หัวใจร้าว [Yaoi]

โดย: พรมัน/วริยา/กชกมล



ตอนที่ 2 : บทที่ 2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


บทที่ 2


ร้านกาแฟใกล้ๆ กับมหาลัยของพระพาย


ใครจะไปรู้โชคชะตาเข้าข้างคนอย่างคริสมากแค่ไหน ไม่ต้องออกให้สืบให้เสียเวลา คนที่เขาอยากรู้จัก เดินเข้ามาหาถึงที่


คริสเดินออกจากห้องทำงานมาดูความเรียบร้อยของร้านรวมถึงเด็กเสิร์ฟ เมื่อร้านดูเรียบร้อยดี จึงนั่งที่โต๊ะใกล้กับเคาน์เตอร์ มองเด็กหนุ่มหน้าหวานกำลังจิบกาแฟอยู่เงียบๆ คนเดียว


เพลิงเปิดประตูเข้ามาในร้าน มองหาพระพาย จนกระทั่งพระพายโบกมือเรียก


“พระเพลิง ทางนี้”


คริสคุ้นชื่อนี้ทันที หันมองหน้าคนที่ชื่อพระเพลิงทันที หน้าตาดีหล่อแบบไม่ต้องตะไบเสริมแต่งอะไร ค่อนออกไปทางความน่ารักนิดๆ ดูดีมากๆ ตาหวานโฉบเฉี่ยว จมูกโด่งเป็นสัน เรียวปากอิ่มได้ หุ่นสูงโปร่งมาตรฐานชายไทย เพียงคริสได้เห็นหน้าเพลิงครั้งแรก สามารถเขย่าหัวใจเขาได้ในพริบตาเดียว


“พาย รอนานหรือยัง” เพลิงเอ่ยถามขึ้นพร้อมนั่งลงข้างๆ พระพาย


“รอไม่นานหรอก เพลิงอยากดื่มอะไรสั่งเลย เราเลี้ยง”


“พายก็รู้อยู่แล้วนี่ว่าเพลิงชอบอะไร สั่งให้เราหน่อย” เพลิงยิ้มหวานออดอ้อน


“หืม อ้อนเก่งแบบนี้ แฟนเพลิงคงหลงไปไหนไม่รอดแน่เลยใช่ไหม” คำพูดของพายที่แซวเพลิงเล่นๆ ทำให้เพลิงชะงักหุบยิ้มในทันที ดวงตาหลุบต่ำลงพร้อมกับสั่นระริกพร้อมน้ำตาที่เริ่มเอ่อล้นขอบตา


“พายพูดอะไรผิดไปเหรอ หรือว่าเพลิงกับแฟน”


“เราเลิกกันแล้ว อย่าทำหน้าจะร้องไห้แบบนี้ซิพาย มันไม่ใช่ความผิดของพายสักหน่อยที่ทักเรา พายไม่รุ้นี่ว่าเรากำละงอกหักอยู่ ตอนนี้เราก็สบายดี ไม่เห็นหน้าเราเหรอ เรามีความสุขมาก นี่ไงเรายิ้มได้เห็นไหม”


“แล้วพายไม่โกธรเขาเหรอ”


“โกรธซิ โมโหจนฟิวส์ขาดเลยล่ะ เราอาละวาดมาเรียบร้อยแล้ว เราไปเจอตอนนอนกอดกันอยู่บนเตียงพอดี เราได้ยินแฟนเราเรียกชื่อแฟนใหม่ว่าคิม ...เราจับคิมเหวี่ยงลงจากเตียง ตามไปตบหน้าแล้วจับโขกหัวแรงๆ กับพื้นไปหลายที เราสะใจและไม่รู้สึกผิดที่ทำร้ายคิมแบบนั้น เราแค้นมากที่โดนแย่งแฟนไป  เรามาก่อนแต่เขาไม่ได้เลือกเรา แต่ไปเลือกคิมแทน เราเจ็บนะพาย เราเสียใจมากจริงๆ” เพลิงก้มหน้าลงน้ำตาไหลหยดลงที่มือไม่ขาดสาย


“เพลิงมานี่ เราจะปลอบนายเอง” พายดึงเพลิงมากอด เพลิงร้องไห้ไม่มีเสียงพยายามกลั้นเสียงสะอื้นไม่ให้ดังออกมา


คำพูดของเพลิงดังก้องในหัวของคริสทุกถ้อยคำ


เราจับคิมเหวี่ยงลงจากเตียง แล้วตามไปตบหน้าแล้วจับโขกหัวกับพื้นไปหลายที เราสะใจและไม่รู้สึกผิดที่ทำร้ายคิมแบบนั้น


ตอนเขาอายุเพียง 18 ปีเท่านั้น เรียนมหาวิทยาลับปีแรกพอดี เขารักคิม น้องชายของเขามาก นับตั้งแต่ที่แม่ตายเพราะอุบัติเหตุ ทิ้งเขากับน้องไว้กับพ่อ พอแม่ตายได้ไม่นานพ่อก็แต่งงานใหม่และพาแม่เลี้ยงเข้ามาอยู่ในบ้าน ต่อหน้าพ่อทำเป็นรักพวกเขา แต่ลับหลังแสดงธาตุแท้ออกมาทำร้ายและทุบตีเขาและน้อง จนเขาทนไม่ไหวพาน้องชายหนีออกจากบ้านหลังนั้นพร้อมเงินเก็บอันน้อยนิดที่แอบเก็บหอมรอมริบโดยไม่ให้แม่เลี้ยงรู้


ตอนแรกๆ เขาอาศัยอยู่กับป้า ป้ารู้ถึงปัญหาของเขา ดูแลเลี้ยงดูเขาและน้องมาอย่างดี สอนชงกาแฟโบราณ และอีกหลายอย่างๆ เขาไม่ยอมให้ป้าต้องลำบากจนมากเกินไป จึงหางานพิเศษทำเป็นการ์ดในผับแห่งหนึ่ง จนกระทั่งเขาเรียนจบ เก็บเงินจนมีเงินเก็บก้อนโต


หลังจากที่เขาเรียนจบไปไม่นาน ป้าของเขาประสบอุบัติเหตุและจากเขาไป เขาไม่คิดว่าป้าแอบทำประกันให้เขา เขาได้เงินจากประกันมาก้อนใหญ่ เขาสานความฝันของป้า สร้างกิจการร้านกาแฟสดและขยายสาขามากมาย จนถึงทุกวันนี้ เขาและน้องสุขสบายดี เขาดูแลน้องชายคนเดียวราวกับไข่ในหิน จนกระทั้งเขาเห็นรอยฝ่ามือบนหน้า และหัวที่ปูดจากการถูกกระแทก เขาคาดคั้นน้องชายจนรู้ว่าคิมว่าถูกเพลิงทำร้าย และเขาไม่คิดว่าเพลิงจะเดินเข้ามาหาเขา โดยที่ไม่ต้องให้คนรู้จักของเขาไปสืบให้วุ่นวาย และได้ยินทุกถ้อยคำที่เล่าให้ชายหนุ่มอีกคนฟัง เพลิงเป็นคนทำร้ายคิมจริงๆ


และนั่นทำให้คริสโมโห และโกรธแค้นเพลิง แต่เขาพยายามข่มความอาฆาตแค้นนี้ไว้ เพราะเขามีแผนดีๆ ที่จะทำให้เพลิงได้ทุกข์ทรมาน และเจ็บปวดเหมือนคนตายทั้งเป็น จะตายก็ตายไม่ได้ ถ้าเขาไม่สั่งให้ตาย ไม่มีสิทธิ์ตาย


“ทางนี้ ดิน ชล” พายโบกมือเรียก


“ทำไมเพลิงมันตาแดงๆ ว่ะ” ดินถามขึ้น


“ไม่มีอะไร พอดีผงเข้าตาน่ะ” เพลิงยิ้มเฝื่อนๆ


“มึงนี่เป็นนางเอกเนอะ ไม่บอกก็ไม่บอก ขี้เกียจเซ้าซี้มึงด้วย” ดินตัดความรำคาญ จนเพลิงแค่นยิ้มออกมา


“แล้วสั่งกาแฟมากันยังว่ะ กูหิวแล้วน่ะ” ชลโวยวาย


คริสถือโอกาสเดินไปรับรายการที่โต๊ะของเพลิง เพื่อเข้าใกล้และสังเกตและเก็บรายละเอียดของเพลิงไปด้วย โดยที่ลูกน้องในร้านต่างสงสัยที่เจ้านายออกไปรับลูกค้าด้วยตัวเอง


“รับอะไรดีครับ”


“มึงแดกอะไรไอ้เพลิง” ดินถามใช้ศอกกระทุ้งเอวเพลิงเบาๆ จนเพลิงหันหน้ามาหาดิน สบตาคมกริบของคริสพอดี เพลิงหลบตาในทันที


“มีโกโก้ไหมครับ” เพลิงถาม


“มีครับ” คริสยกยิ้มนิดๆ เพลิงหน้าแดงทันที


“โกโก้เย็นครับ”


“ลาเต้เย็นครับ ดินเอาอะไร” พายถาม


คาปูชิโนเย็นครับ มึงเอาอะไร” ดินถามชลต่อ


เอสเปรสโซครับ”


“รอสักครู่นะครับ” คริสส่งยิ้มหวานให้เพลิงอีกครั้ง


“มีเค้กด้วยหรือเปล่าครับ” พายถามแล้วมองหน้าเพลิง


“มีครับ เชิญเลือกด้านนั้นเลยครับ” คริสบอกก่อนจะอมยิ้มนิดๆ และเดินจากไป


“เพลิง...ไปเป็นเพื่อนเราหน่อยซิ”


“อืม เอาซิ เรากำลังอยากกินเค้กอยู่พอดี” เพลิงยิ้มๆ


“เอามาเผื่อเราสองคนด้วย อะไรก็ได้ กินได้ทั้งนั้น ขี้เกียจเดิน” ดินบอก ก่อนจะก้มเล่นเกมส์ในโทรศัพท์ต่อ


“เพลิง ดูซิเค้กน่ากินทั้งนั้นเลย มีเค้กช็อกโกแลตที่เพลิงชอบด้วย เอาไหมล่ะเดี๋ยวเราสั่งให้


“อืม เอาซิ ส่วนสองคนนั้น พายเลือกให้พวกนั้นด้วยนะ เราไม่รู้เลือกอะไรให้ เราไม่ค่อยถูกกับเค้กหน้าครีมเท่าไหร่ มันดูเลี่ยนๆ อย่างไงไม่รู้” เพลิงทำหน้าปั้นยาก เมื่อจ้องเค้กครีมหน้าสวยๆ


“เอาอันนี้หนึ่ง อันนี้หนึ่ง อันนี้ด้วยครับ” พายชี้นิ้วบอก


“ครับ แล้วผมยกไปเสิร์ฟที่โต๊ะนะครับ” คริสยิ้มๆ “เป็นคู่ที่น่ารักดีนะครับ เดินมาเลือกเค้กด้วยกัน”


“พี่เข้าใจผิดแล้วครับ ผมกับเพลิงแล้วก็สองคนนั้นด้วยเป็นฝาแฝดกันครับ หรือพูดง่ายๆ แฝดสี่ครับ ไม่ใช่แฟนกันอย่างที่คุณเข้าใจหรอกครับ”


“ขอโทษด้วยครับ ผมมองผิดไปจริงๆ” ความจริงเขาแกล้งถามไปอย่างนั้นเอง เพราะเขาอยากรู้เรื่องของเพลิงให้มากที่สุด


“ไม่เป็นไรครับ พายเรากลับโต๊ะกันเถอะ เอ๊ะ ขอไปรับโทรศัพท์ก่อนนะ เดี่ยวเราตามไปที่โต๊ะ” เพลิงล้วงโทรศัพท์ออกมาพร้อมกับรีบกดรับทันที และเดินไปคุยหน้าร้าน


“เอ่อ กูอยู่กับพวกพี่น้องกู เอ่อกูไม่ลืม เอ่อน่ะ แค่นี้แหละ”


เพลิงเดินเข้ามาในร้าน คริสยกกาแฟกำลังเสิร์ฟพอดี เพลิงเดินไปนั่งที่เก้าอี้ก่อนคริสเดินมาถึงโต๊ะ


“ไง เด็กโทรมาเหรอว่ะ” ดินถามขึ้น


“ไม่ใช่ ไอ้เวลมันโทรมา”


“โทรมาทำไมว่ะ เพื่อนมึงคนนี้ดูฉอเลาะเหลือเกิน สงสัยจะเป็นพวกรับๆ ใช่ไหมว่ะ”


“อืม มันเป็นรับ มันโทรมาเตือนว่าห้ามลืมนัดคืนนี้”


“นัดไปไหนกันว่ะ”


“ไปเที่ยวผับน่ะ” เพลิงยิ้มแหยๆ


“มึงเที่ยวให้น้อยๆ ลงหน่อย กูเป็นห่วงมึง กลัวไปเจอพวกไม่ดี ถ้ามึงถูกวางยาลวงมึงไปกด มึงจะทำอย่างไงว่ะ เดี๋ยวนี้พวกเที่ยวกลางคืนแม่งมีแต่พวกเชี่ยวทั้งนั้น น่ากลัวฉิบหาย”


“กูไปกับเพื่อน ไอ้เวล กับไอ้คิน ไม่ได้ไปคนเดียวซักหน่อย”


“เอ่อ ถ้ามึงไปคนเดียว มึงรีบโทรหากูเลย กูจะชวนไอ้ชลไปเป็นเพื่อนมึงด้วย”


“เอ่อ ถ้ากูรู้สึกไม่ปลอดภัย กูโทรหามึงเป็นคนแรก” เพลิงบอกดินยิ้มๆ อยากให้ดินเลิกทำหน้างอง้ำเสียที


“เลิกดราม่าได้แล้ว กาแฟกับขนมเค้กมาแล้ว นี่นายยังกินเค้กช็อกโกแลตเป็นอยู่อย่างเดียวหรือไง สั่งทีไรก็ช็อกโกแลตทุกทีไม่เบื่อเหรอว่ะ” ดินถามมองเค้กสีดำๆ ของเพลิง


“หน้าครีมมันเลี่ยน กูไม่ชอบ”


“นี่มึงคิดจะดื่มโกโก้ไปทั้งชาติหรือไง เข้าร้านกาแฟทีไรสั่งแต่โกโก้”


“กูแพ้กาแฟ พอกาแฟซึมเข้าร่างกายกูทีไร ใจสั่นถี่แรง ระบบการหายใจแปรปรวนรวนวนปะปนไปหมด ดื่มเข้าไปทีไรกูเป็นลม แทบหยุดหายใจทุกที กูเลยไม่สั่งมาเพื่อทำร้ายตัวเอง” เพลิงพูดตักเค้กใส่ปากหน้าตาเฉย สายตาเขาสบตากับคริสพอดี เพลิงหลบสายตานั้นทันที คนอะไรตาดุอย่างกับเสือแต่มีเสน่ห์ดึงดูดจนเขาไม่อาจละสายตาจากดวงตาคู่นั้นได้ จนแอบเหลือมมองคริสอีกครั้ง แต่สายตานั้นจ้องมาที่ตัวเขา เหมือนมีอะไรบางกำลังรวมตัวแล้ววิ่งแล่นปราบไปที่หัวใจของเขา รู้สึกร้อนวูบสาบไปทั้งตัว ตัวเขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน มันคืออะไรกัน


“ไอ้เพลิงทำไมมึงกินเค้กหน้าแดงว่ะ หรือว่าเค้กมันร้อน” ดินถาม จ้องหน้าเพลิงด้วยความมึนงง


“สงสัยอากาศมันร้อนละมั้ง”


“ร้อนเหรอ ไม่นะกูว่าเย็นสบายดีออก”


“เพลิงจ้องหน้าพี่คนนั้นทำไมเหรอ หรือว่าที่หน้าพี่เขามีอะไร” พายเอ่ยถามขึ้น ทุกสายตาบนโต๊ะจ้องมองเพลิงเป็นตาเดียว


“พวกมึงมองหน้ากูทำไม คิดอะไรกับกูหรือเปล่าเนี่ย” เพลิงแหวเสียงแข็ง


“คิดว่ามึงกำลังตกหลุมรักพี่คนนั้นชัวร์” ดินพูดขึ้นแล้วยิ้มกริ่ม


“พวกมึงคิดเลอะเทอะกันไปใหญ่แล้ว ตกหลุมบ้าบออะไร อย่ามาหาเรื่องแกล้งกูน่ะ กูไม่ชอบ”


“แล้วทำไมต้องหน้าแดง” ชลหรี่ตาจับผิด


“อากาศร้อนโว้ย”


“น่าเชื่อตายล่ะ” ชลหัวเราะเบาๆ ในลำคอ


เพลิงฮึดฮัดหันหน้าหนีไปอีกทางด้วยความหมั่นไส้ คอยจับผิดกันจริงๆ แต่จะว่าไปพี่คนนั้นก็ ก็ทำให้ตัวเขารู้สึกแปลกๆ อย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน แบบนี้เรียกว่าอาการตกหลุมรักหรือเปล่า


“ไอ้เพลิงแหย่เล่นนิดเดียว งอนจนแตกสาวไปได้ ฮะ ฮะ” ดินหัวเราะร่วน


“มึงแกล้งกูใช่ไหมไอ้ดิน มึงตาย” เพลิงยกเท้ากระทืบเท้าดินอย่างแรง จนดินสะดุ้งโหยง


“ไอ้เหี้ยเพลิงกูเจ็บ”


“สมน้ำหน้า แกล้งกูดีนัก”


“กูเอาคืนมึงแน่ ไอ้เพลิง ขากูจะหักไหมเนี่ย” ดินโอดครวญ


“อย่าเวอร์ กูกระทืบเบาๆเอง โดนแค่นี้สาวแตกเลยเหรอ พี่ดินขา” เพลิงหยอกเย้าดิน


“ไอ้เชี่ย มึงนะซิสาวแตก ห่า กูแมนทั้งแท่งโว้ย”


“แมนๆ อย่างมึง ระวังให้ดี อย่าให้ใครกดเป็นเมียเสียก่อนล่ะ ความแมนที่มึงภาคภูมิใจจะไม่มีเหลือให้มึงได้ชื่นชมอีก ฮะ ฮะ”


“ไอ้เพลิง กูไม่มีวันให้ใครมากดกูเป็นเมียผู้ชายด้วยกันแบบมึงหรอก โดนแฟนกดไปกี่ครั้งแล้วล่ะ” ดินพูดเอาคืนแล้วหัวเราะเยาะ จนกระทั่งเพลิงนิ่งเงียบไม่ตอบโต้อะไร นอกจากน้ำตาที่ไหลรินออกจากตา


“ทำไมเงียบไปว่ะ หรือว่าเถียงกูไม่ชนะ เลยจ๋อยแดก”


“ดินเงียบเสียทีเถอะ เพลิงมันเลิกกับแฟนแล้ว แฟนมันเลือกคนอื่น” พายบอกเสียงอ่อยๆ


“มันกับแฟนรักกันดีนี่ แล้วทำไมถึง”


“หมดรักกันแล้ว คำพูดง่ายๆ ที่มันบอกเลิกเพลิง คำแก้ตัวของคนเห็นแก่ตัวมากกว่า” พายบอกเสียงแข็ง ดึงเพลิงมากอดซบไหล่อีกครั้ง เพื่อซับน้ำตาออก


“กูขอโทษ กูไม่รู้ว่ามึงกำลังเจ็บปวดอยู่” ดินกำหมัดแน่นด้วยความขุ่นแค้น


“ไม่เป็นไรหรอกดิน กูไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น” เพลิงผละออก แต่ตายังแดงๆ อยู่


“เลิกพูดเรื่องเชี่ยๆ สักที นัดมาคุยกันสนุก ไม่ได้นัดมาทำหน้าเศร้า เค้กกับกาแฟแดกกันเข้าไป กูเลี้ยงเอง จบๆ ไม่ต้องพูดเรื่องบ้าๆ อีก ผู้ชายไม่ได้มีมันคนเดียวซะที่ไหน คนดีๆ ก็เข้ามาหามึงเองแหละ อย่าคิดมาก พวกกูอยู่เคียงข้างมึงเสมอ” ชลบอกเสียงเข้ม และส่งยิ้มหวานจริงใจจนเพลิงยิ้มออกอีกครั้ง


“อืม สบายใจขึ้นมาเยอะเลย กูขอเค้กเพิ่มอีกชิ้นหนึ่งนะ” เพลิงบอก ชลพยักหน้ารับรู้ เพลิงสะกิดพายเบาๆ


“สั่งให้หน่อยซิ นะพายนะน่ะนะ”


“อืม” พายลุกขึ้นไปส่งให้เพลิง


ส่วนเจ้าตัวคนกินไม่กล้าเดินเข้าใกล้คนตาดุอีกเลย เพลิงรู้สึกขัดเขินแปลกๆ


ผ่านไปสักพัก ชลเรียกพนักงานให้มาเก็บเงิน ส่วนเพลิงกับพายขอตัวไปห้องน้ำ คริสเดินถือบิลมาเก็บ ชลจ่ายและรับบิลกลับมาเขียนอะไรบางอย่างส่งให้คริส


“อะไรครับ”


“ผมเห็นพี่มองน้องชายผมอยู่นานแล้ว แล้วผมก็ดูออกว่าพี่น่าจะเป็นคนดีพอสมควร ก็เท่านั้น” ชลบอกแล้วมองเพลิงกับพายเดินกลับมาที่โต๊ะ คริสรีบยัดกระดาษใส่กระเป๋าเสื้อ และเดินกลับไปที่เคาน์เตอร์สวนกับเพลิงพอดี ยกยิ้มให้เพลิงนิดๆ เพลิงหน้าแดงออกอาการขัดเขินน้อยๆ


แล้วเราจะได้เจอกันบ่อยขึ้นเร็วๆ นี้ นรกที่กูเตรียมไว้ให้มึง กำลังรอมึงอยู่ ไอ้เพลิง คริสแสยะยิ้มอย่างเหี้ยมโหด


“แยกย้ายกันกลับได้แล้ว แล้วรวมตัวมาเจอกันอีกนะ” ดินบอกทุกคน ก่อนที่จะแยกย้ายกันกลับ


“”


“”


คอนโด


เพลิงกลับเข้ามาที่ห้องเกือบหกโมงครึ่ง พร้อมข้าวกล่องซื้อมาจากร้านอาหารข้างทาง ถึงแม้ว่าฐานะทางครอบครัวของเขาถือว่าดีมากก็ตาม เพลิงชอบนิสัยติดดินมากกว่า เพราะตอนเด็กๆ เขาและพี่ๆ ต้องช่วยพ่อแม่ประหยัดในสิ่งที่ควรประหยัดได้


ร่างโปร่งนั่งกินข้าวไปพลางดูทีวีไปด้วยเรื่อยๆ จนเวลาเดินไปถึงหนึ่งทุ่มกว่านิดๆ เขาจึงเข้าไปในห้องน้ำอาบน้ำแต่งตัวรอเวลาให้เพื่อนๆ มารวมตัวกันที่ห้อง


เพลิงในเสื้อแขนกุดสีขาวบางเบา กางเกงจ๊อกเกอร์สีดำสวมใส่สบาย สวมทับด้วยเสื้อคลุมลายสก็อตสีแดง เพิ่มความโดดเด่นดูเรียบๆ เป็นผู้ชายสไตล์ขี้เล่น และมากไปด้วยเสน่ห์เย้ายวนรอบข้าง


“รอนานไหม” เวลเปิดประตูเข้ามาในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ และทับเสื้อแจ็กเก็ตสวยๆ ดูน่ารักมาทีเดียว ตามติดด้วยคินในชุดเสื้อแจ็คเก็ตสีดำที่ใส่คลุมทับเสื้อยืดธรรมดาๆ ทำให้ลุคนี้ดูคินเท่ขึ้นกว่าทุกวัน


“ไม่นาน กูพึ่งแต่งตัวเสร็จเหมือนกัน”


“งั้นจะรออะไร ไปกันเลย” เวลร้องตะโกนด้วยความดีใจและตื่นเต้น


“”


ผับสุดหรูของกิจ ส่วนมากลูกค้าจะเป็นพวกวัยรุ่น ลูกคนมีเงินชอบมาสังสรรค์ดื่มเหล้า แล้วก็เต้นในจังหวะมันส์ๆ


เพลิง คิน และเวล นั่งที่โต๊ะใกล้กับเคาน์เตอร์ เพลิงจิบเหล้าไปเรื่อยๆ แบล็ค เลเบิ้ลยุบไปค่อนขวด เพลิงเริ่มมีอาการมึนเมาแล้ว


“ไอ้คินกูว่าเพลิงมันเมาแล้ว กระดกแต่ละทีหมดแก้ว หมดแก้ว ไม่เมาคงไม่ไหวแล้ว” เวลบ่นให้คินฟัง มองเพื่อนด้วยความเป็นห่วง


“เอ่อ คอยดูมันไป”


“กูอยากเต้นว่ะ” เพลิงพูดขึ้น ลุกขึ้นจะไปเต้นข้างล่าง แต่คินจับมือไว้ก่อน


“เต้นใกล้ๆ นี่ก็พอ ไม่ต้องไปเต้นข้างล่าง คนมันเยอะ ดูซิเต้นเหยียบหัวกันอยู่แล้ว” คินรั้งแขนเพลิงไว้


“ก็ได้...ไอ้เวลเต้นเป็นเพื่อนกูหน่อย เต้นคนเดียวมันไม่มันส์ว่ะ”


“เอ่อ ขี้โวยวายฉิบหายเวลาเมา” เวลลุกขึ้นไปเต้นกับเพลิงสองคนใกล้กับคิน ดึงดูดสายตาหลายคู่ผู้ชายและผู้หญิงมองมาที่เพลิงและเวลด้วยความสนใจ แต่บางคนต้องล่าถ้อยเพราะสายตาของคินไปบางส่วน


และหนึ่งในนั่นคือสายตาของคริส มองเพลิงอย่างไม่ละสายตา เพราะเพลิงเป็นผู้ชายที่มีเสน่ห์ และน่าหลงใหล ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นเพียงพริบตาเดียว สามารถขโมยหัวใจเขาไปครองได้อย่างง่ายดาย


แต่เมื่อนึกถึงความแค้นที่เพลิงได้ทำร้ายน้องชายของเขาแล้ว เขาสะบัดความน่ารักและความหลงใหลในตัวของเพลิงออกทันที มีเพียงความแค้นเท่านั้นที่เพลิงต้องชดใช้ให้เขา


คริสเปิดประตูนรกรอเพลิงเข้ามาติดกับ อีกในไม่ช้านี้เพลิงต้องเข้ามาลงนรก ชดใช้กับสิ่งที่ได้ทำร้ายคิมเอาไว้ ความผิดของเพลิงนั่นอาจไม่ร้ายแรงอะไร แต่สำหรับการที่เพลิงทำร้ายน้องชายของคริสแล้ว ญาติและสิ่งสำคัญหนึ่งเดียวที่เหลือบนโลกใบนี้ ความผิดแค่นี้มากพอจะดึงเพลิงตกขุมนรกที่เขากำลังจะล่อลวงให้เพลิงหลงเดินเข้ามาทีละก้าว ทีละก้าว จากนั้นเขาจะขย้ำให้แหลกคามือ


“คนนี้เหรอ ที่มึงเล่าให้กู กับไอ้กราฟฟัง พอเมาปล่อยสารฟีโรโมนน่าดู น่าจับล่อฉิบหาย” ฟิวยิ้มหื่นมองหน้าคริสนิ่งเงียบ คงถูกใจไอ้หนุ่มนี่ไม่น้อย


“อืม คนนี้แหละ คนที่จะล่อมันคือกูคนเดียวเท่านั้น ไม่ใช่มึงไอ้ฟิว คนที่มึงควรจะล่อคือไอ้สองตัวนั้น แบ่งไปคนละคน จับแยกอย่าให้มายุ่งกับแผนของกู”


“กูชอบของหวานๆ กูสนใจไอ้เด็กหน้าหวานที่กำลังยื้อเด็กมึงอยู่ น่าล่อติดเตียงดีจริงๆ” กราฟยิ้มหื่นมองหน้าเวลอย่างถูกใจ


“หน้าหวานๆ นั้นสเปคมึงนี่หวา เพื่อนมันที่เข้าห้องน้ำถูกสเปคกูอยู่เหมือนกัน ท่าทางจะอึดน่าดู แบบนี้กูชอบว่ะ” ฟิวยกยิ้มพอใจ


“จับแยกอย่าให้มันมาวุ่นวายกับกูก็แล้วกัน”


“เอ่อ เชื่อมือกูเถอะ มันไม่กล้าไปทำความรำคาญให้มึงแน่” ฟิวหัวเราะหึ หึ ในลำคอเบาๆ อยู่ดีๆ ก็มีของดีมาให้ล่อ ใครบ้างจะไม่เอาว่ะ ไอ้คริส


“เต้นดีๆ ซิว่ะ จะไปแถกหาไอ้นั้นทำไม มานี่ ไอ้เพลิงมึงเมาแล้ว หยุดแถไปหาตัวผู้เสียที กูขี้เกียจจับแล้วนะมึง” เวลโวยวาย แต่เพลิงยกแก้วกระดกเข้าปากจนหมดแก้ว


“เลิกแดกได้แล้ว ยิ่งแดกยิ่งเมา ไอ้คินมันไปตกส้วมตายหรือไงว่ะ” เวลโวยวาย เพลิงสะบัดแล้วเดินโซเซจนไปชนกับอกคริสพอดี


“มองทำไม ถูกใจผมเหรอ กำลังโสดพอดี สนใจผมหรือเปล่า ผมสนใจคุณนะ คุณหล่อถูกใจผมจัง ช่วยกอด ช่วยจูบผมหน่อยซิ ผมต้องการคุณ” เพลิงโอบคอของคริสแล้วขยับปากนิ่มเข้าไปใกล้จนประกบปากร้อนระอุของคริส ลิ้นเล็กไล่เล็มรอบขอบปากไปเรื่อยๆ พอคริสเปิดปากขึ้นลิ้นบางสอดเข้าไปทักทายหยอกล้อลิ้นร้อนผ่าวไปมา ลิ้นร้อนเหนี่ยวรั้งดูดดึงลิ้นเล็กผลัดกันสลับไปมาอย่างดุเดือด


“เฮ้ย ไอ้เพลิง มึงไปจูบกับเขาได้ไงว่ะ อ๊าก อ๊ะ ไอ้เพลิง” เวลร้องเสียงหลง


“ไอ้เวล ไอ้เพลิงล่ะ” คินถามทันทีที่เดินมาถึงโต๊ะ


“นั่นไง” เวลชี้นิ้วไปที่เพลิงกำลังจูบดูดดื่มกับคริส


“เฮ้ย ไอ้เวลมึงตกใจเชี่ยอะไร ไปแยกเพลิงออกมา” คินตะโกนขึ้นจะก้าวเท้าไปหาเพลิง ฟิวยืนบังไว้เสียก่อน


“คนเขากำลังมีความสุข ไปขัดจังหวะ มันบาปนะครับ”


“ความสุขเชี่ยอะไร หลบไปกูจะลากเพื่อนกูกลับบ้าน” คินตะคอกใส่


“บอกแล้วไง ว่าไม่ได้ มันบาป”


“ไอ้เวล มัวยื่นนิ่งทำซากอะไร ไปลากเพลิงกลับบ้านเดี๋ยวนี้”


“แล้วมึงว่ากูจะลากเพลิงกลับได้ไหม ไอ้หน้าหล่อนี่มันยืนกีดกันกูอยู่นี่...โอ๊ยพี่สุดหล่อผมไหว้ล่ะ ขอผมผ่านไปลากเพื่อนผมกลับบ้านหน่อยเถอะขอร้อง”


“เอาอะไรมาแลกเปลี่ยนดีล่ะ” กราฟยิ้มกริ่ม


“โอ๊ย พี่อยากได้อะไร ผมยกให้หมดเลย เอ้า” เวลพูดเว้าวอน แล้วชำเลืองมองไปด้านหลัง คริสผละออกจากเพลิงพอดี แบบนี้ก็มีเรื่องสนุกให้เล่นแล้วละซิ


“เดินเข้าไปซิ แล้วอย่าคืนคำล่ะ เด็กน้อย” กราฟบอก เอื้อมมือไปบีบสะโพกเวลหนักๆ แล้วปล่อยออกทันที เวลสะดุ้งตัวโหยง หน้าถอดสีทันที อย่าบอกนะว่าที่มันขอ เอกราชของบั้นท้ายของเวล


มือของเพลิงลูบไล้แผ่นอกคริสแผ่วเบา ดวงตาฉ่ำปรือด้วยความต้องการ คริสยกยิ้มหื่นสอดมือเข้าในเสื้อเพลิงลูบไล้ตุ่มไตเบาๆ จนเพลิงครางเสียงแหบพร่า


เวลรีบคว้าคอเสื้อเพลิงแล้วลากไปที่ประตูผับทันที เพลิงยื้อตัวเองและไขว่คว้าหาร่างกายคริสด้วยความลุ่มหลงในตัวชายหนุ่ม คินเห็นท่าไม่ดี รีบวางเงินไว้บนโต๊ะ


“ไอ้เวลปล่อยกู กูจะไปหาเขา”


“กูไม่ให้ไปมึงไปหามัน มึงต้องกลับบ้านกับพวกกู เลิกแรดสักทีกูเหนื่อย ไอ้คินโว้ย ช่วยกูหน่อยกูฉุดมันไม่ไหวแล้ว”


“ปล่อย กูไม่กลับ กูจะไปนอนกับเขา”


คินเห็นท่าไม่ดี ช่วยลากเพลิงอีกแรง คินรำคาญเสียงเพ้อเจ้อของเพลิง รีบเอามือปิดปาก ลากแขนไปที่รถ เปิดประตูโยนร่างของเพลิงยัดใส่ในรถ


“วันนี้ ทำไมไอ้เพลิงมันเมาแบบนี้ว่ะ แรดจะไปหาไอ้นั้นลูกเดียว หรือว่าไอ้นั้นทำเสน่ห์ใส่ไอ้เพลิง แม่งกูเหนื่อยโคตรๆ กว่าจะลากไอ้เพลิงออกมาจากไอ้นั่นได้ เมื่อยเนื้อเมื่อยตัวไปหมด” เวลบ่นขณะนั่งอยู่ในรถ ส่วนเพลิงเมาโวยวายจนหมดแรง หลับไปในที่สุด


“คืนนี้ กูกับมึงคงต้องค้างห้องไอ้เพลิง กูกลัวว่ามันจะตื่นมากลางดึก แล้วเดินไปปล้ำคนอื่นเข้า” คินบอกพร้อม เบิกตากว้างตกใจเมื่อรถกระบะตัดหน้าเขากระชั้นชิด เขาเบรกรถกะทันหัน โชคดีที่เบรกได้ทัน


โครม


รถของเพลิงถูกชนท้ายเข้าอย่างจัง กลางสี่แยกไปแดง


“เวรแล้วมึง” คินสบถอย่างอารมณ์เสียเปิดประตูลงไปดูทันที


“กูไปด้วย”


“ไฟท้ายแตกละเอียด ด้านหลังบุบไปทั้งแถบ ทำไมซวยแบบนี้ว่ะ” คินโวยวายเพราะเพลิงเป็นคนรักรถมาก ถ้ามันหายเมาละก็มันอาละวาดแน่


“โดนเยอะเหมือนกันนี่หว่า” เวลบอก


คู่กรณีลงจากรถทันทีเมื่อเห็นคิน และเวลดูความเสียหาย


“ผมเป็นฝ่ายผิดจะรับผิดชอบทุกอย่าง”


“ของมันแน่อยู่แล้ว ก็คุณชนท้ายผมซะบุบบี้แบบนี้” เวลโวยวายก่อนจะหันไปมองหน้า เพียงเห็นหน้าเท่านั้น เขาหน้าถอดสีหน้าหดเหลือ2นิ้ว “เฮ้ย อ๊าก พวกคุณ” เวลชี้นิ้วไปที่ คริส กราฟ ฟิว ด้วยความตกใจ


“โลกกลมจัง เราเจอกันอีกแล้ว” กราฟยิ้มเยาะ


“แบบนี้ค่อยคุยกันง่ายหน่อย” คินพูดขึ้น


“แล้วถ้าไอ้เพลิงรู้มันจะทำหน้าอย่างไงว่ะเนี่ย” เวลเริ่มรู้สึกใจคอไม่ดี


เพลิงรู้สึกมึนๆ แล้วก็ร้อนมากๆ ถอดเสื้อแจ็คเก็ตออก เหลือเพียงเสื้อกล้ามสีขาวเบาสบาย พอหันมองหาเพื่อน เห็นคนมุมกันที่ท้ายรถจึงลงจากรถไปดูเดินโซเซดูที่ท้ายรถ


“ไอ้คิน ไอ้เวล เกิดอะไรขึ้นว่ะ ฮือ แล้วพี่สุดหล่อของกูอะ”


“มึงช่วยเลิกแรด แล้วดูท้ายรถมึงหน่อยซิว่ะ” เวลพูดเสียงหงุดหงิด หลบทางให้เพลิงเข้ามาดูท้ายรถเต็มสองตา


“ลูกกู ไอ้ไฟลูกพ่อ ทำไมท้ายบุบแบบนี้”


“โดนชนท้าย ถึงกลับสร่างเมาเลยนะมึง” คินว่าไม่จริงจังนัก


“ใครซนลูกไฟของกูว่ะ”


“กูเอง”


เพลิงหันไปมองคริส ใบหน้าขึ้นสีแดงก่ำทันที “พี่สุดหล่อทำเหรอครับ”


หนุ่มขี้เมาเดินเซไปสวมกอดคริสอีกครั้ง มือโอบคอคริสไว้แน่น


“ผมจะรับผิดชอบซ่อมให้ทั้งหมด” คริสบอกยิ้มๆ มองเพลิงกอดร่างเขา มองตาเขาด้วยแววตาต้องการ


“แล้วคืนนี้ อยากรับผิดชอบผมบ้างหรือเปล่า”


“อ๊าก ไอ้แรดเพลิง มึงเอาอีกแล้วน่ะ มานี่ ทำไมเมาแล้วแรด อยากจะไปนอนกับผู้ชายแบบนี้ว่ะ” เวลโวยวายกระชากร่างเพลิงให้ห่างจากคริส คินช่วยลากแขนเพลิงอีกข้าง เพลิงสะบัดมือจะไปหาแต่คริสอย่างเดียว


“ไอ้เวล ไอ้คินปล่อยกู กูจะไปนอนกับเขา” เพลิงพยายามแกะมือเวลออก


“ถ้ามึงไม่เลิกแรด กูจะลากมึงไปกดในรถแน่” เวลเริ่มโมโห


“กูไม่ให้มึงกด กูจะให้เขากดกู กูจะไปนอนกับเขา”


“ไอ้เวล มึงลากไอ้เชี่ยเพลิงขึ้นรถไปก่อน กูจัดการตรงนี้เสร็จแล้ว กูตามไป”


“เอ่อ รีบตามมานะมึง ถ้ามึงช้าไอ้เพลิงมันเป็นเมียกูแน่ แม่งเมาแล้วแรดแบบนี้ ต่อไปกูไม่ชวนมันแดกเหล้าแล้ว” เวลโวยวาย กระชากร่างเพื่อนไปที่ประตูรถ พอเปิดประตูออกได้เท่านั้น เวลยัดร่างเพลิงเข้าไป แล้วใช้เท้าถีบไม่ให้หนีลงมา แล้วขึ้นรถตาม และปิดประตูเสียงดังด้วยความโมโห


“บ้าฉิบหาย ถ้ารู้ว่าเมาแบบนี้ กูชวนแดกที่คอนโดดีกว่า” คินบ่นพึมพำ


“นี่ครับ นามบัตรผม กับไอ้แรดเพลิง ผมขอโทษแทนเพื่อนผมด้วย ปกติมันไม่ได้แรดแบบนี้ มันค่อนจะหวงตัว ไม่ชอบให้ใครเข้าใกล้มันหรอก แต่ช่วงนี้มันอกหัก มันเลยนอยส์ เวลาเมามันเลยแสดงออกอย่างที่พี่ๆ เห็นนั่นแหละ”


คริสรับนามบัตรมาแล้วยัดใส่กระเป๋าทันที


“พรุ่งนี้เช้าพี่โทรหาเพลิง ให้เอารถไปซ่อมที่อู่”


“พรุ่งนี้มันน่าจะยังไม่ตื่นหรอกครับ เป็นช่วงบ่ายดีกว่า ไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวก่อนนะครับ”


“เดี๋ยวน้อง แล้วนามบัตรอีกคนหนึ่งล่ะ พี่ขอเผื่อไว้  ถ้าพวกพี่โทรหาทั้งสองคนไม่ติด ยังมีเบอร์ติดต่อสำรองไว้” กราฟพูดขึ้น ด้วยสีหน้าปกติที่สุด


“ครับ” คินยื่นนามบัตรของเวลให้คริส “คราวนี้ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ ไม่รู้ว่าไอ้เวลมันจับไอ้เพลิงกดหรือยัง ผมกลับแล้วครับ”


คินเดินกลับไปที่รถ เพลิงโดนเวลมัดมือ มัดเท้าไว้ ส่วนปากเอาผ้าอุดปากไว้ ส่วนตัวเวลนั่งแผ่หมดแรง


“กว่ามึงจะมา กูแทบตาย ดิ้นจะลงไปหาไอ้นั้นลูกเดียว กูเลยมัดอย่างที่มึงเห็น”


“เอ่อ ดีแล้ว ต่อไปกูคิดว่าถ้าจะแดกเหล้า แดกที่คอนโดเถอะ เวลาเพลิงเมามันจะได้ไม่แรดแบบนี้อีก”


“เอ่อ กูก็ว่างั้น มึงรีบขับกลับคอนโดเถอะ กูง่วงนอนจะตายแล้ว”


“เอ่อ กูก็ง่วงเหมือนกัน” คินรีบขับรถกลับคอนโดของเพลิงทันที


 


“ไอ้คริส กูรู้นะ ว่ามึงตั้งใจจะชนท้ายรถไอ้เด็กนั้น” กราฟถามขึ้นแล้วมองหน้าคริส


“เอ่อ กูตั้งใจชน”


“เพื่ออะไรว่ะ”


“เพื่อมันจะได้มีเหตุผลล่อล้วงไอ้เพลิงมาตกขุมนรกที่มันสร้างขึ้นไง” ฟิวยกยิ้มนิดๆ


“เบื่อคนรู้ทันว่ะ” คริสหัวเราะหึๆ ในลำคอเบาๆ


“เอานามบัตรเด็กนั้นมา กูมีธุระกับมันนิดหน่อย”


คริสส่งนามบัตรให้ฟิว และกราฟคนละใบ


“จัดการแยกให้กูด้วย กูรู้จากคิมว่าสองคนนี้อยู่ในเหตุการณ์ที่น้องกูถูกทำร้ายด้วย มันสองคนมีความผิดที่ไม่คิดจะห้ามเพื่อนมัน ดังนั้นพวกมึงช่วยเล่นสนุกกับมันหน่อย เอาหนักๆ เน้นๆ อย่าหลุดออกไปช่วยเพื่อนมันได้ละกัน”


“วางใจเถอะ รับรองพวกมันจะไม่ลืมพวกกูสองคนไปจนวันตายเลยล่ะ” ฟิวและกราฟแสยะยิ้มร้าย


 


 


 



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha