หลงไฟมาร [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ตอนที่ 9 : ตอนที่ 4 ชีวิตไร้อิสรภาพ-1


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่  4 ชีวิตไร้อิสรภาพ

 

 

            ซ่า!

เช้าวันใหม่ภายในห้องใต้ดิน เสียงน้ำเย็นๆ กระเซ็นเข้าใส่ร่างเล็กในชุดเจ้าสาวครั้งแล้วครั้งเล่าจนเปียกมะล่อกมะแล่กไปหมด พร้อมร่างสูงใหญ่ยืนเหยียดปากยิ้มนิดๆ ส่วนปิ่นมุกพยายามพยุงตัวลุกขึ้นในอาการงัวเงียและยังงงไม่หาย ก่อนเหลียวมองหาคนสาดน้ำเย็นจัดใส่เธอ เสี้ยววินาทีก็รีบ ถอยร่นลงจากเตียงไปยืนแอบอยู่มุมห้อง ดวงตาคู่สวยสั่นระริก มือไม้ของเธอเย็นเฉียบ ความหวาดกลัวเริ่มเกาะกินใจอีกระลอก และครั้งนี้ความกลัวมากกว่าครั้งไหนๆ เพราะหลังจากตอนใกล้รุ่งของวันใหม่ เธอถูกพามาอยู่ในห้องมืดๆ แห่งนี้ แล้วทุกคนก็ปล่อยให้เธออยู่เพียงลำพัง ทว่าเวลานี้ไม่ใช่แล้ว เธอไม่ได้อยู่ตามลำพัง มีชายหนุ่มแปลกหน้ายืนอยู่ด้วย

ปิ่นมุกมองอย่างระแวดระวังชายหนุ่มเจ้าของรูปสูงใหญ่ ใบหน้าก็หล่อเหลาเอาการ ผิวพรรณค่อนข้างขาว สำรวจจนเกือบถ้วนถี่จึงได้รู้ว่าชายคนนี้ไม่น่าจะเป็นคนไทย หรือไม่ก็น่าจะลูกครึ่งอะไรสักอย่างแต่ไม่ใช่ทางยุโรปแน่นอน ขณะมองคนตรงหน้าอย่างสำรวจ ปิ่นมุกก็เช็ดหยดน้ำออกจากหน้าตาตัวเองไปด้วย พอเขาขยับ เธอก้าวถอยและเบียดตัวเองเข้าหาผนังปูนเก่าๆ

ยินดีต้อนรับสู่เกาะเหอฮวาเจ้าของร่างสูงใหญ่เอ่ยเสียงเย็น พลางหรี่ตามองเหยื่อสาวอย่างพินิจ

คุณ...จับฉันมาทำไม ฉันไปทำอะไรให้ ปิ่นมุกกลั้นใจตั้งคำถามด้วยเสียงสั่นประหม่า สองมือก็ยกปิดทรวงอกที่โผล่พ้นชุดแต่งงานแบบ  เกาะอกเอาไว้ เมื่อเห็นสายตาโลมเลียจากชายแปลกหน้า ถึงแม้ชายหนุ่ม   คนนี้จะดูดีจนมองอย่างไรก็ไม่เหมือนโจรก็ตามที แต่ถ้าได้ไปฉุดคร่าคนมาแบบนี้ ก็คงหนีไปพ้นพวกโจรเป็นแน่

อยากรู้เหรอถังเฟ่ยหลงครางถามเสียงกลั้วหัวเราะ พลางเดินไปนั่งบนเก้าอี้ไม้ขัดเงา โดยที่สายตาไม่ได้ละห่างจากเหยื่อสาวสักนาที

ก็สวยดีมุมปากหยักเหยียดยิ้มเล็กน้อย การแค้นของเขากำลังจะเริ่มต้น ไอ้ปฐวีมันทำร้ายน้องสาวเขายังไง เขาก็จะทำแบบเดียวกับมัน ส่วนตัวของมันเอง รออีกสักนิดแล้วเขาจัดการกันมันแน่ ตอนนี้ก็ให้มันปล่อยลมหายใจทิ้งไปวันๆ เสียก่อนให้พอใจ ก่อนที่จะไม่มีโอกาสได้หายใจ

ใช่ ฉันอยากรู้มาก ฉันว่าคุณจับมาผิดตัวแล้วละ ฉันไม่เคยพบ     ไม่เคยเห็นหน้าคุณมาก่อน ฉันมั่นใจพันเปอร์เซ็นต์ ว่าไม่เคยมีอะไรเกี่ยวข้องกับพวกคุณแน่ๆ พูดไปก็เฝ้ามองชายหนุ่มหน้าตาดีอย่างคนอกสั่นขวัญแขวน เพราะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะทำยังไงกับเธอกันแน่ แววตาของเขาเหมือนเสือร้ายก็ไม่ป่าน เพราะแค่จ้อง เธอหวาดกลัวและสั่นไปทั้งตัวแล้ว แล้วที่นี่มันคือที่ไหนกัน เกาะเหอฮวาคือเกาะอะไร เธอไม่เคยรู้จัก

มันยังไม่ถึงเวลาที่เธอต้องรู้...ปิ่นมุก เพราะฉันและเธอต้องมาเล่นอะไรที่มันสนุกด้วยกันเสียก่อน แล้วเมื่อนั้นฉันจะค่อยๆ บอกเธอเอง แต่ฉันว่าให้คนในครอบครัวของเธอสารภาพเองจะดีกว่าไหม เผื่อเธอไม่เชื่อฉัน ถังเฟ่ยหลงตอบด้วยเสียงเนินนาบ ดวงตาคมกริบเสมือนมีกระแสอำนาจบางอย่างทำให้ปิ่นมุกยิ่งเบียดตัวเองหาผนังปูน

นี่คุณรู้จักชื่อฉันด้วยเหรอ พวกคุณเป็นใครกันแน่ บอกฉันมาสิ

ถามด้วยหน้านิ่วคิ้วขมวด แต่ต่อให้เธอพยายามนึกสักแค่ไหน ก็นึกไม่ออกว่าครอบครัวของเธอ เคยไปมีเรื่องมีราวกับคนพวกนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แม้พี่ชายของเธอจะเที่ยวทำใครท้องแต่เรื่องก็จบด้วยดี คุณพ่อของเธอบอกแบบนั้น...แบบนั้นจริงๆ ส่วนพี่เปรม ถึงจะดูร้ายไปหน่อย แต่คงไม่คิดไป   ทำร้ายใครถึงขั้นฆ่าแกงใครเป็นแน่

ฮึ! รู้สิ...แล้วก็รู้จักทั้งครอบครัวอิทธิเชษฐ์นั่นแหละ ทำไม? ตกใจมากหรือไง ปิ่นมุก ถังเฟ่ยหลงถามเยาะเย้ย

พวกคุณมันโหดร้ายเกินไปแล้ว กล้าบุกจับคนมากักขังอย่างไม่เกรงกลัวกฎหมาย ปิ่นมุกพยายามข่มความกลัวแล้วโต้กลับผู้ชายหน้าตาดี ทว่าสีหน้าแววตาดูร้ายกาจยิ่งกว่าใครที่เธอเคยพบเห็น แล้วก็รีบถอยพรืดไปอยู่อีกมุมหนึ่งของห้อง เมื่อเขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ถังเฟ่ยหลงก้าวพรวดไม่กี่ก้าวก็คว้าตัวคนปากดีแล้วกระชากเข้ามาปะทะอกแกร่ง

ถ้าฉันโหดร้ายจริง เธอไม่มีโอกาสมายืนต่อว่าฉันฉอดๆ อยู่นี่หรอก ปิ่นมุก!” หนุ่มหล่อสัญชาติไทย-ฮ่องกงโน้มใบหน้าหล่อเหลาเบียดซอกคอขาวผ่อง เขาอ้าปากงับแรงๆ เพราะไม่อยากจูบหญิงสาว ก่อนขบฟันกัดจนเป็นรอยเขี้ยวหลายแห่งเพื่อลงโทษคนปากดี

โอ๊ย! ฉันเจ็บนะ!” ปิ่นมุกร้องเสียงหลง เธอดิ้นรนผลักไสร่างใหญ่พัลวัน ทว่ากลับเป็นตัวเธอเสียเองที่ถูกผลักจนร่างกระแทกเข้ากับผนังปูน

อย่าคิดทำร้ายคนอย่างฉันอีก ไม่งั้นเธอไม่ได้ตายดีแน่ แล้วก็คอยนอนรอรองรับอารมณ์ของฉันให้ดีด้วย” ถังเฟ่ยหลงตามเข้ามาประชิด แล้วรั้งเอาร่างของปิ่นมุกมาปะทะอกอีกครั้ง พร้อมโน้มริมฝีปากร้อนรุ่มทาบบนลำคอระหง ทว่าครั้งนี้ถังเฟ่ยหลงกดปากจูบอย่างจาบจ้วง ปากร้อน      จมูกโด่งเป็นสันซุกไซ้ทั่วซอกคอขาวผ่องอย่างไม่มีการทะนุถนอม

ไอ้ชั่ว! ปล่อยฉัน ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ ช่วยด้วย!” คนถูกทารุณด้วยรสจุมพิตจาบจ้วง หวีดร้องสุดเสียง ร่างกายสั่นเทิ้มอย่างไม่รู้สาเหตุ ยามที่     ฝ่ามือใหญ่กำลังบุกรุกมายังแผ่นหลังเปล่าเปลือยของตัวเอง เสียงซิปชุดแต่งงานของเธอถูกรูดลงอย่างรวดเร็ว ปิ่นมุกจึงพยายามตั้งสติแล้วขัดขืน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha