เริงสวาทปรารถนา

โดย: ช่อพิกุล



ตอนที่ 2 : เมื่อฟางใกล้ไฟ(30%)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

พะแพงนอนกระสับกระส่ายตลอดเวลาเกือบหนึ่งชั่วโมงเต็ม เพราะเสียงจากห้องใกล้ๆ เธอไม่แน่ใจว่าเป็นห้องไหนเพราะไม่ได้เปิดประตูออกไปเงี่ยหูฟัง แต่ตอนนี้เงียบไปแล้ว และเงียบไปประมาณครึ่งชั่วโมง เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น

          คนที่ยังไม่รับรีบกดรับสายเพราะรู้ว่าใครที่โทรมา

          “มาถึงแล้วเหรอยา”

          “ถึงแล้ว แต่ยังอยู่ในรถ ฉันมีเรื่องจะปรึกษาหน่อยน่ะ”

          “ขึ้นมาคุยบนห้องก็ได้นี่”

          “ไม่ได้ เรื่องนี้ต้องคุยก่อนขึ้นห้อง”

          “งั้นพูดมาเลยรอฟังอยู่”

          “คือว่าตอนนี้ฉันมากับคุณมิกกี้ เขาอยากขึ้นไปนอนกับฉันที่ห้อง คือ...”

          “ไม่ได้นะยา!” รีบห้ามทัพทันที กลัวจริงๆว่ารัญญาจะบ้าบิ่นพาผู้ชายขึ้นมานอนทำอะไรในห้องทั้งที่มีเธอนอนอยู่ในห้องนี้จริงๆ

          “ฟังฉันพูดให้จบก่อนสิ มิกกี้เขามีข้อเสนอ เขาบอกว่าถ้าเธออนุญาต เขาจะตอบแทนเธอด้วยเงินจำนวนห้าหมื่นบาท ประมาณว่า จ้างให้เธอแอบอยู่ในห้องตรงไหนก็ได้ เขาจะนอนกับฉันไม่นาน ไม่เกินชั่วโมงก็จะไป”

          “แล้วทำไมไม่ไปเช่าโรงแรมดีๆ ถ้ามีเงินจ้างฉันมากขนาดนั้น”

          “คือเขาแอบจิตนิดๆน่ะ เขาอยากให้ดูเหมือนว่ามีแกแอบได้ยินเอ่อ... ที่ฉันกับเขาเมคเลิฟกันอยู่”

          “แล้วแกไม่อายฉันเหรอ ยัยเพื่อนบ้า”

          “ก็นิดหน่อยน่ะ แต่ว่าฉันอยากได้เงินหนึ่งล้านบาทไปให้พ่อกับแม่สร้างบ้าน แต่ฉันก็ไม่คิดฝืนใจแกนะ ที่ฉันปรึกษาแกก่อนก็เพราะฉันอยากให้แกมีเงินใช้ด้วย ไม่ต้องเอาตัวเข้าแลกเหมือนฉัน แค่แอบฟังก็ได้เงินใช้สบายๆ หรือถ้าแกไม่อยากฟังก็หาอะไรอุดหูก็ได้ โอเคมั้ย”

          พะแพงนิ่งคิดชั่วครู่ แค่ไปแอบอยู่ที่ระเบียง แล้วปล่อยให้พวกเขานอนด้วยกันแค่ชั่วโมงเดียว คงไม่เสียหายอะไรหรอกมั้ง แถมรัญญายังได้เงินไปสร้างบ้านเป็นล้านๆอีก ถือว่าช่วยเพื่อนสักครั้ง น่าจะเป็นการกระทำที่ดี ที่เพื่อนควรช่วยเพื่อน

          “อือม ก็ได้ แต่ห้ามเกินชั่วโมงนะ ข้างนอกมันหนาว ยุงก็เยอะ เห็นใจฉันด้วย”

          “โอเคจ้ะเพื่อนรัก งั้นฉันพาคุณมิกขึ้นไปล่ะนะ”

          “อื้อ”

          วางสายได้ไม่กี่นาทีเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น พะแพงไม่ได้ล็อกกลอนประตู เพราะไม่อยากเดินออกไปให้คุณมิกกี้อะไรนั่นเห็นหน้า

“เพื่อนคุณไปหลบอยู่ที่ไหนล่ะ”

“น่าจะที่ระเบียงค่ะ”

แต่รัญญาไม่รู้หรอกว่า พะแพงหลบอยู่ใต้โต๊ะคอมฯ ที่มีเก้าอี้ที่มีเสื้อกันหนาวสีเข้มตัวใหญ่คลุมทับอยู่ ดังนั้นเก้าอี้ตัวใหญ่จึงเป็นตัวปิดบังอำพรางไม่ให้สองหนุ่มสาวเห็นคนที่หลบอยู่ใต้โต๊ะได้เป็นอย่างดี แต่หากคนที่หลบซ่อนตัวอยู่จะแง้มดูก็ง่ายเพียงนิดเดียว

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha