เสน่หาวิวาห์จำยอม 18++

โดย: ปุญณัชชารีนา



ตอนที่ 1 : ลูกหนี้วีไอพี


ตอนต่อไป

                             ธารารีสอร์ท จังหวัดนครนายก

       อาณาเขตพื้นที่หลายร้อยไร่ โอบล้อมด้วยทิวเขาลำเนาไพร ต้นไม้ใหญ่ ดอกไม้บานสะพรั่ง  พื้นที่รีสอร์ทถูกแบ่งเป็นโซน หลายโซน  โซนห้องพักของนักท่องเที่ยว ที่ก่อสร้างอาคารเเบบอาพาร์ทเม้นท์ สำหรับงบปานกลาง  หรือ จะเป็นห้องพัก สำหรับผู้มีอันจะกินจะเป็นอาคารเรือนไม้ทั้งหลังก็มีสำหรับครอบครัว  อีกทั้งยังมีพื้นที่สำหรับโซนจัดกิจกรรมอเนกประสงค์  ธารารีสอร์ท มีกิจกรรมหลายอย่าง อาทิเช่น กิจกรรม

พินบอล ล่องแก่งแพยาง ล่องเรือหางยาวชมเขื่อนขุนด่าน ที่ทางรีสอร์ทจัดขึ้นมาเพื่อนักท่องเที่ยวได้เสพความสุขกันอย่างเต็มอิ่ม   ส่วนพื้นที่ทางด้านหลังรีสอร์ทลึกเข้าไปอีก คือ บ้านเรือนไทยหลังใหญ่โตโอ่อ่า บอกสถานะของเจ้าของกิจการรีสอร์ทได้เป็นอย่างดี  และสำหรับเวลานี้ อากาศดีเหมาะแก่การทวงหนี้ที่สุดของคุณนายวรรณ  กับลูกหนี้วีไอพี อย่างคุณวลัย ต้นดอกไม่เคยใช้ แถมยังทำตัวเงียบหายเข้ากลีบเมฆ ไม่ติดต่อหรือขอผลัดผ่อน  คนอย่างคุนนายวรรณ วัยหกสิบสอง  ต้องเป็นฝ่ายเรียกคุยด้วยตัวเอง นางไม่ได้เก่งอะไร แต่เพราะความเพิกเฉยของลูกหนี้  นั่นเป็นเพราะนางใจดีมามากพอแล้ว 

" คุณนายคะ คือว่า วลัยขอผลัดผ่อนไปอีกได้มั้ยคะ เดี๋ยวพอลูกสาวของวลัยหางานทำได้ วลัยจะทยอยใช้คืน " นางวลัยพูดบ่ายเบี่ยง ทั้งๆที่รู้ว่าลูกสาวแสนสวย ไม่เคยช่วยอะไรเลย แถมยังไม่รับรู้เรื่องหนี้สิน 

" ตื่นเถอะ แม่วลัย หลายครั้งแล้วที่พูดแบบนี้ เป็นคนไม่มีสัจจะ  ทุกครั้งทุกคราบอกว่าจะหามาทยอยใช้ แต่ก็ไม่เคยให้ ฉันไม่ได้ขูดเลือดปูซะหน่อย ดอกเดิกก็ไม่ได้คิดอะไรมาก  แต่เธอยังทำตัวเงียบ หลบหนี คิดเหรอว่าคนอย่างฉัน จะตามไม่เจอ  " ใบหน้าหญิงวัยหกสิบนั้นเอาจริง ไม่โอนอ่อนผ่อนปรนอีกต่อไป

" แต่คุณนายก็รู้ว่าสถานะการเงินบ้านวลัยมันย่ำแย่แค่ไหน พ่อของยัยนี ก็เป็นอัมพฤกษ์อัมพาต ตั้งแต่ประสบอุบัติเหตุกับนางเมียน้อย ก็ทำงานไม่ได้ ถ้าไม่ได้วลัยสักคน ป่านนี้คงได้ชิบหายวายป่วง เอ้ย!!! ป่านนี้ที่ซุกหัวนอนก็ไม่มีกัน " วลัยบีบน้ำตาให้ดูน่าสงสารสุดๆ

" หยุดเลย!! ฉันเบื่อ มุกบีบน้ำตาของหล่อนแล้ว ฉันไม่ใช่คนปล่อยเงินกู้เป็นอาชีพ ที่ฉันให้เพราะสงสารลูกสาวของหล่อน เอาหยั่งงี้ซิ ฉันก็ไม่มีลูกสาว หล่อนยกลูกสาวให้มาเป็นลูกซะใภ้ฉันสิ 

ฉันอยากมีหลานไว้เลี้ยงดูอุ้มชูคลายเหงา  ถ้าหล่อนตกลงฉันจะยกหนี้ให้ แถมเงินติดกระเป๋าไว้ใช้สอยนิดๆหน่อยๆพอกรุ้มกริ่ม ได้ข่าวว่าลูกสาวสวยไม่ใช่เหรอ มีรูปมาให้ดูยลโฉมก่อนไหม " นัยน์ตาของคุณนายวรรณเปล่งประกาย อยากให้หลานถือกำเนิดจนตัวสั่น 

" อุ๊ย!!!! คุณนายพูดจริงเหรอคะ ถ้าเป็นอย่างนั้นก็เป็นบุญของยัยนี ที่คุณนายเมตตา เดี๋ยวนะคะรอแป้บ!!"  วลัยล้วงหยิบสมาร์ทโฟนรุ่นเดอะ ออกจากกระเป๋า เปิดรูปให้คุณนายดูแต่โทรศัพท์ไม่ติด 

" เอ่อเดี๋ยวค่ะ  เคาะ นิดหน่อยมันก็ติด " วลัยเคาะโทรศัพท์สมาร์ทโฟนรุ่นเดอะในฝ่ามืออยู่สองสามที

 " ติดแล้วค่ะ เห็นมั้ยคะคุณนาย ขนาดโทรศัพท์ของวลัยยังใช้ไม่ค่อยได้ มันน่าอดสูเสียจริง "   วลัยยื่นโทรศัพท์ให้คุนนายดูรูปลูกสาวคนสวยของนาง

"ไหนดูซิ อื้ม...หน้าตาสะสวย ใช้ได้ รูปร่างก็ดี หล่อนกลับไปตกลงกับลูกสาว ถ้าได้ความตกลงปลงใจ ฉันก็ไม่เกี่ยง ยังทำตามคำพูด  ยกหนี้พร้อมกับเงินติดกระเป๋า  วันนี้หล่อนกลับไปได้  "  

" ค่ะ วลัยรับรอง ไม่ทำให้คุณนายผิดหวัง ขอบพระคุณค่ะ ที่มีเมตตาต่อครอบครัวของวลัยมาตลอด "  วลัยยกมือไหว้ผู้ที่สูงวัยกว่าแล้ว

เดินออกไป 

      คุณนายวรรณถึงแม้วัยจะล่วงเลยมาถึงหกสิบสอง แต่ยังแข็งแรงกระฉับกระเฉงเสมือนวัยสามสิบต้นๆ อดทนกับอุปสรรคมามากมาย ถึงได้มีมาถึงทุกวันนี้ ตั้งแต่เสียสามี นางก็เลี้ยงลูกชายมาด้วยตัวคนเดียว ถึงแม้จะลำบาก แต่นางก็มีความสุข เพราะลูกคือทุกสิ่งทุกอย่างของนาง 

       คุณนายวรรณเดินออกมานั่งที่ระเบียง ทอดสายตามองอนาจักร และกิจการที่กำลังเจริญเติบโตไปได้สวย โดยมีลูกชายดูแลกิจการสานต่อจากนาง  เพียงไม่นานเสียงรถกระบะสี่ประตู ยี่ห้อ ฟอร์ด เรนเจอร์ รุ่น Double Cab 3.2L Wildtrak 4×4 6AT  สีบรอนซ์เงิน ขับเข้ามาจอด ชายรูปร่างสูงใหญ่เปิดประตูลงจากรถ เดินขึ้นบันไดเข้าไปสวมกอดเอวคุณนายวรรณไว้แน่น  แทนความรักที่มีต่อมารดาของเขา 

" กลับมาแล้วเหรอวิน แม่กำลังมีเรื่องจะพูดกับวินอยู่พอดี คราวนี้แม่เอาจริงนะ นั่งลงก่อนเถอะมาเหนื่อยๆ นี่ใครอยู่ตรงนั้น ไปหาน้ำหาท่ามาให้ลูกฉันดื่มหน่อย "   

"  ค่ะ คุณนาย " สาวใช้รับคำสั่ง 

" ครับ แม่เอาจริงทุกเรื่อง ผมพร้อมจะฟังแล้วครับ " 

" ลูกจำคุณวลัยได้มั้ย ลูกสาวของวลัยสวยใช้ได้เลยทีเดียวล่ะ ลูกก็รู้ว่าแม่อยากได้หลาน ทายาทสืบสกุล แถมลูกสะใภ้ บ้านจะได้ไม่เงียบเหงา แม่ไม่เห็นลูกจะถูกใจสาวคนไหน แม่ก็เลยอาสาหาให้  สงสารแม่เถอะ แม่ไม่อยากแก่ตายคาบ้าน มีหลานให้แม่เถอะนะ "

คุณนายวรรณ บีบน้ำตาใหญ่ เสียงสั่นเครือ ทำทีเหมือนคนจะขาดใจตายให้ได้ มารยาหลายร้อยเล่มเกวียน ขนมาหมด คนตรงหน้าจะได้ใจอ่อน 

" แม่ ผมยังไม่พร้อม นั่นไม่ได้หมายความว่าผมไม่ชอบสาวๆ  แต่ผมยังอยากใช้ชีวิตคนเดียว ยังไม่อยากผูกมัด ผูกติดกับใคร ยังไงผมก็มีหลานให้แม่แน่นอน  ขอแค่รอหน่อย "  

" โอ๊ย!! กว่าวินจะพร้อมทั้งกายทั้งใจ น้ำยาก็ใช้ไม่ได้พอดี อีกสามปีก็สี่สิบ  ทำเพื่อแม่ไม่ได้หรือไง กลัวอะไรนักหนา หรือว่าไม่ใช่ผู้ชาย แค่คนรักจากไป  หัวใจวินทำด้วยอะไร แทนที่จะสงสารแม่ วินอยากให้แม่แก่ตายคาเรือน แม่อยากมีเพื่อนเป็นหลานตัวเล็กๆก็ไม่ได้ ไม่เป็นไร ในเมื่อวินไม่รักแม่ แคร์แม่ ก็ปล่อยให้แม่แห้งเหี่ยวตายคาบ้านไปเจ้าวิน ฉันชินแล้ว  ฮื่อ...."  พูดพร่ำร้องไห้ขนาดนี้ ถ้าไอ้ลูกชายไม่เห็นดีเห็นงามก็เกินไปแล้ว  " ก็ได้ครับ ผมทำเพื่อให้แม่สบายใจ แต่ถ้าชีวิตคู่มันไปกันไม่ได้ ผมก็คงต้องเลิกลา ผมไม่อยากฝืน ส่วนเรื่องจะมีหลานให้แม่อุ้มคงต้องปล่อยให้เป็นของเรื่องโชคชะตา อันนี้ว่าผมไม่ได้  "  วินพูดย้ำกับมารดาไว้อย่างเป็นมั่นเป็นเหมาะ"

" แม่รักวินเหลือเกิน ขอบใจลูกมาก  ที่ตามใจแม่  แค่นี้แม่ก็ปลื้มปิติจนบอกไม่ถูกแล้วลูกเอ๋ย " คุณนายวรรณโผกอดลูกชาย ลึกๆในใจโลดแล่น อยากแด็นซ์กัมนังสไตล์ ดีใจสุดๆ 

      บ้านคุณวลัย หลังใหญ่ แต่ข้างในแทบจะไม่เหลือข้าวของเครื่องใช้อะไรเหลืออยู่แล้วขายจนเกือบหมด อดทนแบกหน้าไปกู้ยืมเงินจนเป็นหนี้อิรุงตุงนัง หาทางใช้หนี้ไม่ได้ต้องคอยหลบๆซ่อน  ประจวบเหมาะที่คุณนายอุไรวรรณยื่นขอเสนอดีๆให้ มีรึจะไม่ตอบตกลง แต่นางวลัยต้องมาตะล่อมปลอบประโลมลูก เพื่อให้สูกสาวแสนสวยคล้อยตามยอมรับข้อเสนอ ตกลงปลงใจไปเป็นคุณนายน้อยของธารารีสอร์ทให้จงได้   ทันทีที่ถึงบ้านนางรีบขึ้นไปบนห้องลูกสาวที่มัวแต่หมกตัวเล่นเฟส แชตหนุ่ม เซลฟี่รูปด้วยอริยาบทขยี้ใจชายลงตามโซเชี่ยลเน็ตเวิล์ค กดไล้ค์กันกระจาย พยายามช่วงชิงตำแหน่งเนตไอดอล 

" ยัยนี ทำอะไรอยู่แม่มีเรื่องจะพูดด้วย เรื่องสำคัญ สำคัญมาก " นางนั่งใกล้ลูกสาว 

" เรื่องสำคัญอะไรคะแม่ นีไม่ว่างฟังหรอกค่ะ เห็นมั้ยคะ ว่านีกำลังเซลฟี่อยู่ ยอดกดไล้ค์ยังไม่ได้เป้า เอาไว้ได้เป้าก่อนค่อยคุยนะคะ " คนสวยไม่หันหน้ามองมารดา ตั้งใจแอ๊บ โชว์เนื้อนมไข่เซลฟี่อย่างเดียว

" เดี๋ยวลูกค่อยเซลฟี่ได้มั้ย คืองี้ คุณนายอุไรวรรณเจ้าของธารารีสอร์ท อยากได้ลูกสะใภ้ คุณนายสนใจในตัวยัยนีของแม่ แต่งงานกับลูกชายคนเดียว เราจะร่ำรวยมีกินมีใช้แถมคุณนายยังยกหนี้ให้ ดีจะตาย " 

" ไม่เอาหรอกค่ะ ถ้าลูกคุณนายเขาดีจริง ก็คงหาสะใภ้ได้ด้วยตัวเอง จะมาคลุมถุงชนมัดมือชกทำไมคะ ต้องมีอะไรแน่ๆ แถมแก่กว่านีตั้งเยอะ นีพอจะได้ข่าวมาว่า แฟนสาวของลูกชายคุณนาย เสียชีวิตก่อนแต่งงาน นั่นก็บอกแล้วว่าลางไม่ดี ถ้าเกิดนีแต่งด้วยแล้วนีตายขึ้นมาจะว่าไงล่ะ ไม่เอาด้วยหรอกค่ะ " นีเบ้ปาก 

" แหม!แต่มันก็ผ่านมาหลายปีแล้ว จะไปคิดมากทำไม ลางร้ายอะไรกัน ไม่มีกินก็ตายเหมือนกัน แต่ถ้าแต่งแล้วไม่ตาย มีกินมีใช้เป็นคุณนายสบายไปทั้งชาติเลยนะ ทุกวันนี้นีถลุงเงินแม่ตั้งมากมาย แต่งงานทดแทนคุณเพื่อแม่ แม่จะได้สบายไม่ต้องคอยหลบๆซ่อนๆ " สีหน้าแววตานางวลัยหม่นหมอง 

       ยังไม่ทันที่สองแม่ลูกจะได้พูดอะไรต่อ สาวน้อยวัย19 ลูกเลี้ยงก็เปิดประตูเดินก้าวเข้ามาในห้อง ดวงตาสองคู่จับจ้องไปที่คนตัวเล็ก เธอคือ นุชน้องสาวของนี พ่อเดียวกันแต่คนละแม่  นุชเป็นลูกเลี้ยงขางนางวลัย ลูกเมียน้อยมาอาศัยอยู่ในบ้านตอนมารดาเธอเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุในช่วงอายุสิบขวบ จวบจนวันนี้ ก็ผ่านมาเก้าปี เธอทำหน้าที่ทุกอย่างในบ้าน โดยเฉพาะดูแลพ่อ  ที่ประสบอุบัติเหตุพร้อมกับแม่ของเธอจนกลายเป็นอัมพาตนั่งอยู่บนรถเข็น เดินเองไม่ได้

  นุชสาวน้อยหน้าใสวัยขบเผาะ ละอ๊อนล่ะอ่อน หย่อนสะโพกลงนั่ง

" มาแล้วเหรอยัยนุช เรียกตั้งนาน ช่วยไปซื้อครีมบำรุงผิวให้หน่อย มันหมด เดี๋ยวคืนนี้ไม่มีพอกตัว " นีกลัวผิวหยาบกร้าน ทาไม่ได้เลยต้องพอก  " ค่ะ เดี๋ยวนุชเดินไปซื้อให้พี่นีจะเอาอะไรเพิ่มรึเปล่าคะ จดมาทีเดียว นุชจะรีบกลับมาดูแลพ่อ " 

" แค่นั้นแหละ แม่เงินค่ะ ครีมนีหมด "  สาวผู้พี่แบมือขอเงินมารดา นางก็คว้ากระเป๋าหยิบเงินให้ลูกอีกตามเคย 

    สาวน้อยวัยใสรีบลุกเดินออกไปซื้อของให้พี่สาวตามคำสั่ง  หลังจากนั้นการพูดคุยถึงเรื่องไปเป็นสะใภ้บ้านคุณนายอุไรวรรณ เอ่ยดังขึ้นอีก นางวลัยหวังให้ลูกสาวเปลี่ยนใจ 

" นี ลูกใช้เงินอย่างกับเบี้ย ไปเป็นลูกสะใภ้บ้านคุณนาย ลูกจะมีทั้งแก้วแหวนเงินทองมากมายให้ลูกใช้ "

" โอ๊ย...!! ไม่เอาหรอกค่ะ ยังไม่อยากมีผัวตอนนี้ ชีวิตมีอะไรดีๆอีกตั้งเยอะ นีอาจจะเจอคนที่หนุ่มกว่ารวยกว่าก็ได้ใครจะไปรู้ โน้นไงคะยัยนุช รายนั้น วันๆไม่ไปไหน หัวอ่อนดัดง่าย แม่ก็บีบน้ำตาทวงบุญคุณมัน  ให้มันช่วยแค่นี้ก็สิ้นเรื่อง" นีสาวสวยจีบปากจีบคอแนะนำมารดา 

" แต่ว่า ลูกสะใภ้ที่คุณนายอยากได้ คือลูกนะ อีกอย่าง คุณนายวรรณก็เห็นรูปลูกแล้ว คุณนายวรรณคงไม่ยอม " 

" โอ๊ย!! อะไรของแม่เนี้ยะ !! ถ้าอย่างงั้น แม่ก็ไปตกปากรับคำคุณนายวรรณเลยค่ะ พอถึงเวลาก็แต่ง แล้วแม่ก็แบ่งเงินมาให้นีหนีไปสักพัก คนดังกลัวเสียหน้าย้อมแมวยัดยายนุชใส่พานไปเลยค่ะ " 

" เอ่อใช่!!ลูกนีของแม่นี่ฉลาดจริงๆ ทั้งสวยทั้งฉลาดมากลูก สมกับเป็นลูกแม่ งั้นพรุ่งนีแม่จะไปตกลงกับคุณนาย 

แต่ลูกไม่เปลี่ยนใจแน่นะ ลูกยังไม่เคยเห็นหน้าค่าตาลูกชายคุณนายวรรณเลย อาจจะไม่แก่ก็ได้  "

" ไม่เปลี่ยนใจค่ะ ได้ข่าวว่าสามสิบเจ็ดแล้ว อีกสามปีก็สี่สิบ ไม่ต้องเห็นหน้าก็รู้ค่ะ ถ้าลูกชายคุณนายหล่อเท่ห์จริง คงไม่ต้องมาขอนีไปเป็นลูกสะใภ้หรอกค่ะ จะมีแต่คนแหแหนอยากไปเป็น จริงมั้ยคะ "

" ใช่จ้ะ ลูกแม่พูดถูก พรุ่งนี้แม่จะไปตกลง แล้วขอเงินก้อนแรกมาใช้ก่อน ไม่ได้ไปช้อปปิ้งเสียนาน คิดถึงห้างสรรพสินค้าชั้นนำ"

      สองแม่ลูกพากันยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ไหนจะมีเงินใช้ ไหนจะได้กำจัดหนามยอกอก กำจัดตัวเสนียดออกจากบ้าน

                        ธารารีสอร์ทบ้านคุณนายอุไรวรรณ

      นางวลัยวิ่งเร่มาแต่เช้า เอาข้อเสนอมาบอก นางนั่งรอคุณนายอย่างสงบเสงี่ยมอยู่ในห้องรับแขก เฟอนิเจอร์ทุกชิ้นทำด้วยไม้สักทั้งนั้น ไม่นานนัก คุณนายวรรณก็เดินออกมาจากห้องพระ มานั่งตำแหน่งประมุขของบ้านอย่างสง่าราศรีคนรวยจับออร่ากระจาย จนคุณวลัยตัวลีบ 

" สวัสดีค่ะคุณนาย คุณนายดูสดชื่นนะคะ " นางวลัยยกมือไหว้ ใบหน้ายิ้มแย้ม 

" ก็แน่ล่ะซิจ้ะ ลูกหนี้วีไอพีระดับห้าดาวมา คงมีข่าวดีมาซินะ หวังว่าฉันคงไม่ผิดหวัง " คุณนายเอ่ยเสียงเรียบเฉียบขาด

" ตกลงค่ะ คุณนาย ยัยนียินดีเป็นสะใภ้ อยากมีหลานให้คุณนายอุ้ม ว่าแต่ลูกชายคุณนายไปไหนคะ มาทีไรไม่เคยเห็นเลย "

นางวลัยถามไถ่ เพราะนางไม่เคยเห็นรูปร่างหน้าตาของลูกชายคุณนายสักครั้ง เคยได้ยินแต่คนซุบซิบนินทากันเรื่องแฟนสาวของเขาที่ตายก่อนวันแต่งงาน 

"รายนั้นออกจากบ้านแต่เช้าทุกวัน จะกลับเข้ามาก็มืดค่ำตากแดด ตากลมจนตัวดำเป็นตอตะโก ถ้าจะรอเจอก็ดึกดื่นนู้นแหละ จะรอมั้ยล่ะ " พูดถึงลูกชาย คุณนายอุไรวรรณยิ้มปลื้มปริ่ม 

" ไม่ดีกว่าค่ะ สรุปว่าจะแต่งเมื่อไหร่ดีคะ เเล้วเอ่อ ที่คุณนายบอกว่าจะให้เงินติดกระเป๋าถ้าจะขอเบิกก่อนสักแสนนึงได้มั้ยคะ "  เเววตานางวลัยเป็นประกาย 

" เดี๋ยวฉันเซนต์เช้คให้ ฉันมันคนง่ายๆ แต่ถ้าใครมาลูบคม บอกเลยศพไม่สวย  เข้าใจด้วยนะแม่วลัย " 

" ค่ะๆ ขอบคุณมากค่ะคุณพี่ แล้วจะนัดให้เจอกันก่อนมั้ยคะ จะได้เห็นหน้าค่าตา จีบกันก่อนพอได้รู้จักกันสักนิดสักหน่อย  " นางวลัยพูดไปแบบนั้นกลบเกลื่อนพิรุธ

" ไม่ต้องหรอกมั้ง ตอนฉันได้กับพ่อของเจ้าวิน ผู้ใหญ่หาให้ อยู่ๆไปก็รักกัน ไม่เห็นจะมีปัญหาอะไรกลับกลายเป็นยอมฉันทุกอย่าง พูดแล้วนึกถึงอดีต สมัยสิบหกสิบเจ็ด แม่วลัยรีบกลับไปบ้านเถอะเดี๋ยวฝนใกล้จะตกแล้ว ฉันจะหาเลิกหายามแล้วจะส่งข่าวไป "  คุณนายวรรณตัดบท 

" ค่ะ วลัยจะรีบไปจัดการ เอ้ย!!จะรีบพายัยนีไปเข้าคอร์สเป็นเจ้าสาว จะได้สมกับเป็นคุณนายน้อยของธารารีสอร์ท วลัยกลับก่อนค่ะ..กราบลา "

 

 


ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha