พิศวาสตีตรา จบแล้ว

โดย: วีนัส ละอองดาว/ยติยา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 3 : เนื้อกวางหวานปาก


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“ห้ามแล้วไม่เชื่อเห็นไหมเหงื่อท่วมตัวเลย”

พ่อเลี้ยงกานจงใจแกล้งลูกหว้าจึงจอดรถไว้ทางเข้าแล้วแกล้งบอกว่าต้องเดินเท้าเข้าไปอย่างเดียวเพราะเข้าไม่ได้แต่ที่จริงแล้วมีทางให้รถขับเข้าไปได้อีกทางมือใหญ่ล้วงผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาซับเหงื่อให้ลูกหว้าเสื้อยืดสีขาวเปื้อนเหงื่อเป็นวงกว้างแนบลู่เข้ากับเนื้อนวลของลูกหว้าจนเห็นส่วนเว้าส่วนโค้งทรวงอกอวบอิ่มกระพือขึ้นลงตามแรงหายใจเหนื่อยหอบยิ่งยั่วตบะเสือหิวโซให้กระหายอยากมากขึ้นจนต้องจับกระเป๋าเป้ที่ลูกหว้าถือมาถือไว้เองแล้วเดินนำลิ่วไปลูกหว้ามองตามพ่อเลี้ยงอย่างงุนงงว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ก็ยอมเดินตามไปทั้งที่อยากจะหยุดพัก

“ลุงขาลูกหว้าเหนื่อย…”

“ใกล้ถึงแล้วค่ะโน้นไงเห็นไหม”

พ่อเลี้ยงกานชี้ไปทางกระท่อมไม้หลังใหญ่ริมลำธารใสแจ๋วลูกหว้ามองตามที่พ่อเลี้ยงชี้ไปแล้วตาโตรีบวิ่งไปทันทีพ่อเลี้ยงกานได้แต่ส่ายหัวไปมาให้กับความซนของลูกหว้าแล้วเดินตาม

“ว้าว! สวยจังเลยค่ะลุงขาลูกหว้าลงเล่นน้ำได้ไหม”

ลูกหว้าหันมองพ่อเลี้ยงกานก่อนที่เขาพยักหน้าอนุญาตลูกหว้าจัดการถอดเสื้อยืดตัวเองพร้อมกางเกงยีนขาสั้นออกภาพยั่วน้ำลายตรงหน้าทำให้พ่อเลี้ยงกานตาค้างมองลูกหว้าไม่กระพริบตาแล้วกลืนน้ำลายเหนียวลงคอตัวเองเมื่อรู้สึกกระหายน้ำขึ้นมาทันทีที่เห็นซาลาเปาอวบขาวลูกใหญ่สองลูกที่ถูกห่อด้วยกระดาษสีครีมแทบปิดไม่มิด

ยังมีเม็ดแต้มสีชมพูโพล่งมาให้เห็นรำไรๆ ไหนจะเกี้ยวซ่าถูกผ้าสามเหลี่ยมปิดไว้อีก โอ้ว…แม่เจ้าน่าฟัดชะมัด ก่อนจะทันได้สำรวจอะไรมากมายลูกหว้าก็กระโจนลงน้ำที่ตะลึงเสียก่อนแม้ในใจนึกอยากลงไปดำผุดดำว่ายกับหลานสาวตัวแสบแทบขาดใจแต่ก็ต้องห้ามตัวเองไว้ก่อน

“ไก่ตื่นขึ้นมาอนาคอนด้าจะกินอะไรเย็นไว้ลูกเย็นไว้”

“ลุงขามาเล่นน้ำกับลูกหว้าสิคะ”ลูกหว้าตะโกนเรียกพ่อเลี้ยงกานที่ยืนมองอยู่บนฝั่งพร้อมกวักน้ำใส่

“ลุงขาต้องเอาของไปเก็บก่อนค่ะลูกหว้าอย่าเล่นน้ำนานนะเดี๋ยวจะไม่สบายอีก”

เมื่อจำได้ว่าตอนกลางวันลูกหว้าตัวร้อนจึงเอ่ยบอกด้วยความเป็นห่วงแล้วเดินขึ้นเรือนพักที่ทำจากไม้ไผ่ผสมกับไม้สัก พื้นที่แถวนี้ไม่มีใครเข้ามาได้เพราะต่างก็รู้ว่าเป็นเขตส่วนตัวของเจ้าของไร่นอกเสียจากมาทำความสะอาดอาทิตย์ละครั้งและเอาอาหารมาส่งตอนที่เขามาพักและยัยหลานตัวแสบก็ได้รับเกียรติเป็นคนแรกและหนึ่งเดียวที่เข้าได้เมื่อรัศมีคำว่า“เมีย”รายล้อมรอบกายอวบอิ่มน่าบีบขย้ำพ่อเลี้ยงกานก็ได้แต่ปลงใจยอมใส่ตัวเองถวายให้เธออย่างไม่หลีกหนีและตลอดเวลาที่อยู่ที่นี่พ่อจะเล่นเหยื่อเนื้อหวานคนนี้ให้อิ่มก่อนลงมือกินจนพุงกางเลย

“ลูกหว้าเสร็จลุงขาแน่นอน เตรียมตัวได้เลยหลานรัก”

พ่อเลี้ยงกานพึมพำอย่างหมายมั่นที่จะทำอย่างที่ปากว่าดวงตาก็คอยมองร่างขาวอวบที่เล่นน้ำอย่างสนุกสนานคนเดียวโดยไม่กลัวว่าใครจะมาเห็นพ่อเลี้ยงกานลุกขึ้นถอดเสื้อผ้าตัวเองบ้างจนหมดแล้วเอาผ้าขาวม้าพันเอวสอบปิดลำกายพร้อมรบตลอดเวลาแล้วเดินลงจากเรือนตรงไปหาลูกหว้า

“ลุงขาขอเล่น…น้ำด้วยคนนะคะ”

ไม่รอให้ใครอนุญาตพ่อเลี้ยงกานก้าวลงไปในน้ำกระชากผ้าขาวม้าออกแสร้งทำเสียงตกใจ

“อุย! ผ้าขาวม้าหลุด”

ลูกหว้ามองพ่อเลี้ยงกานที่ส่งสายตาแปลกๆมาให้ตั้งแต่อยู่บนรถรู้สึกถึงรัศมีความไม่ชอบมาพากลแปลกๆจึงว่ายน้ำเบี่ยงไปทางน้ำตก

“ลูกหว้าอย่าไปตรงนั้นนะคะน้ำมันลึกงูมันชอบอยู่ด้วย”ร่างกายกำยำว่ายน้ำตามแต่เสียงพูดบอกคล้ายกับขู่ทำให้ร่างของลูกหว้าว่ายกลับคืน

“งะ…งูเหรอคะ”

ลูกหว้าว่ายน้ำเข้าใกล้พ่อเลี้ยงกานเมื่อความกลัวสะกิดขึ้นมาในใจ

“ค่ะงูตัวใหญ่…มากด้วย”


“กรี๊ด! ลูกหว้ากลัวค่ะพาลูกหว้าขึ้นฝั่งนะคะ”

ลูกหว้าพุ่งเข้ากอดคอแกร่งสองขาเรียวตะวัดรอบเอวสอบด้วยเพราะพ่อเลี้ยงรูปร่างใหญ่สูงทำให้เขายืนบนน้ำได้สบายมือหนาช้อนสะโพกมนขึ้นแล้วพาเดินเข้าใกล้ตลิ่งจับร่างลูกหว้าให้วางลงบนตลิ่งแล้วแทรกตัวระหว่างเรียวขาสวยขยับสะโพกให้เข้าหาร่างตัวเองแนบแก่นกายชายที่อยู่ตรงกลีบผกาพอดีให้ชิดกัน

“อุย! ลุงขาอะไรคะร้อนจัง”ลูกหว้าจะก้มลงมองแต่ติดที่ว่าช่วงตัวเธอแนบกับกายกำยำของพ่อเลี้ยงกานจนแน่น

“อนาคอนด้าค่ะมันอยากกระดี๊กระด๊ากับน้องสาวลูกหว้า”สายตาหวานเชื่อมด้วยไฟสวาทที่ลุกโชนเป็นประกายออกมาทำให้ลูกหว้ารู้ได้ทันทีมันคืออะไร

“ตัวมันใหญ่ไหมค่ะแล้วน้องสาวของลูกหว้าจะไหวหรือเปล่า”คนศึกษาวิธีปราบงูยักษ์มาอย่างดีจึงเอ่ยถามเสียงพร่ากรีดเล็บลากไปมาบนแผงอกที่มีขนไรอ่อนๆดูเซ็กซี่

“ต้องลองค่ะแต่ลุงขารับรองได้เลยน้องสาวลูกหว้าต้องชอบมันแน่เผลอๆอยากได้ทุกวันทุกเวลาด้วยซ้ำ”

“ว้า…แย่จังลูกหว้าต้องขึ้นแล้วค่ะไปก่อนนะคะลุงขา”ลูกหว้าอาศัยช่วงทีเผลอที่พ่อเลี้ยงกานปล่อยมือที่โอบเธอรีบลุกขึ้นวิ่งไปบนเรือนพักตัวเองทิ้งให้พ่อเลี้ยงกานมองตามตาเป็นมัน

“หนีไม่ได้ตลอดหรอกยัยตัวแสบ”

พ่อเลี้ยงกานดันตัวขึ้นจากน้ำทั้งที่สภาพเปลือยเปล่าและไม่คิดจะปิดบังอะไรทั้งสิ้นก้มเก็บเสื้อผ้าลูกหว้าที่ถูกถอดทิ้งไว้ขึ้นมากลิ่นหอมสาบสาวที่ติดกับเสื้อผ้ายิ่งทำให้แก่นกายชายเต้นตุบตับปวดหนึบอยากทรมานจนต้องยกเสื้อของลูกหว้าขึ้นมาดมสูดความหอมให้คลายอาการปวดเสียวกระสันให้อนาคอนด้าแล้วเดินชีเปลือยขึ้นเรือนพัก

“ว้าย! ลุงขาทำไมไม่ใส่เสื้อผ้าค่ะ”

ลูกหว้าที่รีบวิ่งขึ้นไปหาผ้าขนหนูพันรอบกายสาวเดินออกจากห้องนอนเจอเข้ากับพ่อเลี้ยงกานที่เดินโทงๆขึ้นเรือนพัก

พ่อเลี้ยงกานไม่สนใจคำถามของลูกหว้าเหวี่ยงเสื้อที่ติดมือทิ้งบนโต๊ะเล็กๆใกล้ๆเรือนกายกำยำทุกสัดส่วนค่อยเดินเข้าใกล้ลูกหว้าทุกย่างก้าวเดินกับนัยน์ตาคมที่จ้องมองแทบทะลุผ้าขนหนูจับจ้องมาที่ร่างเล็กที่ยืนนิ่งกระสับกระส่ายไม่รู้จะไปทางไหนมือบางจับมั่นที่ปมผ้าขนหนูแน่น

“ลุงขาว่ามันสบายดีนะคะลูกหว้าถอดออกสิรับรองโล่งโปร่งหวิวเลย”สายตาหื่นกระหายทำให้ลูกหว้าเริ่มหวาดกลัวขยับร่างหนีเข้าห้องนอนแต่ถูกตะปบแล้วกระชากเข้าหาร่างแกร่งเสียก่อน

“ว้าย! ปะ…ปล่อยลูกหว้านะคะ”มือหนากระชากผ้าขนหนูทิ้งแล้วสอดมือช้อนสะโพกสวยยกขึ้นพร้อมดันร่างชิดผนัง

“ลุงขาไม่ปล่อยค่ะลูกหว้าต้องช่วยลุงขาก่อน”

สองเข่าแกร่งดันต้นขาขาวให้แยกออกห่างแล้วแนบตัวลงไปจนชิดลำกายใหญ่ยักษ์แนบแน่นลงกับกลีบผกาบานสวย

“อาส์…ลูกหว้าร้อนจังค่ะ”

 “ลุงขาก็ร้อนร้อนจนจะปริบแล้ว”สะโพกสอบเน้นเสียดสีลำรักขึ้นลงเข้ากับกลีบดอกไม้งามเน้นตรงปุ่มกระสันเสียวหนักๆจนลูกหว้า ร้องลั่น

“อ้า…อูว…อย่า…อาส์”ปากร้อนตะปบเม้มเลียลงซอกคอขาวผ่องจนเป็นรอยแดงช้ำแล้วเคลื่อนลงมาตามไหล่มนสวย

“อาส์....อาส์…หอม…หอมมากลูกหว้าขา”

มือหนาละจากสะโพกสวยยกขึ้นบีบขย้ำทรวงอวบอิ่มเด้งดีดเต็มแล้วอ้าปากร้อนกลืนกินอย่างหิวกระหายมือหนายังคงลงแรงบีบหนักๆจนเป็นรอยฟันขาวสะอาดกัดปลายถันแข็งแล้วปาดลิ้นเลียระรัวพร้อมดูดดึงจนเกิดเสียง

“ซี๊ด…ลุงขา…โอ้ว”

พ่อเลี้ยงกานเร่งสาวสะโพกสอบเบียดเสียดเร็วขึ้นเน้นหนักขึ้นเรื่อยๆใบหน้าหล่อหลับตาพริ้มใบหน้าเกร็งเครียดกัดฟันจนแก้มนูนป่อง

“โอ้ว…โอ้ว…ซี๊ด…ยอดเยี่ยม…โอ้ว”เรียวแขนยกขึ้นกอดกระชับร่างพ่อเลี้ยงไว้แน่นแรงส่งส่ายสะโพกสอบทำให้ร่างลูกหว้าขยับขึ้นลงรับแรงเสียด

“อ๊าย!...ฮื้อ”

เมื่อลูกหว้าถูกส่งขึ้นเยี่ยมชมดวงดาวกลางแจ้งตะวันยังส่องฟ้ากรีดร้องออกมาอย่างสุขสมก่อนจะถูกปากร้อนประกบจูบดูดดื่มพันเกี่ยวลิ้นเล็กกลืนเสียงเสียวกระสันของเธอให้ลงคอลูกหว้าปล่อยน้ำหวานอาบลำรักจนมันวาวเปิดทางให้แรงเสียดมากขึ้นเร็วแรงจนพ่อเลี้ยงกระตุกเกร็งร่างกายสะท้านไหวคำรามลงคอกระหึ่มปล่อยธารารักขาวขุ่นเต็มหน้าท้องเนียนขาว

“จุ๊บ…ลูกหว้าสุดยอดมากเลยค่ะ ดูสิคะ กระตุกไม่ยอมหยุดเลย”หลังปลดปล่อยความกำหนัดปากร้อนก็ถอนจูบออกอย่างแสนแสนดายเพราะสงสารลูกหว้าที่หายใจไม่ทันหรอกไม่งั้นไม่ยอมห่างปากหวานๆนั้นแน่

“ลุง…ลุงขาทำอะไรกับลูกหว้าคะ”

“ทำรักค่ะ แต่ยังไม่ครบกระบวนท่า”

“ครบกระบวนท่าเหรอคะ…?”ลูกหว้าเอียงคอถามรู้สึกเจ็บแปลบที่ทรวงอกก่อนจะก้มลงมองเห็นรอยฝ่ามือและรอยรักเต็มไปหมด

“เจ็บไหมคะ”

พ่อเลี้ยงกานพาลูกหว้าเดินเข้าห้องนอนทรุดลงนั่งขอบเตียงก้มลงมองทรวงอวบอิ่มที่แดงเป็นจ้ำอย่างหลงใหลกับภาพสวยตรงหน้ามือหนายกขึ้นประคองทรวงอกบีบเบาๆแล้วก้มลงจูบซับตามรอย

“เอ๊ะ…อย่าค่ะ…อูว”ยังไม่ทันได้ทำอะไรตามที่ใจหนุ่มปรารถนาเสียงเรียกของคนงานในไร่ก็ดังขึ้น

“พ่อเลี้ยงครับ พ่อเลี้ยงเกิดเรื่องขึ้นแล้ว”

“อื้อ…ไอ้พวกนี้มาขัดจังหวะเสียจริง โว้ย!”เสียงสบถดังขึ้นทำให้ลูกน้องด้านนอกเงียบเสียงลง

“ลุงขาออกไปสิคะ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า”

ลูกหว้าดันหน้าหล่อขึ้นที่ก้มลงดูดกินทรวงอกเธอราวกับเด็กหิวนมพ่อเลี้ยงยอมเงยหน้าขึ้นมองตาปรอยอย่างแสนเสียดาย

“เดี๋ยวลุงขามานะคะ ถ้าหิวให้เปิดตู้เย็นหาอะไรกินนะคะถ้าจะอาบน้ำต้องอาบตอนที่มีลุงขาอยู่ด้วยเข้าใจนะคะ”

พ่อเลี้ยงกานจับร่างลูกหว้าให้นอนลงแล้วยกผ้านวมขึ้นปกปิดหน้านวลตาปากร้อนก้มลงจูบหน้าผากเนียนแล้วเดินไปหาเสื้อผ้าใส่นึกอยากเตะไอ้ลูกน้องตัวดีที่มาขัดจังหวะคนกำลังจะได้กินเนื้อกวางสาวเสียได้ ลูกหว้ามองร่างสูงใหญ่ที่เดินออกจากห้องนอนไปและไม่นานก็ได้ยินเสียงรถยนต์ขับออกไป

“เอ๊ะ...เสียงรถแสดงว่า…อ๊าย! ตาแก่ชอบแกล้งคอยดูเถอะลูกหว้าจะเอาคืนให้แสบเลย”ลูกหว้าบ่นพึมพำเมื่อรู้ว่าถูกพ่อเลี้ยงแกล้งให้เดินเข้ามาท้ายไร่ตั้งไกล

……………………………………


พ่อเลี้ยงกานถูกลากลงจากสวรรค์เพราะงานที่ไร่องุ่นเกิดปัญหาหนักเมื่อมีผู้ไม่หวังดีเข้ามาป่วนพันธ์องุ่นที่กำลังสุกได้ที่พร้อมเก็บเกี่ยวเสียหายไปหลายสิบไร่ร่างสูงใหญ่ยืนมองต้นองุ่นที่โดนยาฆ่าแมลงฉีดจนใบหน้าหล่อเกร็งเครียดไม่มีใครกล้าส่งเสียงเพราะรู้ดีว่าพ่อเลี้ยงกานแห่งไร่อัครเดช โหด เหี้ยมมากแค่ไหน

“พวกมันเป็นคนของใคร”เสียงทุ้มติดเหี้ยมเอ่ยถามหัวหน้าคนงาน

“เป็นคนของฝั่งนายอำเภอคนใหม่ครับตอนนี้คนงานช่วยกันคุมตัวอยู่รอให้พ่อเลี้ยงไปสอบสวนครับ”

“นายอำเภอคนใหม่มึงไม่ได้ตายดีแน่”

รัศมีอาฆาตแผ่ซ่านออกมารอบตัวร่างแกร่งโทษหนักสถานเดียวกับคนที่กล้าลองดีกระตุกหนวดเสือแบบเขามันผู้นั้นต้องตายสถานเดียว

“ประชุมคนงานในไร่ทั้งหมดหาคนที่ไว้ใจได้ไปดักสุ่มไว้ตามจุดคืนนี้พวกมันต้องมาอีกแน่”

“ครับพ่อเลี้ยง”

“ให้คนงานเอาต้นองุ่นไปทำปุ๋ยหมักก่อนที่จะลามไปต้นอื่นแบ่งคนให้เอากล้าพันธ์ใหม่มาปลูกฉันจะไปหาไอ้คนสมรู้ร่วมคิด”

พ่อเลี้ยงออกไปตามตัวคนงานจำนวนหนึ่งตรงไปยังห้องที่ใช้สอบสวน

“ปล่อยกู! โอ๊ย!”

เสียงโวยวายของนักโทษที่ถูกซ้อมมานานนับชั่วโมงดังลอดออกมาร่างใหญ่กระชากประตูเข้าไปลากเก้าอี้นั่งมองร่างลูกน้องนายอำเภอที่ถูกมัดไว้กับเก้าอี้โดนซ้อมรองมือรองเท้าจนเลือดซกหน้าตาดูไม่ได้

“ให้กูปล่อยมึงฝันเถอะ มึงต้องเป็นผีเท่านั้นกูถึงจะปล่อย”

“ปล่อย…โอ๊ย…ปล่อยฉันไปเถอะฉันขอร้อง…โอ๊ย”พ่อเลี้ยงยกมือขึ้นให้ลูกน้องหยุดซ้อมแล้วลุกขึ้นเดินไปยันลูกน้องนายอำเภอกระเด็นหงายหลัง

โครม!

“มันไม่ง่ายไปหน่อยหรอวะ”

“โอย…จะให้ฉันทำอะไรฉันยอมแล้ว”

ลูกน้องนายอำเภอร้องออกมาราวกับสัตว์ใกล้ตายยอมจำนนต่อความเหี้ยมโหดพ่อเลี้ยงกานเป็นอย่างที่เขาเล่าลือไม่น่าเอาตัวเองมายุ่งกับคนแบบเขาเลย

“ไปล่อนายอำเภอมาให้ฉันอีกสามวันเที่ยงคืนนายอำเภอต้องมากับมึงด้วยไม่งั้นเตรียมตัวหายไปจากโลกนี้ได้เลย”

“ได้…ได้ครับขอบคุณ…ขอบคุณครับ”

“พามันไปทำแผลอย่าปล่อยให้มันตายอีกสามวันปล่อยมันไปส่งคนตามประกบถ้ามันคิดตุกติกฆ่าทิ้งได้เลย”เสียงเหี้ยมพูดสั่งลูกน้องต่อหน้านักโทษขู่ให้กลัวจนตัวสั่นแล้วเดินออกมาสั่งการกับลูกน้องคนสนิท

“อีกสามวันเตรียมคนงานตำรวจหน่วยสวาท เอฟบีไอ ให้พร้อมงานนี้ฉันอยากให้มันไม่มีที่ยืนบนแผ่นดินนี้อีกตลอดชีวิต”

“ได้ครับเจ้านายเจ้านายจะกลับเลยไหมครับผมไปเอารถที่ทิ้งไว้มาแล้วนี่กุญแจรถครับ”

“อื้อ ขอบใจฉันจะเข้าไปเคลียร์เอกสารก่อนส่งคนของเราเตรียมหลักฐานให้พร้อมอย่าให้ขาดแม้แต่อย่างเดียวแล้วสั่งห้ามไม่ให้ใครหน้าไหนไปยุ่งที่กระท่อมท้ายไร่เฝ้าด้านนอกก็พอ”

“ครับเจ้านาย”

มาร์กโค้งเคารพพ่อเลี้ยงกานแล้วเดินออกไปมาร์กเป็นลูกน้องคนสนิทเพราะได้พ่อเลี้ยงกานช่วยไว้จากผีพนันให้หลุดออกมาได้เขาจึงถวายชีวิตรับใช้พ่อเลี้ยงกานอย่างสุดกำลังคนงานในไร่ที่อยู่ดีเป็นสุขกันได้ก็เพราะมีพ่อเลี้ยงกานช่วยเหลือพวกเขาจึงจงรักภักดีไม่คิดจะหักหลังหรือย้ายหนีไปไหนถึงแม้ภายนอกพ่อเลี้ยงจะเหี้ยมโหดดุเสือผู้หญิงแต่ที่จริงเป็นคนอ่อนหวานอยู่มากเอาใจใส่ลูกน้องใต้อาณัติของตัวเองเสมอ

……………………………….


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"อ่านจบแล้วอย่าลืมให้กำลังใจกันด้วยนะคะ"

วีนัส ละอองดาว/ยติยา


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha


น่าติดตาม
โดย ta_nattanan2 | 12 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ฮ่าๆๆๆๆ...ก้ากกๆๆๆๆ. อุวะฮ่าๆๆๆๆ.พ่อเลั้ยงแม่งหื่นโคตรเลยว่ะ..ก้ากๆๆๆ
โดย Anonymous | 2 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สนุกมากๆๆๆๆค่ะ
โดย Anonymous | 2 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 2 years, 4 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 2 years, 4 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha