เพลิงสวาทเจ้ามาเฟีย 'มารินรุ่นพ่อ-แม่'

โดย: วรดร/กัญนิชา



ตอนที่ 21 : บทที่21.เปิดใจ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“ฟ้าไปรู้อะไร? จากใครมาลูก แน่ใจได้ยังไงว่ามันเป็นความจริง” ความร้อนในร่างกายดูเหมือนมันจะพลุ่งพล่านมากกว่าเดิม เมื่อสายตาของบุตรสาวดูเหมือนจะมีความผิดหวังเจือปนอยู่

                “ฟ้า...ฟ้าเองก็ไม่อยากเชื่อค่ะ แต่เรื่องมันมีมูลความจริงอย่างมาก...จนฟ้าต้องกลับมาถามกับคุณพ่ออยู่นี่ไงคะ”

                “เรื่องนานมากแล้วใช่ไหมลูก...” เสียงละเมอของท่านประพจน์เอ่ยถาม เมื่อท่านนึกถึงเรื่องในอดีต ดูท่านซึมเซาลงไปทันตาเห็น

                “ค่ะ...เรื่องของผู้หญิงคนหนึ่งก่อนที่คุณพ่อจะได้แต่งงานกับคุณแม่ จริงหรือไม่คะ” ดวงตากลมโตจ้องใบหน้าคนเป็นพ่อเขม็งถึงจะรับรู้ความจริงแต่เธอก็อยากให้เป็นเรื่องเข้าใจผิด เมื่อพ่อผู้แสนดีนับตั้งแต่จำความได้ จึงไม่อยากให้อะไรหรือสิ่งใดทำให้ภาพเหล่านั้นลบเลือนไปจากความทรงจำ

                “พ่อ...พ่อ...พ่อขอโทษ พ่อขอโทษที่ทำให้ฟ้าผิดหวัง ครั้งหนึ่งในช่วงสมัยวัยหนุ่ม พ่อเคยทำพลาดไปจริงๆ แต่พ่อไม่ได้ตั้งใจให้เธอตาย พ่อผิดมากเลยใช่ไหมฟ้า พ่อทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งผิดหวัง จนเธอปลิดชีวิตตัวเองสังเวยความโง่เขลา พ่อทำให้คนๆ หนึ่งเสียใจจนตาย พ่อๆ...” เสียงโศกสลดเมื่อท่านเปิดใจบอกความลับที่ปิดบังเอาไว้ ท่านไม่คิดว่าอารมณ์ชั่ววูบพลั้งเผลอมีความสัมพันธ์ฉันหนุ่มสาวที่รักสนุก จะทำให้ตัวเองมีปมอดีตที่น่าละอายมันติดค้างอยู่ในใจเพราะไม่สามารถแก้ไขสิ่งผิดพลาดอันนั้นได้

                “คุณพ่อ!” ถึงเธอจะฟังเรื่องทั้งหมดมาจากชายชราคนนั้น เธอก็ภาวนาในใจมาตลอดว่าให้มันเกิดจากความเข้าใจผิด ขอให้พ่อของเธอพ้นมลทินเมื่อมันเป็นสิ่งเลวร้ายจนเธอไม่อยากเชื่อว่าพ่อผู้ประเสริฐจะกลายเป็นชายโฉดชั่วเช่นนั้น วิคเตอร์เสเพลและเธอเกลียดผู้ชายอย่างนั้นมาตลอด แต่เธอก็ไม่เคยเห็นเขาพลาดทำผู้หญิงดีๆ เสียคน ทุกคนที่เข้ามาในชีวิตเขา ส่วนมากมาด้วยความเต็มใจ ไม่มีใครลุกขึ้นมาเรียกร้องความรับผิดชอบจากเขาซักคน ทุกคนจากไปด้วยดีพร้อมกับของสมนาคุณจนล้นเหลือ ผิดกับท่านประพจน์บิดาบังเกิดเกล้า เธอเห็นท่านเป็นคนดีไม่เคยวอกแวกกับสิ่งเย้ายวน ทำงานอุทิศตัวเองรับใช้ประชาชน ทำหน้าที่ได้อย่างดียิ่งจนเธอไม่คิดว่าท่านจะมีสิ่งดำมืดซ่อนอยู่เบื้องหลัง ทุกคนสามารถพลั้งพลาดได้เสมอหากตั้งตนอยู่ในความประมาท เพราะฉะนั้นหากจะทำสิ่งใดลงไปต้องคิดให้ถี่ถ้วนถึงผลได้ผลเสียที่จะตามมา เธอซึมลงไปทันตา ผิดหวัง! ใช่...แต่พ่อก็คือพ่อ ท่านคือประทีปนำทางให้เธอมาตั้งแต่เด็ก เป็นแบบอย่างของคนดีและจริงจังกับการทำงาน

                “ฟ้า...โกรธพ่อไหมลูก? พ่อทำชั่วช้าเกินกว่าจะให้อภัย แต่พ่อขอ...อย่าให้แม่ของลูกรู้เรื่อง เธอสูงค่าจนพ่อไม่อยากดึงเธอลงมาต่ำ พ่อผิดเองคนเดียว”

                “คุณพ่อเคยเจอครอบครัวของเขาไหมคะ?

                “ไม่เลยลูก พ่อไม่กล้าไปเจอพ่อของสุไพ...ท่านเป็นผู้นำท้องถิ่นและสุไพเป็นลูกสาวคนเดียว พ่ออยากจะไปกราบขอโทษ แต่...ไม่อยากให้รู้ถึงหูของคุณหญิงแม่ของเราน่ะ”

                “พ่อรู้ไหมคะ ว่าเธอ กำลังท้อง! ก่อนที่เธอจะตาย”

                “ท้อง! สุไพท้องด้วยหรือ พ่อ..พ่อไม่รู้เลย” ท่านประพจน์ร้องเสียงตระหนก ผู้หญิงในอดีตตั้งท้องบุตรของตัวเองด้วยหรือ ท่านไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย

                “คุณปู่บอกว่าท่านทราบตอนที่ลูกสาวท่านเสียชีวิต รู้จากผลชันสูตรศพ เธอฆ่าตัวตายเพราะความผิดหวังจากคุณพ่อค่ะ”

                “คุณปู่ ใครกันยัยฟ้า?

                “บิดาของผู้หญิงที่พ่อทำร้ายเธอไงคะ ฟ้าเจอท่านที่มอสโก เรื่องจากนี้ไปพ่ออย่าโกรธท่านเลยนะคะ ท่านทำเพราะความเจ็บแค้น และท่านก็จมอยู่กับความเสียใจมามากพอแล้ว เป็นไปได้ฟ้าอยากให้คุณพ่อไปขออโหสิกรรมกับท่านด้วยซ้ำ คุณพ่อคิดเห็นเป็นอย่างไรคะ” เธอเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่ประสบพบเจอมา และเธอโชคดีที่มีวิคเตอร์อยู่เคียงข้างไม่เช่นนั้นเธอคงไม่ได้กลับมาอยู่ในอ้อมกอดบิดามารดาอีกครั้งเป็นแน่

                “ผลกรรมที่พ่อสร้าง แต่กลับไปตกอยู่ที่ลูก พ่อที่น่ารังเกียจเสียจริงๆ เป็นคนเลวชั่วช้าที่สุดเลยใช่ไหมล่ะลูก” ท่านประพจน์เอ่ยเสียงเศร้าสลด

                “มันผ่านไปแล้วค่ะคุณพ่อ ฟ้าขอร้องให้คุณพ่อไปขอขมากับคนที่ตายไปแล้วได้ไหมคะ เธอจะได้นอนตาหลับเมื่อคุณพ่อเองก็ไม่ได้ตั้งใจ”

                “ได้ซิ ได้! พ่อจะแก้ไขความผิดอันนั้นด้วยตัวเอง” ท่านประพจน์เอ่ยเสียงหนักแน่นและดวงตากลับมาเป็นเหมือนเดิม เมื่อเมฆหมอกในใจได้รับการคลี่คลาย

                “เรื่องวิคเตอร์ ก็แล้วแต่ลูกก็แล้วกัน ยังไงก็ไปถึงไหนต่อไหนกันแล้วนี่ ทำให้ถูกต้องตามประเพณีแม่เขาจะได้ไม่เสียใจและเสียหน้ามากนัก ฮิวล์คงไม่ใช่เนื้อคู่ของลูก เห้อ! มีลูกเขยเป็นถึงมาเฟียแห่งมอสโกพ่อคงโก้ไม่หยอก ต่อไปคงจะมีคนยำเกรงพ่อมากขึ้นเมื่อแบล็คอัพพ่อเป็นผู้ทรงอิทธิพลเสียขนาดนั้น” เสียงดังกังวานกล่าวประชดคู่ครองของบุตรสาว เมื่อโชคชะตากำหนดให้เป็นเช่นนั้นคงไม่สามารถหลีกหนีหรือเลี่ยงหลบได้กระมั่ง...

                “คุณพ่อ!

                “หึ...ไอ้หมอนี่ใช่ไหมยัยฟ้า? ที่ทำให้ลูกตัดสินใจไปเรียนที่อังกฤษตอนนั้น” หลังเมฆหมอกแห่งความเศร้าสลดจืดจางลง ท่านจึงเอ่ยถามเรื่องค้างคาใจ เมื่อฑิฆัมพรไม่มีทีท่าว่าจะไปศึกษาต่อยังต่างประเทศเธอขยันร่ำเรียนก็จริงแต่ติดพ่อและแม่จนไม่อยากห่างกายไปทางไหน มีอยู่ช่วงหนึ่งที่ดูเธอเศร้าซึมไปถนัดตา แต่เธอก็ไม่เคยเอ่ยปากปรึกษาใครเพราะทำอะไรด้วยตัวเองมาตั้งแต่เด็ก ท่านก็กำลังยุ่งอยู่กับการหาเสียงในการเลือกตั้งครั้งนั้น จนลืมใส่ใจลูกสาวสุดที่รัก จนเมื่อเธอเหินฟ้าจากไปยังต่างประเทศถึงได้นึกขึ้นได้ว่า สาเหตุอาจจะเกิดจากไอ้หนุ่มหน้าหยกคนหนึ่งที่ท่านเคยเห็นผ่านตา ยามเมื่อบุตรสาวไปคอยวนเวียนอยู่ใกล้ๆ

                “เอ่อ...เอ่อ...”

                “ใช่ละซิ... มิน่าพ่อถึงไม่เคยชอบขี้หน้าไอ้หมอนั้นเลยซักครั้ง มันเคยทำให้ฟ้าเสียใจมาก่อน ทำไมลูกถึงยังคงรักมันอยู่อีกล่ะ”

                “ฟ้าบอกตามตรงเลยนะคะคุณพ่อ ฟ้าจดไว้ในสมองสั่งให้เกลียดวิคเตอร์และหนีเขาให้พ้น หากกลับมาพบเจอกันอีกครั้ง แต่สิ่งที่ฟ้าทำได้ก็คือการเก็บหัวใจตัวเองไว้กับตัวให้ดี ไม่ให้คล้อยตามความพยายามของเขา การมาเจอกันอีกครั้ง วิคเตอร์กลับมาในรูปแบบใหม่ เขาตามตื้อฟ้าทั้งที่ฟ้าแสดงท่ารังเกียจเขาที่สุดและข้างๆ ตัวฟ้าก็ยังมีฮิวล์ เขาสู้ไม่ถอยจนฟ้ากลัวใจตัวเองเลยรับปากแต่งงานกับฮิวล์เสีย เพื่อจะได้ตัดปัญหากวนใจตรงนี้ วิคเตอร์เป็นผู้ชายเสน่ห์แรง เป็นคนที่ฟ้าควรถอยห่างที่สุด เมื่อเขาเต็มไปด้วยอันตรายรอบตัว จากอิทธิพลเก่าๆ ตัวเขาเอง ฟ้าไม่คิดเหมือนกันว่าวิคเตอร์จะทำอะไรแบบนี้ ฟ้ายังคิดอยู่เลยว่าตัวเองคงจะจมอยู่กับหัวใจช้ำๆ ไปจนตายเมื่อหัวใจฟ้าไม่ได้อยู่กับฟ้า ตั้งแต่วันที่ได้เจอกับวิคเตอร์อีกครั้งแล้วล่ะค่ะ”

                “สมองสั่งให้ลืม...แต่หัวใจสั่งให้จำละซิ เหมือนกับพ่อเลยล่ะลูกเอ๋ย แต่ฟ้ากับพ่อมันคนละกรณี ฟ้ามีหัวใจรักมั่นคงของตัวเองเป็นเดิมพัน แต่พ่อมันเป็นแค่สิ่งฉาบฉวยเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบ ได้มีโอกาสแก้ไขก็ดีเหมือนกัน ดีกว่ามันเป็นตราบาปในหัวใจจนวันตาย”

                “ค่ะ คุณปู่คงจะดีใจ ที่พ่อสำนึกผิด และลูกสาวของท่านคงจะไปสู่ปรโลกอย่างหมดสิ่งติดค้างเพราะถูกปลดปล่อยจากการจองจำด้วยความผิดหวังและคับแค้น”

                “อืม...”

                สองพ่อลูกปรับความเข้าใจกันด้วยดี สิ่งติดค้างในใจได้รับการคลี่คลาย จนหมดเรื่องที่ค้างคาเสียงหัวเราะแผ่วๆ ดังรอดออกมาจากห้องที่ปิดสนิท คุณหญิงสุพิชชาเปิดยิ้มกว้าง เธอถอนลมหายใจออกมาแผ่วๆ เมื่อพ่อลูกปรับความเข้าใจกันได้เสียที ครอบครัวจะได้ไม่มีช่องว่างจนทำให้ความรักที่เคยมีไม่ลอยห่างออกไป วิคเตอร์นั่งกระสับกระส่าย หากเมียรักถูกบิดาทำโทษเขาคงไม่ยอมอยู่เฉยๆ แต่เสียงหัวเราะที่ดังออกมาทำให้เขาคลายความไม่สบายใจไปได้บางส่วน แต่ก็ยังอดกังวลไม่ได้เมื่อเขาอุกอาจฉุดกระชากบุตรสาวของท่านประพจน์ไป และมันอาจทำให้ชายสูงวัยไม่พอใจจนขัดขวางเขาไม่ให้ร่วมหอลงโลงกับเธอ ซึ่งเขาไม่มีทางยอม! เด็ดขาด...เป็นไงเป็นกันซิ...

                “ฟ้าจะกลับมาอยู่ที่บ้านวันนี้เลยไหมละลูก” ท่านประพจน์พาฑิฆัมพรออกมาจากห้องรับรองเมื่อพูดคุยกันจนเข้าใจ ท่านเอ่ยถามบุตรสาวเพราะแอบหมั่นไส้ไอ้มาเฟียหนุ่มที่ชะเง้อชะแง้มองลูกสาวท่านเหมือนขนมหวานจนเก็บไว้ใกล้ตัวไม่อยากให้ห่างกาย

                “ไม่ครับท่าน!” เขารีบโพล่งตอบแทนฑิฆัมพร

                “วิคเตอร์...คุณจะผิดคำพูดเหรอไงคะ ไหนคุณบอกว่าจะอดทนรอฟ้ายังไงกันล่ะ” เสียงเย็นๆ กล่าวแย้งพร้อมกับถลึงตาใส่ เพราะก่อนหน้าที่จะเดินทางมาบ้านหทัยวรรณทั้งสองคนตกลงกันแล้วด้วยดี แต่พอมาถึงวิคเตอร์กับกลับคำพูดหน้าตาเฉย

                ท่านประพจน์รอบสังเกตอาการของฝ่ายตรงข้าม หลังลูกสาวท่านเอ่ยตอบ ใบหน้าคร้ามคมสลดวูบ พยายามแอบส่งแววตาวิงวอนให้กับเจ้าตัวคนพูด แต่ไม่ยักกับเถียงคอเป็นเอ็นเหมือนตอนที่ต่อปากต่อคำกับท่าน ไอ้นี่กลัวเมียแฮะ นั้นคือสิ่งที่ท่านคิดอยู่ในใจแอบดีใจแทนบุตรสาวที่มีอำนาจต่อรองมากกว่าฝ่ายสามี จนท่านคลายความเกรงกลัวว่าลูกสาวจะตกอยู่ใต้อำนาจของสามี จนไม่เป็นตัวของตัวเอง

                “เปล่าเสียหน่อย...มันลืมตัวแค่นั้นยาหยี แค่2 วันนะที่ผมจะยอมอยู่ห่างจากคุณ”

                “คร้า...2วัน แต่คุณห้ามเข้าใกล้บ้านหทัยวรรณนะ ไม่อย่างนั้นฟ้าถือว่าคุณผิดคำพูด เรื่องที่ตกลงไว้เป็นอันโมฆะ”

                “อะไรกันยาหยี ให้ผมมาเห็นหน้าหน่อยก็ไม่ได้เหรอ”

                “ไม่ได้! คุณนะได้คืบจะเอาศอก ฟ้าก็ต้องตัดไฟเสียก่อนต้นลมไม่อย่างนั้นคุณจะมากเรื่อง”

                “โหย! ไม่เอาอะ ผมนอนกลางเต็นท์นอนหน้าสนามหญ้าบ้านคุณก็ได้ยาหยี อย่าให้ผมต้องอยู่ห่างจากคุณเลย ผมทำใจไม่ได้ทูนหัว Please…” ดวงตาคมดุมองเธอด้วยความหวัง เขากระพริบตาปริบๆ ออดอ้อนเธอด้วยสายตาวิงวอนจนท่านประพจน์หมั่นไส้ ท่านจึงโอบกอดลูกสาวคนสวย ดึงให้ออกห่างผู้ชายปลิ้นปล้อนอย่างวิคเตอร์

                “เดี๋ยวๆ คุณยังไม่อนุญาตผมเลยยาหยี ตกลงให้ผมนอนเต็นท์ที่สนามหญ้าได้ใช่ไหมครับบบบ...” เสียงดังโหยหวนของวิคเตอร์ดังขึ้นด้านหลัง เธอไม่ได้หันไปมองเพราะรู้ดีว่าไม่มีอะไรสามารถฉุดรั้งความตั้งใจของเขาเอาไว้ได้ หากเขาจะทำ ใบหน้าหวานใสแต้มรอยยิ้มละไม แกล้งทำบึ้งตึงไปอย่างนั้นแหละ ไม่อย่างนั้นวิคเตอร์จะได้ใจมากไปกว่านี้

                “ไอ้มาเฟียนั่นดื้อน่าดูนะยัยฟ้า พ่อไม่เคยเจอคนดื้อด้านอย่างเขาเลย เพิ่งจะเจอนี่ล่ะคนแรก”

                “วิคเตอร์หน้าด้านค่ะ ไม่ใช่ดื้อ คนอย่างเขาไม่เคยยอมแพ้แม้จะไม่มีทางสู้ ดูแต่ละอย่างที่เขาทำซิคะ เป็นคนอื่นถอดใจตั้งแต่เห็นข่าวฟ้าจะแต่งงานแล้วค่ะคุณพ่อ แต่เขาไม่...วางแผนมาฉุดฟ้าเฉย...จนต้องล้มเลิกงานไป ฮิวล์เป็นอย่างไรบ้างคะ ฟ้าเจอฮิวล์แค่ครั้งเดียวที่คฤหาสน์มาริน อยากจะขอโทษที่ทำให้เขาเสียเวลาและเสียเงินโดยเปล่าประโยชน์ฟ้ารักเขาไม่ได้จริงๆ ในหัวใจฟ้ามีเงาของวิคเตอร์ครอบครองมาตลอด ฟ้าใช้ฮิวล์เป็นแค่คนบังหน้าเพื่อจะกันวิคเตอร์ออกไป แต่...มันก็ไม่สำเร็จเพราะคนที่ฟ้ารักก็คือวิคเตอร์แค่นั้น...”

                “หึๆ...”

                สองพ่อลูกกอดกลม กลับมาสนิทสนมกันเหมือนเดิม หลังจากเมฆหมอกแห่งความแคลงใจพัดผ่านไป คุณหญิงสุพิชชาแย้มยิ้มเธอสงสัยสิ่งที่ทั้งสองคนคุยกันโดยกันเธอให้อยู่ภายนอก แต่เมื่อมันเป็นความลับระหว่างพ่อกับลูก เธอก็ขอไม่ยุ่งเกี่ยว เรื่องบางเรื่องทำหูหนวกตาบอดบ้าง ครอบครัวจะได้ไม่ระส่ำระสาย ปล่อยวางความกังวลใจทำวันนี้ให้ดีกว่าเมื่อวานเพื่อความสมานฉันท์ในครอบครัว

                “วิคเตอร์จะทำอย่างที่พูดก็ได้นะจ้ะแม่ไม่ว่า ห้องน้ำห้องท่าแถวๆ สนามก็มี ตามสบายเลยจ้ะ มื้อเย็นฝากท้องที่บ้านนี้ก็ได้แม่อนุญาต แม่ไปดูในครัวก่อนนะ เชิญตามสบายเลยนึกว่าเป็นบ้านอีกหลังของวิคเตอร์เลยก็ได้จ้ะ” เสียงเอื้ออารีของคุณหญิงสุพิชชามารดาของฑิฆัมพร เธอเอ่ยปากอนุญาตชายหนุ่มเขาจึงเปิดยิ้มกว้าง กระดี๋กระด๋าขึ้นมาฉับพลัน เขาทำความเคารพท่าน รีบหยัดกายลุกขึ้นยืน ล้วงโทรศัพท์บางเฉียบในกระเป๋าเสื้อสูทออกมา กดโทร. สั่งงานบอดี้การ์ดคู่ใจเสียงโขมงโฉงเฉง จับใจความได้คือการเตรียมอุปกรณ์สนาม เพื่อจะนอนเฝ้าเมียรัก แบบไม่ให้คลาดสายตา กะว่ากลางคืนปลอดสายตาคนมอง จะปีนขึ้นไปหานอนกอดหล่อนให้ชุ่มชื่นใจ เพราะหากไม่ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ บนตัวเมียรัก เขาคงไม่สามารถข่มตาให้หลับลงได้ มันเป็นความเคยชินที่วิคเตอร์ชื่นชอบ ขอให้มีฑิฆัมพรในอ้อมกอดสิ่งล้ำค่าในโลกก็ไม่สำคัญเมื่อเขามีสิ่งที่สูงค่ามากกว่าอยู่ในมือ

                ในอนาคตทั้งเขาและฑิฆัมพรคงจะมีความสุขเสียที เมื่ออุปสรรคนานาคลี่คลายและผ่านพ้นไปด้วยดี คงไม่มีเหตุการณ์เลวร้ายไหนที่จะมากั้นขวางคนทั้งคู่ไว้อีก วิคเตอร์คงสามารถสร้างความไว้วางใจพิสูจน์ให้ครอบครัวฝ่ายหญิงพึงพอใจได้ในไม่ช้า เมื่อเขาพกพาความจริงใจมาจนเต็มเปี่ยม ไม่ว่าปัจจุบันหรือจะเป็นอนาคตเขามั่นใจว่าตัวเขาเองจะรักมั่นแค่ฑิฆัมพรเพียงผู้เดียว

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha