้ว่าเธอชื่นชอบเพียงใด

มือเล็กค่อยๆ ปลดเสื้อคลุมและชุดนอนบางเบาออก แล้วยืนใช้สองมือปิดบังร่างกายเอาไว้ หลังจากอาภรณ์ทุกชิ้นได้หลุดหายไปจากร่าง หน้านวล     แดงก่ำอย่างอับอาย ทว่าคนออกคำสั่งกลับพึงพอใจ และยังรู้สึกหวงร่างกายของเธอขึ้นมา เมื่อคิดว่าหากร่างยั่วยวนหอมกรุ่นนี้ตกไปเป็นของใคร ซึ่งเขาไม่วันยอมแน่ ในเมื่อทั้งร่างกายของเธอเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว

บ้าเอ๊ย! นี่มันอะไรกัน จางเหวินมีอาการตกใจไม่น้อยกับความรู้สึกที่เกิดขึ้นในใจ ใบหน้าคมเข้มขึ้นอย่างขัดใจกับความรู้สึกหวงแหนที่ก่อเกิด ชีวิตของเขาไม่มีวันจะไปยึดติดกับผู้หญิงคนไหน ไม่มีวัน! ตอนนี้สิ่งที่เขาต้องการคือทายาท!

“เดินเข้ามาหาฉันสิ ไปยืนอยู่นั่นแล้วจะทำให้ฉันมีความสุขได้ยังไง” เขาเอ่ยปากบอกเสียงเอื่อยๆ แต่ร่างกายนั่นร้อนรนแทบบ้า อยากเข้าไปกระชากเธอแล้วบดคลึงความร้อนเข้าหาเธอแบบไม่ต้องเสียเวลารอเหมือนเช่นตอนนี้

น้ำฟ้าก้าวขาสั่นๆ ตรงไปยังเตียงกว้าง แล้วยืนนิ่งใบหน้างามออกสีแดงระเรื่อมากขึ้น พยายามผินมองผนังห้อง แล้วค่อยๆ ก้าวขาขึ้นไปนั่งคุกเข่าอยู่ข้างร่างแข็งแกร่งที่แน่นเกร็งไปทั้งร่าง ยิ่งเรือนร่างน่าสัมผัสอยู่แค่เอื้อมมือ ความอดทนของจางเหวินก็ใกล้จะสิ้นสุดลงทุกที มือใหญ่ร้อนระอุไม่ต่างจากความกำยำกลางร่างที่พร้อมพรักเต็มที่ เอื้อมไปลูบไล้ผิวเนื้อนวลเนียนจากท่อนแขนเรียว เนินไหล่ ซอกคอ ระเรื่อยไปยังเนินอกอวบอิ่มเกินตัวของหญิงสาว เขากดฝ่ามือคลึงเคล้าเรียกความวาบหวามให้พลุ่งพล่านแก่น้ำฟ้ายิ่งนัก สาวใสซื่อเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาหวาดหวั่น ตัวสั่นระริก

“กลัวหรือไง” จางเหวินเอ่ยถามเสียงทุ้มห้าว สายตาคมกริบปราดมองร่างงามเปล่าเปลือย แล้วเคลื่อนปลายนิ้วคลึงเบาๆ บนกลีบปากสีแดงช้ำ ริมฝีปากได้รูปคลี่ยิ้มเล็กน้อย แล้วทาบทับลงเรียวปากอิ่มพร้อมบดขยี้ให้ร้อนเร่า กลีบปากบางที่เจ้าตัวพยายามเม้มแต่สุดท้ายก็ฝืนไม่ไหว จนส่งเสียงครางหวิวออกมา ปลายลิ้นอุ่นจึงได้โอกาสสอดแทรกตวัดไล้หาความหวานในช่องปากนุ่มได้สมใจ มือใหญ่เลื่อนรั้งร่างเปลือยของน้ำฟ้าขึ้นมาทาบทับบนกายแกร่ง เลื่อนมือมาแยกเรียวขาสวยให้คร่อมร่างเขาไว้ พร้อมกับบดจุมพิตเร่าร้อนให้หนักหน่วงด้วยอารมณ์ความต้องการที่พุ่งทะยาน

ฝ่ามือใหญ่ลูบโลมทั่วแผ่นหลังบาง กระซิบเตือนหญิงสาวเสียงกระเส่าเมื่อน้ำฟ้าพยายามดิ้นรน พร้อมขยับตัวหวังลงจากท่าก่ายเกยบนร่างของเขา เมื่อหญิงสาวดิ้นหนักขึ้น ฝ่ามือร้อนจึงลงโทษสะโพกงามงอนด้วยการฟาดแรงๆ พร้อมกับเสียงครางท้วงจากริมฝีปากบาง

“อื้อ!” น้ำฟ้าดิ้นรนขัดขืนกับสิ่งที่เขาทำ มือเล็กไล่ปัดฝ่ามือเขาออกจากสะโพกของตน

“อยากให้ฉันเข้าไปอยู่ในตัวเธอหรือไง น้ำฟ้า” เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างซอกหูเล็ก ลิ้นอุ่นๆตวัดไล้ชิมความหอมกรุ่นพร้อมฝากฝังเป็นรอยรักเพื่อแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ น้ำฟ้าจำใจอยู่นิ่งเมื่อสำนึกได้ว่าเธอได้ตกปากรับคำเขาไปแล้วจึงยอมให้เขาสำรวจร่างกายตามอำเภอใจ จางเหวินรั้งตัวน้ำฟ้าขึ้นมาให้อกอวบอิ่มอยู่เสมอกับริมฝีปากร้อนผ่าวของตน

“ยะ...อย่าค่ะ” เสียงหวานท้วงด้วยน้ำเสียงขาดห้วง พร้อมฝืนร่างไว้

“อย่าขัดใจฉัน ไม่งั้นเธอเจ็บตัวแน่น้ำฟ้า” จางเหวินเอ่ยข่มขู่ร่างเล็กด้วยน้ำเสียงห้วนจัดปนหงุดหงิด

ลมหายใจอุ่นเป่ารดระต่ำลงเรื่อยๆ หัวใจของน้ำฟ้าก็เต้นรัวเร็ว อยากทักท้วงในคำสัญญา ทว่าเสียงกลับถูกกลืนหายไปเมื่อริมฝีปากของเขาฉกวูบมาปิดกั้นไว้ทุกครั้ง มือไม้ของสาวใสซื่อเริ่มวางสะเปะสะปะ แต่กลับยิ่งกระตุ้นความต้องการของชายหนุ่มให้พลุ่งพล่าน หลังจากพยายามทั้งเก็บทั้งกดข่มเจ้าอาวุธร้อนแรงไม่ให้ทำร้ายเธอในตอนนี้ แต่อีกไม่นานเขาจะไม่ทนเจ็บปวดอีกต่อไปเพราะแน่ใจเหลือเกินว่าหญิงสาวไม่มีวันทำให้เขามีความสุข นอกเสียจากเขาจะลงมือทำด้วยตนเอง

“คุณริคกี้ อย่าค่ะ ฟะ...ฟ้า” น้ำฟ้าพยายามท้วง หลังจากกลีบปากได้รับอิสระ

“อย่าเพิ่งพูด”

เขาปรามเสียงดุๆ น้ำฟ้าจึงต้องเงียบเสียงลง ขาดคำร่างสูงใหญ่ที่แข็งแกร่งก็พลิกตัวมาเป็นฝ่ายคร่อมเรือนร่างสาวพร้อมกับกดร่างให้สนิทชิด ปากร้อนลากไล้จูบไซ้อย่างเอาแต่ใจ ทั้งที่ต้องการเพียงแค่ปลุกเร้าและหยอกเย้าหญิงสาวให้เธอเลิกอาย แล้วเป็นฝ่ายจัดการเขาก่อน ทว่าในตอนนี้ร่างกายเขาปวดร้าวเหลือเกิน มือใหญ่ลากผ่านผิวเนื้อข้างลำตัวลงต่ำ พร้อมกับแยกเรียวขาสวยออกห่าง แล้วแทรกร่างเข้าไปตรงช่องว่าง ก่อนผละลุกขึ้นนั่ง พร้อมกับใบหน้าคมที่แดงก่ำเพราะความความต้องการ จับจ้องไปยังกลางร่างสาว

“น้ำฟ้า” จางเหวินขานครางเรียกชื่อคนใต้ร่างเสียงพร่า ขณะที่น้ำฟ้าทำได้เพียงนอนนิ่งหลับตาพริ้ม มือเล็กของเธอถูกมือใหญ่รวบกุม แล้วบังคับให้ลูบไล้ที่ร่างกายของเขา ดวงตาหวานซื่อเปิดกว้างอย่างตกใจ เมื่อได้สัมผัสกับบางสิ่งที่เธอเคยได้จับต้องมันมาแล้ว แต่ยังคงขยาดและหวาดกลัวความยิ่งใหญ่ของมันไม่น้อย ร่างเล็กถอยร่นอย่างหวาดหวั่น ไม่กล้าแม้แต่จะก้มมองมือของตนที่ถูกเขายึดไว้และบังคับให้กอบกุม

“คะ...คุณคะ” น้ำฟ้าขานเรียกเสียงขาดหาย เงยหน้าขึ้นเพื่อสบตากับดวงตาคมกริบที่เปล่งประกายไปด้วยไฟแห่งความเสน่หา มันแทบแผดเผาร่างเธอให้มอดไหม้เสียเดี๋ยวนี้

“ฉันบอกแล้วไง ว่าเธอต้องใช้ร่างกายของเธอ ทำให้ฉันมีความสุข”

หนุ่มกระหายรักกระซิบด้วยเสียงสั่นกระเส่า ทาบริมฝีปากร้อนลงบนกลีบปากบาง แล้วคลุกเคล้าร้อนแรงพร้อมกับปลายนิ้วเรียวยาวซุกไซ้หาดอกไม้งามของหญิงสาว แล้วเริ่มรุกรานสร้างความทรมานให้กับน้ำฟ้า ร่างเล็กผวาเฮือกดวงตาเบิกกว้าง เมื่อมีบางสิ่งล่วงล้ำเข้ามาในร่างกาย ไม่นานร่างเธอก็ดิ้นพล่านราวถูกน้ำร้อนจัดราดรดบนผิวกาย นาทีถัดมาก็หวีดร้อง เมื่อมองเห็นภาพดวงดาวอยู่เต็มหน้า จางเหวินเลื่อนตัวลงพร้อมกับทาบปากร้อนเข้าหาดอกไม้นั้น

“มะ...ไม่...”

หญิงสาวตัวอ่อนระทวยครางห้ามเสียงพลิ้วแผ่ว ขาเรียวสวยขยับเบียดชิด ทว่ากลับถูกมือใหญ่กดรั้งให้แยกห่าง แล้วดื่มด่ำกับกลางร่างสาวจนพอใจ ไม่นานจางเหวินก็เป็นฝ่ายนอนราบกับพื้นนุ่มของเตียงกว้าง แล้วรั้งร่างบางให้ลุกขึ้น น้ำฟ้าตัวโอนเอนเพราะยังมึนงงกับรสสวาทที่เขาปรนเปรอให้ เธอไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดแต่กลับทำให้เธอรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก มันร้อนเร่าไปทั่วร่าง ปนความทรมานและวาบหวิว ดวงตาหวานฉ่ำเงยหน้าขึ้นสบตากับเจ้าของเรือนร่างแข็งแกร่ง พร้อมกับเสียงครางอืออากับสายตาคู่คมที่จับจ้อง

“ใช้ร่างกายของเธอ ทำให้ฉันมีความสุข แล้วฉันจะไม่ทำอะไรเธอ น้ำฟ้า” เสียงทุ้มต่ำบอก พลางจับจ้องที่เนินอกอวบอิ่ม น้ำฟ้ายังคงไม่เข้าใจ ก่อนถูกมือใหญ่รั้งที่เอวคอดแล้วดึงตัวเธอให้ขึ้นมาเสมอกับริมฝีปากร้อน ไม่นานดอกบัวคู่งามที่ล่อตาล่อใจก็หายเข้าสู้อุ้งปากร้อนระอุ ขาเรียวสวยที่ขดคู้อยู่บนอกกว้างก็ถูกชายหนุ่มจับแยกห่าง แล้วคร่อมร่างเขาไว้

“เลื่อนตัวลงไปน้ำฟ้า ทำเหมือนวันนั้น” หนุ่มกระหายรักสั่งเสียงพร่า พึงพอใจไม่น้อยกับความหวานล้ำจากดอกบัวคู่แฝดที่ได้ลิ้มลอง แต่เขาต้องการมากกว่านั้น

“คือ...ฟ้า...มะ...ไม่...” เสียงหวานสั่นอึกอัก ไม่อยากทำในสิ่งที่เขาต้องการ

คนตัวโตเงยหน้ามองดุ ทำให้น้ำฟ้าต้องก้มหน้างุด ยอมเคลื่อนตัวลงอย่างเชื่องช้า สิ่งที่ไม่อยากทำมากที่สุด หญิงสาวก็ถูกเขาบังคับย้ำด้วยน้ำเสียงดุดัน ลิ้นอ่อนนุ่มจึงตวัดไล้ความแข็งแกร่งอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ขยับลิ้นนุ่มลามเลียไปตามแต่ที่เธอพอจะทำได้ พร้อมกับเสียงครางลึกของชายหนุ่มผู้กระหายใคร่รักและปรารถนาจะครอบครองเรือนร่างสาว มือใหญ่ลูบไล้เส้นผมสลวยนุ่มมือของหญิงสาว กดแนบพร้อมควบคุมจังหวะและสอนสั่งร่างบางไปในตัว จางเหวินคำรามลึกราวเสียงสัตว์ป่าที่ปวดร้าวจากการถูกทำร้าย กดศีรษะสวยของหญิงสาวในจังหวะกระชั้นชิด แล้วดึงรั้งใบหน้าหวานออกอย่างรวดเร็ว จางเหวินประกบจูบดูดดื่มกับริมฝีปากบางนุ่มนวลและร้อนเร่า รุนแรงในวินาทีถัดมา ขบกัดดูดเม้มกลีบปากหวานบนล่างอย่างกระหาย อุ้งมือใหญ่สอดรวบบดคลึงดอกบัวคู่งามที่สะท้านไหว

“คะ...คุณริคกี้คะ” น้ำฟ้าครวญด้วยใจสั่นหวิว มือเล็กเลื่อนจับมือใหญ่เอาไว้ทว่ากลับไม่ปัดออก

“เธอทำให้ฉันไม่มีความสุขเลยสักนิด น้ำฟ้า” เสียงห้าวต่ำเปรยเบาๆ ชิดปากบวมเจ่อของหญิงสาว เขาขยับเรือนกายแนบชิดกับร่างสาว น้ำฟ้าส่ายหน้าปฏิเสธสิ่งรุกรานขาเรียวสวย

ชายหนุ่มสอดมือกดรั้งท้ายทอยก่อนประกบปากจุมพิตเรียวปากหวาน แทรกลิ้นอุ่นซุกไซ้เร่าร้อนเร้าอารมณ์สาวให้คล้อยตาม จนเมื่อสองมือของเธอโอบรอบลำคอหนาและจูบตอบด้วยความไม่ประสา หนุ่มร้อนรักจึงเบียดร่างเติมเต็มกับเรือนกายสาว ความตึงแน่นทำให้เขาต้องแหงนหน้าผ่อนลมหายใจดังยาวที่หอบกระเส่า ทั้งรวดร้าวทั้งต้องการแต่ต้องสกัดกั้น ปากร้อนก็ระดมโลมไล้ทั่วผิวเนียนเรียบ ไม่นานเพลิงสวาทที่ร้อนระอุก็โหมกระหน่ำพร้อมเสียงครางหวิวของคนใต้ร่าง

“น้ำฟ้าลืมตามองฉันสิ ดูว่าฉันมีความสุขมากแค่ไหนตอนอยู่บนตัวเธอแบบนี้”

จางเหวินกระซิบเสียงพร่าสลับคำรามกระเส่า พร้อมเคลื่อนไหวร่างกายอย่างร้อนแรง จวบจนได้พานพบความสุขที่เขาต้องการ ขณะที่น้ำฟ้าได้แต่มองเขาตาปรือระทวยอยู่ใต้ร่างด้วยร่างกายสะท้านไหว ราวกับอยู่บนเรือที่กำลังโดยพายุโหมเข้าใส่ และกว่าพายุรักของเขาจะสงบลงได้เธอก็ระทดระทวยปวดร้าวทั่วร่าง เจ้าของเรือนการแข็งแกร่งชื้นเหงื่อพลิกกายลงกดจูบหนักหน่วงบนหน้าผากมน แววตาคมที่เต็มไปด้วยความหลงใหลเฝ้าจับจ้องไปยังร่างบอบบาง ก่อนที่น้ำฟ้าจะพลิกตัวหันหลังหนี

“อย่าร้องไห้ให้ฉันเห็นน้ำฟ้า ฉันไม่ชอบ” เขาปรามเสียงเข้มดุ เมื่อได้ยินเสียงสะอื้นเบาๆ มือใหญ่เอื้อมมาพลิกร่างบางที่นอนหันหลังให้หันกลับมา คางมนถูกช้อนขึ้นด้วยปลายนิ้วเรียวยาว พร้อมคำสบถของเขา ไม่นานปากร้อนรุ่มก็ทาบทับลงมาพร้อมกับบทรักร้อนเร่าที่น้ำฟ้าไม่มีสิทธิ์ต้านทานได้ก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง ในเมื่อเขายังไม่พอ!

“ลุกขึ้นใส่เสื้อผ้า แล้วออกไปจากห้องนี่ซะน้ำฟ้า ฉันต้องการพักผ่อน แล้วคืนพรุ่งนี้ก็มาหาฉันที่ห้องเหมือนเดิม อย่าให้ต้องไปตามอีก”

หลังผ่านบทรักมายาวนาน เสียงห้าวห้วนก็ดังขึ้นพร้อมกับคนออกคำสั่งเดินตัวเปล่าเข้าห้องน้ำไป น้ำฟ้าค่อยๆ พยุงร่างลุกขึ้นพร้อมหยาดน้ำตา เธอรู้ว่าเขาไม่ต้องการได้ยินเสียงมัน จึงได้แต่สะอื้นไห้เบาๆ ร่างกายก็ร้าวระบม แต่จำต้องฝืนทนสวมเสื้อผ้าด้วยมือสั่นเทา พาร่างบอบช้ำกลับไปยังห้องส่วนตัวของเธอ โดยมีสายตาคู่หนึ่งเฝ้ามอง ทั้งสงสารและเวทนาแต่กลับช่วยอะไรไม่ได้ และเจ้าของสายตาคู่นั้นก็ปวดร้าวไม่น้อย เมื่อต้องมาพบเห็นสภาพของหญิงสาวจนแทบจะชินตา

  • QQQQ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha