พิศวาสตีตรา จบแล้ว

โดย: วีนัส ละอองดาว/ยติยา



ตอนที่ 4 : ตีตรา


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“คิดถึงลูกหว้าชะมัดป่านนี้จะทำอะไรอยู่”

พ่อเลี้ยงเดินเข้ามาในห้องทำงานของตัวเองก่อนจะสบถออกมาเมื่อคิดถึงหลานสาวตัวแสบที่ทิ้งไว้ในกระท่อมคนเดียวเพียงแค่ห่างจากร่างนุ่มหอมกรุ่นไม่ถึงสามชั่วโมงอาการก็คล้ายจะลงแดงแล้วถ้าได้เจ้าหล่อนมาเป็นเมียจริงๆมิแย่เหรอ

“ไม่ได้การแล้วต้องกลับไปหาก่อนจะขาดใจตาย”พ่อเลี้ยงกานรีบกระโจนออกจากห้องทำงานทันทีคนเร่งรีบของเจ้าของไร่ทำให้ลูกน้องและคนงานมองตามกันเป็นแถว

“ป้อเลี้ยงเปิ้นรีบไปไหนนะ”

“ทำงานไปเรื่องของเจ้านาย”มาร์กตัดความรำคาญง่ายๆแล้วก้มหน้าวางแผนต่อ

เสียงรถแล่นมาจอดตรงหน้ากระท่อมท้ายไร่พร้อมร่างสูงใหญ่รีบก้าวเดินออกมาวิ่งขึ้นเรือนพักตัวเองสายตาคมพยายามสอดส่องมองหาร่างเล็กที่ถวิลหาจนต้องทิ้งงานแล่นมากกกอด

“ลูกหว้าขาอยู่ไหนเอ่ยลุงขากลับมาแล้ว”

พ่อเลี้ยงกานเดินเข้ามาดูในห้องนอนก็ไม่มีในใจเริ่มสั่นหวั่นไหวกลัวว่าหลานสาวตัวแสบจะไปเล่นซนที่ไหนอีกจึงเดินออกมาดูที่ห้องครัวเห็นร่างเล็กกำลังส่ายสะโพกโยกย้ายตามจังหวะเพลงในวิทยุจนไม่ทันได้ยินเสียงรถและเสียงของเขาที่เรียกหา

พ่อเลี้ยงกานค่อยๆย่องเข้าไปหาร่างเล็กแล้วสวมกอดจากด้านหลังกดจูบลงบนต้นคอขาวร่างของลูกหว้าสะดุ้งตื่นตกใจแทบจะฟาดตะหลิวใส่หน้าหล่อที่เท้าคางไว้บนบ่าเล็ก

“ว้าย! ลุงขาทำอะไรลูกหว้าตกใจหมดเลย”

“โอ๋ๆ สงสัยต้องปลอบขวัญชุดใหญ่เอาให้ครบกระบวนท่าเสียกระมัง”

“ไม่ปงไม่ปลอบอะไรทั้งนั้นเหละค่ะ ปล่อยลูกหว้าก่อนสิคะ”ลูกหว้าพยายามเบี่ยงตัวออกห่างจากอ้อมกอดร้อนลอนกล้ามเป็นมัดยามที่มันแนบเข้ากับหลังเธอคิดสัมผัสยิ่งทำให้นึกถึงตอนที่เธอกับลุงขาทำ… ใบหน้านวลสวยห่อแดงขึ้นจนพ่อเลี้ยงกดจมูกหอมฟอดใหญ่

“อย่าน่ารักได้ไหมลุงขาจะอดใจไม่ไหวแล้ว”

“บ้า! ปล่อยลูกหว้านะคะ”ประจวบเหมาะกับที่เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นเขาจึงยอมปล่อยร่างนุ่มออกห่างแล้วเดินออกมารับสาย

“ฮัลโหลว่าไงชาวิน”

(“พี่กานพรุ่งนี้ผมจะเข้าไปรับตัวลูกหว้านะครับ”)

“เฮ้ย! ได้ไงวะ…เออ…ไม่ใช่ไหนว่าฝากไว้สองเดือนไงนี้ยังไม่ทันข้ามวันจะมารับกลับแล้วหรือวะ”พ่อเลี้ยงกานตกใจพูดดังลั่นเมื่อกวางสาวเนื้อหวานกำลังจะไม่อยู่ให้เขากินอย่างนี้เขาต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว

(“แม่ของเขาเป็นห่วงลูกหว้างอนไม่ยอมจะกลับท่าเดียวจะให้ทำไงละครับ”)

ชาวินพูดขึ้นหมั่นไส้เมียรักที่ไม่ยอมให้ความร่วมมือทั้งที่เขาหรือแยกตัวป่วนออกได้หมายจะสวีทหวานสักสองเดือนเอาให้ได้ลูกแฝดสี่แต่นี้ไม่ทันจะได้ขึ้นเครื่องไปไหนแม่ประคุณก็ร้องไห้โฮจะกลับมาหาลูกหว้าท่าเดียว

“ก็จับปราบเลยสิวะ นั้นเมียไม่ใช่น้องสาวถอดได้ก็โยกเลย”คำพูดสุดห่ามลอยมาตามสายจนคนแอบฟังหยิกหมับเข้าต้นแขนสามีสุดแรง

(“โอ๊ย! เมียจ๋าผัวเจ็บ...พาเค้ากลับไปหาลูกหว้าเดี๋ยวนี้เลยนะ…พี่กานเดี๋ยวผมจะตีรถกลับไปหาอาจจะพักที่โน้นเลยนะแค่นี้ก่อนนะครับ”)

“เฮ้ย! เดี๋ยวก่อนชาวิน!”สายหลุดไปเมื่ออีกฝ่ายตัดสายพร้อมกับลูกหว้าเดินออกมาตามไปกินข้าว

“คุณพ่อโทรมาเหรอคะ”

“ใช่ค่ะชาวินจะมารับลูกหว้ากลับ”พ่อเลี้ยงกานลองเชิงดูสีหน้าของลูกหว้ากลัวเหลือเกินกลัวว่าเธออยากหนีเขาเพราะรับไม่ได้กับสิ่งเขาทำกับเธอ

“แต่ลูกหว้ายังเที่ยวไม่หมดเลยลุงขายังไม่ได้สอนทำรักแบบครบกระบวนท่าด้วย”ลูกหว้าทำหน้าเสียใจทันทีที่ยังไม่ทันได้ให้ลุงขาสอนอะไรมากมายแต่กลับจะต้องแยกจากกันอีกแล้วไม่รู้เมื่อไหร่จะได้มาอีกพ่อเลี้ยงกาน

เผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัวดีใจที่ลูกหว้าก็รู้สึกแบบตน

“ลูกหว้าอยากอยู่กับลุงขาไหม”

“ลูกหว้าอยากอยู่ค่ะลูกหว้ารักลุงขา”

แม้ไม่มั่นใจว่าลูกหว้าออกคำรักที่ปากอิ่มพูดว่าจะรักแบบไหนรักแบบลุงหลานหรือรักแบบคนรักแต่ตอนนี้เพื่อร่างกายและหัวใจที่ต้องการความปลดปล่อยจากความทรมานที่ต้องทนคิดถึงอยากกอดอยากจูบอยาก…อะไรอีกมากมายเขาต้องจัดการตีตราร่างนี้ให้เป็นของเขาเท่านั้นตลอดกาล

“ลูกหว้าอยากให้ลุงขาสอนทำรักแบบอื่นอีกไหม”

“อยากค่ะ”ลูกหว้าตาโตเบิกกว้างเมื่อลุงขาของเธอจะสอนทำรัก

“งั้นลูกหว้าต้องแต่งงานกับลุงขาต้องแต่งงานกันเดี๋ยวนี้เลยเราจะไปจดทะเบียนกันนะคะ”

“แต่…ว่า”

“ลูกหว้า…ไม่อยากให้ลุงขาสอนเหรอคะ”เสียงของพ่อเลี้ยงที่แสร้งทำเศร้าเรียกร้องความสงสารเมื่อเห็นความลังเลในแววตากลมคู่นี้

“แต่งงานก็ได้ค่ะ ลูกหว้าจะแต่งงานกับลุงขาลูกหว้ารักลุงขารักที่สุด”

ลูกหว้ากระโดดกอดพ่อเลี้ยงพูดออกมาจากใจเธอมักใจเต้นแรงเมื่อได้อยู่ใกล้เธอไม่อยากให้ใครหน้าไหนแตะต้องตัวเขาเธออยากครอบครองทั้งตัวและหัวใจของพ่อเลี้ยงกานความรู้สึกของลูกหว้าถูกส่งไปถึงพ่อเลี้ยงกานได้โดยง่ายเมื่อเขาก็รู้สึกเช่นเดียวกันและตอนนี้เขาต้องจัดการกับปัญหาหลายๆเรื่องแล้วจับแม่กวางน้อยเนื้อหวานมาฟัดขย้ำเอาให้อิ่มแล้วอิ่มอีก

“ลุงขาก็รักลูกหว้ารักที่สุดเราแต่งงานกันนะคะ ลูกหว้าจะได้เป็นเมียของลุงขาลุงขาก็จะเป็นผัวของลูกหว้า”

“ทะลึ่ง! ขึ้นไปทานข้าวเถอะค่ะ คุณพ่อกับคุณแม่จะมาเมื่อไหร่คะ”

“พรุ่งนี้ค่ะ กินข้าวเสร็จเราไปจดทะเบียนกันเลยนะคะเดี๋ยวลุงขาจะให้เจ้าหน้าที่ทะเบียนมาที่ไร่”

คนใจร้อนกลัวถูกพรากว่าที่เมียเร่งรีบจัดการโทรสั่งให้ลูกน้องไปรับเจ้าหน้าที่ทะเบียนมาที่ไร่หลังทานข้าวเสร็จทั้งคู่จึงรีบออกจากกระท่อมท้ายไร่ทันทีเพราะยังมีเรื่องที่เขาต้องจัดการคืนนี้อีก

“ยินดีด้วยนะครับ”

คำยินดีของเจ้าหน้าที่ทะเบียนพร้อมยื่นเอกสารสำคัญสมรสให้ก่อนจะขอตัวกลับเลยเพราะมืดค่ำแล้วพ่อเลี้ยงสั่งให้คนย้ายของส่วนตัวลูกหว้าไปยังห้องนอนของตนเอง

“เมียจ๋าผัว หิ๊ว หิว”เมื่อพ่อเลี้ยงกานพาลูกหว้าขึ้นมาในห้องนอนได้ก็หยอดคำหวานพร้อมสวมกอดร่างเล็กให้แนบชิดกายแกร่ง

“ที่ไร่มีปัญหาไม่ใช่หรือคะ ลุงขาไปจัดการก่อนเถอะค่ะ”ลูกหว้าเอ่ยพูดหลอกล่อให้พ่อเลี้ยงเลิกสนใจเรื่องใต้สะดือขอเธอทำใจหน่อยเถอะนะ

“ผัวอยากเมียมากกว่าให้ผัวนะคะแล้วจะออกไปทำงานเลย”

“แต่ว่า…”

“นิดเดียวค่ะนิดเดียวจริง”เจ็บนิดเดียวแล้วเสียวทั้งคืนค่ะลูกหว้า

“ไม่ได้ค่ะลุงขาไปเถอะเดี๋ยวลูกหว้าจะ…รอ”พูดเองเขินเองจนต้องก้มหน้าลงพ่อเลี้ยงหัวเราะร่าอย่างเอ็นดูในความน่ารักของเมียตัวน้อยถ้ารู้ว่ามีเมียแล้วมีความสุขแบบนี้น่าจะจับทำเมียตั้งแต่อายุสิบแปดแล้ว

……………………………………


กลางดึกอีกสามวันต่อมาเสียงปืนเริ่มสงบลงเมื่อผู้ร้ายโดนสอยร่วงไปรายแล้วรายเล่าจนเหลือหัวหน้าใหญ่ที่ถูกลูกน้องตัวเองล่อเข้ามาโดนกับดักของพ่อเลี้ยงจนต้องยอมยกมือให้ตำตรวจเข้าจับกุมตัวแต่พอได้จังหวะนายอำเภอกับชักปืนที่เหน็บเอวชักขึ้นหมายจะยิงพ่อเลี้ยงกาน

แต่ช้ากว่าหน่วยสวาทจนถูกวิสามัญจนร่างของนายอำเภอกระตุกทรุดลงกองกับพื้นเลือดสีแดงสดไหลออกจากปาก พ่อเลี้ยงส่งต่อให้ตำตรวจเข้าเคลียร์ที่และให้มาร์กคอยประสานงานแทนส่วนตัวเองรีบกลับบ้านไปหาเมียรักที่มักชอบย่องออกไปนอนกับธิดารัตน์เป็นประจำ

เสียงรถยนต์จอดสนิทที่โรงจอดรถร่างสูงใหญ่ของพ่อเลี้ยงกานเดินตรงขึ้นบ้านทันทีมือใหญ่เปิดประตูห้องนอนเข้าไปเจอสามพ่อแม่ลูกนั่งคุยกันอยู่ในห้องนอนของเขาจำได้ว่าตอนที่เขาบอกเรื่องจดทะเบียนสมรสกับลูกหว้าให้ทั้งคู่ฟังชาวินนั้นยิ้มจนออกนอกหน้า

แต่ทว่าธิดารัตน์หน้างออย่างหนักก็เพราะพ่อเลี้ยงกานเจ้าชู้ตัวพ่อชื่อเสียงที่เธอได้ยินมาทำให้ธิดารัตน์ไม่มั่นใจว่าเขาจะรับผิดชอบลูกหว้าได้นานแค่ไหน

“ดาพี่สัญญาเลยพี่จะดูแลลูกหว้าอย่างดีเพราะพี่รักลูกหว้าแล้วพี่ก็ไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครนอกจากลูกหว้าคนเดียว”

คำพูดหนักแน่นพร้อมกระชับกอดร่างของลูกหว้าเน้นทั้งคำพูดและการกระทำให้ธิดารัตน์ได้เห็นและได้ฟังจนธิดารัตน์ต้องยอมแพ้เพราะห้ามพ่อเลี้ยงได้แต่ลูกสาวของเธอคงจะเสียใจไม่น้อย

“พี่กานสัญญานะคะจะไม่ทิ้งลูกหว้าไม่นอกใจดูแลลูกสาวของดาให้ดีที่สุด”

“พี่สัญญาครับพี่จะทำเรื่องยกทรัพย์สินทั้งหมดของพี่ให้ลูกหว้าวันไหนพี่ทำให้ลูกหว้าเสียใจให้ขายทิ้งทั้งหมดได้เลย”

“ลุงขา…”

“ลุงขารักลูกหว้าค่ะลุงขาจะไม่ให้ลูกหว้าลำบากเชื่อใจลุงขานะคะ”ปากน่าจูบของพ่อเลี้ยงจรดลงบนหน้าผากเนียนนุ่มราวกับให้คำมั่นสัญญา

“ดายอมให้ลูกหว้าแต่งงานกับพี่ก็ได้ค่ะแม่ดีใจด้วยนะหนักนิดเบาหน่อยก็อภัยให้กัน”ธิดารัตน์ยอมให้ทั้งคู่แต่งงานกันจนพ่อเลี้ยงกานและชาวินดีใจออกนอกหน้า

“คนท้องหมอไม่ให้นอนดึกไม่ใช่เหรอชาวินพาเมียแกกลับห้องได้แล้ว”

พ่อเลี้ยงกานเอ่ยไล่มารขัดเวลาแสดงความรักของผัวเมียชาวินยิ่งเห็นดีเห็นงามด้วยช้อนอุ้มร่างเมียรักเดินออกจากห้องนอนพ่อเลี้ยงกานหมายมั่นจะเข้าห้องหอกับลูกหว้าตั้งแต่จดทะเบียนกันแต่เพราะความวุ่นวายทั้งไร่และพ่อแม่ของลูกหว้าพ่อเลี้ยงได้แต่ปล่อยให้เนื้อกวางหวานกว่านี้อีกนิด

“ฮ้าว…ง่วงนอนจังเลยค่ะลูกหว้านอนก่อนนะคะ”

เมื่อเห็นแววตาหื่นกระหายของคนเป็นสามีก็รีบปิดปากหาวแล้วล้มตัวนอนแต่มีหรือพ่อเลี้ยงจะยอมพ่อเลี้ยงกานเริ่มถอดเสื้อผ้าตัวเองจนล่อนจ้อนแล้วเดินตรงไปหาลูกหว้าช้อนร่างเล็กขึ้นอุ้มแล้วพาเดินเข้าห้องน้ำ

“ว้าย! ลุงขาทำอะไรคะ”ลูกหว้าหน้าตื่นทันทีเมื่อสัมผัสถึงความเปลือยเปล่าร่างนี้

“เป็นเมียต้องอาบน้ำให้ผัวค่ะตอนนี้ผัวอยาก…อาบน้ำแล้ว”พ่อเลี้ยงกานวางร่างลูกหว้าลงบนพื้นห้องน้ำแล้วเปิดฝักบัวทำให้น้ำเปียกทั่วร่างทั้งสอง

“ลุงขาทำอะไรลูกหว้าเปียกหมดแล้ว”

“เปียกก็…ถอดสิคะมามะลุงขาจะถอดให้”พ่อเลี้ยงลงมือถอดชุดนอนลายการ์ตูนให้ลูกหว้า

“ต่อไปไม่ใส่ชุดนอนแบบนี้นะคะ”มือหนาจับชายเสื้อถอดออกทรวงอกอวบขาวเนียนดีดผึ่งอวดความงามสู่สายตาคนหื่น

“แล้วต้องใส่ยังไงคะ”ลูกหว้ายกมือขึ้นปิดทรวงอกอิ่มของเธอให้หลบสายตาหื่นกระหายเต็มขั้นของพ่อเลี้ยงกาน

“ลุงขาซื้อมาให้แล้ว”

พ่อเลี้ยงกานเกี่ยวขอบกางเกงนอนรูดลงตามเรียวขาวเผยให้เห็นช่อผกาแดงสดน่าดูดเลียความหวานจากช่อดอกไม้นี้ร่างสูงเคลื่อนตัวขึ้นประกบปากร้ายเข้ากับปากอิ่มบดจูบดูดเลียกลีบปากอย่างหิวกระหายพร้อมส่งลิ้นสากเข้าเกี่ยวกวาดต้อนเอาคำหวานฉ่ำในโพลงปากเล็กมือใหญ่เลื่อนกอบกุมทรวงอกขยี้ใจชายบีบขย้ำอย่างเมามัน

“อื้อ…ฮื้อ”เสียงครางในลำคอบอกให้พ่อเลี้ยงได้สติปล่อยปากอิ่มก่อนลูกหว้าจะขาดใจ

“อาส์…ปากของลูกหว้าก็หวาน…แล้วส่วนอื่นจะหวานไหมค่ะ”

พ่อเลี้ยงไม่รอคำตอบก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวผ่องน่าหลงใหลเม้มหนักสร้างรอยรักไว้ทั่วมือใหญ่เลื่อนไปปิดฝักบัวพร้อมช้อนลูกหว้าขึ้นกระเตงกลับไปที่เตียงนอนอีกครั้ง

“ลุงขารอเวลานี้นานเหลือเกิน…ลุงขาอยาก…”ร่างเล็กของลูกหว้าถูกวางไว้บนเตียงอย่างนุ่นนวลพร้อมร่างกายกำยำทาบทับลงตาม

……………………………………


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


คิดถึงลูกหว้า
โดย ta_nattanan2 | 1 year, 9 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ชอบที่สุดจ้า
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
  • ขอบคุณนะคะ โดย mmolrak | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
อ่านตอนต่อไปไม่ได้เลย
โดย Anonymous | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ทำไมมันอ่านไม่ได้อะ
โดย Anonymous | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
  • ติดต่อได้ทางแฟนเพจ Niyayrak เพื่อขอวิธีใช้งานได้ค่ะ โดย mmolrak | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 3 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ไรท์ สรุปน้องลูกหว้าอายุเท่าไรเนี่ย
โดย Anonymous | 3 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 3 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 3 years, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
รออ่านอยุ่น้ะ
โดย Anonymous | 3 years, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
รออืานต่อ
โดย Anonymous | 3 years, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 3 years, 3 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 3 years, 3 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 3 years, 3 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
finnn
โดย Anonymous | 3 years, 3 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha