หลงไฟมาร [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ตอนที่ 5 : ตอนที่ 2 เรื่องยุ่งยากใจ-2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

เกาะเหอฮวา

เกาะส่วนตัวของ ถังเฟ่ยหลง นักธุรกิจหนุ่มลูกเสี้ยวไทย-ฮ่องกง วัยสามสิบห้าปี ที่ได้ซื้อเกาะแห่งนี้ไว้เมื่อสิบกว่าปีก่อนจากเจ้าของเกาะคนเก่าที่ประกาศขายเกาะในจังหวัดตราด ถังเฟ่ยหลงจึงได้ตัดสินใจซื้อพร้อมทั้งเปลี่ยนชื่อเกาะเป็นชื่อของดอกไม้ที่มารดาโปรดปรานมากที่สุดคือดอกบัว เกาะเหอฮวาหรือเกาะดอกบัว จึงเป็นสถานที่พักผ่อนส่วนตัวของถังเฟ่ยหลงนับตั้งแต่บิดามารดาและน้องสาวคนโตเสียชีวิต

“ตอนนี้ไอ้ปฐวี มันมุดหัวอยู่ที่ไหน” เอ่ยถามเสียงเข้ม ก่อนยกแก้วน้ำเปล่าขึ้นดื่มหลังทานอาหารเช้าเสร็จสิ้น

“นายปฐวีอยู่ที่เชียงใหม่ครับคุณถัง เห็นว่าไปหาเพื่อน” กู่ฉินเอ่ยตอบตามที่ได้รับรายงานจากลูกน้องที่ให้ติดตาม แต่ลูกน้องคนดังกล่าวกลับพลาดโอกาสที่จะได้เห็นปฐวีพูดคุยอยู่กับฮุ่ยหลัน เพราะเลี่ยงไปเข้าห้องน้ำเสียก่อนและกว่าจะเดินออกมา ฮุ่ยหลันก็ขอตัวกลับบ้านพักไปแล้ว

“หาเพื่อน?” เจ้านายหนุ่มทวนคำ คิ้วเข้มพาดโค้งเหนือเปลือกตาขมวดยุ่ง

“ใช่ครับ แล้วคุณถังจะให้จับตาดูมันต่อหรือเปล่าครับ” กู่ฉินตอบรับเสียงเรียบๆ พลางมองเจ้านายหนุ่มที่เติบโตมาด้วยกันนิ่ง

“บอกคนของนายไปเลิกตามก่อน ฉันแค่อยากรู้ว่าตอนนี้มันอยู่ที่ไหนก็เท่านั้น เพราะฉันจะจัดการกับน้องสาวของมันเสียก่อน ส่วนนายเดี๋ยวโทรถามเรื่องงานที่ฮ่องกงด้วยว่ามีปัญหาอะไรบ้าง แล้วมารายงานฉัน ฉันคงต้องอยู่เกาะอีกนาน เพื่อจัดลากคอไอ้ปฐวีไปกราบขอขมาหน้าหลุมศพฮุ่ยจื่อ”

น้ำเสียงของถังเฟ่ยหลงเต็มไปด้วยความเคียดแค้น ดวงตาคู่คม   วาวโรจน์ เมื่อหวนนึกถึงคืนนั้น คืนที่น้องสาวกลับไปถึงฮ่องกงได้ไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น เธอก็ตัดสินใจฆ่าตัวตายภายในห้องนอนด้วยการผูกคอตายแล้วทิ้งจดหมายไว้สั้นๆ ว่าขอโทษที่ต้องทำแบบนี้ ก่อนจะได้รู้ภายหลังว่าในท้องของฮุ่ยจื่อยังมีหลานแท้ๆ ของเขาอีกคน ที่ไม่สิทธิ์ได้ลืมตาดูโลก นั่นก็เพราะความชั่วช้าของไอ้ปฐวี!

“ได้ครับคุณถัง แล้วเรื่องงานแต่งลูกสาวของนายกิตติล่ะครับ คุณถังจะจัดการยังไงต่อครับ” สีหน้าของกู่ฉินดูไม่สู้ดีนัก เพราะเรื่องนี้มีคนที่ไม่รู้เรื่องต้องมารับผลกรรมที่คนในครอบครัวก่อเอาไว้ ทว่าจะให้คุณถังไม่ทำอะไรเลยกับคนชั่วๆ อย่างนายปฐวีก็ไม่มีทางเป็นไปได้เช่นกัน

“อีกสองอาทิตย์ใช่ไหมอาฉิน งานแต่งถึงจะเริ่มขึ้น” ถามขณะยกมือลูบใต้คางสากระคายไปมา พร้อมรอยยิ้มเหยียดบนมุมปากได้รูป

“ใช่ครับคุณถัง ตอนนี้เรารู้สถานที่จัดงานเรียบร้อยแล้วครับ”

“งั้นให้คนของเราเข้าไปสำรวจทางหนีทีไล่เอาไว้ งานนี้ฉันไม่อยากให้มีอะไรผิดพลาด แล้วถ้าใครขวางก็จัดการสั่งสอนมันไปซะ แต่พยายามเลี่ยงมีเรื่องกับตำรวจด้วยละ ฉันไม่อยากตามแก้ปัญหา”

สั่งการเสียงเรียบ พลางคิดถึงสีหน้ายามเจ็บปวดของนายกิตติและภรรยาเมื่อลูกสาวสุดที่รักหายตัวไปต่อหน้าต่อตา แต่กลับช่วยอะไรไม่ได้

“ได้ครับ ผมจะให้อาซานกับอาเหลียงจัดการเรื่องนี้ แล้วคุณถังจะไปรับเจ้าสาวด้วยตัวเองหรือเปล่าล่ะครับงานนี้”

กู่ฉินถามจบแล้วก็ลอบสังเกตสีหน้าเย็นชาของเจ้านายหนุ่ม เขารู้ว่ามันผิดที่ไปทำร้ายคนบริสุทธิ์ ทว่าคุณหนูฮุ่ยจื่อก็เป็นคนบริสุทธิ์เช่นกัน เขาจึงคิดเพียงแค่ว่าครอบครัวไหนก่อกรรมทำชั่วเอาไว้ ครอบครัวนั้นก็ต้องมีส่วนรับผิดชอบเช่นกัน แล้วคนที่สูญเสียน้องสาวและหลานคนแรกไปอย่างกะทันหันอย่างคุณถัง ก็ไม่ยอมจบเรื่องนี้ง่ายๆ แน่ หากคนชั่วคนนั้นยังไม่ตายตกนรกตามคุณหนูฮุ่ยจื่อไป

“ฉันจะรอเจ้าสาวอยู่ที่นี่ แต่อย่าให้ฉันผิดหวัง” ถังเฟ่ยหลงย้ำ    เสียงเรียบ เพราะกว่าตนจะสืบสาวหาต้นตอเจอว่าใครเป็นคนทำให้น้องสาวสุดที่รักจากโลกนี้ไปอย่างกะทันหันก็นานร่วมปี ฉะนั้นมันก็ถึงเวลาแล้วที่ครอบครัวของคนชั่วอย่างพวกมันจะต้องได้ผลกรรมกันเสียบ้าง ที่บังอาจพรากน้องสาวและหลานไปจากเขา

“ครับคุณถัง อีกสามวันผมจะเดินทางไปกรุงเทพฯ เพื่อรับตัวเจ้าสาวมาที่นี่” กู่ฉินบอกเสียงเรียบไม่แพ้คนเป็นนายที่มีสีหน้าเคร่งเคียดไม่น้อยและงานนี้ตนจะทำพลาดไม่ได้เด็ดขาด

“มาถึงแล้วก็เอาไปขังไว้ที่ห้องใต้ดิน แล้วห้ามใครหน้าไหนเข้าไป” อีกครั้งที่เจ้านายหนุ่มบอกเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาดและกู่ฉินก็รู้ดีว่าห้าม   ฝ่าฝืนเด็ดขาด

“ได้ครับ” กู่ฉินตอบรับแล้วเดินออกไปเมื่อเจ้านายหนุ่มส่งสัญญาณ

 

ช่วงค่ำของวัน ปฐวีได้เดินทางมายังห้องพักของฮุ่ยหลัน โดยที่สาวสวยสั่งให้ชายหนุ่มคอยระวังตัวเวลามาหาตน ปฐวีแม้สงสัยแต่ก็ยอมทำตามความต้องการของหญิงสาว ที่บอกเหตุผลเพียงว่าไม่อยากให้คนของพี่ชายรู้ว่าเธอนัดผู้ชายมาหาที่ห้องพัก และทันทีที่ส่งสัญญาณเจ้าของห้องก็เปิดประตูออกมาต้อนรับด้วยสีหน้ากระดายอาย

“คืนนี้คุณจินนี่สวยมากเลยนะครับ” หนุ่มคารมเอ่ยชมเปราะ เมื่อเข้ามาอยู่ในห้องและนั่งพักบนโฟซาบุผ้าลายหลุยส์อย่างประณีตและสวยงาม

“คุณปัดปากหวานกับผู้หญิงทุกคนเลยหรือเปล่าคะ” ฮุ่ยหลันเอ่ยถามขณะนำแก้วน้ำเย็นๆ วางบนโต๊ะใกล้แขกหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา

“ไม่...ไม่เลยครับ ผมไม่ชอบชมใครพร่ำเพื่อ แต่วันนี้คุณสวยมาก สวยมากจริงๆ นะครับ” หนุ่มหล่อออกตัว พลางขยับเข้าไปใกล้เจ้าของห้องพัก ฮุ่ยหลันมีสีหน้าเก้อเขินปนตกใจ ก่อนจะก้มหน้าต่ำเมื่อแขกหนุ่มยื่นมือมากุมมือของเธอและยกขึ้นจุมพิต โดยที่สายตาของปฐวีจดจ้องอยู่ที่ใบหน้าสวยไม่วางตา

“เอ่อ...ปล่อยมือฉันเถอะค่ะคุณปัด เราจะได้ออกไปเที่ยวด้วยกัน” ฮุ่ยหลันเอ่ยขอร้องเสียงแผ่วพลิ้ว รู้สึกหัวใจเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ กลิ่นน้ำหอมจากบุรุษหนุ่มทำให้เธอรู้สึกเหมือนคนหลงมนตร์เสน่ห์ความหอมอย่างไรอย่างนั้น

“ผมไม่อยากออกไปเที่ยวเลยครับ ผมอยากนั่งคุย นั่งมองหน้า     คุณจินนี่มากกว่า คุณรู้ไหมครับว่าคุณเป็นผู้หญิงที่หน้าสวยมากๆ แล้วรูปร่างของคุณก็เซ็กซี่มากเหลือเกิน มากจนหัวใจผมเต้นแรง”

ปฐวีหยอดคำหวาน พลางยกมือเล็กขึ้นจุมพิตไม่ยอมหยุด ฮุ่ยหลันพยายามดึงมือออกทว่ามีหรือที่คนอย่างปฐวีจะยอมปล่อย

“คุณปัดคะ ปละ...ปล่อย ปล่อยมือฉันก่อนเถอะค่ะ” เธอสั่งเสียงสั่นๆ เมื่อนิ้วเรียวยาวของแขกหนุ่มลากวนเล่นบนแขนเรียวของตน

“มือคุณนิ่มมาก ผมไม่อยากปล่อยเลย” ปฐวีพ้อเสียงทุ้มลึก พลางทำหน้าเศร้า

“เอ่อ...แต่ว่ามันไม่เหมาะนะคะ เพราะ...เราสองคนเพิ่งรู้จักกัน” สาวสวยค้านเสียงสั่นหวิว จ้องนิ้วเรียวยาวที่ลูบไล้บนเรียวแขนแล้วพานให้ใจสั่นอย่างหวามไหว

“วันเวลาไม่สำคัญสำหรับผมเลยครับคุณจินนี่ เพราะแค่ผมได้พบหน้าคุณ ได้เห็นรอยยิ้มของคุณ ได้จับมือคุณ ได้อยู่ใกล้ชิดคุณ ผมก็รู้ใจตัวเองดีว่าคุณคือผู้หญิงที่ผมตามหามานาน คุณจินนี่อาจไม่เชื่อว่าผมตามหารักแท้มานานมากนานมากจนผมเริ่มท้อ แต่ในที่สุดผมก็ได้พบคนคนนั้น ก็คือคุณ คุณจินนี่คุณรู้ตัวบ้างไหมครับว่าคุณเหมาะสมจะเป็นแม่ของลูกผมมากที่สุด จริงๆ นะครับ ผมรู้สึกแบบนั้นกับคุณ”

ปฐวีหยอดคำหวาน พลางจ้องมองดวงตาคู่สวยอย่างสื่อความหมาย เขายกมือเล็กขึ้นจุมพิตเพื่อยืนยันสิ่งที่พูดออกไปแล้วเงยหน้าขึ้นสบตากับหญิงสาว

“คุณคือแม่ของลูกผม” ปฐวียอดคำหวานเพื่อหว่านล้อมหญิงสาว

“คุณปัด” คนถูกบอกรักกรายๆ อายม้วนและก็เอ่ยได้เท่านั้นจริงๆ จึงเป็นโอกาสให้ปฐวีเข้ามาประชิดถึงตัวแล้วรั้งหญิงสาวเข้ามาแนบสนิท    ริมฝีปากร้อนรุ่มกดจูบซอกคอระหง เขากดจูบย้ำๆ ชวนให้ฮุ่ยหลันเนื้อตัวสั่นอย่างหวามไหวเพราะไม่เคยถูกชายใดแตะต้องตัวมากขนาดนี้ แม้กระทั่งคนที่พี่ชายแนะนำให้รู้จักและคงได้เป็นคู่หมั้นกันในเร็ววัน

“ผมรักคุณ” ปฐวีไม่คิดพลาดโอกาสนี้จึงกระซิบคำหวานหยดชิด   ใบหูขาวสะอาดของหญิงสาว เขาตวัดลิ้นอุ่นซอกซอนดูดชิมราวกับใบหูขาวนิ่มคือขนมชิ้นโปรดที่เพิ่งจะค้นพบ

“ยะ...อย่า...อย่าค่ะคุณปัด ฉะ...ฉัน...” ฮุ่ยหลันพยายามส่งเสียงห้ามปราม ทว่ามันก็ขาดห้วงไปเสียเฉยๆ ปฐวีได้โอกาสกดร่างบางนอนราบบนโซฟาหลุยส์เนื้อดีแล้วตามไปทาบทับเพื่อกักร่างสาวเอาไว้

“ผมรักคุณนะครับคุณจินนี่ คุณไม่เชื่อใจผมเลยเหรอครับ” ปฐวีแสร้งตัดพ้อ แล้วทิ้งหน้าซุกซอกคอระหงอย่างรอคอยว่าหญิงสาวจะปฏิเสธจริงอย่างที่ปากพูดหรือไม่ แต่ต่อให้ปฏิเสธเขาก็มีวิธีรวบหัวรวบหางเธออยู่แล้ว

“ผมรักคุณ...ผมรักคุณ” ขาดคำนั้น ปฐวีก็เริ่มลากฝ่ามือลูบวนบนเอวคอดจรดถึงสะโพกงามงอนของหญิงสาว ริมฝีปากร้อนรุ่มก็พรมจูบทั้งซอกคอระหงและทั่วใบหน้าสวย เพื่อฉุดรั้งให้หญิงสาวหลงใหลไปกับ    มนตร์เสน่ห์แห่งบ่วงสวาทที่เขากำลังค่อยๆ สร้างขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มของผู้ที่ได้กุมชัยชนะ

ฮุ่ยหลันสั่นสะท้านไปทั่วร่าง ยามที่ฝ่ามืออุ่นและริมฝีปากของเขาเฝ้ารุกรานร่างกาย เธอเพียรผลักไสร่างกายกำยำออกห่าง ทว่าลึกๆ ในใจแล้วเธอไม่อยากผลักไสเขาเลยสักนิด สองมือที่ผลักไสจึงไม่ได้ทำให้เจ้าของฝ่ามือและริมฝีปากร้อนรุ่มหนีหายไปไหนแม้แต่เซ็นต์เดียว อาการนิ่งเฉยของ   สาวสวยยิ่งทำให้ปฐวีได้ใจถึงขนาดเคลื่อนฝ่ามือตลบชายกระโปรงผ้าไหมที่ถูกตัดเย็บอย่างดีขึ้น จนเผยให้เห็นช่อดอกไม้งดงามภายใต้อาภรณ์ลูกไม้   ตัวจิ๋ว


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha