พิศวาสตีตรา จบแล้ว

โดย: วีนัส ละอองดาว/ยติยา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 2 : แผนซ้อนแผน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ลูกหว้าเดินตามบันไดไม้สักสีสวยขึ้นไปได้ยินเสียงแว่วร้องครางกระสันดังขึ้นเรื่อยๆความอยากรู้อยากเห็นของลูกหว้าจนต้องบิดลูกบิดเปิดประตูเข้าไปเห็นร่างกายสาวเปลือยเปล่าล่อนจ่อนขยับโยกย้ายส่ายสะโพกอยู่บนร่างคุณลุงขาของเธอใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวราวกับโดนทำร้ายจนลูกหว้าทนไม่ไหวที่เห็นใครมาทำร้ายลุงขาของเธอ

“หยุดนะ! ออกไป!”

พลั่ก! ตุบ!

“โอ๊ย!”

“เฮ้ย! ลูกหว้า!อุป…”

เสียงร่างคู่ขาของพ่อเลี้ยงกานกระทบลงบนพื้นไม้ข้างเตียงพร้อมกับเสียงร้องของพ่อเลี้ยงกานที่อยู่ๆลูกหว้าก็ขึ้นมานั่งทับบนอนาคอนด้าอย่างแรง

พร้อมเรียวแขนตวัดโอบรอบลำคอแกร่งของเขาเอาไว้แน่น

“ลูกหว้าลุงขา…จุก”

“หยุดพูดเลยค่ะลูกหว้าจะปกป้องลุงขาเองนังชะนีหน้าวอกออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้แล้วไม่ต้องเสนอหน้ามาอีกนะ”

คำพูดเจ็บแสบหลุดออกมาจากปากอิ่มน่าจูบจนร่างที่นั่งกุมสะโพกอยู่ข้างเตียงรีบเก็บเสื้อผ้าของตัวเองขึ้นใส่ลวกๆแล้วก้าวเดินออกไปตามด้วยเสียงร้องของพ่อเลี้ยงกานที่ยังไม่ถึงสวรรค์ต้องค้างเติ่งอยู่แบบนี้

“เดี๋ยวก่อน!”

“หยุดเลยลุงขาจะเรียกทำไมอีกคะ ยัยผู้หญิงคนนั้นทำให้ลุงขาเจ็บนะ”

“นั่นไม่เรียกว่าเจ็บเขาเรียกว่าเสียวต่างหาก”

“เสียว…เหรอคะ? ลูกหว้าอยากเสียว”เป็นเรื่องแล้วไงเมื่อต่อมอยากรู้อยากลองของลูกหว้าทำงานผู้เป็นลุงถึงกับถอนหายใจอ้ำอึ้งไม่รู้จะสอนเฮ้ย! ตอบยังไง

“เอ่อ…คือ”

“นะคะสอนลูกหว้าเสียวหน่อย”

"หยุดเลย! ลูกหว้า ลุงขาไม่สอนอะไรทั้งนั้น"พ่อเลี้ยงกานจับมั่นกระชับเอวเล็กให้หยุดอยู่นิ่งไม่งั้นเขาจะต้องแตกกระจายเต็มสะโพกเธอแน่มีหวังได้ปวดกระบาลกว่าเดิม

"แต่...ลุงขา ลูกหว้าอยากรู้ นะนะค่า"ลูกอ้อนชั้นยอดของผู้หญิงคือต้องทำเสียงหวานมือวางบนอกส่งสายตาอ้อนตามไป

"ไม่มีแต่ค่ะ ลูกหว้ายังเด็กรับของลุงขาไม่ได้หรอกนะ เข้าใจไหม"

ลำกายใหญ่ดิ้นงึกงักตรงสะโพกสวยของลูกหว้าราวกับต้องการมุดเข้าร่องสวาทแรกแย้มของเธอ

"ลุงขารู้ได้ยังไงว้าลูกหว้ารับไม่ได้ ของลุงขาใหญ่มากเลยเหรอคะ"

"ค่ะ ใหญ่...ใหญ่มากแถมอึดด้วย"

"ว้าว...ลูกหว้าอยากลอง!"

“เฮ้ย! ไม่ได้ค่ะ”พ่อเลี้ยงกายยังคงปฏิเสธไม่ยอมสอนลูกหว้าอย่างเดิมจนลูกหว้าส่งสายตาพร้อมป่องแก้มนวลสีชมพูปากอิ่มสีสวยเม้มเข้าหากันแน่น

“แต่ลูกหว้าอยากทำ!”

 “อื้อ...งั้นลองอมมันเข้าปากดูสิครับ”

สุดท้ายความกำหนัดต้องการปลดปล่อยทำให้พ่อเลี้ยงกานไม่มีทางเลือกจนต้องใช้หลานสาวนอกไส้รับหน้าที่ต่อทางส่งตัวเองไปให้ถึงขอบสวรรค์ร่างของลูกหว้าขยับลงให้ใบหน้าเสมอกับแก่นกายชายลำยักษ์ปลายหัวบานปริ่มน้ำน้ำลายเหนียวๆถูกกลืนลงคออย่างยากเย็นเมื่อสิ่งที่พ่อเลี้ยงบอกเป็นจริง

โอ้ว…ใหญ่จังทั้งใหญ่ทั้งน่ากินน่าเลียที่สุด

ความคิดซุกซนพร้อมแลบลิ้นเลียริมฝีปากท่าทางหิวกระหายของลูกหว้ายิ่งสร้างความเสียวสะท้านจนพ่อเลี้ยงกานร้องลั่นบังคับให้ลูกหว้าลงมือเสียที

“ใช้มือกุมมัน…อาส์ใช่แบบนั้นส่งลิ้นเลียมันด้วยรูดมือขึ้นลงเร็วๆเลยเร็วอีก เร็วอีก โอ้ว…ซี๊ด”

พ่อเลี้ยงกานจับมือลูกหว้าให้แบะอ้ากุมแก่นกายของเขาแล้วขยับขึ้นลงเร็วๆพร้อมกระดกสะโพกสอบร่อนรับมือบางสั่งให้ลูกหว้าใช้ปากและลิ้นสร้างความเสียวกระสันให้อีกทางลูกหว้ายอมทำตามที่พ่อเลี้ยงสั่งอ้าปากกลืนกินส่วนปลายหัวบานที่มีน้ำขาวขุนปริ่มอยู่ปากอิ่มค่อยๆอมลงไปช้าๆจนสุดทางช่องปากแล้วเริ่มผงกหัวขึ้นลงตามจังหวะมือที่สาวแทงลำรัก

“โอ้ว…โอ้ว…ซี๊ด…อาส์…เร็วอีก…ปริ่มแล้ว…โอ้ว”

มือหนาจับกระชับศีรษะเล็กให้เคลื่อนขยับมากขึ้นเร็วขึ้นใบหน้าหล่อเหลาหลับตาลงแล้วเงยหน้าขึ้นคำรามราวกับถูกเชือดยิ่งทำให้ลูกหว้าได้ใจใช้ลิ้นเลียลำรักขณะเคลื่อนปากขึ้นลง

“อาส์…โอ้ว…ลูกหว้าขา…โอ้ว…ดีเหลือเกิน…ในปากนุ่มดีเหลือเกิน”

สะโพกสอบเด้งสวนกับขณะกดศีรษะเล็กให้เคลื่อนขึ้นลงรัวเร็วมากขึ้นเร็วขึ้นจนแรงกระดกสะโพกครั้งสุดท้ายกดแช่คาปากอิ่มปลดปล่อยธารารักจนหมดสิ้นลูกหว้าตบมือหนาสะกิดให้พ่อเลี้ยงกานปล่อยหัวเธอก่อนที่เธอจะขาดใจตายเสียก่อน

“อ๊าก…วิเศษที่สุด…ซี๊ด”

“อื้อ…อื้อ แฮ่ แฮ่”

“ลุงขาขอโทษปากลูกหว้าดีที่สุดเลย”ไม่รู้ว่าร่องตรงนั้นจะดีแค่ไหนถ้าได้ลองเฮ้ย! หยุดคิดเลยนั่นหลานสาวนะเว้ย! ถึงจะนอกไส้ก็เถอะพ่อเลี้ยงกานสะบัดหัวทุยไปมาเรียกสติให้กลับมาอยู่กับตัวเองแล้วลุกขึ้นหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาพันตัวเอง

“ลูกหว้าออกไปจากห้องลุงขาเดี๋ยวนี้! เราเป็นผู้หญิงมาอยู่ในห้องผู้ชายไม่ได้”

พูดจบก็เดินหายเข้าไปในห้องน้ำทิ้งให้ลูกหว้านั่งเช็ดคราบธารารักบนปากอิ่มของตัวเองนั่งงุนงงกับอารมณ์ที่ตามไม่ทันของพ่อเลี้ยงกานแต่ก็ยอมเดินออกจากห้องนอนใหญ่ทันทีด้วยความน้อยใจที่ถูกไล่ออกมา

“ใช่สิ! ลูกหว้ามันเด็ก…ฮึก…ตาแก่ใจร้ายได้เค้าแล้วจะไม่รับผิดชอบเหรอ…ฝันหวานไปเถอะ”

ลูกหว้าทิ้งตัวลงบนที่นอนของห้องตัวเองที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับห้องนอนพ่อเลี้ยงกานหลังมือเล็กขึ้นยกเช็ดน้ำตาที่ไหลลงมาประจานความน้อยใจที่ถูกละเลยจากผู้เป็นลุงก่อนจะรีบลุกขึ้นค้นหาแท็บเล็ตเครื่องโปรดที่ได้จากพ่อเลี้ยงกานในวันเกิดปีที่แล้วจัดการเปิดและค้นหาข้อมูลบางอย่างปากอิ่มน่าจูบยิ้มร้ายออกมาส่งนัยน์ตาแวววาบเมื่อได้สิ่งที่ต้องการ

“ลุงขา…ต้องเป็นของลูกหว้าคนเดียว”

ด้านคนตากระตุกอยู่ในห้องชักเริ่มหวั่นใจแปลกหัวใจแกร่งกระตุกวาบยอมรับกับตัวเองว่าไม่เคยมีใครทำให้เขาสุขสมอย่างลูกหว้าทำได้เลยแม้จะเพียงแค่ปากก็ตามทีให้ตายเถอะ! อะไรมันจะเกิดก็ต้องเกิดสิวะ!

“ช่วยไม่ได้นะโว้ย! เล่นส่งลูกกวางเข้าปากเสือเสือหิวที่ไหนมันจะไปทนไหววะชาวิน”

ริมฝีปากร้ายกระตุกยิ้มเมื่อเริ่มคิดอกุศลกับลูกหว้าพร้อมพึมพำโทษน้องชายร่วมสาบานของตัวเองที่ส่งตัวแสบมาให้จัดการตีตราถึงที่

“งานนี้อย่าหาว่าผู้ใหญ่รังแกเด็กก็แล้วกันลูกหว้าขา…ซี๊ด”

ปากหนาพึมพำไปมือใหญ่ที่กุมแก่นกายลำยักษ์ก็ชักขึ้นลงก็แค่คิดถึงลูกหว้าเจ้าลูกชายตัวดีก็ดีดตัวผึ่งแบบนี้เสียงร้องคำรามลั่นห้องน้ำราวกับไม่

กลัวว่าใครได้ยินดังขึ้นนานหลายนาทีกว่าเสียงนั้นจะเงียบลง

……………………………………


“ป้าอิ่มลูกหว้ายังไม่ลงมาเหรอครับ”

พ่อเลี้ยงกานเดินลงมามองหาหลานสาวตัวเองที่เขาต้องบำบัดความใคร่ด้วยมือตัวเองถึงสองครั้งสองหนแค่คิดแก่นกายชายก็ดันคับเป้ากางเกงยีนที่สวมจนต้องเบี่ยงตัวหนี

“ยังค่ะ เห็นเธอลงมาขอน้ำกับยาลดไข้ไม่รู้ว่าจะเป็นอะไรหรือ…เปล่า”

ไม่ทันที่ป้าอิ่มแม่บ้านประจำเรือนพักไม้สักหลังงามจะพูดจบร่างสูงใหญ่ของพ่อเลี้ยงกานก็เดินลิ่วขึ้นข้างบนบ้านอีกครั้ง

ก๊อกก๊อก

“ลูกหว้าเป็นอะไรหรือเปล่า ลุงขาขอเข้าไปนะ”

เสียงเคาะประตูหน้าห้องพร้อมเสียงทุ้มของพ่อเลี้ยงกานดังขึ้นทำให้ลูกหว้ารีบเอาผ้าห่มคลุมกายเปลือยเปล่าของตัวเองหลังจากลงทุนเปิดน้ำร้อนราดตัวเองเพื่อให้อุณหภูมิสูง

“ลูกหว้า! เป็นอะไรคะ!”

พ่อเลี้ยงกานเปิดประตูเข้ามาเมื่อไม่มีเสียงตอบรับจากด้านในห้องยิ่งทำให้ร้อนรนใจยิ่งนักก่อนจะก้าวเข้าไปหาร่างคลุมโปงอยู่บนเตียงกว้างมือหนาแตะลงหน้าผากเนียนจนต้องชักออกเพราะมันร้อนมากจนต้องกระชากผ้าห่มที่คลุมกายออกแต่นั่นเป็นความคิดที่ผิดมหันต์

“ลูกหว้า!...เฮ้ย!”

“ลุงขา…ลูกหว้าหนาว”

ร่างกายขาวโพลนกระโจนเข้ากอดกายกำยำของพ่อเลี้ยงกานเบียดเสียดทรวงอกอิ่มเข้าหาจนแนบสนิทปากอิ่มเสมอปลายถันที่เริ่มแข็งดัน

เสื้อเชิ้ตลายทางจนมันนูนออกมาให้เห็น

“ซี๊ด…อย่า…ลูกหว้า”

“กอดลูกหว้าสิคะ…ลูกหว้าหนาว”

ร่างเล็กปีนขึ้นนั่งคร่อมบนตักกว้างของพ่อเลี้ยงกานสองมือโอบรอบคอแกร่งพร้อมส่งสายตาหยาดเยิ้มไปให้เนินสาวสดกดแนบเข้ากับแก่นกายชายที่ดันเบ่งคับเป้ากางเกง

“โดน…ซี๊ด…ขึ้นมาอย่าร้องไห้ก็แล้วกัน…เฮ้ย! เดี๋ยวลูกหว้า!”

อยู่ๆลูกหว้าก็ลุกขึ้นวิ่งหนีหาเข้าห้องน้ำพร้อมเอ่ยบอกไล่ให้พ่อเลี้ยงกานออกจากห้องนอนของตัวเอง”

“ลุงขอออกไปข้างนอกก่อนลูกหว้าจะแต่งตัว”

สวรรค์ค้างกลางนภาทำให้พ่อเลี้ยงกานที่กำลังได้ที่ตกสวรรค์ดังตูมใหญ่จำต้องเดินออกจากห้องนอนของหลานสาวตัวเองตรงไปห้องนอนของตนบ้างเพราะต้องปลดปล่อยเจ้าลูกชายตัวดีที่มันกระดี๊กระด๊าอยู่ตอนนี้ให้สงบลง

เสียก่อน

“ยัยตัวแสบลุงขาต้องใช้มือช่วยตัวเองสามครั้งแล้วนะ ฮื้อ!”

ปากหนาคำรามคาดโทษหลานสาวตัวแสบพร้อมกับชักขึ้นลงแก่นกายตัวเองจินตนาการร่วมรักกับหลานตัวน้อยอีกครั้งเพราะตอนนี้เขาคิดถึงใครไม่ได้อีกแล้วนอกจากเธอคนเดียว! ยัยหลานตัวแสบลูกหว้า!

“ตาแก่บ้าแข็งโป๊กซะขนาดนั้น! น่ากิน…เฮ้ย!…น่าเกียจจริงเชียว!”

ลูกหว้ายืนเปลือยเปล่าอยู่ในห้องน้ำตัวเองมือบางยกขึ้นกุมใบหน้าแดงก่ำของตัวเองยามคิดถึงลำรักขนาดใหญ่ที่เธอกลืนกินมันเมื่อเช้ายิ่งทำให้ร่างเล็กสะท้านไหวคิดถึงยามที่เธออ้าปากอมดูดเลียมันยิ่งทำให้เธอเกิดความรู้สึกแปลกๆก่อนรีบลงมืออาบน้ำล้างตัวแล้วไปดักรอพ่อเลี้ยงกานข้างล่างกลัวว่าเข้าจะแอบหนีเธอไปที่อื่นแผนการแรกล่อให้อยากสำเร็จไปด้วยดี

……………………………………


ร่างเล็กของลูกหว้าเดินลอยชายลงมาตามราวบันไดไม้สักปากอิ่มยิ้มบางๆเมื่อคิดถึงตอนที่เธอเดินออกจากห้องนอนเสียงร้องคำรามของพ่อเลี้ยงกานยังดังเล็ดลอดออกมาให้เธอได้แอบฟังอยู่นานลูกหว้าเดินไปนั่งลงบนโซฟาที่มีป้าอิ่มแม่บ้านยกของว่างมาให้เพราะเห็นว่าทั้งเจ้านายและญาติของเธอยังไม่ได้ทานอะไร

“ของว่างค่ะคุณหนู”

“ไม่ต้องเรียกคุณหนูหรอกค่ะเรียกลูกหว้าเฉยๆดีกว่าค่ะ”

“ค่ะคุณลูกหว้าป้าชื่อป้าอิ่มเป็นแม่บ้านที่นี่กับหลานสาวถ้ามีอะไรเรียกใช้ป้าได้ตลอดเลยนะคะ”

ยิ้มไมตรีจิตที่ดีส่งมายังลูกหว้าจนต้องยิ้มตอบออกมาเธอจำความได้ตั้งแต่ตอนที่พ่อกับแม่ตายและเจอกับพ่อแม่บุญธรรมความรักของชาวินและธิดารัตน์ทำให้เธอไม่อยากเก็บเอาเรื่องขื่นขมมาคิดให้ตัวเศร้าเธอจึงมีความสุขกับทุกวันแบบนี้


“ป้าอิ่มค่ะลูกหว้าขอถามอะไรหน่อย”

“ได้ค่ะ”

“ลุงขาพาผู้หญิงมาบ้านบ่อยไหมคะ”

“พ่อเลี้ยงไม่เคยพามาค่ะมีแต่พวกผู้หญิงที่เข้ามาล่อพ่อเลี้ยงแต่ทุกครั้งก็ไม่ได้เข้าบ้านหรอกค่ะเพราะมีลูกน้องช่วยไล่กลับแต่วันนี้ไม่รู้หายหัวไปไหนกันหมดมันก็เลยเป็นอย่างที่เห็นนะคะ”ป้าอิ่มบอกเพราะเห็นตอนที่มีผู้หญิงวิ่งกระเจิงลงมาจากบนบ้านก่อนจะวิ่งหนีออกไป


“อ้อเหรอคะ”

ลูกหว้าพยักหน้าเข้าใจเมื่อเข้าใจพ่อเลี้ยงกานผิดคิดว่าพาผู้หญิงเข้าบ้านบ่อยไม่งั้นเธอไม่ยอมจริงๆด้วยความคิดต้องสะดุดลงเมื่อเห็นพ่อเลี้ยงกานเดินลงมาถือกระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็กมาด้วย

“ลุงขาจะไปไหนคะ”

“ลุงขาจะไปอยู่กระท่อมท้ายไร่ค่ะ”

“แล้ว…แล้วลูกหว้าล่ะคะ”

สายตาอ้อนๆส่งไปให้พร้อมน้ำตาที่บีบออกมาจนคลอหน่วยป้าอิ่มเดินออกมาทิ้งให้ลุงกับหลานได้คุยกันแผนสองปฏิบัติการติดหนึบของลูกหว้าได้เริ่มขึ้นแล้ว

“ลูกหว้าก็อยู่ที่นี่ไงคะส่วนลุงขาจะไปอยู่ที่อื่นสักพัก”สักสองเดือน

“รังเกียจลูกหว้าขนาดนั้นลูกหว้ายินดีย้ายไปอยู่ที่อื่นก็ได้หรือจะส่งลูกหว้ากลับก็ได้ค่ะลูกหว้าจะไป…ฮึก”น้ำตาใสๆไหลลงอาบแก้มนวลแล้วค่อยๆลุกขึ้นเดินช้าๆขึ้นข้างบน

ตุบ!

สวบ!

“โอ๋ลุงขาไม่ได้รังเกียจค่ะลุงขาต้องไปทำงานอย่าร้องนะคะ”

พ่อเลี้ยงกานทิ้งกระเป๋าเสื้อผ้าตัวเองแล้วดึงร่างเล็กที่กำลังเดินผ่านเข้ามากอดปลอบไว้แน่นฝ่ามือใหญ่ลูบหลังบางคล้ายปลอบประโลมให้หยุด

ร้องไห้เห็นน้ำตาหลานสาวสุดแสบทีไรเป็นต้องใจอ่อนทุกที

“ฮื้อ…งั้นพาลูกหว้าไปด้วยนะคะ…ฮึก”

ลูกหว้ายิ้มกับอกกว้างแล้วแกล้งทำเสียงสั่นกอดตอบร่างแกร่งเบียดซาลาเปาคู่ยักษ์เข้าหาลมหายใจเริ่มติดขัดแก่นกายชายขยายขนาดอีกครั้งจนต้องกัดฟันข่มอารมณ์แค่ได้กอดลูบไล้โดนตัวลูกหว้าปฏิกิริยาก็ตอบสนองทันที

“ไม่ได้ค่ะลูกหว้าอยู่กับป้าอิ่มดีแล้วไปที่โน้นถึงจะมีไฟฟ้าแต่ก็ต้องหุงหาอาหารเองนะคะ”จริงๆแล้วไม่ต้องทำอะไรเลยต่างหากเพราะจะมีคนงานทำอาหารมาให้อยู่แล้วแต่ต้องกล่อมให้ลูกหว้าไม่ให้เธอไปด้วยไม่งั้นตบะแตกแน่

“ลูกหว้าเคยออกค่ายให้ลูกหว้าไปนะคะ”

“แต่…”

“ก็ได้ค่ะลูกหว้าขอโทษที่ทำตัวเป็นภาระให้ลุงขาต้องปวดหัวลูก…ฮึก…ว้า…ฮึก…ขอโทษ”

ลูกหว้าดันตัวออกห่างจากอ้อมแขนที่โอบกอดเธอแล้วยกหลังมือขึ้นเช็ดน้ำตาตัวเองจนพ่อเลี้ยงต้องจำยอมให้ลูกหว้าตามไปด้วย

“ก็ได้ค่ะแต่ห้ามร้องไห้กลับทีหลังนะคะลุงขาไม่มาส่งหรอกนะ”

“เย้! ลุงขารอลูกหว้าสักครู่นะคะขอไปเก็บของก่อน”

“อ่า…ยัยตัวแสบเล่นเขาอีกแล้ว”

เสียงบ่นตามหลังเมื่อรู้ว่าเผลอไปหลงกลลูกอ้อนบีบน้ำตาของลูกหว้าจนหลวมตัวยอมให้กวางน้อยตามติดไปด้วยงานนี้ไม่เสือก็กวางใครจะพลาดท่าก่อนกันปากหนายิ้มร้ายออกมาเมื่อปลงตกคิดว่าคงไม่รอดแน่งั้นคงต้องจัดการตีตราสาวน้อยจอมแสบให้หลงใหลไปกับเพลิงพิศวาสเร่าร้อนเสียแล้วแผนการฟัดเหยื่อก่อนขย้ำของพ่อเสือหิวจึงอุบัติขึ้น

……………………………………


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"อ่านจบแล้วอย่าลืมให้กำลังใจกันด้วยนะคะ"

วีนัส ละอองดาว/ยติยา


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha


น่าติดตาม
โดย ta_nattanan2 | 12 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ลูกหว่าอยากเสียวค่ะฮ่าาาาาท้องแข็งเรย
โดย Anonymous | 2 years ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สนุกมากมายค่ะ
โดย Anonymous | 2 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สนุกดี
โดย Anonymous | 2 years, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 2 years, 4 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 2 years, 6 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 2 years, 6 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 2 years, 6 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ต่อๆๆ อิ
โดย Anonymous | 2 years, 6 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
Finnnnn
โดย Anonymous | 2 years, 6 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha