เสน่หาวิวาห์จำยอม 18++

โดย: ปุญณัชชารีนา



ตอนที่ 3 : วันวิวาห์


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

 

      ได้เวลาฤกษ์งามยามดีก็มาถึง งานวันวิวาห์ของลูกชายคุณนายอุไรวรรณ แห่งธารารีสอร์ท งานถูกจัดขึ้นที่บ้านเรือนไทยหลังใหญ่โตของคุณนาย บริเวณบ้านถูกตกแต่งไปด้วยดอกไม้สีสันสดใสหลากหลายชนิด เรียกได้ว่าเนรมิตจนเหมือนดินแดนแห่งสรวงสวรรค์เลยก็ว่าได้ อีกทั้งงานยังใหญ่โตมโหฬาร อลังการงานสร้าง โต๊ะจีนรสชาติอาหารระดับภัตตาคาร และบุฟเฟ่ห์อาหารอินเตอร์รสชาติระดับโรงแรมห้าดาว ที่ถูกตระเตรียมงานในตอนเย็น งานจะเล็กได้ยังไงในเมื่อเจ้าของงานเป็นถึงคนดังในจังหวัด ขาดไม่ได้คือนักข่าวชุมชน ที่จะต้องมาเกาะติดสถานะการณ์ทำข่าว ให้ชาวบ้านเอาไปเม้าท์มอยกันกระจาย  ลูกชายคนเดียวของคุณนายที่สูญเสียแฟนสาวไป ตัดสินใจสละโสดสายฟ้าเเล้บแปล้บ จนขาเม้าท์ตั้งตัวไม่ติด นั่นเพราะเท่าที่ได้ยินกันมาว่า คุณอัศวิน ไม่เคยมีแฟนหรือว่าคบกับใคร หลังจากแฟนสาวของเขาเสียชีวิตไปอย่างกระทันหัน แล้วสาวคนไหนคือผู้โชคดี ที่ได้ตกลงในถังข้าวสาร ถังใหญ่ซะด้วย แขกเหรื่อต่างทยอยพากันมาเข้างานพิธีในช่วงเช้าทำบุญเลี้ยงพระตามขนบธรรมเนียมประเพณีไทย เพื่อเป็นมงคลให้กับคู่บ่าวสาว แต่ทว่าเจ้าสาวจะต้องมาแต่งหน้าทำผม แปรงโฉมที่บ้านคุณนายวรรณ เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เพราะนางวลัยวางแผนให้ลูกสาวแท้ๆหนีงานแต่งงานไปสักพัก แล้วนางจับนังลูกเลี้ยงอย่างนุชมาแต่งงานแทน แผนที่แยบยลก็เกิดขึ้นทันที นางวลัยลงจากรถได้ ก็วิ่งหน้าตาตื่นร้องห่มร้องไห้เข้าไปหาคุณนายอุไรวรรณ ทำท่าทำทางแสดงละครได้อย่างเเนบเนียน

" คุณพี่คะ คุณพี่ !!ช่วยดิฉันด้วย ทำไงดีคะ ยัยนีลูกสาวของดิฉันหายไป โถ่ ฮื่อ..ยัยนี ทำไมต้องหนีด้วย " นางวลัยร้องให้แสดงได้เนียนสุดๆ

" อะไรน๊ะ พูดใหม่ซิ ใครหายไป " คุณนายอุไรวรรณ สีหน้าตระหนกตกใจ มากกว่าเป็นไหนๆ

" เจ้าสาวค่ะ ยัยนีหนีไป แกไม่อยากแต่งงาน ดิฉันตามหาซะทั่วตามบ้านพงบ้านเพื่อนก็ไม่มี ทำไงดีคะ ไม่รู้จะเป็นตายร้ายดียังไงบ้าง ฮื่อ .."

" ไม่ได้นะแม่วลัย!! ไหนบอกว่าลูกสาวตกลงปลงใจแล้ว ทำแบบนี้เท่ากับว่าไม่ให้เกียรติฉัน ลูบคมกันรึไง ฉันไม่ใช่คนแก่กะโหลกกะลานะ หล่อนอยากถูกฉันหาเรื่อง อยากถูกยึดบ้านใช่ไหมทำแบบนี้ งานก็เชิญแขกเหรื่อผู้มีเกียรติมาทั้งนั้น ยังไงกันอยู่ๆมาบอกลูกสาวหนีหาย คิดว่าคนแก่อย่างฉันจะเชื่อเหรอ หล่อนรู้จักฉันน้อยไปแม่วลัย ถ้าฉันจับได้ว่าหล่อนเป็นคนปล่อยให้ลูกสาวหนี หล่อนตายแน่ ลูบคมใครไม่ลูบ ลูบคมฉัน ศพไม่สวยแน่แม่วลัย แล้วนี้จะปล่อยให้งานฉันล่ม จบแบบไม่มีอะไรเกิดขึ้นง่ายๆงั้นรึ หลังจากเจ้าสาวหนี งานนี้หล่อนต้องรับผิดชอบฉันไม่ยอม อีกไม่กี่ชั่วโมงก็ได้ฤกษ์แล้ว "  คุณนายวรรณตวาดแผดเสียงลั่น กลั้นโมโหเอาไว้ไม่อยู่ อยากจะบีบคอวลัยให้ตายคามือ 

" ใจเย็นๆค่ะ คุณนาย คือ ให้น้องสาวยัยนีเข้าพิธีไปก่อน ถ้าให้ดิฉันไปตามหายัยนี้ตอนนี้ ก็ไม่รู้จะไปตามหาที่ไหน คุณนายจะได้ไม่เสียหน้าไงคะ หน้าตาก็สะสวยไม่แพ้กัน " นางวลัยอธิบายใหญ่ให้มีพิรุธน้อยที่สุด

" นี่งานแต่งงานนะแม่วลัย ไม่ใช่เล่นขายของ ลูกชายฉันเสียหาย ฉันก็เสียหาย จะเอาใครมาแต่งงานเล่นๆได้ยังไง อย่าต้องให้มาถอนหงอกกันดีกว่า  " 

" เพราะดิฉันทราบดีว่า งานแต่งงานเป็นเรื่องใหญ่ ถึงได้รับผิดชอบ ให้ยัยนุชน้องสาวยัยนีเข้าพิธีแต่งงานแทน เพื่อคุณพี่จะได้ไม่เสียหน้า  " วลัยพูดโน้มน้าวจิตใจ 

" ยังไงฉันก็เสียหน้าไปแล้ว แต่ไม่ยอมเสียเปรียบ ดี ในเมื่อยัยนีเจ้าสาวหนีไปก็ช่วยไม่ได้ ฉันไม่ยอมให้ลูกชายฉัน งานวิวาห์พังเป็นครั้งที่สองหรอกนะ ไปเรียก ยัยนุชอะไรของหล่อนมาแต่งหน้าทำผมให้เรียบร้อย แต่งวันนี้จดทะเบียนวันนี้ ลูกสาวหล่อนจะต้องเสียใจที่หนีงานแต่งงาน แล้วฉันจะมาคิดบัญชีกับแม่วลัยที่หลัง  ฉันจะออกไปรับแขกเหรื่อ จัดการเจ้าสาวให้เรียบร้อย ได้ฤกษ์ยามฉันจะให้คนมาตาม " นางอุไรวรรณพอรู้มาบ้างว่าวลัยมีลูกเลี้ยงแต่ไม่เคยได้เห็นหน้าค่าตา  นั่นเป็นเพราะว่าไม่เคยได้ยินวลัยพูดถึง 

       คุณนายเดินออกไปต้อนรับแขกเหรื่อด้วยความโมโห แต่นางก็เก็บอาการได้ดี สีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส นางเดินเข้าไปหาลูกชายใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มราวเทพบุตร อยู่ในชุดไทยผ้าไหมสีครีม แขนกระบอกกระดุมผ่าหน้า ปักลวดลายที่สาบเสื้อและรอบคอ จนสาวๆที่มาในงานต่างพากันอิจฉา ว่าหญิงสาวคนไหนโชคดีจริงได้เป็นสะใภ้ธารารีสอร์ท แต่ทว่าสีหน้าและแววตาของมารดาที่ไม่อาจปกปิดสายตาคมกล้าของลูกชายได้ 

" แม่มีอะไรหรือเปล่าครับ สีหน้าดูผิดปกติ มีเรื่องร้อนอกร้อนใจอะไรรึเปล่า บอกผมมาเถอะครับ " 

" เจ้าสาวหนีหาย !!แม่จะบ้าตาย!! วลัยตกปากรับคำเป็นมั่นเป็นเหมาะ อยู่ๆก็ร้องห่มร้องไห้บอกเจ้าสาวหนี อยากจะฆ่าให้ตายทั้งแม่ทั้งลูก รู้จักแม่น้อยไปแล้ว "  

" จริงเหรอครับ งั้นก็ไม่ต้องแต่ง ดีเลย ผมจะได้ไปเปลี่ยนชุด ร้อนจะตาย ผมไปเปลี่ยนก่อน" วินยิ้มระรื่น 

" เดี๋ยว !!ไม่ต้องเปลี่ยน ยังไงวันนี้ก็ต้องแต่ง แขกเหรื่อเยอะแยะ แม่จะไม่ให้งานวิวาห์ของวินล่มเป็นครั้งที่สองหรอกนะ แต่งกับลูกสาวคนที่สอง  อีกเดี๋ยวคงมา  วินอยู่ยืนยิ้มหน้าบานรับแขกกับแม่นี่แหละ " คุณนายวรรณสีหน้าจริงจัง

    ส่วนนางวลัยก็เรียกลูกเลี้ยงขึ้นมาบนบ้าน จัดการแปลงโฉมจากดินเป็นดาวราวกับหงส์ฟ้า หน้าตาสะสวยจนบรรดาช่างแต่งหน้าทำผมเอ่ยชมไม่หยุดปาก สวยเหมือนดั่งกับนางสีดาในวรรคดีไทย 

"สวยจังเลยฮ่ะ งามอย่าบอกใคร คุณวินคงดีใจ ได้ภรรยาทั้งสวย ทั้งเด็ก นะฮะเนี้ยะ "ชั่งแต่งหน้ากระเทยร่างใหญ่ชมเปาะ

" ขอบคุณมากค่ะ  ถ้าไม่มีพวกพี่ๆแต่งหน้าทำผมให้ นุชคงไม่สวยแบบนี้หรอกค่ะ " สาวน้อยยกมือไหว้ 

" ใครว่าละฮ่ะ หนูนุชหน้าตาสวยเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ไปเถอะค่ะ ออกไปตอนรับแขกเหรื่อ เจ้าบ่าวรอแย่แล้ว นั่นแม่วลัยมาตามแล้วฮ่ะ "  

" ค่ะ"   ภายในใจนุชนั้นตื่นเต้นไม่น้อย ถึงแม้จะยินยอมพร้อมใจ แต่ต้องมาแต่งงานกับคนที่แม้กระทั่งหน้าตายังไม่เคยเห็นก็หวั่นๆอยู่เหมือนกัน 

" โอ้โห้ นุชของแม่ สะสวยเหมือนนางฟ้า ไปเถอะ คุณนายอุไรวรรณ ให้คนมาตามแล้ว " นางวลัยชมเปาะ 

  ทันทีที่เจ้าสาวปรากฏตัวในงาน สายตาของแขกเหรื่อทั้งสาวน้อยสาวใหญ่  หนุ่มวัยฉกรรจ์หรือวัยชราต่างมองมาที่นุช ตาไม่กระพริบ อึ้งทึ่งในความสวยงามของสาวแรกรุ่น จนนุชเดินมายืนเคียงคู่เจ้าบ่าว  เเววตาคมเข้มถึงกับตาค้างไปชั่วขณะไม่คิดว่าสะใภ้ที่มารดาหาให้จะสวยสดงดงามมากมายถึงเพียงนี้ สีหน้าและแววตาของชายหนุ่มบ่งบอกว่าพอใจในเจ้าสาวที่มารดาเลือกให้ ถูกใจวินสุดๆ เช่นเดียวกันกับคุณนายวรรณ พอใจสะใภ้ที่เข้าพิธีแต่งงานแทนเจ้าสาวตัวจริงที่หายไป 

  จวบจนงานพิธีในตอนเช้าเสร็จสิ้น จนถึงเวลาในช่วงเย็นทุกอย่างก็เป็นไปอย่างราบรื่น ทะเบียนสมรสก็จดกันอย่างถูกต้อง ทำให้วินรู้ว่า เจ้าสาวของเขานั้นอายุเพียงแค่สิบเก้า แต่เขาก็ไม่ได้คัดค้านอะไร เพราะมัวแต่มองใบหน้าหวานอย่างไม่ละสายตา การพูดการจาก็ไม่ได้พูดอะไรกันมากเพราะผู้ใหญ่เป็นฝ่ายจัดการให้หมด โดยเฉพาะคุณนายวรรณดีใจจนเนื้อเต้นผิดปกติ ออกนอกหน้า จนถึงเวลาส่งตัวเข้าหอ ทุกคนต่างอวยพรยินดีให้กับคู่บ่าวสาว 

" หนูนุช ถึงแม้งานแต่งงานจะฉุกละหุกไปบ้าง แต่แม่ยินดีที่ได้หนูนุชมาเป็นลูกสะใภ้ ยังไงแม่ฝากเจ้าวินด้วยนะ แล้วรีบมีหลานมาให้แม่อุ้มเร็วๆ แม่คอย ยังสาวยังแซ่คงมีลูกได้เป็นโขยง สำคัญตรงเจ้าวินจะมีน้ำยารึเปล่า " คุณนายวรรณเหน็บให้ลูกชาย

"แม่ ผมยังหนุ่มยังแน่น มีหลานให้แม่ได้เป็นโขยง ไม่ต้องห่วงครับ " ใบหน้าหล่อคมคายยิ้มให้มารดา แอบชำเรืองมองเจ้าสาวที่นั่งเงียบกริบ 

" แม่ไปก่อน ลูกจะได้อยู่กับเจ้าสาวเพียงลำพัง ตอนดึกๆอากาศหนาวมาก วินต้องให้ความอบอุ่นกับหนูนุชให้มากๆนะ แม่ไปล่ะ"คุณนายขยิบตาให้ลูกชายสื่อความหมาย 

            เพียงไม่กีนาทีภายในห้องหอก็เกิดความเงียบ เจ้าสาวนั่งพับเพียบเรียบร้อยอยู่อีกมุมนึงของห้องก้มหน้าก้มตาไม่หันไปมองเจ้าบ่าว  เขาเดินมาทรุดตัวลงนั่งข้างๆ ร่างบางอรชร ทอดสายตาคมกล้าไปที่เจ้าสาว เข้าทาบฝ่ามือไปที่ลาดบ่าเล็ก ดึงสาวแรกรุ่นให้ลุกขึ้นมานั่งบนเตียงด้วยกัน 

" เธอชื่อนุชใช่มั้ย " 

" ค่ะ " 

" ต่อไปนี้แทนตัวเองว่านุชนะ เสียใจมั้ยที่ต้องแต่งงานกับคนอายุมากกว่าอย่างฉัน " 

"เอ่อ....ไม่ค่ะ " จะให้บอกไปว่าเสียใจได้ยังไง ถึงแม้จะถูกบังคับก็เถอะ 

" นุช รู้ใช่มั้ยว่าแต่งงานกันแล้วก็เป็นสามีภรรยากัน แล้วหน้าที่ของภรรยา ก็ต้องทำให้สามีพอใจ พร้อมใช่มั้ย ถ้าฉันจะนอนด้วย " เลือดในกายหนุ่มร้อนลุ่มตั้งแต่เห็นหน้า ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ค่อยชอบเด็กสาวเท่าไหร่ แต่สำหรับเธอคนนี้ ดันมาจี้จุดฉุดความเป็นชายของเขาให้ตื่นได้ตลอดเวลา อยากจะสอนลีลารักให้กับเรือนร่างบางให้มีความสุขสมไปพร้อมกับเขาเหลือเกิน ให้ตายเถอะ  

" เอ่อ...คือว่านุช ..." ยังไม่ทันที่เจ้าสาวจะได้ปฏิเสธ  คนตัวใหญ่ดันร่างเล็กให้นอนราบไปบนเตียงทีโรยไปด้วยกลีบกุหลาบสีแดง แสงไฟส่องใบหน้าเจ้าสาวให้เห็นเด่นชัด นุชหายใจติดขัด สั่นไหวไม่คิดว่าจะถูกจู่โจมเร็วขนาดนี้ ไม่มีเวลาได้คิดเลย ตลอดสิบเก้าปีไม่เคยใกล้ชิดผู้ชายคนไหนนอกจากพ่อ

  นัยน์ตาสีเข้มส่อประกายแวววาว เขาค่อยๆเลื่อนมือลูบไล้เรือนร่างบอบบาง ริมฝีปากหยักทาบทับจูบปากจิ้มลิ้มชิมความหวาน ไม่ทันที่คนตัวเล็กจะได้หายใจ ใบหน้าหล่อเข้มฝังจมูกซุกไซร้ต้นคอขาว เขาเลื่อนไปกระซิบใกล้ใบหูเล็ก

" คืนนี้ เป็นคืนวิวาห์ของเรา ให้ฉันเข้าไปในตัวเธอนะ นุช " น้ำเสียงพร่าตาหวานฉ่ำ 

" แต่ว่านุช  ไม่ค่ะ " ใบหน้าหวานตื่นตระหนก ครั้งแรกของหญิงสาวควรมอบมันให้กับคนที่รักและภาพเหตุการณ์ข่าวที่เธอดูก็ลอยเข้ามาอยู่ในความนึกคิด

[เลือดไหล ช้ำใน แผลติดเชื้อต้องเข้ารักษาตัว

ผัวซาดิส ]

  ยังไม่ทันที่เจ้าบ่าวอัศวินจะได้ kiss  อีกสักรอบ

" เพล้ง!! โอ๊ย!! หัวฉัน!! " วินกลิ้งตกลงไปอยู่กับพื้น มือกุมหน้าผากไว้ เลือดค่อยๆรินไหล

    เจ้าสาวได้สติรีบลงไปดูเขาด้วยความรู้สึกผิด มือดันไวกว่าความคิด คว้าแจกันมาตีศรีษะเขาได้ ตายล่ะงานนี้

" คุณวินคะ นุชขอโทษค่ะ นุชไม่ได้ตั้งใจ " น้ำเสียงใสสั่นเครือ

" ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย ไม่ได้ตั้งใจ ตีกบาลซะฉันได้เลือด ถ้าไม่พร้อมบอกดีๆก็ได้ ฉันไม่ได้หื่นถึงขนาดจะขืนใจเมียหรอกนะ ถึงแม้จะอยากก็เถอะ โห้ เจ็บ เย็บกี่เข็มเนี่ยะ  "

  " นุชขอโทษค่ะ คือว่านุช " ใบหน้าหวานซีด คนตัวเล็กตกใจไม่น้อยกับสิ่งที่ทำ

" โอ๊ย!! อื้มหือ มือเล็กนิดเดียว แต่ตีหนักน่าดู " มือหนาบีบจับคลำไปที่แผล เลือดไหลซิบๆไม่หยุด 

  คนตัวโตลุกขึ้นเดินออกจากห้องไปหาอุปกรณ์ทำแผล  ทิ้งเจ้าสาวให้นั่งตกใจกับสิ่งที่เธอทำลงไปอยู่ภายในห้อง สาวแรกรุ่นคิดได้ว่าเธอทำผิดอย่างมหันต์ บังอาจไปตีศรีษะสามี สองขางามเสลาเดินปรี่ไปหาชายร่างใหญ่ ใบหน้าเขาก็ดูไม่ดีนัก นุชหวังว่าเขาคงจะไม่โต้กลับ ทำเธอเจ็บจนช้ำใน 

" คุณวินคะ นุชดูแผลให้ค่ะ " มือบางคว้าอุปกรณ์สำหรับทำแผลไว้ เธอทำแผลให้คนตัวใหญ่อย่างเบามือ 

" ฉันรู้ ว่าเธอยังไร้เดียงสามากกับเรื่องแบบนี้ ฉันผิดเองที่ไม่ให้เวลาเธอตั้งตัว  เอาเป็นว่า เราค่อยๆมาทำความรู้จักกันให้มากกว่านี้ก่อน เดี๋ยวทุกอย่างมันก็ตามมาเอง เธอไปพักผ่อนเถอะ " แววตาคมเพ่งพินิจใบหน้าภรรยาวัยใส วินไม่อาจล่ะสายตาได้เลย  นิ้วโป้งมือยกขึ้นแตะไปที่กลีบปากนุ่ม เกรี่ยเบาๆ หญิงสาวสะดุ้งโหยงก้าวถอยหนี สีหน้าตื่นตระหนกตกใจ แผลบนหน้าผากชายหนุ่มเสร็จพอดี

" อะไร ฉันแค่เกรี่ยริมฝีปากเธอแค่นี้ถึงกับถอยหนีไปเป็นวา แล้วอย่างงี้จะไหวเหรอ เธอเป็นภรรยาฉันนะ นุช " 

" นุช จะไปพักผ่อนค่ะ แล้วคุณวิน ไม่เจ็บแผลแล้วใช่มั้ยคะ นุชขอเวลา นุชยังไม่พร้อม " ปากบางสั่นริกๆ

" ก็ได้ แต่ไม่นาน คุณนายวรรณอยากมีหลานใจจะขาดแล้ว เธอน่าจะรู้ดีในเรื่องนี้ เธอไปพักผ่อนเถอะ " ชายหนุ่มส่ายหน้า 

      ร่างระหงส์ก้าวเดินเข้าไปในห้อง จัดการอาบน้ำแต่งตัวอย่างเร่งรีบกลัวคนตัวใหญ่เดินเข้ามาในห้อง สมองก็คิดไปต่างๆนาๆ พาใจเสียทุกเรื่องที่คิด ตลอดชีวิตไม่เคยนอนกับผู้ชายขนาดกับพ่อยังไม่เคยนอนร่วมเตียง แล้วนี้ต้องมานอนร่วมเตียงกันคนไม่รู้จัก อยากจะหนีไปเหลือเกินแต่ทำไงได้ตกลงปลงใจไปแล้ว คงต้องตั้งหน้ารับกรรมต่อไป  

    นุชล้มตัวลงนอนบนเตียง มือบางดึงผ้าห่มมาคลุมจนมิดร่าง เนื้อหนังมังสาไม่มีเล็ดลอด นอกจากลำคอ แล้วก็ใบหน้า  ไม่นานร่างหนาก็เข้ามาสวมใส่เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขายาวสีเทา เขาก้าวขึ้นมานอนบนเตียง สายตาคมเข้มปะทะกับมัมมี่ที่นอนเคียงข้าง มือใหญ่ค้ำยันศรีษะตัวเองไว้ ชายร่างสูงนอนตะแคงจนชิด 

" นุช ไม่ร้อนเหรอ ห่มผ้าจนเป็นมัมมี่แบบนี้ " 

" คือ คุณนายบอกว่าตอนดึกๆที่นี่อากาศหนาวมาก นุชเลยเตรียมพร้อมไว้ก่อนค่ะ " พูดตอบประหม่า แววตาใสซื่อ 

" เธอก็เชื่อแม่ฉัน ร้อนจะตาย  ที่แม่ฉันบอกว่าหนาวมาก เคยได้ยินมั้ย ที่เขาว่า หนาวเนื้อห่มเนื้อจะหายหนาว เธอซื่อหรือว่าเซ่อกันแน่ ฉันชักไม่แน่ใจ ร้อนตายเอาออก " ว่าแล้วมือหนาก็ดึงผ้าห่มออกจนพ้นร่างบาง เผยเนื้อนวลขาวผ่องเป็นยองใย ท้าทายสายตา ก็ชุดนอนที่เธอสวมใส่ สายเดี่ยว เนื้อผ้าบางเบา สั้นจนเห็นขาอ่อนขาวยิ่งกว่าหยวกกล้วย  ล่อตาล่อใจถึงกับน้ำลายสอเลยทีเดียว 

" คุณวินให้นุชห่มเถอะค่ะ นุชไม่ร้อนค่ะ " แววตาใสเสมือนลูกแกะกลัวถูกหมาป่าขย้ำ  

"ใครเอาชุดนอนให้ใส่ ในตู้เสื้อผ้าไม่มีชุดอื่นเลยรึไง " 

" นุชไม่มีเสื้อผ้ามาเลยค่ะ พอเปิดตู้เสื้อผ้า มีแต่แบบนี้  " 

" จะเป็นใครได้ นอกจากคุณนายวรรณแม่ฉัน เจ้ากี้เจ้าการ เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะพาไปหาซื้อเสื้อผ้าที่เหมาะสมกับเธอให้ คืนนี้ใส่แบบนี้นอนไปก่อน เธออาจจะไม่ร้อน แต่ฉันร้อนมากเลย นอนเถอะก่อนที่จะไม่ได้นอน " สิ้นน้ำเสียงเข้ม ใบหน้าคมสันก็ค่อยๆปิดเปลือกตาลงจนหลับสนิท จากนอนชิดเรือนกายสาวก็เขยิบออกห่างพอสมควร 

     คนตัวเล็กคว้าดึงผ้าห่มมาห่มจนมิดร่างเหมือนเดิม กระเถิบห่างออกไปอีกเกือบสุดขอบเตียง ภายในห้องไม่มีเสียงใดๆนอกจากลมหายใจของกันและกัน 

    ยามค่ำคืนของวันวิวาห์ คนตัวใหญ่ต้องข่มตาหลับ เพราะถูกสาวน้อยหน้าใสก่อกวนใจตลอด นอนกอดก่ายเขาเปรียบเสมือนหมอนข้าง มือบางวางทาบไปทั่ว ไม่เว้นแม้แต่จุดศูนย์กลาง ระหว่างหน้าขาแกร่ง แรงโน้มถ่วงไม่ต้องไปพูดถึง อยากโน้มเข้าใกล้ใส่เต็มๆเลยล่ะ 

   ยามค่ำคืนนี้ แรงปรารถนาล้วนๆ ติดชนวนปลุกระดมความเป็นชายให้ตื่นตัวได้อย่างดี ขืนนอนกอดก่ายแบบนี้ จับกดให้มันรู้แล้วรู้ลอดไปเลย เฉยไม่ไหวแล้วนะโว๊ย โห้ย!!อยากจะบ้า อร่ามตาน่าจัดหนักเสียจริง ยิ่งห่างหายมานาน เธอจะทนฉันไหวมั้ย  ว่าแล้วก็จัดไปอย่าให้เสียชื่อ อัศวิน ลูกคุณนายวรรณแห่งธารารีสอร์ท  มือหนาสอดเข้าไปใต้ชุดนอนบางเบา ลูบไล้ผิวกายขาวผ่อง สองมือเคล้าคลึงทรวงอกนุ่มเต่งตึงสมวัย รอยยิ้มผุดขึ้นมาบนใบหน้าหล่อคมคาย  

" นุช ฉันขอแล้วกัน อดกลั้นไม่ไหวแล้ว เป็นธรรมดาของผู้ชาย อีกหน่อยเธอคงเข้าใจ " ใบหน้าหล่อโน้มหอมแก้มนวลใส มือเคล้าคลึงทรวงอกไปด้วย 

" พ่อคะ  พ่อ..นุชรักพ่อที่สุดในโลกเลย นุชจะไปหาพ่อบ่อยๆนะคะ  " ริมฝีปากบางละเมอเพ้อหาคนที่รักสุดหัวใจ

" อะไรนะ พ่อเหรอ เหอะ!! ฉันเหมือนพ่อเธอเลยเหรอไง ถึงได้ละเมอแบบนี้ ก็ได้ฉันยอมเธอไปก่อน เฮ่อ!!"

      วินคว้าดึงผ้าห่มมาห่มให้นุชเหมือนเดิม หันมองนาฬิกาเวลาตีสามกว่า ชายหนุ่มหลับตานอนแทบไม่เต็มอิ่มตลอดคืนเข้าหอ

     นุชตื่นแต่เช้าตรู่ เพราะเธอชิน สาวน้อยเดินออกมาจากห้องหันมองชายหนุ่มที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามี พินิจมองดูใบหน้าหล่อคมคายอย่างถี่ท้วน ภายในใจและห้วงความคิดเธอบอกว่า  เขาเป็นผู้ชายที่ดูดีมาก ไม่ได้แก่คราวพ่อเหมือนที่ใครๆเขากล่าวขาน หรือแม้แต่รูปร่างผิวพรรณ เขาสูงใหญ่เหมือนพวกนายแบบนิตยสารเลยทีเดียว ผิวสีแทนเกลี้ยงเกลาสะอาดสะอ้าน นุชมองอยู่นาน ใบหน้าหวานเริ่มแดงระเรื่อเพราะเขินอายให้กับคนนอนหลับบนเตียง เสียงไอของชายหนุ่มเรียกสติเธอกลับคืนมา สาวหน้าหวานเลยรีบเดินออกจากห้อง มองหางานทำ  จังหวะเดียวกับที่คุณนายวรรณออกมาจากห้องพอดี 

" สวัสดีตอนเช้าค่ะ คุณนาย " หญิงสาวยกมือไหว้ด้วยความเคารพ 

" อะไรกัน หนูนุช เรียกแม่ได้แล้ว ทำไมตื่นเช้าจังล่ะลูก เมื่อคืนหลับสบายมั้ย " ใบหน้าและแววตาหาคำตอบ 

" หลับสบายค่ะ ขอบคุณคุณแม่มากนะคะ " 

" อ้าวแล้วนี้ วินยังไม่ตื่นหรอกรึ ปกติวินเขาตื่นเช้า แต่เมื่อคืนคงไม่ได้นอน แม่เข้าใจ มีสาวมานอนกอดข้างกาย เป็นธรรมดาของผู้ชาย ตื่นสายเพราะเมื่อคืนใช้กำลังวังชาไปเยอะสิท่า ว่าแต่หนูนุช รีบตื่นมาทำไมแต่เช้าล่ะลูก ไม่อยู่นอนเป็นเพื่อนเจ้าวินจนกว่าจะตื่นเหรอ เผื่อได้ออกกำลังสักยกสองยก " คุณนายวรรณยิ้มหน้าบานละรื่น ชื่นหัวใจอีกไม่นานคงได้หลานมาเชยชม 

" คือ นุชอยากมาช่วยงานค่ะ มีอะไรให้นุชทำบ้างคะ นุชอยากทำ "  

" จะต้องทำอะไร งานในบ้านก็มีคนรับใช้อยู่แล้ว คอยไปปรนนิบัติพัดวีสามีจะดีกว่า แต่ถ้าอยากทำ นุชไปช่วยในครัวก็ได้ ไปทำอาหารไว้ให้เจ้าวินเพิ่มกำลังวังชา  ไปดูเอาเถอะว่าอยากจะทำอะไร " 

  ร่างบางระหงส์เดินเข้าไปในครัว เธอช่วยงานทุกอย่าง แม้กระทั่งทำอาหารเลี้ยงพนักงาน เธอก็ขยันขันแข็งช่วยทำจนเสร็จทุกเมนู หม้อใหญ่ประมาณงานวัด หลังจากนั้นก็ช่วยยกขึ้นรถ เธอก็อาสานั่งรถไปด้วยช่วยเขาแจกจ่ายอาหาร จวบจนบ่าย

       ชายร่างสูงใหญ่เดินออกมาจากห้อง หน้าผากแปะผ้าก๊อตทำแผล เขาสอดส่องสายตามองหาเจ้าสาวป้ายแดง ที่แผงฤทธิ์ซะได้เลือดบริสุทธิ์ ฉุดเขาให้ตื่นตัวพุ่งพล่าน แต่ทำอะไรไม่ได้ นอกจากข่มตานอน แถมไม่หลับ จะหลับได้อีกทีก็เกือบรุ่งอรุณ สุดแสนทรมาน ผงาดทั้งคืนไอ้น้องชายตัวใหญ่ไซด์บิ้ก

       คุณนายวรรณกำลังนั่งดูบัญชีรายรับรายจ่ายภายในบ้าน อยู่บนเก้าอี้ไม่สักที่ถูกแกะสลักเป็นลวดลายอย่างดี สีหน้าแววตาลอบมองลูกชายที่กำลังเดินออกมาจากห้อง สองตาของนางตกใจ เมื่อเห็นหน้าผากลูกชายมีผ้ากอ๊ตติดอยู่ดูสีหน้าซีดเซียวและขอบตาดำคลำ อาจเป็นเพราะเมื่อคืนหนักหน่วงกับเจ้าสาว นางเลยอดไม่ได้ที่จะแซว 

" วิน  เป็นไง เมื่อคืน หัวชนขอบเตียงเลยรึไง แหม !!ว่าแล้ว เจ้าสาวถูกใจ ไม่หลับไม่นอนหน้าตาดูซีดเซียวเสียกำลังวังชาไปเยอะล่ะซิลูก ไข่ลวกแม่เตรียมไว้ให้วินเรียบร้อย หน๊อยแน่ แม่หนูนุช สาววัยใส ทำลูกชายของแม่หลงหัวปรักหัวปรำจนได้ อีแบบนี้ก็ได้หลานเร็ววันเร็วคืนซินะ ถูกใจแม่เสียจริง ยิ่งกว่าถูกแจ๊คพอตอีก " นางยิ่งคิดยิ่งปลื้ม

" ครับ หน้าผากผมแตก ไม่ได้ชนขอบเตียง แต่โดนหนูนุชของแม่ตีหัว และเสียกำลังวังชากับการข่มตานอน ผมเข้าใกล้ นุชเธอทำท่าเหมือนเจอผี แถมคิดว่าผมเป็นพ่ออีก  "  

" จริงรึ!!  ตายละ!! แล้วเมื่อไหร่แม่จะได้หลานล่ะ

โถอกอี้แป้นนั้นแสนเศร้า   "

" เอาเป็นว่า ผมจะไม่ทำตามวิธีรวบรัดของแม่แล้ว ผมเจ็บตัว ผมจะทำตามแบบฉบับวิธีของผม นุชยังเดียงสานักกับเรื่องแบบนี้"

" วินจะทำแบบไหนล่ะ หนูนุชถึงจะไม่ตื่นกลัว" 

" ผมจะจีบเมีย " สีหน้าแววตาจริงจัง ดั่งคำพูด

" ก็แล้วแต่วินเห็นสมควร แต่อย่านาน แม่มันแก่ชรา ไม่อยากรอนาน เข้าใจมั้ย " ใบหน้าที่มีริ้วรอยและตีนกายิ้มให้ลูกชาย

 

 

 

 

 

 

 

 

* ได้เลือดบริสุทธิ์กันเลยทีเดียวคืนแรก


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha