เรณุการ้อนรัก

โดย: อัณณากานต์ / ตั้งใจเขียน / รตี



ตอนที่ 10 : สวนตุงคราช


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


        ตอนนี้เรณุกาโดนเพื่อนสนิททั้งสองคนลอยแพอย่างสมบูรณ์แบบคนนึงไปตามหาที่ดินแถวภาคเหนือส่วนอีกคนไปตามหารักแท้ที่เกาะลันตา ทั้งที่เพิ่งรู้จักกันไม่นานแต่เธอกลับไว้ใจและรู้สึกคุ้นเคยกับสองคนนั้นเหมือนสนิทกันมานานแสนนานแถมพักหลังเธอก็เพลาๆ การกินผู้ชายเรี่ยราดลงเยอะเพราะคำเตือนของสองหนุ่ม

        “ธีรู้ว่าแอนไม่แคร์เรื่องวันไนท์แต่ลดๆ ลงก็ดีนะธีเป็นห่วงยังไงเราก็อยู่ในสังคมไทย” ธนูลักษณ์พูดลอยๆ แบบไม่ใส่ใจจะได้ดูไม่เหมือนการว่ากล่าวตักเตือน

        “แล้วพูดจริงๆ นะ ผู้ชายมันบอกกันปากต่อปากว่าใครได้หรือไม่ได้” ชยางกูรเสริมอีกเสียง

        “โอ้ววว โห้ววว สวัสดีค่ะคุณพ่อ” เรณุกาหันไปยกมือไหว้ธนูลักษณ์

        “สวัสดีค่าคุณพี่” แล้วเธอก็หันไปไหว้ชยางกูร

        “เป็นห่วงหรอกนะถึงได้พูด” ชยางกูรทำหน้างอ

        “น้อยใจไปได้ รู้แล้วน่าว่าเป็นห่วงน้องแอนคนนี้ใจจะขาด” แล้วเธอก็ได้ชื่อเล่นมาอีกชื่อ ชีวิตนี้จะมีใครเรียกด้วยชื่อที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิดบ้างไหมนะ

        “ทุกทีที่มาด้วยกันนี่ก็ไม่ได้ไปต่อกับใครไหม ได้สังเกตรึเปล่าว่าตั้งแต่มาคบกับพวกคุณดิฉันขายไม่ออกแล้วค่า” เรณุกาบอกสองหนุ่ม

        “เออ ก็จริงเนอะ” ชยางกูรก็เพิ่งสังเกต

        “เดี๋ยวพี่ธีจะดูแลน้องแอนเองจ๊ะ” ธนูลักษณ์พูดแล้วยีหัวเธอ

        “เห๊อะ ไหนล่ะที่ว่าจะดูแลหนีหายลาออกจากงานหน้าตาเฉย” หญิงสาวขยำกระดาษแล้วโยนลงถังขยะด้วยความน้อยใจ

        “ทำไมหน้าบูดครับสุดสวย” ภาคินัยถามเลขาสาว

        “ธี นะสิทิ้งแอนนี่ไปเฉยเลย”

        “มีบอสอยู่ทั้งคนแถมเราจะได้ไปเที่ยวกันด้วยนะ”

        “เที่ยวอะไรคะบอสไปทำงานต่างหาก”

        “แหม่ ทำสองวันเองอีกสามวันพักผ่อนไงเดี๋ยวผมไปเซ็นเอกสารแล้วเราไปกันเลย”

        ภาคินัยหันไปจับธุรกิจตัวใหม่ด้านเครื่องดื่มเพื่อสุขภาพ หลังจากพูดคุยกันทางอีเมลอยู่เกือบสัปดาห์คุณรสิตาก็ให้เกียรติบริษัทของเขาและคณะไปเยี่ยมชมสวนตุงคราชโดยไม่คิดค่าใช้จ่ายใดๆ ทั้งสิ้นเป็นเวลาสี่คืนห้าวัน

        “นี่คุณรสิตาหรอคะ” เรณุกาเปิดไอแพดอ่านทวนข้อมูลต่างๆ เป็นครั้งสุดท้ายระหว่างเดินทางไปสนามบิน

        “ใช่แล้ว เธอเก่งมากเลยนะบริหารสวนตั้งหลายร้อยไร่คนเดียว” ภาคินัยเอ่ยด้วยความชื่นชม

        “จากประวัติเห็นว่าอายุสี่สิบกว่าแน่ใจหรอคะว่าคนในรูปคือคุณรสิตา” เลขาสาวถามย้ำอีกครั้งเพื่อความมั่นใจเพราะถ้าไปปล่อยไก่ทักทายเจ้าของสวนผิดคนได้อายขายขี้หน้าเขาแน่ๆ

        “ใช่แน่นอน ชัวร์ๆ” ภาคินัยหยิบไอแพดมาเปิดเฟสบุ๊คแล้วส่งคืนให้เรณุกา หญิงสาวตาคมรูดดูรูปที่เปิดเป็นสาธารณะไปเรื่อยๆ

        “เธอสวยมากเลยนะคะไม่น่าเชื่อเลยว่าอายุสี่สิบกว่าบอกว่าเรียนมหาลัยก็เชื่อนะเนี่ย”

        “ผมว่าจะให้เธอนี่แหละเป็นพรีเซ็นเตอร์ให้ร้าน Orgnic Life ของเรา”

        “คงไม่มีใครเหมาะกว่าเธอแล้วค่ะ”

        คณะเล็กๆ ของบริษัทเดินทางมาถึงสนามบินเชียงใหม่ด้วยความปลอดภัยแล้วก็นั่งรถตู้ต่อไปยังจุดหมายคือไร่ตุงคราชที่จังหวัดลำพูน อำเภอป่าซาง

        “แค่ทางเข้าก็ร่มรื่นแล้วค่ะบอส” เรณุกาตื่นตาตื่นใจกับซุ้มต้นไม้ที่ประปรายไปด้วยไม้ดอกสีสวย

        “สวยจริงๆ” ภาคินัยยังอดชื่นชมไม่ได้ จากปากทางกว่าจะไปถึงสวนกินเวลาเกือบสิบนาที

        “สวัสดีค่ะ สวนตุงคราชยินดีต้อนรับค่ะ” รสิตาออกมาต้อนรับคณะผู้มาดูงานด้วยตนเอง

        “สวัสดีครับ ผมภาคินัยครับ นี่เรณุกาเลขาของผม” ภาคินัยแนะนำทีมงานจนครบทั้งสิบคน

        “เชิญเข้ามานั่งพักด้านในก่อนนะคะ” รสิตาเดินนำไปที่เรือนพักผ่อน แม่นมทิพย์และสร้อยฟ้าเตรียมน้ำมะตูมเย็นๆ ไว้รอรับพร้อมกับผ้าเย็นกลิ่นตะไคร้

        “ชื่นใจมากเลยค่ะ” เรณุกากระดกน้ำสมุนไพรทีเดียวหมดแก้ว

        “เติมไหมเจ้า” สร้อยฟ้านั่งคุกเข่าแล้วถามแขกผู้มาเยือนที่สวยยังกับนางแบบเธอตัวสูงมากแล้วตาก็โต๊โต

        “ขอบใจจ้ะ” เรณุกายื่นแก้วให้เด็กสาวแล้วยิ้มให้

        “หายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งเลยครับ” ภาคินัยเองก็ดื่มน้ำมะตูมไปสองแก้วเต็มๆ เหมือนกัน ยิ่งได้เช็ดหน้าเช็ดตาด้วยผ้าเย็นกลิ่นตะไคร้หอมๆ ก็ยิ่งชื่นใจเข้าไปใหญ่

        “ถ้าทุกคนหายเหนื่อยแล้วเชิญที่ห้องพักเลยนะคะ” แม่เลี้ยงคนงามเดินนำทางชาวคณะทั้งสิบคนอีกครั้งและมาหยุดที่หน้าเรือนไม้หลังหนึ่งที่ใหญ่โตโอ่อ่ามาก รสิตาเตรียมห้องไว้ทั้งหมดหกห้อง

        “ห้องของคุณภาคินัยกับคุณเรณุกาอยู่ติดกันนะคะ”

        “ส่วนอีกสี่ห้องนี่กุญแจค่ะเลือกได้ตามสะดวกเลยว่าใครจะนอนคู่กับใคร”

        “เรือนดิฉันอยู่ถัดไปด้านหลังถ้าต้องการอะไรเพิ่มเติมบอกได้เลยนะคะไม่ต้องเกรงใจแล้วพบกันตรงนี้ตอนสี่โมงครึ่งค่ะ” รสิตาส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้ผู้มาเยือนเป็นครั้งสุดท้ายแล้วขอตัวออกมาเพราะทุกคนคงอยากมีเวลาส่วนตัวกันจะแย่แล้ว

        “คุณรสิตาสวยมาก สวยเหมือนนางฟ้า” เรณุกาพูดกับบอสเมื่อเธอเดินพ้นไป ขนาดเป็นผู้หญิงด้วยกันยังหลงเสน่ห์เลย

        “ช่าย” ภาคินัยตอบด้วยดวงตาหวานฉ่ำ

        “บอส น้อยๆ หน่อย” เรณุกาตีแขนเจ้านายเพื่อเรียกสติ

        “ก็แค่คิดไม่ทำหรอกน่าแอนนี่” ถึงเขาจะเป็นผู้ชายรักสนุกแต่ก็รู้ว่าสิ่งไหนควรหรือไม่ควร ผู้หญิงชาติตระกูลดีแบบคุณรสิตาไม่ยอมทำอะไรบัดสีแบบนั้นแน่ๆ แถมมีแม่เลี้ยงลูกเลี้ยงอะไรไม่รู้ตามแจแทบจะทุกฝีก้าว

        “ไว้คืนนี้บอสจะมานอนด้วยนะจ๊ะ” ภาคินัยกระซิบใส่หูเลขาคนสวย

        


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha