เรือนรักเรือนเสน่หา (เรือนคุณพระ)

โดย: ชนิตร์นันท์ / จำปาลาว / Mrs.Lily



ตอนที่ 3 : พักตร์อิเหนา 2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“คุณพี่คะ บอกน้องเถิด น้องควรตัดชุดเยี่ยงไร จะปรับตรงไหนเปลี่ยนตรงไหน น้องจะได้เร่ง นี่กว่าจะถึงเย็น น้องจะได้แก้ไขทัน น้องไม่ใคร่ให้คุณพ่อต้องเสียหน้านะคะ และแม่บุษก็ต้องงามพร้อมอย่างที่เราหมายใจไว้”

          น้ำเสียงของประยงค์อ่อนอกอ่อนใจก็จริงแต่ก็เต็มไปด้วยความแน่วแน่ พิกุลยิ้มเข้าใจในความคิดของน้องสาว ด้วยเสื้อผ้าแพรพรรณนี้ประยงค์จัดเตรียมไว้สำหรับหล่อนและบุษบาเป็นอย่างดี หากไม่ได้ใช้ก็คงจะเสียดายแย่ ทว่าเมื่อมีสิ่งเปลี่ยนแปลงก็จำต้องเปลี่ยน

          “คุณพ่อไม่เสียหน้าแน่แม่ประยงค์ แม่บุษไปหยิบมาทีสิ”

          “ค่ะ คุณพี่”

          บุษบารับคำ ยิ้มให้พี่สาวทั้งสอง ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องนอนของพิกุล เพียงอึดใจก็ออกมาพร้อมกับถุงกระดาษหลายถุง

          “เปิดดูสิแม่ประยงค์” พิกุลบอกน้องสาวคนกลางเมื่อบุษบาวางถุงกระดาษลงตรงหน้า      

          “ซิ่นและก็เสื้อ...”

          “ใช่ ซิ่นกับเสื้อ สามคนสามชุด พี่กับแม่บุษไปซื้อมาจากห้างฝรั่ง”

          “โธ่! แล้วคุณพี่ไปซื้อทำไมล่ะคะ แค่บอกน้องว่าต้องการแบบไหน น้องก็ตัดเย็บได้ทุกอย่าง คุณพี่จะได้ไม่ต้องเสียเงินซื้อ ผ้าผืนงามเราก็มีมากมาย”

          “ก็พี่ซื้อไว้ให้แม่ประยงค์ดูแบบนั่นแหละ จะให้พี่ขีดเขียนให้ พี่ก็ทำไม่เป็นดอกนะ หรือจะให้แม่ประยงค์ออกไปดูชาวบ้านร้านตลาดเขาสวมใส่กัน ละแวกเรือนเราก็คงไม่มีให้ดู เพราะเสื้อผ้าแบบนี้ที่พี่เห็นก็จะมีแต่คุณหญิงท่านหญิงเท่านั้นที่จะแต่งกัน และค่ำนี้พี่ก็หวังว่าแม่ประยงค์จะได้แบบมากมาย เพราะสุภาพสตรีที่จะไปชมดนตรีในค่ำคืนนี้ ย่อมแต่งกายมาประชันกันเต็มที่”

          “แล้วแต่งแบบนี้จะไม่ดูเป็นแหม่มไปหรือคะ”

          ประยงค์พินิจดูเสื้อคอกว้าง แขนสั้นประมาณต้นแขน เข้ารูปช่วงเอวและปล่อยชายทิ้งลงคลุมตามแนวสะโพก ซึ่งตัดเย็บจากลูกไม้ฝรั่งปักลูกปัดเป็นลวดลาย และในถุงกระดาษก็ไม่มีผืนแพรเข้าชุด

          “แพรสะพายไม่มีนี่คะ หรือคุณพี่จะให้น้องจัดให้”

          “แม่บุษว่าอย่างไร ตอบพี่เชื้อเราหน่อยสิ เพราะเรื่องนี้แม่บุษเขาเป็นคนเจรจา”

          พิกุลโบ้ยไปที่บุษบาเพราะหล่อนก็ท้วงแล้วว่าไม่มีแพรสะพาย แต่บุษบาที่สื่อสารกับแหม่มเจ้าของร้านได้ กลับบอกว่าไม่ต้องใช้

          “ไม่ต้องใช้แพรสะพายแล้วค่ะคุณพี่”

          “เยี่ยงไรรึแม่บุษ”

          “แหม่มมาเรียเจ้าของร้านเสื้อ เธอบอกน้องว่า ตัวเสื้อปักมุกปักลูกปัดมากอยู่แล้ว รวมทั้งเครื่องประดับตามนิยมก็เป็นสร้อยเส้นสั้นติดคอ หรือไม่ก็จะเป็นสร้อยลูกปัดกับสร้อยมุก ถ้ารวมทั้งสร้อยคาดหน้าผากไปอีก หากสะพายแพรทับลงไปที่ตัวเสื้อก็อาจจะดูรุ่มร่ามไม่เข้าชุดน่ะค่ะ และท่านหญิงกับคุณหญิงหลายท่านที่มาสั่งตัดชุดที่ร้านของแหม่ม ก็ไม่มีท่านใดสั่งแพรสะพายเพิ่ม แหม่มมาเรีย เธอจึงแนะนำว่าเท่านี้ก็งามพอแล้วค่ะ”

          “อ้อ... นี่ต้นคิดเสื้อผ้าชุดใหม่มาจากแม่บุษดอกรึ”

          บุษบายิ้มแหยพลางซบหน้าลงบนต้นแขนของประยงค์อย่างประจบ เพราะที่ประยงค์พูดนั้นจริงทุกอย่าง ด้วยบรรดาท่านหญิงและคุณหญิงที่เรียนร่วมโรงเรียนกับหล่อน ล้วนเปลี่ยนเครื่องแต่งกายเป็นลักษณะนี้กันหมดแล้ว ซึ่งหล่อนเองก็เห็นว่างดงาม ควรที่พิกุลและประยงค์จะแต่งงาม

          “ไม่ใช่จากแม่บุษคนเดียวดอก พี่เองก็เห็นควรด้วย เพราะท่านหญิงวิมลกับท่านหญิงติ๋วก็ใส่เยี่ยงนี้แหละ จะออกงานทั้งทีก็ต้องแต่งกายให้ร่วมสมัยหน่อย”

          “แหม... ถ้าเห็นดีเห็นงามแต่งกายตามแหม่มเยี่ยงนี้ แล้วทำไมไม่ใส่กระโปรงสุ่มไปด้วยเล่าคะ จะใส่ซิ่นทำไมกัน”

          ประยงค์ยังอดประชดไม่ได้ แม้จะพินิจแล้วว่าตัวเสื้อตัดเย็บเรียบร้อย ผ้าซิ่นก็ทอลายงดงาม ทว่าเสื้อผ้าที่หล่อนจัดเตรียมไว้เล่า จะทำเยี่ยงไร

          “โถ... คุณพี่อย่างอนสิคะ เราไม่ได้แต่งกายตามแหม่มทุกอย่างดอกค่ะ คุณครูท่านว่า เรารับความนิยมนำมาปรับเปลี่ยนตามความเหมาะสม แบบเสื้อผ้าของเขาเมื่อนำมาตัดเย็บประยุกต์ก็เหมาะกับผ้าซิ่นของเราค่ะ”

          บุษบาอธิบาย ก่อนจะเหลือบมองพิกุลที่พยักหน้าส่งยิ้มมาให้เชิงให้หล่อนพูดต่อ เพราะเห็นว่าประยงค์ดูจะอ่อนลงแล้ว

          “แค่ยามออกนอกเรือนหรือไปยังสถานที่อันควรเท่านั้นแหละค่ะ เราจึงแต่งกายเยี่ยงนี้ หากแต่อยู่ในเรือนหรือละแวกเรือนเรา เราก็ยังแต่งกายเยี่ยงเดิมค่ะ เคยใส่โจงเยี่ยงไร ก็ยังคงใส่เยี่ยงนั้น”

          “จริงรึแม่บุษ ไม่ต้องเปลี่ยนไปใส่แบบนั้นทุกวันใช่รึไม่”

          “จริงค่ะคุณพี่”

          “เฮ้อ! ค่อยโล่งอกหน่อย พี่รึก็คิดว่าต้องเปลี่ยนทั้งหมด เสียดายอุตส่าห์ตัดเย็บอบร่ำไว้เสียดิบดี”

          “อย่างนั้นไปลองชุดกันเถอะ เผื่อตรงไหนหลวมไป แม่ประยงค์จะได้เก็บเนาได้ทัน เพราะแม่ประยงค์ต้องไม่ลืมนะว่า ค่ำนี้นางบุษบาของเรา อาจได้พบพักตร์อิเหนาอีกครา”

          “คุณพี่! ล้อน้องเล่นอีกแล้ว น้องไม่คุยด้วยแล้วค่ะ ไปลองชุดดีกว่า”

          บุษบาที่เขินอายเกินทนฉวยถุงผ้าแล้วรีบหลบเข้าห้องปล่อยให้พิกุลกับประยงค์หันมองหน้ากัน ก่อนจะยิ้มขันกับท่าทีเอียงอายของน้องสาว

          “คุณพี่มั่นใจหรือคะ ว่าค่ำนี้นางบุษบาของเราจะได้พบพักตร์อิเหนา”

          “มั่นใจสิแม่ประยงค์ เพราะอิเหนารูปงามน่ะร่วมแสดงด้วยนะค่ำนี้ เพียงแต่อิเหนาจะเห็นแม่บุษบาของเรารึเปล่าก็เท่านั้น”

          “อ้าว... เหตุใดจะไม่เห็นเล่าคะ”

          “โธ่... แม่ประยงค์ ก็ไม่ใช่แค่แม่บุษบาที่หลงพักตร์อิเหนาน่ะสิ แต่สาวๆ แทบทั่วพระนครก็ต่างหลงพักตร์อิเหนากันทั้งนั้น นี่ติดแค่ว่าพ่ออิเหนาไม่เคยมองหญิงใด แม่สื่อแม่ชักจึงทำงานกันให้วุ่น ทั้งชักทั้งพา อิเหนาก็ยังเฉย...”

          ประยงค์ยิ้มกับเสียงเฉย ที่พิกุลลากยาว “แหม... คุณพี่พูดเยี่ยงนี้ น้องใคร่ยลโฉมพ่ออิเหนาเสียเร็วๆ อยากจะรู้นักว่าจะงามสมกับแม่บุษบาของเรา ดั่งที่คุณพี่เปรียบเปรยว่าเป็นระเด่นมนตรีรึเปล่า”

          “เชื่อสายตาพี่สิแม่ประยงค์ รูปงามนามเพราะ อนาคตไกลเยี่ยงนั้น สมกับแม่บุษบาของเราที่สุด”

          พี่สาวทั้งสองคนที่พูดคุยกันกระหนุงกระหนิงแม้จะเบา แต่คนที่ลอบฟังอยู่ด้านหลังบานประตูก็ได้ยินชัด จนไม่อาจสั่งใบหน้าให้หยุดยิ้มได้เลย

          บุษบาเดินมานั่งบนตั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ทาบฝ่ามือกุมแก้มที่ร้อนผ่าวของตนเอง ด้วยเหตุครั้งแรกที่ได้พบหน้ายังชัดเจนในใจ บุรุษเรือนกายสูงใหญ่มีใบหน้าละม้ายชายยุโรปทว่าก็ไม่ชัดเสียจนจะบ่งชี้ว่าเป็นยุโรปชาติไหน ผิวขาวราวหยวกละเอียด ตัดผมสั้น ใบหน้ารูปไข่ คิ้วเข้ม ดวงตาคม จมูกโด่ง และริมฝีปากสีแดงสดคลี่ยิ้มละมัย

          รอยยิ้มใจดีบนใบหน้าหล่อเหลานั้นหล่อนยังจำได้ดี และก็หวังว่าค่ำคืนนี้จะได้พบพักตร์อิเหนาสักครา

          แม้พิกุลจะบอกว่ารู้จักบุรุษนั้นแล้วเพราะอยู่ในสังกัดกรมเดียวกัน หากแต่หล่อนกลับไม่กล้าสอบถามหรือแสดงตนว่าอยากรู้เรื่องราวของเขา คิดเพียงว่าหากมีวาสนาคงได้พบกันอีกครา และค่ำคืนนี้เมื่อพิกุลบอกว่าเขาเป็นหนึ่งในเจ้าพนักงานดนตรี หัวใจหล่อนก็สั่นไหวนัก หล่อนอยากรู้ว่า ๓ ปีที่ผ่านมา เขาเปลี่ยนไปเช่นไรบ้าง

          ดวงตาสวยหวานเพ่งพิศใบหน้าตนเองที่สะท้อนจากกระจกเงา หากเขาเห็นหล่อนในค่ำคืนนี้ รอยยิ้มนั้นหล่อนยังจะได้รับอีกหรือไม่

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha