เรณุการ้อนรัก

โดย: อัณณากานต์



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 2 : ล่มปากผับ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


ผับแถวสุขุมวิท

        เรณุกามาถึงผับสุดไฮตอนสี่ทุ่มนิดๆ มันเป็นเวลากำลังดีไม่ดึกไปและไม่เร็วเกินการมาถึงเป็นโต๊ะแรกมันจะเหมือนเด็กอ่อนหัดไม่เคยเที่ยว ผับนี้จะมีแต่คนวัยทำงานที่ฮิปและคูลทั้งสิ้นมองไปทางไหนก็มีแต่หนุ่มๆ สาวๆ กำลังถือแก้วเหล้าเป็นพรอพติดมือแทบทุกคน หลังจากสอดส่องสายตาอยู่ไม่กี่วินาทีก็เจอกับยัยแก๊งเพื่อนสาว

        “ยัยเอ ทางนี้” พิตต้าโบกไม้โบกมือเรียก

        “แม่คุณไหนว่าไปจัดกับบอสมาก่อน” ยัยเกลสำรวจเพื่อนสาวจากหัวจรดเท้าก็ไม่พบร่องรอยของความอิดโรยแต่อย่างใดแถมยัยเพื่อนขายาวยังผมเผ้าเรียบกริบไม่มีที่ติ

        “เขามีผลิตภัณฑ์ใส่ผมบนโลกใบนี้แกรู้ไหม” เรณุกาทิ้งก้นงอนๆ ลงบนเก้าอี้แล้วกระดิกนิ้วเรียกพนักงานทันที

        “วอดก้าตินี่สอง” หญิงสาวสั่งเครื่องดื่มประจำตัวแล้วมองไปรอบๆ

        “คอแห้งมากสิท่า” พิตต้าถามแกมประชดยัยเลขาสุดสวย ถ้าไม่ติดว่ายัยนี่นิสัยดีและโคตรจริงใจเธอไม่คบด้วยให้เสียเวลาหรอกเพราะยัยเรณุกาทั้งสวยกว่า สูงกว่า ฉลาดกว่าแถมยังได้ผู้ชายเด็ดๆ ติดมือกลับไปทุกครั้งเวลามาเที่ยวด้วยกัน

        “เยส แห้งผากเชียวแหละ” สามสาวเม้าท์กระจายหลังจากไม่ได้เจอกันหลายวันเพราะทำงานคนละบริษัทแต่ไปรู้จักกันตอนออกทริปดำน้ำ

        “เขาอายุเฉียดเลขสี่จริงหรอเอ” และทุกครั้งบทสนทนาก็ไม่เคยไปไกลกว่าเรื่องบนเตียงของเธอกับเหล่าคู่ขาทั้งหลาย

        “เออ บอกตั้งหลายครั้งแล้วบอสอายุสามสิบเจ็ด”

        “หูย แก่ป่านนั้นไปเอาแรงมาจากไหน” เกลเอามือทาบอกกับสถิติการถึงจุดสุดยอดของเพื่อนเธอกับบอสสุดหล่อ

        “นี่แกคิดว่าเราอยู่ในยุคดึกดำบรรพ์หรอเกล ผู้ชายอายุสี่สิบห้าสิบสมัยนี้แข็งแรงพอๆ กับหนุ่มๆ วัยยี่สิบนั่นแหละมันอยู่ที่การดูแลตัวเอง ออกกำลัง กินของดีๆ และคนรวยอ่ะเขาก็ทำหมดทุกอย่างที่ฉันพูดมา”

        “ผัวฉันสามสิบสองโดนไปสองรอบก็หลับเป็นตายแล้ว” เกลคือเพื่อนสาวที่มีสามีเป็นตัวเป็นตนแล้ว ส่วนยัยพิตต้าก็รักๆ เลิกๆ กับผัวทอมวันละสิบแปดครั้ง

        “เขาคงเครียดมั้งแก ก็ลองหาอะไรบำรุงดูหรือไม่ก็เปลี่ยนสถานที่บ้าง” เรณุกาบอกเพื่อน

        “และที่สำคัญให้แน่ใจนะว่าผัวแกไม่ได้ไปปล่อยกระสุนกับคนอื่น” พิตต้าเสริมท้าย

        “เอ๊ะ นังพิตต้า” เกลหันไปขึ้นเสียงใส่ยัยเพื่อนตัวดี

        “เอ้า ฉันพูดเรื่องจริง”  

        “หรอแก” เกลหันไปหายัยเอ ผู้เป็นดั่งเทพธิดาหยั่งรู้ประจำตัว

        “เออสิ คนเรามันจะเหนื่อยหมดอารมณ์ทุกวันไม่ได้หรอกลองสังเกตดูแล้วกัน” เรณุกาบอกเพื่อนที่หน้าสลดขึ้นมาทันตา ไม่ต้องใครเลยบอสของเธอนี่แหละที่ไปปล่อยกระสุนจนหมดพอกลับไปถึงบ้านก็อ้างเหนื่อย งานเครียดแล้วก็หลับเป็นตายทั้งที่ไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังระริกระรี้กับผู้หญิงหากิน

        แล้วการเม้าท์มอยต่อจากนั้นก็เป็นการจับผิดผัวยัยเกลประหนึ่งเชอร์ลอคโฮล์มและโคนันมารวมโต๊ะด้วย เรณุกามั่นใจว่าผัวเพื่อนแอบไปปล่อยกระสุนที่อื่นแน่เพราะเท่าที่ฟังผัวตัวดีของยัยเกลจะหมดแรงทุกครั้งที่กลับบ้านดึก !

        “รอดูไปอีกสักเดือนถ้ามั่นใจแล้วค่อยใส่ทีเดียว” เธอไม่ใช่พวกที่จะมาตบตาปลอบใจเพื่อนว่าไม่มีอะไรหรอก อย่าคิดมากแกคิดไปเองอะไรเทือกนั้น ถ้าสงสัยก็บอกไปตรงๆ เพื่อนจะได้ระวังตัวและที่สำคัญจะได้เตรียมใจรับกับความจริงด้วย การหลอกให้เชื่อว่าทุกอย่างโอเคมันไม่ให้ผลดีกับใครทั้งนั้น

        “สามนาฬิกาค่ะ” พิตต้ากับเกลประสานเสียงขึ้นมาพร้อมกัน

        “อือหึ ผ่าน” เรณุกาหันไปทำท่าโอเคให้เพื่อนทั้งสองคนแล้วเดินนวยนาดไปหาเป้าหมายทันที

        “บรัย” สองสาวโบกมือให้ยัยเพื่อนขายาวด้วยความเซ็งเพราะยัยเรณุกาไม่เคยแห้ว มันเดินไปไม่เคยมีครั้งไหนที่กลับมาสักครั้ง

        “โชคดีจังที่เจอคุณ” พายัพเมียงมองหญิงสาวมาสองสัปดาห์แล้ว เธอจะมาทุกวันศุกร์แล้วอยู่ๆ เผลอๆ ก็หายวับไป ตามที่เขาร่ำลือแม่สาวตาคมคนนี้มักจะกลับออกไปพร้อมผู้ชายทุกครั้งและเธอจะเป็นฝ่ายเข้าหาเองถ้าถูกใจ

        “พูดเหมือนมาตามเฝ้า” เรณุกานั่งไขว่ห้างแบบสบายๆ เธอเองก็รู้ว่าเป็นที่หมายปองของหนุ่มๆ ก็หน้าตารูปร่างแบบเธอใครจะมองผ่านไปได้ง่ายๆ

        “ก็ประมาณนั้น” พายัพยอมรับแบบตรงๆ

        “แล้วอยากจะนั่งเฝ้าอย่างเดียวหรอ” เธอหยิบมะกอกจากแก้วเครื่องดื่มรูดเข้าปากช้าๆ แต่สายตาจ้องกับผู้ชายที่นั่งข้างๆ พร้อมสื่อความนัยบางอย่าง

        “ไปเข้าห้องน้ำกันไหมคะ” เธอชวนพร้อมวางมือไปบนต้นขาแข็งแรงของอีกฝ่ายและเขาให้คำตอบด้วยการยืนขึ้นแล้วส่งมือให้เธอจับ

        “ม๊วฟ” เรณุกาแวะส่งจูบให้เพื่อนสาวที่มองด้วยความหมั่นไส้เพราะตอนนี้เธอเดินควงกับหนุ่มหน้าตี๋ที่เป็นสเปคของยัยสองคนนั้น

        “เชิญครับ” พายัพพาเธอไปส่งที่หน้าห้องหญิง

        “ใครว่าจะเข้าห้องนี้คะ” เรณุกาลากผู้ชายที่เธอยังไม่รู้จักแม้แต่ชื่อและก็ไม่สนใจด้วยเข้าไปในห้องน้ำชาย มันต้องมีการทดลองสินค้าก่อนสิเกิดหิ้วไปกินที่คอนโดแล้วไม่แซ่บจะให้แต่งตัวออกมาหาคนใหม่มันก็ไม่ใช่นะ !

        “จะทำอะไรคุณ” พายัพถามด้วยความงุนงงและไม่คิดว่าเธอจะใจกล้าขนาดนี้

        “แหม่ ไร้เดียงสาหรือไงจ๊ะ” ว่าแล้วเธอก็รูดซิปกางเกงของเขาลงแล้วจัดการปลุกปั่นความเป็นชายให้พร้อมรบจากเวลาในการแข็งตัวก็นานพอสมควรไม่รู้ว่าตื่นเต้นหรือว่าไม่มีน้ำยากันแน่

        “ซี๊ดดด อ๊า สุดยอด” ชายหนุ่มส่งท่อนลำแข็งขึงเข้าไปจนสุดแล้วซอยช้าๆ

        “หะ ห๊ะ” เรณุกาไม่อยากเชื่อเลยว่าทุกอย่างจะจบลงภายในเวลาแค่สามนาที เธอยังไม่ทันรู้สึกเสียวด้วยซ้ำแต่ที่รู้สึกตอนนี้คือน้ำข้นๆ ที่มากระทบกับโพรงเนื้อของเธอ

        “ผมตื่นเต้น ขอโทษที” พายัพกล่าวด้วยความอับอาย

        “ค่ะ ถ้ายังงั้นก็ขอตัวนะคะ” เมื่อพูดจบเรณุกาก็พุ่งตัวออกมาอย่างรวดเร็ว

        “ไปแก” หญิงสาวร่างสูงโปร่งไปยืนกอดอกค้ำหัวเพื่อนทั้งสองคนด้วยสีหน้าบึ้งตึง

        “ไปไหน” พิตต้ากับเกลประสานเสียงด้วยความงง

        “ไปจากที่นี่ ไอ้บ้านั่นล่มปากอ่าวเสียบเข้าไปยังไม่ทันรู้สึกเลยแม่งเสร็จแล้วน้องสาวฉันยังไม่ทันแฉะเลยด้วยซ้ำ” เรณุกาบ่นด้วยความหงุดหงิด คิดถูกจริงๆ ที่เทสสินค้าก่อนเพราะเซ้นส์ของเธอมักไม่พลาด ความไก่อ่อนมันแสดงออกทางสีหน้าได้นะรู้กันบ้างไหมพวกผู้ชายทั้งหลาย !

        “ฮ่าๆๆๆ” สองสาวขำกันจนน้ำตาเล็ดแต่ก็ยอมเดินออกจากร้าน ทั้งสามคนไปจบค่ำคืนการแฮงเอ้าท์ที่ร้านข้าวต้มปลาเจ้าประจำ เรณุกาสั่งข้าวต้ม ลวกจิ้ม ต้มยำหัวปลามากินเพื่อดับอารมณ์ของตัวเองและเมื่อจานชามทุกอย่างเกลี้ยงเกลาหญิงสาวขายาวก็อารมณ์ดีขึ้นจริงๆ เพราะเธอมีภาษิตประจำตัวว่า “ของกินจะเยียวยาทุกสิ่ง”


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)




ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha