เพราะมีรัก [Yaoi]

โดย: พรมัน/วริยา/กชกมล



ตอนที่ 7 : บทที่ 7


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


                                                                                                    บทที่ 7


 


ติ๊ด ๆๆๆๆ


วายุล้วงมือถือออกจากกระเป๋าขณะกำลังนั่งกินข้าวกลางวันกับเพื่อนๆ ที่โรงอาหาร


เบอร์ไม่คุ้น ใครกัน


“สวัสดีครับ”


(“ทำไมไม่มากินข้าวกลางวันที่โรงอาหารวิทย์กีฬา”)


“ใครครับเนี่ย”


(“เมื่อคืนวานอนกอดใครล่ะ ก็คนนั้นแหละ”)


“พี่รุจ” วายุตะโกนเสียงดังลั่น จนทุกคนหันมามอง จนต้องขอโทษ ขอโพยกัน ก่อนหันมาคุยโทรศัพท์อีกครั้ง


“เอาเบอร์วามาจากไหนครับ” น้ำเสียงวายุติดขุ่นนิดๆ


(“ตรีให้มาครับ ไม่ต้องถามว่าให้เพราะอะไรหรอกนะครับ”)


“พี่ตรีบ้า” วายุบ่นพึมพำเบา


(“วันนี้ไปดูรถที่อู่กับพี่นะครับ”)


“ได้ครับ”


(“วันนี้กินอะไรดีครับ กินชูชิกันไหม”)


“ครับ อะไรก็ได้”


(“แล้วเจอกันตอนเย็นนะครับ รักนะเด็กน่ารัก หึ หึ”) วางสายไปแล้ว


ใบหน้าของเด็กหนุ่มขึ้นสีแดงเรื่อทั้งหน้าแสดงถึงความเขินอายสุดขีด


“วา เป็นอะไรอ่ะ ทำไมหน้าแดงแบบนี้ หรือว่าแอบชอบใครอยู่ฮะ” แมงปอถามเสียงดัง จนทุกคนในกลุ่มหันมามองเป็นตาเดียว รวมถึงรุ่นพี่ปีสอง ปีสาม และปีสี่ หันมามองเป็นตาเดียวเช่นกัน


“ไม่มีอะไรจริงๆ แมงปอเข้าใจผิดแล้ว” วายุแก้ตัวเสียงกล้อมแกล้มเบาๆ ส่วนวันวานและออมสินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ


“เหรอ ก็ใบหน้าวามันฟ้อง”


“ฟ้องอะไรกันละ”


“กำลังมีความรักนะสิ”


“ฮ้า” เสียงรอบข้างร้องดังขึ้นพร้อมกัน วายุหันไปมอบรอบข้าง ทำไมต้องทำหน้าตกใจกันแบบนี้ด้วย


 


วายุกำลังเก็บหนังสือใส่กระเป๋า ยกขึ้นสะพายหลัง กำลังจะเดินเพื่อไปหารุจที่โรงยิมของวิทย์กีฬา


“น้องวา อบอุ่น วันวาน แมงปอ ออมสินครับ ไปดื่มเหล้ากับพวกพี่ไหม พวกพี่อยากเลี้ยงต้อนรับน้องปีหนึ่งครับ ไปกันนะ” เปาพูดขึ้น น้ำเสียงทุ้มปนความดีใจจนออกนอกหน้า


“มีใครไปบ้างครับ” วันวานถามขึ้น


“ปี 1 ไปกันหมด ปี2 ราวๆ 15 คนน่าจะได้  ปี3 กับปี 4 รวมกันราว  15 คน”


“วามีนัดแล้วด้วย” เด็กหนุ่มบอกเสียงอ่อยๆ


“เลื่อนนัดไปก่อนนะครับ พวกพี่ๆ อยากรู้จักน้องๆ ทุกคนก่อนไปรับน้องนอกสถานที่กันก่อน” เปาบอก ก่อนให้รุ่นน้องคนอื่นไปรอด้านล้าง


“วา ไปกันเถอะ นานๆ ที ไม่เป็นอะไรหรอก” อบอุ่นยิ้มหน้าบาน ส่วนออมสินและแมงปอพยักหน้าชวน


“ก็ได้” สุดท้ายเป็นแบบนี้ไปได้ เฮ้อ แล้วแบบนี้จะบอกพี่รุจอย่างไรละเนี่ย


 


ร้านเหล้าหลังมหาลัย


“พวกพี่ดีใจที่น้องวามาดื่มเหล้ากับพวกพี่ครับ...เฮ้ยขยับออกไปทางโน้นเลย ที่ข้างกูจะให้น้องวานั่ง” ปอมพูดเสียงตื่นเต้น ไล่พวกปีสองออกไปนั่งฝั่งท้ายๆ


“มานั่งนี่เลยครับ” ชายหนุ่มตีเก้าอี้ใกล้ๆ ให้วานั่งข้างๆ ตนเอง


“น้องวาดื่มอะไรครับ จะเอาเป็นสปาย หรือเหล้าปั่นดีครับ”


“เหล้าปั่นดีกว่าครับ”


“น้องๆ อยากกินอะไรสั่งกันเลย” วันวานนั่งข้างๆ วายุสะกิดเบาๆ


“ไปห้องน้ำกัน” วันวานชวน


“ได้สิ”


วายุยื่นพิงอ่างล้างหน้า ถอนหายใจเบาๆ ระบายความขุ่นเคืองออกมาเล็กน้อย ก่อนจะล้วงมือถือออกมา


วันวานเดินออกมาจากห้องน้ำพอดี เปิดน้ำเพื่อล้างมือ หันมองวายุกำลังจ้องจอมือถือ


“โทรไปบอกเขาก่อนซิ เขาจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง”


“อืม” ที่ลากมา อยากให้เราโทรไปบอกพี่รุจซินะ วันวานพยักหน้ารับ


เมื่อวายุกดโทรออก และปลายสายกดรับ


“พี่รุจครับ เอ่อ วา” ทำไมต้องอ้ำอึ้งด้วยเนี่ย


(“มีอะไรครับ”)


“วาคงไปดูรถที่อู่กับพี่ไม่ได้แล้ว วามาดื่มเหล้ากับรุ่นพี่ รุ่นพี่เขาชวนนะครับ พี่วาโกรธวาหรือเปล่า”


ปลายสายเงียบไปชั่วครู่


(“พี่ไปดูรถที่อู่คนเดียวก็ได้ครับ ถ้าจะกลับพี่จะไปรับ แล้วกินที่ร้านไหนครับ”)


“ร้านหลังมอนะครับ”


(“ดูแลตัวเองดีๆ นะครับ”)


“ครับ”


“เรียบร้อยดี ใช่ไหม” วันวานถามขึ้น


“อืม”


“ออกไปข้างนอกกันเถอะ ป่านนี้พวกนั้นเป็นห่วงเราแย่แล้ว”


เมื่อเดินกลับไปที่โต๊ะแล้ว ปรากฏว่าที่ร้านมีนักศึกษาคณะอื่นมาดื่มเพิ่มขึ้นอีกหลายโต๊ะ


“น้องวามาแล้ว เหล้าปั่นมาแล้ว มารนั่งใกล้ๆ พี่เร็ว” ปอมตบที่นั่งรียกอีกครั้ง


“ลองดื่มดูซิ รสชาติเป็นอย่างไรบ้าง”


เพียงดูเหล้าปั่นเข้าไป รสชาติหวานละมุ่นลิ้น แต่ซาบซ่านด้วยไปทั้งตัว


“เป็นอย่างไรบ้าง นุ่มลิ้นไหม” ปอมถามด้วยเสียงอยากรู้


“ครับ หวานดี” วายุตอบเสียงแผ่วๆ


“ดื่มเยอะๆ นะ พวกพี่เลี้ยงเต็มที่”


หลังจากดื่มไปสักพัก วายุเริ่มมีอาการมึนนิดๆ


“น้องวามีแฟนหรือยังครับ” ปอมถามน้ำเสียงจริงจัง ทุกคนต่างตั้งใจฟังคำตอบจากปากเด็กหนุ่ม


“วา มีคนที่ชอบ...แล้วครับ วารัก...รัก...เขามากด้วยครับ” วาตอบน้ำเสียงอ้อมแอ้ม


“พวกพี่ก็ อกหักนะสิ” ปอมแกล้งพูดขึ้นแล้วหัวเราะในลำคอดังขึ้นเบาๆ


“ผมรักเขาตั้ง หกปีนะครับ เราสองคนต่างรักซึ่งกันและกัน มันนานมากจริงๆ” วายุยิ้มๆ อย่างมีความสุข


“ผมนะประทับใจมากเลยครับ ในตอนนั้นผมอายุเพียงแค่ 13 ขี่รถจักรยานกับเพื่อนแล้วโดนรถเฉี่ยวจนมีแผลที่ขาเป็นรอยยาว เขาผ่านมาเห็นเข้า รีบพาผมไปโรงพยาบาลโดยที่ไม่รู้จักด้วยผมด้วยซ้ำ ผมกลัวเจ็บ กลัวเข็มมาก ตอนที่เย็บแผล ผมซุกในอกเขา กอดเขาไม่ยอมปล่อย ความเจ็บทำให้ผมเผลอกอดเขาแน่นมาก เขาใจดีไม่ว่าผมสักคำ ลูบหัวผมอย่างอ่อนโยนอีกด้วย จากนั้นผมก็แอบรักเขา เขาก็แอบรักผม เราสองคนใจตรงกัน มาตลอดถึงหกปีเลยนะครับ”


“ผมเคยคิดว่าการที่ผมอยู่ห่างเขาถึงสองปี จะทำให้ผมลืมความรักที่มีให้เขาได้ แต่เปล่าเลย มันกลับเพิ่มมากขึ้น ทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ จนผมไม่สามารถหยุดรักเขาได้เลย”


“รักเขามากเลยเหรอ” ปอมถามในขณะที่ทุกคนเงียบนั่งฟังวายุพูดอย่างตั้งใจ


“ครับ รักเขามาก ถึงจะมีมือที่สาม หรือใครเข้ามาแทรกกลางระหว่างเราสองคน มันก็ไม่มีผลกระทบกับเราทั้งสองคนหรอกครับ ไม่มีเลยจริงๆ” วายุพูดน้ำเสียงจริงจัง ยกน้ำปั่นขึ้นมาดื่ม


“วา ไปห้องน้ำด้วยกันหน่อยซิ” วันวานชวนอีกครั้ง แต่คราวนี้ แมงปอ แบอบอุ่นขอเข้าไปด้วย


“ไหวหรือเปล่า” วันวานถามขณะยืนอยู่ในห้องน้ำ


“อยากกลับแล้ว เราว่าเมานิดๆ แล้ว”


“งั้นโทรให้เขามารับซิ”


“อืม”


ทางด้านรุจลากคอทีมกับคิงไปดูรถที่อู่ คุยกับช่างและคู่กรณีจนเรียบร้อยแล้ว ขับพาสองคนไปส่งที่หอพัก


ในขณะที่เขากำลังจะออกรถนั้น เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น หน้าจอขึ้นชื่อวายุรีบกดรับทันที


“ว่าไงครับ”


(“พี่รุจ ครับบบ วารับวาหน่อยนะ วาคิดถึงพี่รุจจัง มารับวาเร็วๆ นะ”) เสียงปลายสายออดอ้อน เพราะว่าเริ่มเมาแล้ว


“ครับ...พี่รีบไปรับนะครับ อย่าดื่มเยอะรู้ไหม”


(“ครับ วาไม่เมาสักหน่อย วานะ วานะ...ไม่พูดดีกว่า วาอยากได้ยินคำ คำนั้นจากปากพี่รุจมากกว่า”)


“เอาแต่ใจจริงๆ นะเรานะ”


(“แล้วยอมให้ผมเอาแต่ใจหรือเปล่าครับ”)


“ถามคำถามแบบนี้ วารู้คำตอบอยู่แล้วนี่ครับ เพื่อวา พี่ยอมวาทุกอย่างเพราะอะไรละครับ”


(“ก็พี่ไม่เคยบอกนี่”)


“บอกแล้วนะ ตั้งแต่เมื่อวาน แต่วาจำไม่ได้เอง...มากกว่า”


(“แต่วันนี้ยังไม่ได้บอกเลยนี่”) เสียงใสเริ่มแผ่วลง


“งั้น พี่จะไปบอกรักที่คอนโดนะครับ แล้วเจอกันนะครับ เด็กขี้เมา” เขาพูดเสียงทุ้มออกหวานนิดๆ


(“วาไม่ได้เมาสักหน่อย ชิ”) เสียงพูดตะโกนดังในสาย บอกถึงปลายสาย กำลังงอแง และงอนชายหนุ่มมากแต่ไหน


วางสายไปเสียแล้วเด็กน้อยเอาแต่ใจ เขาบ่นพึมพำ แล้วยกยิ้มนิดๆ ด้วยความชอบใจ


“วา โทรบอกเรียบร้อยแล้วเนอะ” วันวานถาม เมื่อเห็นท่าทางเง้างอดของเพื่อน


“โทรแล้ว แต่พี่รุจนะซิพี่รุจว่าเราขี้เมานะ วาโมโห ตะโกนเถียงกลับไป ว่า ไม่ได้เมาสักหน่อย ชิ คนบ้าๆ คอยดูไม่ง้อวาละก็น่าดู” วายุออกอาการวีน จนวันวานแอบขำนิดๆ งอนอยากให้อีกฝ่ายหนึ่งง้อ เอาแต่ใจจริงๆ


“น่า อย่าโกรธไปเลย ทางนั้นอย่างไงก็ง้อวาอยู่แล้ว แต่ระวังถ้างอนมากๆ คืนนี้อาจจะปวดเอว จนมาเรียนพรุ่งนี้ไม่ไหวก็ได้” วันวานยิ้มแกมหัวเราะเบาๆ เย้าแหย่วายุเล่น


“นี่นายเข้าข้างพี่รุจเหรอ ทำไมไม่เข้าข้างเราเลย แล้วอาการปวดเอวนี่ มันอาการอะไรเหรอ หรือว่า” วายุหน้าขึ้นสีแดงปลั่ง


“อ้าว! ยังไม่ได้ถูกสอดเหรอ”


“ฮ้า เออ เอ่อ” ใบหน้าเด็กหนุ่มแดงก่ำ ส่ายหน้าไปมา


“จริงเหรอ บั้นท้ายนายอยู่ดีมีสุขงั้นเหรอ...ปออยากจะบอกว่าพอถูกสอดแล้วนะ มันก็จะเจ็บนิดหน่อย ต่อจากนั้นก็จะเสียวไปทั้งตัว แล้วก็สุขสุดๆ เลยละ” แมงปอบอก หลังจากออกจากห้องน้ำแล้วได้ยินพอดี


“แมงปอ พูดอะไรเนี่ย นายนี่หนา ดูซิ ดูหน้าของวา...แดงจนจะไม่รู้จะแดงไปไหนๆแล้ว” วันวานว่าแล้วยิ้มขบขัน ในความใสซื่อไร้เดียงสาของวายุ


“ก็มันเรื่องจริง”


“แล้วคืนนี้อยากสุขสุดๆ ไหมล่ะ จะได้จัดสักสามรอบ” ออมสินพูดเสียงราบเรียบหน้าตาเฉย จนแมงปอยิ้มเขินๆ


“ไม่อยากฟังพวกนายพูดแล้ว ออกไปข้างนอกดีกว่า” ร่างเล็กบอก แต่ความจริงแล้ว พยายามข่มอาการเขินไว้ แล้วถ้าหากคืนนี้พี่รุจเขาจะเออ...เออ...จะทำอย่างไร...ยอมง่ายๆ งั้นเหรอ ก็ในเมื่อเราทั้งสองคนยังไม่ชัดเจนอะไรเลย แล้วหากเกิดเรื่องสอดเข้า สอดออก ขึ้นมาละก็ จะเกิดอะไรขึ้น


“อ้าว หายไปนานจังเลย” ปอมทักขึ้น แล้วมองอาการหน้าแดงของวายุ


“เกิดอะไรขึ้น ทำไมวาหน้าแดงแบบนี้”


“ก็วาเขา.....อือ ...อื้อ” วายุไม่ยอมให้พูดต่อ ยกมือปิดปากแมงปอไว้


“แมงปอเมานะครับพี่ปอม อย่าไปสนใจเลย” วายุแค่นหัวเราะออกมา จนแมงปอรีบดึงมือวายุออก


“ก็วาเขาเมานี่ครับ หน้าถึงแดงแบบนี้...เราจะพูดแบบนี้ ทำไมต้องปิดปากกันด้วย...ชิ” แมงปอเชิดหน้าอย่างคนงอนๆ แล้วหันไปหาออมสินร้องออดอ้อนอยากกลับบ้าน


วายุยกเหล้าปั่นขึ้นดูด รอเวลาให้รุจมารรับ เพราะตอนนี้เขาเมาพอสมควร แล้วบวกกับอาการง่วงด้วย อยากนอนเต็มทีแล้ว


“กลับได้หรือยังครับ”


วายุหันไปมองด้านหลัง พี่รุจ ทำไมถึงไม่โทรมาบอกว่าถึงแล้ว จะได้เดินไปรอนอกร้าน...ไม่อยากให้รุจต้องลำบากเดินมารับถึงที่โต๊ะ กลัวว่าทุกคนจะรู้ว่ารุจเป็นคนที่แอบรักอยู่


“พี่รุจมาถึงนานแล้วเหรอครับ” วายุถามเสียงอ่อยๆ สีหน้าของเด็กหนุ่มดูตื่นๆ แสดงให้เห็นถึงอาการตกใจอย่างเห็นได้ชัด


“พึ่งมาถึง ก็เข้ามารับวาเลย ก็วาโทรให้มารับนี่ครับ” รุจพูดแต่สายตามองหน้าปอมด้วยแววตาขุ่นเคือง


“ขอบใจนายมาก ปอม ที่ดูแลวาเป็นอย่างดี หมดหน้าที่รุ่นพี่อย่างนายแล้วล่ะ ขอบใจอีกครั้ง” น้ำเสียงทุ้มค่อนไปทางไม่พอใจอยู่นิดๆ


“แล้ววันวาน อบอุ่น แมงปอ ออมสินล่ะ กลับอย่างไร” วายุพยายามเบี่ยงเบนความตึงเครียด


“เรากลับกับออมสินได้ พอดีหอไปทางเดียวกัน” อบอุ่นยิ้มเนือยๆ


“พี่แทนกำลังออกมารับนะ วากลับไปก่อนก็ได้ รู้สึกว่าเมาด้วยนี่ รีบกลับไปพักผ่อนเถอะ”


“งั้นวาขอตัวกลับก่อนนะครับ” ร่างเล็กยิ้มจืดๆ


รุจฉุดมือวายุลุกขึ้นและพาออกจากร้าน โดยโอบเอวแสดงท่าทางเป็นเจ้าของเด็กหนุ่มให้ทุกคนได้เห็น จะได้เลิกจีบวายุเสียที


“หวงกระดูก กลัวหมาตัวอื่นจะแย่งไปหรือไง แสดงออกชัดเจนแจ่มแจ้งแบบนี้” ปอมพึมพำเบาๆ


 


เมื่อรุจพาวายุกลับถึงห้องแล้ว วายุก้มหน้าต่ำ รู้ตัวว่าตัวเองทำความผิดอะไรไว้บ้าง


“ไปอาบน้ำได้แล้วครับ นี่มันสามทุ่มแล้วนะครับ” รุจยกมือลูบหัววายุแผ่วเบา


“พี่รุจโกรธวาอยู่ใช่ไหม” วายุถามเสียงกล้อมแกล้ม โผกอดร่างสูง เอาแก้มถูๆ กับแผ่นอก อุ่นจังเลย


“แล้วเด็กดื้อต้องง้ออย่างไร ถึงจะให้พี่หายโกรธละครับ” เขาขมวดคิ้วยุ่ง มองใบหน้าหวานของวายุด้วยอาการครุ่นคิด


“ไม่รู้ ไม่เคยง้อใครมาก่อนนี่นา”


“งั้นลองง้อแบบนี้ดูไหม” รุจยิ้มพราย คิดเรื่องเจ้าเล่ห์ไว้ในใจ


“แบบไหนเหรอครับ”


“แบบนี้ไง” เขายื่นมือไปแกะกระดุมเด็กหนุ่มออกจากหมด ใบหน้าหวานเบิกตากว้างอย่างรวดเร็ว ใบหน้าเห่อแดงไปทั้งหน้า มือหนาดึงเสื้อร่างบางออกจากร่างกายเผยให้เห็นเนื้อตัวสีขาวสะอาดนวลชมพูทั้งตัว ตุ่มไตเล็กๆสีชมพูอ่อน


“พี่รุจ วาอายนะ” ร่างเล็กรีบหันหน้าหนีทันที ตั้งแต่เกิดมาเคยแก้ผ้าต่อหน้าผู้ชายด้วยกันซะที่ไหน ขนาดพี่น้อง ยังไม่กล้าถอดเสื้อให้เห็นเลย


รุจแกะกระดุมเสื้อเม็ดสุดท้ายของตัวเองออก โยนเสื้อลงตะกร้า แล้วเดินมาอุ้มคนร่างเล็กเข้าไปในห้องน้ำ


“พี่รุจอุ้มวาเข้าห้องน้ำทำไมครับ วา วา อาบน้ำคนเดียวได้ครับ”


“วาอยากง้อพี่ไม่ใช่เหรอ อาบน้ำให้พี่หน่อยซิ”


จบคำพูดของรุจ วายุเบิกตาโตด้วยความตื่นตกใจ ใบหน้าออกสีแดงเรื่อด้วยความเขินอายสุดขีด


...ตั้งแต่เกิดมา เคยอาบน้ำให้ใครที่ไหนกัน แล้วยิ่งเป็นคนที่ชอบด้วยละก็ ยิ่งไม่เคยไปใหญ่


พอร่างเล็กตั้งสติได้ หันไปหารุจเพื่อต่อรองให้ง้อเป็นอย่างอื่นได้ไหม ไม่ทันแล้วรุจเปลือยกายเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ดวงตาใสมองแผงอกแกร่งของคนที่เล่นกีฬาเป็นประจำ หน้าท้องที่เป็นลอนกล้ามเนื้อ เลื่อนลงจนถึงกลางกายของชายหนุ่มถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างลำบาก


อนาคอนดา ทำไมถึงได้ใหญ่โตแบบนี้ พ่อแก้ว แม่แก้ว พี่ 1 2 3 4 ดิน น้ำ ลม ไฟ ช่วยวาด้วย วาจะเสียเอกราชบั้นท้ายแล้ว เฮือก วายุจะถูกของใหญ่เล่นงาน ยังไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจมาเลย


รุจเดินเข้าหาวายุ เด็กหนุ่มเดินถ้อยหลังทีละก้าว แผ่นหลังขาวติดกำแพงแล้ว  ร่างบางรีบหลับตาทันที


“ไม่ถอดเสื้อจะอาบน้ำได้อย่างไรกัน หือ” เสียงแผ่วเบากระทบที่กกหู


กางเกงของเด็กหนุ่มถูกปลดออก เสียงรูดซิบดังก้องในหัว กางเกงร่วงกองกับพื้น ปราการด้านสุดท้าถูกปลดออกจากร่างกาย


พรึ่บ ตุ๊บ


เสื้อผ้าของเด็กหนุ่มถูกโยนใส่ตะกร้าราวกับชู้ตลูกบาสลงแป้นทำแต้ม


“มาอาบน้ำกันเถอะ” ปากร้อนคลอเคลียแก้มนิ่ม “ขาว วา เนื้อตัวขาวไปทั้งตัวเลยน่า”


มือแกร่งลูบไล้จากปากนิ่มสีชมพูผ่านซอกคอขาว ตุ่มไต หน้าท้องแบนเรียบ กลางกายสมส่วน สะโพกขาวเต็มไม้เต็มมือ ช่องทางเล็กๆ เนื้อตัวเด็กหนุ่มสั่นสะท้านร้องครางแผ่วเบาเมื่อมือแกร่งลากผ่าน


ซู่ๆๆๆ


สายน้ำถูกเปิด ร่างของสองหนุ่มอยู่ใต้สายน้ำ มืออุ่นสัมผัสเบาๆ ที่ปากอิ่ม ลูบวนไปมา จนปากอุ่นทาบบนริมฝีปากเล็ก บดจูบคละเคล้า ลิ้นอุ่นไล่เลียรอบริมฝีปากจนร่างเล็กร้อนวูบวาบ  ยอมเผยอปากขึ้นให้ลิ้นอุ่นชื่นดูดดื่มความหวานจากโพรงปากให้สาสมใจ ลิ้นร้อนฉุดรั้งลิ้นเล็กเหนี่ยวนำลิ้นเล็กทักทายดูดดึงแลกลิ้นอย่างดูดดื่ม ถึงแม้ลิ้นบางจะเคอะเขินไปบ้าง เพราะไม่มีประสบการณ์กับเรื่องจูบมาก่อน แต่เพราะได้ครูสอนดี คนตัวเล็กเรียนรู้ไว และเรียนรู้การผ่อนลมหายใจในบทเรียนคราแรก จนคนร่างสูงพึงพอใจ ทว่าร่างบางรู้สึกวาบหวามไปทั้งตัว มือบางสวมกอดร่างใหญ่


มืออุ่นลูบไล้ตามร่างกายทุกซอกมุมของคนร่างเล็ก ผิวกายลื่นมือ อ่อนละมุ่นไปหมด ก่อนร่างเล็กร้องครางอื้ออึงในลำคอ จนกระทั่งมือร้อนกอบกุมแกนกายของเด็กหนุ่มและชักรูดขึ้นลง ปากร้อนผละออกจากปากบาง เสียงใสครางกระเส่าออกมาก้องกังวาน


“อือ อื้อ พี่รุจ อ่า อ๊าาา” เล็บจิกที่กลางหลังของคนร่างสูง


“ทำให้พี่บ้างซิ ช่วยปลดปล่อยให้พี่หน่อย” เสียงแหบต่ำกระซิบๆ ข้างหู


มือเล็กกล้าๆ กลัวๆ สัมผัสเพียงเล็กน้อย สะดุ้งสุดตัว ก่อนจะรวบรวมความกล้ากอบกุมแท่งร้อนของชายหนุ่มขยับรูดขึ้นลงตลอดความยาวของท่อนเอ็นร้อนผ่าว รูดขยับรีดเค้นเอาอย่างหนักหน่วงเหมือนต้องการให้ร่างสูงพึงพอใจ


“อื้อ อ่า วา อ๊ะ เก่งมาก  อืม” เสียงทุ่มแตกพร่า ครางต่ำ มือร้อนขยับรูดขึ้นลงอย่างแรง เพิ่มความเร็วไม่หยุด


“อะ อ๊ะ อ๊ะ แรง ไปแล้ว แรง พี่รุจ อ๊า อ๊ะ” วายุร้องคราง รู้สึกวูบร้อนวูบวาบ บริเวณท้องน้อย


“ฮึ่ม ไปทำ อ่า อะไรมา อืม  ซี๊ด เก่ง อื้อ  อึก” รุจรู้สึกว่าแกนกายของเด็กหนุ่มกระตุกขึ้น อยากจะปลดปล่อยเต็มทีแล้ว เขาก็เช่นกัน


“อื้อ  อืม  ซี๊ด พร้อมกัน อื้อ ซี๊ด อึก อูววว” เมื่อชายหนุ่มถึงจุดปลดปล่อย มืออีกข้างบีบสะโพกเด็กหนุ่มแน่น ก้มจูบบดเคล้าร้อนแรง หนักหน่วง แลกจูบอย่างดุเดือด


“ฮึ้มมมมมม” ชายหนุ่มปลดปล่อยน้ำสีขุ่นขาวเปรอะเปื้อนมือร่างบาง ก้มดูดเม้มที่ซอกคอขาว และฝากรอยเขี้ยวเอาไว้เป็นพยานให้ใครๆ ต่อใคร รู้ว่าวายุเป็นของเขาคนเดียว


“ฮ๊า อื้ออออออ” ร่างเล็กปลดปล่อยเช่นกัน น้ำขาวขุ่นพุ่งทะยายออกจากแก่นกาย มือร้อนยังขยับรูดไล่น้ำให้ออกให้หมด ร่างเล็กแทบไม่มีแรงยืน ปากร้อนผละออก


เสียงลมหายใจหอยเหนื่อยของทั้งคู่ดังขึ้น ร่างแกร่งยกยิ้มหวานก่อนจะก้มจูบกดริมฝีปากหนาอุ่นประกบลงบนปากนิ่ม จูบคนร่างเล็กส่งความรักผ่านริมฝีปากร้อนระอุ ลิ้นลื่นสอดใส่ในโพรงปากหวานล้ำ ฉุดรั้งยื้อยุดลิ้นเล็กรัดเกี่ยวพันไปมา ดูดดื่มความหวานจนหนำใจ จึงผละออก


“อย่าทำแบบนี้ กับใครอีก นอกจากพี่คนเดียว รู้ไหมคนดีของพี่” สายตาเร้าร้อนมองเด็กหนุ่ม ราวกับกดดันให้เด็กหนุ่มทำพันธะสัญญาเกี่ยวพันร่างกายกับเขาเพียงคนเดียว


“ครับ วาจะทำกับพี่รุจคนเดียว” คนร่างเล็กก้มหน้างุดด้วยความเขินอาย หน้าแดงเรื่อแค่ไหน คงไม่ต้องบอก


“มาครับ พี่อาบน้ำให้วานะครับ”


“ครับ” ปากหนอปาก ไปรับคำได้อย่างไรกัน


ร่างเล็กเปียกชื้นด้วยฉ่ำน้ำ ถูกลูบไล้ด้วยมือร้อน ฟองสบู่เหลวเต็มตัว โดยเฉพาะมือร้อนทั้งสองข้างเวียนวนอยู่แต่กลางกายและช่องทางสีสวย


“พี่รุจ ครับ ตัววาจะเปื่อยแล้วนะ” เสียงหวานบอกอู้อี้


“ขอตอดนิด ตอดหน่อย ก็ไม่ได้ เดี๋ยวถ้าวันไหนสอดใส่เข้าไปละก็...” เขาหยุดไว้ ดูใบหน้าแดงเรื่อของวายุ “จะเอาให้ครางไม่มีเสียงเลย คอยดูเถอะ”


“ห๊า พี่รุจ วายังไม่พร้อม วากลัว” เสียงหวานร้องอย่างตกใจ ก้มหน้างุดด้วยความขวยเขินและหวั่นใจ


...นี่เราคิดผิด หรือคิดถูกที่มาอยู่ห้องเดี่ยวกับพี่รุจ แล้วเราจะสูญเสียความบริสุทธิ์เมื่อไหร่เนี่ย...จะได้เตรียมใจตั้งแต่เนิ่นๆ  ฮือ ฮือ จะเจ็บมากไหม


ร่างบางถูกร่างสูงจับผ้าขนหนูห่อตัวสั่งให้เดินออกจากห้องน้ำ คนตัวเล็กเดินตรงไปที่ตู้เสื้อผ้าหยิบชุดนอนเสื้อกล้าม ลายน้องหมีน่ารักมาใส่แล้วไปนั่งอยู่ขอบเตียง คิดอะไรเพลินๆ


ส่วนชายหนุ่มหลังจากจัดการปลดปล่อยความอัดอั้นออกไปอีกสองรอบ อาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว เดินออกมาจากห้องเห็นร่างบางในชุดนอนเสื้อกล้ามสีขาวลายน่ารัก ตั้งใจจะยั่วเขาหรืออย่างไร


                ร่างสูงเดินมาสวมเสื้อผ้า แล้วนั่งซ้อนด้านหลังของเด็กหนุ่ม คนร่างบางสะดุ้งเล็กน้อย


                “ยังไม่ง่วงอีกเหรอ หืม” ริมฝีปากอุ่นคลอเคลียบนซอกคอขาวอย่างหลงใหล


“พี่รุจ อื้อ อ่า หยุดก่อนครับ” มือเล็กผลักแผ่นอกชายหนุ่มออก


“ทำไมครับ ขอแทะเล็มหน่อยซิ รู้ไหมว่าพี่อดกลั้นแค่ไหน ไม่กดวาให้รู้แล้ว รู้รอดไป ทั้งๆที อยากกอดและทำรักกับวาใจแทบขาด”


“พี่รุจ ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนนี่ครับ”


“เป็นกับวาคนเดียวครับ วาคนเดียวเท่านั้นที่พี่ต้องการกอดไปตลอดชีวิต”


“ปากหวานจังนะครับ”


“ก็ชิมไปแล้วนี่ ก่อนหน้านี้”


“พี่รุจอะ”


“ไหนบอกพี่มาซิ ทำไมถึงเชี่ยวแบบนี้หือ” มือแกร่งเชยคางมนขึ้น ประกบริมฝีปากแผ่วเบา โดยไม่ได้ล่วงล้ำใดๆ


“เอ่อ หมายถึงเรื่องก่อนหน้านี้หรือเปล่า”


“อืม ไปแอบไปทำอะไรมาช่วงที่อยู่อเมริกาหรือเปล่า...ถึงไอ้ตรีมันจะเล่าให้พี่ฟังว่าพี่ชายของวา พี่หนึ่ง เลี้ยงมาแบบเด็กไทยก็เถอะ แต่ไอ้สิ่งที่พี่เห็นก่อนหน้านี้ มันทำให้พี่สับสน ไม่แน่ใจ”


“พี่รุจไม่ไว้ใจวาเหรอครับ” วายุกัมริมฝีปากล่างนิด “คือแบบว่า พี่หนึ่งให้วาศึกษาดูจากในแผ่นซีดีที่พี่หามาเป็นตั้งๆ สั่งให้ดูแล้วต้องจำให้ได้ทั้งหมด แล้วก็พวกพี่ๆ มาเล่าเรื่องอย่างว่าให้ฟังบ่อยๆ เวลาที่พี่เขาตั้งวงชวนดื่มเหล้า” วายุเหลือบมองรุจนิดๆ ก่อนจะหันมาทางอื่น


“พอดีเมื่อปิดเทอมหน้าร้อนปีที่แล้ว วาก็มาเที่ยวเมืองไทยอยู่เกือบสามเดือนละมั้ง อยู่กับพี่สาม กับพี่สี่ ตอนนั้นพี่สี่ยังไม่ได้เจอพี่ตรีด้วยซ้ำไป”


“งั้นเหรอ แต่ว่านะ พี่อยากให้วา ยอมรับเรื่องบนเตียงของพี่สักนิด...อาจจะหนักและรุนแรงสักหน่อย แต่ว่าถ้าครั้งแรกของวา จะพยายามอ่อนโยนให้ถึงที่สุด แต่ถ้ามันห้ามใจตัวเองไม่อยู่ละก็ ขอทำตามใจตัวเองสักหน่อย วาคงไม่ว่าอะไรหรอกเนอะ” ชายหนุ่มยกยิ้มร้ายนิดๆ


ถึงเวลานั้นจริง ไม่รู้ว่าจะห้ามใจตัวเองไม่ให้ทำรุนแรงกับวายุได้หรือเปล่า เพราะว่าความรักของเขานั้นมากมายพอๆ กับความต้องการที่เก็บซ่อนไว้ภายในนานถึงหกปีก็ว่าได้


 


 


 



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha