เสน่หาเพลิงมายา

โดย: คีตะธารา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 4 : สะพานข้ามภพ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

แต่ทว่าทันทีที่เขาได้มองเห็นดวงหน้าเรียวที่ผุดผาดบาดใจ งดงามอย่างละมุนละไมนั้น เขาก็นิ่งงัน เขาจำได้ไม่เคยลืม ไม่ว่าจะผ่านไปสักกี่วัน ผู้หญิงที่สวยคนนั้น เจ้าของผ้าคลุมหน้าที่เขาเก็บรักษาเอาไว้เพื่อที่จะรอวันได้พบเธอแล้วคืนผ้าผืนนั้นให้เธอ

“คุณครับ คุณครับ..”

กานต์ร้องเรียกเธอพร้อมกับเขย่าร่างบาง ทำให้มัชฌิมาค่อย ๆ ขยับเปลือกตาลืมขึ้นแม้จะรู้สึกเจ็บปวดอยู่มากกับแรงกระแทกจากรถเป็นครั้งสอง ทั้งที่เธอระวังตัวแล้วแต่ก็เจ็บอยู่ดี

“เป็นอย่างไรบ้าง เจ็บตรงไหนบ้าง ช่วยบอกผมทีเถอะนะ”

เธอมองสานสบสายตาคมกริบที่จ้องมองด้วยความอาทรและห่วงใย หัวใจดวงน้อยของเธอมันเบิกบานขึ้นมาอย่างเฉียบพลันกับน้ำเสียงทุ้มและนุ่มนวลประกอบการคำพูดที่แสดงออกถึงความห่วงใยอย่างไม่รังเกียจ

“ฉัน ฉัน”

“ไปหาหมอดีกว่านะครับ คราวที่แล้วคุณก็หนีผมไป ผมเห็นเลือดจากที่คุณนอนอยู่ แล้วยังคืนนี้คุณยังได้รับบาดเจ็บจากผมอีก”

“ไม่ใช่ความผิดของคุณหรอกค่ะ”

“เป็นความผิดของผมเองครับที่ประมาท ไม่มองให้ไกลกว่านี้ ไม่อย่างนั้น ผมคงไม่ทำให้คุณบาดเจ็บ”

เธอมองเขานิ่ง

“ไปครับ”

เขาลุกขึ้น

“เดินไหวไหมครับ”

“ได้ค่ะ แต่ฉันแค่เจ็บนิดหน่อยเท่านั้น ไม่เป็นไรมาก ไม่ต้องไปหาหมอก็ได้ค่ะ เพียงแค่ขอนอนพักสักหน่อยเท่านั้น”

เขามองสำรวจร่างบางของเธออีกครั้ง เมื่อเห็นว่าไม่เป็นไรจริง ๆ จึงประคองให้ลุกขึ้นแล้วก้าวห่างออกมาเล็กน้อยเพื่อจะมองหน้าเธอให้ถนัดขึ้นกว่าเดิม แม้จะมีเพียงแค่แสงสว่างจากไฟหน้ารถแต่เขาก็ยังมองเห็นความงามของเธอได้อย่างชัดเจน

“บ้านอยู่ไหนครับ”

มัชฌิมานิ่งงันไปชั่วขณะ ก่อนจะยกมือคลำที่ศีรษะ

“ฉันจำอะไรไม่ได้เลย ตั้งแต่ถูกรถชนครั้งที่แล้ว ฉันก็จำบ้านไม่ได้ ฉันอาศัยอยู่วัด คนที่วัดเรียกฉันว่า มัชฌิมา”

“แล้ววัดนั้นอยู่ไหนครับ”

เธอส่ายหน้า

“จำไม่ได้ค่ะ ความจำของฉันมันเหมือนขาด ๆ หาย ๆ ก่อนหน้านี้ มันไม่เป็นอย่างนี้นะคะ ฉันยังจำทางกลับวัดได้เมื่อถูกรถคุณชน แต่พอมาคืนนี้ฉันจำไม่ได้ แม้แต่วัดที่ฉันอาศัยอยู่ ฉันพบใครที่นั่นและฉันมาจากไหน กำลังจะไปไหน”

เธอพูดแล้วก็ยกมือคลำที่ศีรษะ

“ปวดหัวจังค่ะ”

“ไปหาหมอดีกว่าครับ”

“ไม่ค่ะ ฉันไม่ชอบหมอ ขอยาแก้ปวดเท่านั้นก็พอแล้ว”

“ไม่ได้หรอกครับ”

กานต์รวบมือบางของเธอให้เดินตามมาที่รถพร้อมเปิดประตูให้เธอเข้าไปด้านข้างคู่คนขับแล้วเขาก็รีบขับรถพาเธอไปยังโรงพยาบาลเพื่อตรวจรักษา

 

“ขอโทษนะ ขอโทษ อภัยให้ฉันด้วย มันเป็นทางเดียวที่ฉันจะได้มีที่พักและสามารถค้นหาใครคนนั้นได้ง่ายขึ้น”

มัชฌิมาคิดในใจเมื่อมองไปหากานต์ที่กำลังเดินกลับมาหาเธอหลังจากที่หมอได้ตรวจหาสาเหตุของความจำเสื่อมของเธออย่างละเอียดรวมทั้งเอกซเรย์อย่างเรียบร้อย ไม่มีอะไรบกพร่องหรือบาดเจ็บ มีเพียงบาดแผลภายนอกเล็กน้อยเท่านั้น

“ฉันไม่ได้เป็นอะไรใช่ไหม”

“ครับ มันน่าแปลก ที่คุณไม่ได้มีอะไรกระทบกระเทือนกับอวัยวะภายใน โดยเฉพาะสมองแต่ทำไมถึงความจำเสื่อม”

“มันขาด ๆ หาย ๆ ค่ะ บางครั้งก็เหมือนมีภาพเข้ามาบอกว่าฉันเคยอยู่ที่ไหน แต่ก็นึกไม่ออก”

เธอเงยหน้ามองเขา

“ขอเพียงให้ฉันได้พักสักหน่อยก็อาจจะจำทุกอย่างได้นะคะ”

“ได้สิ คุณคงเหนื่อย”

มัชฌิมาเตรียมลุกขึ้นยืน

“จะไปไหนครับ”

“ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ”

เขานิ่ง

“ไปพักบ้านผมเถอะนะ อย่างน้อยให้ผมได้แสดงความรับผิดชอบบ้าง รอจนกว่าคุณจะจำทุกอย่างได้แล้ว ผมจะเป็นคนไปส่ง”

“แต่ว่าฉันไม่มีเงิน ไม่มีอะไรที่แสดงว่าฉันเป็นใคร ดูเหมือนมันจะสูญหายไป”

กานต์ยิ้มเย็นเมื่อมองดวงหน้าเรียวหวานของเธอ ดูสวยเหลือเกิน อีกทั้งเธอยังดูอ้อนแอ้นน่าถนอม แต่ว่าเครื่องแต่งตัวที่สวมใส่เป็นเสื้อแขนกระบอก คอกลม มีกระดุมด้านหน้า สวมผ้าถุงยาวถึงข้อเท้า เป็นผ้าเนื้อดีที่ดูเท่าไหร่ก็ไม่เหมือนเนื้อผ้าสมัยนี้

เขาเดาว่าเธอน่าจะมาจากต่างจังหวัด แต่การแต่งกายเหมือนชุดพื้นเมืองของจังหวัดใดสักแห่ง แต่เขาก็ไม่เคยเห็นมาก่อน ประกอบดวงหน้าเรียวหวานปล่อยผมยาวสยายแผ่กระจายเต็มแผ่นหลัง เปิดดวงหน้าเรียวหวาน เผยให้เห็นดวงตากลมโตที่สุกสกาวดูหวานปนเศร้าอย่างน่ามอง

เรียวปากรูปกระจับดูอิ่มเอิบเจือสีชมพูอย่างเป็นธรรมชาติ รอยบุ๋มข้างแก้มที่สุกปลั่งทั้งสอง ยามที่เธอพูดหรือยิ้ม มันส่งให้เครื่องหน้าหวานดูงามละมุนและน่ารักมากขึ้น ดูเธอสวยงามและมีเสน่ห์เหลือเกิน

เธอสามารถสะกดสายตาแม้แต่หัวใจของเขาให้จ้องมองเธออย่างไม่รู้เบื่อ ใช่ว่าเขาไม่เคยเจอคนสวย ใช่ว่าไม่เคยได้อยู่ใกล้คนสวย แต่เพราะเธอมีอะไรบางที่ทำให้เขาสนใจและอยากอยู่ใกล้ อยากดูแลปกป้อง

“ไปกับผมเถอะนะ ผมยินดีดูแลคุณจนกว่าจะหายเป็นปกติ”

เธอเงยหน้ามองสบตาเขา

“ไปครับ”

เขายกมือแตะที่ข้อศอกของเธอแล้วดันเบา ๆ เป็นเชิงให้เธอเดินไปกับเขา ในขณะที่มัชฌิมาก็อธิษฐานต่อลูกแก้ววิเศษว่า ขอให้ทุกคนได้มองเห็นเธอ แต่ขอยกเว้นภูตมนต์กับทาสรับใช้ของมัน อย่าได้มองเห็นเธอ จนกว่าเธอจะได้พบคนที่สามารถกำจัดมันได้

แต่เธอก็ต้องแปลกใจและนึกหวาดกลัวเมื่อกานต์เลี้ยวรถเข้ามาในรั้วบ้านที่อยู่ติดกับคฤหาสน์สถานสีงาช้างหลังงามของหม่อมราชวงศ์ชายระพี รัศมีจำรูญ ที่มนต์ดำอาศัยร่างของเขาเพื่อดำรงอยู่ในสภาพของความเป็นมนุษย์

แต่ว่าเธอเชื่อมั่นในพลังของลูกแก้ววิเศษ ว่าจะต้องสามารถปกป้องเธอได้ แม้จะรู้ดีว่าต่อไปในภายหน้า พลังของลูกแก้วจะลดลงเพราะไม่ได้อยู่ในเมืองลับนคร ก็ขอให้เธอได้พบใครคนนั้นที่เธอตามหาเสียก่อน


“จัดห้องพักให้คุณ..”

กานต์ร้องบอกสาวใช้วัยสามสิบเศษเมื่อเขามาถึงบ้าน แต่ก็ต้องหันมาหาเธอ

“มัชฌิมาค่ะ”

เขาย่นคิ้วด้วยความฉงน ทำให้เธอรีบยิ้มออกมา

“ถึงแม้ว่าฉันจะจำอะไรไม่ได้ แต่ว่า ฉันรู้สึกชอบชื่อนี้ค่ะ เรียกฉันว่ามัชฌิมาเถอะนะคะ คนที่วัดเรียกฉันชื่อนี้”

เขายิ้มน้อย ๆ

“จัดห้องให้คุณมัชฌิมาด้วย เตรียมเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวให้เธอด้วยนะ”

“ได้ค่ะ”

เขาหันมาหาเธออีกครั้ง

“หิวไหมครับ”

คำถามนั้นทำให้ท้องของเธอเริ่มรู้สึกตัว หลายวันมานี้แทบไม่มีอะไรตกถึงท้องของเธอเลย

“นิดหน่อยค่ะ”

เขายิ้มเย็นก่อนจะหันไปมองสาวใช้อีกคน

“ให้แม่บ้านช่วยทำอาหารอ่อน ๆ ไว้สองที่”

“ได้ค่ะ”

“นั่งพักตรงนี้ก่อนดีกว่านะครับ”

เขาก้าวมาพร้อมกับวางมือลงที่แขนของเธอแล้วช่วยพยุงให้เธอเดินมานั่งยังอาร์มแชร์สีเหลือง ทำให้เธอกวาดสายตามองไปรอบบ้านที่กว้างใหญ่ดูโปร่งตาด้วยกระจกใสที่เขาใช้เป็นผนังแทนคอนกรีต มันจึงดูโปร่งตา อีกทั้งเมื่อเปิดหน้าต่างออก สายลมก็พัดผ่านเข้ามาได้อย่างสะดวก เพราะปลูกอยู่ตรงทิศทางลมพอดี

แต่ที่ทำให้เธอต้องรู้สึกหวาดกลัวและแค้นเคืองอย่างที่สุดก็ตรงที่ เมื่อมองมาทางด้านหลังก็สามารถมองเห็นหอคอยสีงาช้างที่โดดเด่นนั้นได้อย่างถนัดตา

แม้มันจะเป็นการปลูกสร้างที่ผสมผสานระหว่างประติมากรรมตะวันตกและตะวันออก มีการตกแต่ง ปั้นเติมเสริมให้ดูมีราคาและอลังการ แต่มันน่ากลัวอย่างมากสำหรับเธอ

มัชฌิมาวางมือลงยังบริเวณที่เก็บลูกแก้ววิเศษ พร้อมกับอธิฐานในใจว่า ขอให้คนทุกคนได้มองเห็นเธอแต่จงยกเว้นภูตมนต์ดำและบริวารของมันด้วยเถิด

“ปวดหรือครับ”

กานต์ร้องถามเมื่อเห็นเธอวางมือลงยังกลางอก ทำให้เธอมองหน้าเขาพลางส่ายหน้าแล้วยิ้มน้อย ๆ ส่งให้เขา ด้วยความสุภาพและใจเย็นอีกทั้งบุคลิกลักษณะของเขามันทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจอย่างประหลาดเมื่อได้อยู่ใกล้เขา

เขาสุภาพและอ่อนโยนอย่างมาก ใบหน้าสี่เหลี่ยมได้รูปดูสะอาดหมดจด ดวงตาคมกล้าดูอ่อนโยน แสดงถึงสภาพจิตใจที่ดีของเขา ปลายจมูกโด่งเป็นสันสวยงามอย่างมาก รับกับริมฝีปากได้รูปเป็นสีชมพูอ่อน อย่างน่ามอง เวลาเขายิ้มมองเห็นไรฟันที่ขาวสะอาดเรียงรายเข้าแถวกันอย่างมีระเบียบ และส่งให้ใบหน้าที่ขรึมคมดูอ่อนเยาว์ลงและน่ามองมากขึ้น ที่ยิ่งไปกว่านั้นคือ เขามีรอยยิ้มที่สวยงามอย่างมาก สวยงามจนเธอเผลอมองอยู่นาน

“ไม่ค่ะ”

เธอปฏิเสธ

“ขอบคุณนะคะ สำหรับความเอื้อเฟื้อที่คุณมีให้ฉัน”

“อย่าคิดอย่างนั้นเลย ที่คุณต้องบาดเจ็บเป็นเพราะผม เพราะฉะนั้นผมควรจะต้องดูแลคุณอย่างดี หากเจ็บปวดตรงไหน หรือมีอาการผิดปกติอะไรให้รีบบอกผม อย่าได้เกรงใจเป็นอันขาดนะครับ”

“ค่ะ”

“รอให้แม่บ้านเตรียมอาหารสักครู่คุณจะได้ขึ้นไปอาบน้ำแล้วพักผ่อน แต่ว่าสำหรับเสื้อผ้าคงต้องใช้ของคุณแม่ผมก่อน ดูจากรูปร่างของคุณน่าจะพอสวมใส่ได้ เสื้อผ้าของท่าน ผมเก็บเอาไว้อย่างดี แต่วันพรุ่งนี้ ผมจะหาซื้อมาให้ใหม่”

“รบกวนคุณอย่างมาก ขอโทษจริง ๆ นะคะ”

“อย่าคิดอย่างนั้นเลยนะครับ อยู่ให้สบาย ถือว่าที่นี่คือบ้านของคุณ”

เธอมองเขานิ่งด้วยหัวใจที่เบิกบานอย่างมาก ความหวาดกลัวและว้าวุ่นที่มันครอบงำเธอมาหลายเวลานั้นดูเหมือนจะผ่อนคลายลง

“อาหารเสร็จแล้วค่ะคุณกานต์”

แม่สุภาแม่บ้านของเขาเข้ามารายงานด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม

“ไปครับคุณมัช”

เธอค่อย ๆ ลุกขึ้นโดยมีเขาเข้ามาประคองให้เดินตรงไปยังโต๊ะอาหารในห้องถัดไป

 

“ใครล่ะ ผู้หญิงคนนี้”

แม่สุภาร้องถามอ้อเบา ๆ

“ไม่รู้เหมือนกัน คุณกานต์ให้พี่หวานขึ้นไปจัดห้องแล้วเตรียมเสื้อผ้าไว้ให้”

“คุณไอลดารู้หรือเปล่านะ ว่าคุณกานต์พาผู้หญิงอื่นเข้าบ้าน”

อ้อส่ายหน้าแล้วเดินจากไปเพื่อดูแลเขาและเธอที่โต๊ะอาหาร ส่วนแม่บ้านสุภารีบเดินไปโทรศัพท์กดหมายเลขตรงไปยังบ้านของไอลดาทันที

“อะไรนะ! ผู้หญิงหรือ”

“คุณไม่รู้หรือคะ”

“ไม่ มันเป็นใคร”

แม่สุภาหันไปมองยังร่างบางอรชรของมัชฌิมาที่กำลังตักอาหารทาน

“อายุราวยี่สิบปีค่ะ แต่งตัวแปลก ๆ เหมือนชุดพื้นเมืองของคนต่างจังหวัด แต่ว่าคงป่วยนะคะ เห็นคุณกานต์ประคับประคองยามจะลุก จะเดิน”

“ประคองงั้นหรือ”

“ค่ะ”

ไอลดากำมือแน่น

“ขอบใจมาก แกดูมันไว้ให้ดีนะ”

“ได้ค่ะ”


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"นิยายรักฉบับผู้ใหญ่ ที่คุณ ๆ สามารถอ่านได้อย่างอิสระ (25+)"

คีตะธารา


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha