เรณุการ้อนรัก

โดย: อัณณากานต์ / ตั้งใจเขียน / รตี



ตอนที่ 4 : ไลลา...แกมันร้าย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 4

ผับแถวทองหล่อ

        “ธี ว้าว” เรณุกากำลังมองเพื่อนร่วมงานจากหัวจรดเท้าซ้ำไปซ้ำมาถึงสามรอบ ลุคของธนูลักษณ์นอกเวลางานต่างกับตอนอยู่ในออฟฟิศโดยสิ้นเชิง สีหน้าของเขาผ่อนคลายคิ้วก็ไม่ผูกเป็นปมและการแต่งกายของเขาต้องขอชมเลยว่ามีรสนิยมพอตัว ชายหนุ่มสวมเสื้อยืดคอกลมสีขาวส่วนด้านนอกเป็นเสื้อแขนยาวสีเทา กางเกงเขาเลือกสวมยีนสีเข้มเข็มขัดสีเดียวกับรองเท้าคือน้ำตาลอ่อน ตบท้ายด้วยทรงผมใส่เจลนิดๆ แถมยังใส่น้ำหอมอีกต่างหาก

        “ทำไมแอนนี่ มันเฉิ่มหรอ” ธนูลักษณ์จับเสื้อจับผมตัวเองด้วยความกังวล เขาเองก็ไม่มีเพื่อนผู้หญิงซะด้วยเลยไม่รู้ว่าการแต่งตัวแบบนี้สาวๆ จะคิดว่ามันเป็นยังไง

        “เฉิ่มที่ไหนเฉียบขาดสุดๆ มาเถอะ”         

        “มันเป็นยังไงแอนนี่” ชายหนุ่มยังคงถามเซ้าซี้ไม่เลิกระหว่างเดินเข้าไปด้านใน

        “เดี๋ยวบอก” เรณุกาจะให้แม่เพื่อนสาวตัวดีช่วยวิจารณ์ให้ พ่อหนุ่มขี้อายจะได้ตาสว่างสักทีว่าตัวเองมีดีขนาดไหน

        “ไฮ นี่คงเป็นคุณธีใช่ไหมคะ” ยัยพิตต้าถลามารับถึงที่

        “เพื่อนหล่อขนาดนี้ไม่เห็นเคยบอก” ยัยเกลรีบมายืนประกบอีกข้าง

        “เห็นไหมล่ะ” เรณุกาหลิ่วตาให้ธนูลักษณ์แล้วฉุดให้นั่งลง ยัยสองคนนั้นตื่นเต้นมากที่เพื่อนร่วมบริษัทของเธอหล่อลากดินแถมสุภาพแบบสุดๆ

        “ธี แต่งตัวเป็นไงใช้ได้ไหม ไหนลองวิจารณ์สิเจ้าแม่แฟชั่นกูรูเสื้อผ้าทั้งหลาย” เรณุกาเท้าคางรอฟัง

        “รองเท้ากับเข็มขัดเข้ากัน ผ่าน , เลือกกางเกงสีเข้ม เริ่ด , ด้านบนลำลองเพื่อให้ลุคสบายๆ เยี่ยม , และสุดท้ายเสื้อผ้าจะไม่มีผลอะไรเลยถ้าคนใส่ไม่หล่อ” นั่นคือคำวิจารณ์ของพิตต้า

        “ทรงผมไม่เยอะไม่น้อยดูน่ารักน่าเข้าใกล้แบบมั่นใจว่าผู้ชายคนนี้ต้องใช้เวลาทำผมไม่มากกว่าฉันแน่ๆ ชอบที่ใส่เสื้อสองตัว เผื่ออากาศเย็นๆ จะได้ขอยืมตัวนอกมาคลุมกายสักนิด”  ยัยเกลพูดแถมกระแซะตัวเข้าไปใกล้

        “มีผัวแล้วไม่ใช่หรอแก” เรณุกาถามยัยเพื่อนตัวดี

        “ไหนล่ะผัว ถ้าไม่มาก็แปลว่าโสด”

        “บอกแล้วว่าธีดูดีจะตาย ทีนี้ก็มั่นใจในตัวเองสักทีนะ” เลขาสาวบอกพ่อหนุ่มไอที

        นานแล้วที่ธนูลักษณ์ไม่ได้มานั่งดื่มแบบนี้อาจจะด้วยวัยและการงานที่เพิ่มขึ้นทำให้เขาไม่เห็นประโยชน์ของการร่ำสุราแต่พอมานั่งกับสาวๆ เขาถึงได้รู้ว่าการจิบเหล้ามันเป็นยังไงก็เมื่อก่อนเวลาเที่ยวก็มีแต่หนุ่มๆ ที่ดวดเอาดวดเอาประหนึ่งผลิตเหล้าเองได้ นี่นั่งมาสองชั่วโมงแล้วเหล้าเพิ่งหมดไปสองแก้วเองแถมชงอ่อนมาก

        “คุณพิตต้าแต่งตัวเก่งจังเลยครับ” ธนูลักษณ์ชื่นชมสไตล์ของเธอจากใจจริงเพราะเธอเหมือนหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่น

        “ถ้าเรียกคุณอีกทีจะลากไปกินในน้ำแล้วนะ” พิตต้าชี้หน้าชายหนุ่มอย่างเอาเรื่อง

        “ฮ่าๆๆคุณพิตต้า เอ๊ย ! พิตต้าเนี่ยตลกจังเลย”

        “ตลกหวังจะแดกอ่ะค่ะ” ยัยเกลเบ้ปากให้พิตต้า

        “ไม่มีสิทธิ์ได้แดกแล้วอย่ามาพาลจ้า” พิตต้าสวนกลับทันควัน ยัยเกลก็ได้แต่ทำปากยื่นปากยาว

        “พอๆ ไม่ว่าใครก็ไม่ได้แดกทั้งนั้นค่ะ ฉันพาธีมาเป็นอาหารตาสาวๆ รวมถึงพวกแกด้วยดูได้แต่ห้ามลากไปกินในน้ำ โอเค๊” เรณุกาสงบศึกชิงหนุ่มไอที

        “ผู้หญิงนั่งประกบสามคนใครเขาจะกล้ามาแหย็มล่ะยัยเอ” พิตต้าหันไปเม้าท์กับยัยเลขาหน้าคม

        “แอนนี่มีหลายชื่อจังเลยนะครับ”

        “พอๆ กับมีหลายหน้านั่นแหละ” ยัยเกลสอดขึ้นมาทันควัน

        “แหม่ ! พวกเห็นผู้ชายดีกว่าเพื่อนมักจะลงเอยไม่สวยนะยัยเกล” เรณุกาหันไปจิกตาใส่

        “แม่นี่มีชื่อจริงว่า เรณุกา อมาต้า กอนซาเลซ คูมาร์ ชื่อเล่นที่พ่อตั้งให้คือเอเน่แต่คนอื่นมักเรียกว่าแอนนี่ส่วนพวกเราเรียกว่าเอเฉยๆ เพราะสั้นดี” พิตต้าพูดออกมารวดเดียว

        “อะ อะไรนะครับอีกรอบสิ” ธนูลักษณ์ฟังไม่ทัน อะไรต้าๆ เลซๆ นะ คนอะไรทำไมชื่อยาวสามสี่ท่อน เขารู้แค่ว่าเธอชื่อเรณุกาและนามสกุลกอนซาเลซ

        “เรณุกาคือชื่อต้น อมาต้าชื่อกลางภาษาสเปนแปลว่าสุดที่รัก กอนซาเลซนามสกุลพ่อส่วนคูมาร์นามสกุลแม่ของฉันที่เป็นคนอินเดีย ชื่อเล่นเอเน่ปาป๊าตั้งให้ส่วนชื่อต้นคุณแม่ตั้ง”

        “ว้าว ! เจ๋งสุด” ชายหนุ่มทั้งอึ้งและชื่นชมตั้งแต่เกิดมาไม่เคยรู้จักใครชื่อยาวแบบนี้เลย

        “ไหนว่าไม่มีใครกล้า” เรณุกาพยักพเยิดไปที่โต๊ะข้างๆ

        “ถ้ากล้าก็เข้ามา เออ ! แม่งกล้าจริง”

        “สวัสดีค่ะ” เสียงหวานๆ ของหญิงสาวคนนึงทักทายรวมๆ แต่ดูก็รู้ว่าเธอตั้งใจเดินมาหาใคร

        “ธี เป็นสุภาพบุรุษหน่อยสิ”

        “เอ่อ สวัสดีครับ นี่เพื่อนผมครับคนนี้พิตต้า คนนี้เกลแล้วก็แอนนี่ครับ ส่วนผมชื่อธีครับ”

        “กะแล้วเชียวว่าต้องเป็นเพื่อนกัน” หญิงสาวแปลกหน้าเชิญตัวเองนั่งเสร็จสรรพแล้วแจกยิ้มไปทั่ว เกลกับพิตต้าลอบกลอกตาให้กันอย่างสุดเซ็ง

        “ธี” เรณุกาเหลือกตาไปที่แก้วเหล้า

        “คุณ เอ่อ

        “ไลลาค่ะ”

        “คุณไลลาดื่มอะไรดีครับ”

        “ขอน้ำส้มก็พอค่ะ” และอีกครั้งที่พิตต้ากับเกลกลอกตาให้กันสามรอบครึ่ง

        “น้ำส้ม จ้ะ ! แม่นางเอก” นั่นคือเสียงในใจของพิตต้ากับเกล

        “ปกติคุณไลลาไม่ดื่มหรอคะ” เกลจีบปากจีบคอถามยัยสาวหน้าใสที่ตอแหลแน่นอนร้อยล้านเปอร์เซ็นต์ ผู้หญิงไม่ดื่มไม่เที่ยวจะมานั่งที่นี่ทำไมและถ้านางเรียบร้อยดั่งผ้าพับไว้จะกล้าเดินเข้ามาหาผู้ชายแบบนี้หรอ

        “ดื่มค่ะแต่ไม่เก่ง ไลลาคออ่อนค่ะ”

        “ต้องหัดนะคะ มาค่ะเดี๋ยวพิตต้าชงให้” เธอจัดแจงชงเหล้าให้เพื่อนคนใหม่ด้วยความว่องไว

        “อุ๊ย ! ลืมตัวน่ะค่ะ” ไลลาเอามือปิดปากด้วยความตกใจเพราะเธอกระดกหมดแก้วภายในครั้งเดียว

        “คุณพิตต้าชงเหล้าเก่งจังเลยนะคะ” แม่สาวหน้าใสชมเพื่อแก้เก้อแต่คนแบบไลลาถ้าล็อกเป้าหมายแล้วไม่มีทางปล่อยให้หลุดมือไปแน่นอน

        “ลองค้อกเทลนี่นะคะสูตรเด็ดของร้าน เกลเลี้ยงเอง” เธอหวังจะให้ยัยหน้าใสเผยธาตุแท้ออกมาแต่มันไม่ง่ายแบบนั้นหรอก

        “แรงจังเลยนะคะ” ไลลาแสร้งทำท่าขมทั้งที่จริงมันไม่กระเทือนต่อมรับรสสักนิด

        “หมดแก้วๆๆ” พิตต้ากับเกลช่วยเชียร์ ส่วนเรณุกาได้แต่นั่งขำในใจว่ายัยเพื่อนสองคนนี้ไม่รู้ทันแม่สาวหน้าใสเอาซะเลยเธอมั่นใจว่าพอหมดแก้วยัยไลลาต้องปล่อยหมัดเด็ดแน่ๆ

        “มึนหัวจังเลยค่ะ คุณธีพาไลลาไปห้องน้ำหน่อยได้ไหมคะ” ไลลาบอกพร้อมเอามือกุมขมับ

        “นั่นไง !” เรณุกานึกอยู่ในใจ

        “ไม่ทันยัยนั่นจริงๆ หรอพวกแกเนี่ย” เรณุกาเปิดฉากเม้าท์ทันทีเมื่อสองคนนั้นเดินพ้นไป

        “โหย ดูดิมันงาบธีไปแล้ว” พิตต้าเอ่ยด้วยความโมโห

        “แกก็ไม่มีสิทธิ์งาบย่ะ ยัยพิตต้า” แม่สาวตาคมเอานิ้วจิ้มหน้าผากเพื่อน

        “จะเก็บไว้กินเองหรือไง” ยัยตัวแสบประสานเสียงถามพร้อมกัน

        “ถ้าจะกิน กินไปนานแล้วเก็บไว้คบกันคุยกันแบบเพื่อนบ้างเถอะไม่ใช่จ้องจะงาบผู้ชายที่ฉันรู้จักทุกคน”

        “ก็ผู้ชายที่แกรู้จักน่างาบทำไมล่ะ” สามสาวเม้าท์กันอยู่สิบนาทีสองคนนั้นก็เดินกลับมา

        “เดี๋ยวผมไปส่งคุณไลลาขึ้นแท็กซี่ก่อนนะ” ธนูลักษณ์บอกเพื่อนทั้งสามคน

        “ถ้ายัยนั่นปล่อยธีกลับมาฉันยอมซื้อลูบูแตงให้พวกแกคนละสามคู่เลย” เรณุกากระดกเหล้าในแก้วแล้วทั้งสามคนก็นั่งรอด้วยใจจดจ่อ

        “ธีโทรมา” เลขาคนสวยบอกเพื่อนๆ


        เรณุกา: มีไรธี

        ธนูลักษณ์: คุณไลลาขอให้นั่งไปเป็นเพื่อนเธอไม่อยากกลับคนเดียวเพราะมึนหัวมาก ฝากบอกลาพิตต้ากับเกลด้วยนะ

        เรณุกา: อืมๆ โอเค

        ธนูลักษณ์: กลับกันดีๆ นะ

        เรณุกา: อืม ไม่ต้องห่วงหรอกขอบใจมาก


        “ไลลา แกมันร้าย !” สามสาวประสานเสียงพร้อมกันแล้วดวดเหล้าหมดแก้ว


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha