หลงไฟมาร [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ตอนที่ 10 : ตอนที่ 4 ชีวิตไร้อิสรภาพ-2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

 

 “แก...แกจะทำอะไรฉัน” เธอร้องถามหน้าตาตื่น หวาดกลัวจนหัวใจแทบจะหยุดเต้นเสียให้ได้ ส่วนถังเฟ่ยหลงก็เหยียดปากยิ้มร้ายกาจมอบให้

“ไม่นะ ไม่ ช่วยด้วย ใครก็ได้ ช่วยฉันด้วย” ปิ่นมุกละล่ำละลักร้องขอความช่วยเหลือ มือเล็กปัดป้องร่างกายสุดฤทธิ์ แต่เธอแรงเท่ามดเท่านั้นจึงถูกอีกคนจับถอดเสื้อผ้าเผยให้เห็นทรวงอกอวบใหญ่เกินตัวท้าทายสายตาคมกริบ

ฮึ! แหกปากร้องให้พอ ถ้าคิดว่าจะมีใครเข้ามาช่วยเธอได้ ถังเฟ่ยหลงงึมงำชิดเนินอก ก่อนจะผละห่างออกมาเพื่อจดจ้องความขาวเนียนและอวบอิ่ม รอยยิ้มร้ายลึกปรากฏบนมุมปากหยักหลังจากมองสำรวจจนพอใจ ร่างกายของเขาตื่นตัวเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ

ไอ้เลว ปล่อยฉันนะ ปล่อยฉันเธอเค้นเสียงต่อว่าเจ้าของแววตาโลมเลียอย่างน่าเกลียด พลางดึงชุดแต่งงานขึ้นมาสวมด้วยมือสั่นเทา

ปล่อยงั้นเหรอ เธอฝันไปหรือเปล่า...ปิ่นมุกถังเฟ่ยหลงยิ้มหยัน โน้มริมฝีปากกดจูบเนินไหล่ ก่อนลากจูบเร่าร้อนมายังเนินอก มันช่างให้ความรู้สึกดีไม่น้อยเหมือนกันสำหรับเนื้อตัวและกลิ่นกายของน้องสาวไอ้ปฐวี

ปิ่นมุกดิ้นรนผลักไส ทว่าเรี่ยวแรงของเธอมันเริ่มหดหาย ร่างกาย  สั่นเทา รู้สึกร้อนๆ หนาวๆ สลับกันจนเธอก็ไม่เข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ขณะที่ฝ่ามือใหญ่ลากผ่านสะโพกงามงอนไปยังเรียวขาสวย เขาลูบวน ลากไล้อย่างอ้อยอิง บางเวลาก็นวดเฟ้นอย่างเร้าอารมณ์ ยิ่งเรียวขาสวยสั่นระริก เจ้าของฝ่ามือยิ่งเผยยิ้มร้ายลึก

ร่างกายของเธอนี่มัน...เหมือนยากระตุ้นความอยากของฉันเหลือเกินนะ ปิ่นมุก ถังเฟ่ยหลงไม่รู้เลยว่าเสียงของตนนั้นมันแหบพร่าแค่ไหน ก่อนจะขยับร่างกายที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามแนบชิดกับเรือนร่างเกือบเปลือยของหญิงสาว หนุ่มฮ่องกงที่พกพาความแค้นไว้เต็มอก ขยับเสียดสีร่างกายเข้าหาหญิงสาวจนแทบไม่เว้นช่องวางให้อากาศพัดผ่าน

อย่า...อย่าทำแบบนี้กับฉัน ปล่อยฉัน...ปล่อยฉัน หญิงสาวเอ่ยปากเว้าวอนเสียงเบาหวิว ขยับร่างกายถอยหนีบางสิ่งที่เติบโตอยู่ภายใต้กางเกงแบรนด์ดังของชายหนุ่มแปลกหน้า

ปิ่นมุกไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร เหมือนคนจะเป็นลมเสียให้ได้ ยามที่เขาลากฝ่ามือสัมผัสความเป็นตัวตนของเธอ เธอจำไม่ได้ว่าตัวเองผวาไป    กี่ครั้งแล้ว และตอนนี้เข่าก็แทบจะทรุดลงพื้นอยู่รอมร่อเพราะปลายนิ้ว    ร้ายกาจของเขาที่รุกรานสิ่งหวงแหนของเธอ ผู้ชายคนนี้กล้าดียังไงถึงได้มาทำจาบจ้วงกับร่างกายของเธอ ปิ่นมุกดิ้นหนีแต่ก็ไปไหนไม่รอดเพราะเรี่ยวแรงเหลือน้อยเต็มทนและยังถูกพันธนาการไว้ด้วยเรือนกายสูงใหญ่จากคนชั่วช้าที่เธอประณามด่าอยู่ในใจ

เธอนี่มันเร่าร้อนเหมือนผู้หญิงร่านไม่มีผิดเลยนะ ปิ่นมุก ถ้อยคำเจ็บแสบสะท้อนเข้าสู่โสตประสาทการได้ยิน ทำให้ปิ่นมุกชะงักกึกกับการ  ดิ้นรนอันน้อยนิดของตัวเอง เธอเอียงหน้าหันมองคนพูดดวงตาเบิกกว้าง เขา...มีสิทธิ์อะไรมากล่าวหาเธอแบบนั้น ในเมื่อเธอไม่เคยให้ผู้ชายคนไหนแตะต้องตัวเธอเหมือนเช่นที่เขากระทำการหยาบคายกับเธอ

แกมันไอ้โจรสารเลว ชั่วช้า ต่ำทรามที่สุด ปล่อยฉัน ปล่อยฉัน เจ้าของเรือนร่างร้อนผ่าวจากการถูกปลายนิ้วร้ายกาจทำจาบจ้วงกับกลางร่างเค้นเสียงโต้กลับ ยกมือสองมืออ่อนแรงของตนผลักไสร่างใหญ่ออกไปให้ไกลตัว ทว่าเขาไม่ขยับห่างแม้แต่เซ็นต์เดียว

ปล่อยงั้นเหรอ ฉันบอกเธอหรือไงว่าฉันจะปล่อยเธอ...ปิ่นมุก

ถังเฟ่ยหลงย้อนถามเสียงทุ้มลึก เขาเงยหน้าออกจากเนินอกอวบอิ่มแล้วจ้องเข้าไปในดวงตาคู่สวย พลางยิ้มหยันทั้งจากแววตาและริมฝีปากหยักมีเสน่ห์ของตน ปิ่นมุกรับรู้เพียงแต่ว่าเธอโกรธเขามาก...มากจนตัวสั่น ทว่าเธอทำอะไรผู้ชายคนนี้ไม่ได้เลย เมื่อสองมือของเธอถูกรวบด้วยมือใหญ่เพียงข้างเดียว อีกข้างของเขาเลื่อนมาเชยคางมนของเธออยู่อย่างบังคับให้เธอแหงนหน้าสบตากับเขา

อย่ามาแตะต้องตัวฉัน ฉันไม่เคยทำอะไรให้พวกโจรชั่วอย่างแกเสียหน่อย ปิ่นมุกยกเอาความบริสุทธิ์ของตนมากล่าวอ้างเพราะเธอคิดไม่ออกจริงๆ ว่าไปทำอะไรให้กลุ่มคนเหล่านี้โกรธแค้นตอนไหน พร้อมทั้งสะบัดหน้าหนีฝ่ามือใหญ่ ทว่าเขากลับใช้มือยึดและบีบแน่นไม่ให้เธอหนีไปไหนได้

ถังเฟ่ยหลงเกิดความรู้สึกโมโหที่ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้มากขึ้นที่บังอาจตะโกนใส่หน้าเขาว่าตัวเองบริสุทธิ์ทั้งที่ความจริงคนในครอบครัว  อิทธิเชษฐ์เลวทรามยิ่งกว่าเขาเสียอีก ไอ้ปฐวีมันเลวทรามได้ เขาก็เลวทรามได้เหมือนกัน แล้วคนที่จะมารองรับความเลวทรามของเขาก็คือน้องสาวของมันทุกคน!

ฉะ...ฉัน ปละ...โอ๊ย! …” คำสั่งห้ามกลายเป็นครวญครางด้วยความเจ็บปวดแทน เมื่อถังเฟ่ยหลงละมือจากการเหนี่ยวรั้งสองมือเล็กเป็นกด    ฝ่ามือเคล้นคลึงทรวงอกคู่งามอย่างลงโทษ

เจ็บเหรอ งั้นก็พูดมาว่าฉันมีสิทธิ์แตะต้องผู้หญิงสกปรกอย่างเธอหรือเปล่า ถังเฟ่ยหลงเค้นเสียงถาม ใบหน้าเครียดขึงอย่างน่ากลัว ปิ่นมุกพยายามปัดมือใหญ่ออกจากทรวงอกแต่เขาไม่ยอมปล่อย

ไม่ๆๆ พวกแกไม่มีสิทธิ์มาทำกับฉันแบบนี้ ฉันไม่เคยทำอะไรให้เลยนะ ปล่อย...ปล่อยฉัน น้ำตาของคนอ่อนแอไหลพราก ร่างกายรูดลงไปกับผนังทันทีเมื่อถังเฟ่ยหลงปล่อยมือ เขาก้าวถอยหลังไปสองสามก้าว เพื่อ    เฝ้ามองหญิงสาวที่กำลังนั่งร้องไห้อย่างน่าเวทนา แต่สำหรับคนอย่างถังเฟ่ยหลงไม่คิดสงสารใคร!

หยุดคร่ำครวญได้แล้วปิ่นมุก แล้วก็เข้าไปอาบน้ำ ทำเนื้อตัวของเธอให้สะอาดเพื่อฉัน ฉันให้เวลาเธอแค่สิบนาทีเท่านั้น!”

เขาสั่งหลังจากเดินไปเปิดประตูหน้าห้องค้างเอาไว้เพื่อออกไปจากห้องนี้แล้วให้แม่บ้านเข้ามาจัดการปรับเปลี่ยนผ้าปูที่นอน ดวงตาคมกริบจ้องมองเหยื่อสาวที่อีกไม่กี่นาทีเขาจะฝากฝังเรือนกายเข้าไปอยู่ในตัวเธอด้วยความเคียดแค้น เขาจะสร้างความเจ็บปวด สร้างรอยแผล สร้างความอับอาย สร้างความสูญเสียให้คนตระกูลอิทธิเชษฐ์ให้มันรู้ซึ้งซะบ้าง!

เธอเหลือเวลาอีก 9 นาที กับอีก 30 วินาทีเท่านั้น ถ้าช้า ฉันจะเข้าไปจัดการกับเธอในห้องน้ำ มันคงสนุกพิลึกแน่ปิ่นมุกเสียงทุ้มลึกเอ่ยเตือน พลางกระตุกมุมปากยิ้มหยัน และทันทีที่เสียงปิดประตูสิ้นสุดลง ปิ่นมุก    เงยหน้าขึ้นมองคนพูดผ่านบานประตูด้วยสายตาเกลียดชัง ดวงตาคู่สวยก็พร่างพราวด้วยหยาดน้ำตา ก้มมองสำรวจสภาพตัวเองก็ให้นึกเวทนานัก   ชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบดินทรายไม่พอยังฉีกขาดเพราะน้ำมือของคนชั่วช้า

นาทีถัดมาปิ่นมุกพาร่างกายโซเซไปยังกระจกบานเก่าๆ ส่องสำรวจดูสารรูปตัวเองแล้วก็ท้อใจ เธอมีเวลาไม่ถึง 10 นาทีด้วยซ้ำ เพื่อจัดการกับตัวเองตามคำสั่งโหดร้ายของคนชั่ว ครั้นจะให้หาทางหนีออกไปจากที่นี่ก็ดูเป็นไปไม่ได้เลยเพราะทางเข้าออกมีเพียงประตูเหล็กด้านหน้าเท่านั้น


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha