เรือนรักเรือนเสน่หา (เรือนคุณพระ)

โดย: ชนิตร์นันท์ / จำปาลาว / Mrs.Lily



ตอนที่ 8 : โฉมบุษบา 2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ณ เรือนพระนาฏกรรมวิจิตร

          คุณย่าน้อยและคุณพ่อที่นั่งอยู่ในศาลากลางสวนทำให้ประยงค์ที่กำลังถือถาดใส่ขนมช่อม่วงและน้ำดอกอัญชันมารับรองต้องชะงักเท้าไม่กล้าก้าวเข้าไป เพราะสีหน้าของท่านทั้งสองคล้ายมีเรื่องสำคัญที่ประสงค์จะพูดคุยกันเป็นการส่วนตัว ด้วยบ่าวส่วนตัวของคุณย่าน้อยนั้นก็ออกมานั่งรออยู่ด้านนอกเช่นกัน

          “ว่าอย่างไรล่ะพ่อพุด พ่อน่ะอยากให้แม่บุษบาออกเรือนรึเปล่าเล่า หรือว่าจักรอเวลาอีกสักหน่อย”

          คุณน้อยถามความสมัครของพระนาฏกรรมฯ ให้ชัดเจน ด้วยไม่อยากทำตัวเป็นแม่สื่อแม่ชักแต่กลายกลับมาพรากลูกจากอกพ่อ แม้คุณพระจะนับถือหล่อนประหนึ่งมารดา และทำตามคำแนะนำของหล่อนในการเลี้ยงดูบุตรสาวทั้ง ๓ เป็นอย่างดี ทว่าการออกเรือนก็เป็นเรื่องใหญ่ที่ผู้เป็นพ่อควรตัดสินใจด้วยตนเอง มิใช่ต้องเกรงใจผู้หนึ่งผู้ใด

          “กระผมใคร่อยากให้แม่บุษบาออกเรือนเสียเร็ววันขอรับ ปีนี้แม่บุษบาก็อายุย่างยี่สิบแล้ว กระผมเกรงว่าแม่บุษบาจะติดนิสัยที่แม่พิกุลพร่ำสอนน้อง ว่าผู้หญิงทันสมัยต้องฉลาดเฉลียว ทันสมัย และไม่งอนง้อผู้ชาย ต้องเลือกคู่ครองด้วยตนเอง สุดท้ายก็คงไม่พ้นจะเป็นสาวเทื้ออยู่เรือนเหมือนแม่พิกุลกับแม่ประยงค์แน่ขอรับ ถึงครานั้นกระผมคงทุกข์หนัก”

          คุณน้อยอดไม่ได้ที่จะขำกับคำตอบของพระนาฏกรรมฯ     “กระไรกันพ่อพุด พ่อพุดพูดเหมือนไม่อยากเลี้ยงดูลูกซะอย่างนั้นแหละ”

          “มิได้ขอรับคุณอา แต่เพราะแม่บุษบานั้นห่างจากแม่พิกุลกับแม่ประยงค์เหลือเกิน และแม่คนโตกับแม่คนกลางก็เห็นท่าจะเป็นสาวเทื้อเสียแน่นอนแล้ว หากแม่บุษบาต้องเป็นสาวเทื้ออยู่เรือนอีกคน กระผมก็ห่วงลูกขอรับ หากสิ้นกระผม ลูกๆ จะอยู่กันเช่นไร เรือนที่ขาดผู้ชายดูแล ไม่มีลูกหลานรายล้อม ไม่มีสกุลใดมาเกื้อมาหนุน คงขาดคนยำเกรงเสียแน่ ยิ่งบ้านเมืองเปลี่ยนแปลงไม่หยุด กระผมก็ยิ่งห่วงลูกขอรับ นี่หากแม่บุษบาได้ออกเรือนไป กระผมก็จะมั่นใจได้อย่างหนึ่งว่า อย่างน้อยที่สุด แม่บุษบาก็ต้องมีลูกหลานไว้คอยดูแล และแม่บุษบานั้นก็รักแม่พิกุลกับแม่ประยงค์มาก กระผมคงวางใจว่าพี่น้องจะดูแลกันได้ กระผมคงได้ตายตาหลับล่ะขอรับ”

          “ก็จริงอย่างที่พ่อพุดพูด บ้านเรือนขาดผู้ชายใครเล่าจะยำเกรง และทางสกุลนั้นก็ไม่ได้ขี้เหร่เลย ถ้าอย่างนั้นก็แปลว่าพ่อพุดยินดีให้ทางคุณสร้อยมาดูตัวแม่บุษบาใช่รึไม่”

          “กระผมไม่อยากทำให้ลูกลำบากใจขอรับ เพราะตั้งแต่แม่พิกุลกับแม่ประยงค์ กระผมก็ไม่ได้อนุญาตให้ใครมาดูตัวเลยสักครั้ง คืนพรุ่งนี้แม่บุษบาก็จะไปที่โรงละครพร้อมแม่พิกุล กระผมใคร่รบกวนคุณอาช่วยเรียนคุณหญิงสร้อยเธอว่า ขอให้คุณหญิงมาดูตัวแม่บุษบาที่โรงละครเถิดขอรับ เพราะหากคุณหญิงไม่ยินดี กระผมก็จะได้ไม่ต้องมีเรื่องใดให้ลูกต้องขุ่นใจเช่นกัน”

          “ถ้าอย่างนั้นก็เอาตามที่พ่อพุดว่านั่นแหละ”

          ถ้อยคำสนทนาที่ไม่ได้ยินแต่ก็รู้ว่าทั้งคุณพ่อและคุณย่าน้อยต่างก็เคร่งเครียด นั่นยิ่งทำให้แม่ประยงค์ใคร่รู้ แต่จะด้วยทางไหนถึงจะรู้ได้

          “ดูอันใดอยู่รึแม่ประยงค์”

          “อุ้ย! คุณพี่ มาเงียบๆ น้องตกใจหมด”

          “ก็พี่เห็นน้องแอบดู อ้อ... แอบดูคุณย่ากับคุณพ่อดอกรึ”

          “อย่าเอ็ดไปค่ะ น้องแค่อยากรู้ว่าท่านคุยอะไรกัน ทำไมเคร่งเครียด”

          “อยากรู้ก็เข้าไปถามสิ”

          “ถามได้หรือคะ”

          “ได้สิ โน่นแน่ะ คุณพ่อท่านเรียกแล้ว”

          พิกุลพยักพเยิดหน้าไปในทิศทางของศาลากลางสวน ทำให้ประยงค์หน้าเจื่อน เมื่อหันไปมองก็พบว่าผู้เป็นพ่อกวักมือเรียกให้เข้าไปหา 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha