cover

หมอคะ วาเลนไทน์ปีนี้ จัดสักทีดีไหม


sexus


เหลือเวลา 1 hour, 3 minutes

SALE 50%



 818        0       niyayrak_coin 2800



จากผู้อ่าน 0 คน.



คุณหนูไฮโซผู้หลงรักหมอปากแข็งแสนเย็นชา เธอจึงงัดกลเม็ดสุดสะเด็ดออกมาอ้อยหมอ ! เพื่อลากเขาขึ้นเตียงให้ได้ในวันวาเลนไทน์นี้  เรื่องราวจะสนุกแค่ไหน เธอจะขุดหลุมอ้อยหมอได้สำเร็จหรือไม่ ไปติดตามกันค่ะ

 

 

............................................................................................................

 

 “โอ๊ย พี่รุจ นิชาเจ็บ”

นิชาขืนข้อมือตนเองออกจากฝ่ามือแกร่ง เธอแค่อยากเอาของขวัญมาให้เขา เหมือนเช่นคู่รักคนอื่น ๆ เธอผิดอะไร

“เจ็บ ก็อย่าดื้อ พี่บอกแล้วนะว่าห้ามมาหาพี่นะ”

หมออติรุจปล่อยมือจากเธอ ย้ำเสียงต่ำ ดวงตาของเขามีประกายไฟบางอย่างคุกรุ่น

นิชาทำแก้มป่อง ปากยื่น ที่เขามักจะห้ามนู้นห้ามนี่กับเธอเสมอ ห้ามใส่กระโปรงสั้น ห้ามใส่เสื้อรัดรูปมากเกินไป ห้ามไปดูพี่ตอนเตะบอล  รวมถึงห้ามไม่ให้มาหาเขาที่โรงพยาบาลด้วย

“ก็นิชา อยากเอาของขวัญวันวาเลนไทน์มาให้พี่หมอรุจนิคะ”

 

แค่เห็นดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยประกายสดใสเหมือนแดดยามเช้า บวกกับริมฝีปากเผยอน้อย ๆ แดงฉ่ำนั้น ก็เล่นเอาหัวใจของชายหนุ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ ยิ่งนับวันแม่สาวน้อยตัวยุ่งก็ยิ่งจะรับมือได้ยากมากขึ้นทุกวัน  นี่เจ้าหล่อนไม่รู้ตัวเลยใช่ไหมว่า น่ารักและสดใสมากจนทำเอาผู้ชายที่เดินผ่านต้องเหลียวหลังกลับมามองจนคอแทบจะเคล็ด

ที่เขาคอยห้ามเธอตลอดไม่ให้ไปเจอเขาเพราะเขาไม่มีกระจิตกระใจจะทำอะไร หากเธอวนเวียนอยู่ใกล้ ๆ หรือแม้แต่เห็นผู้ชายคนอื่นมองเธอด้วยสายตาปานจะกลืนกิน หัวใจของเขาก็แทบจะลุกเป็นไฟแล้ว

“เฮ่อ”

เขาถอนหายใจออกมา ก่อนเอ่ยเสียงนุ่มขึ้นว่า

 “งั้นก็รีบเอามา แล้วรีบกลับ ตรงกลับบ้านเลยนะ ห้ามแวะที่ไหน เดี๋ยวพี่จะโทรเช็กกับป้าสะอางค์ว่านิชากลับถึงบ้านรึยัง”

เขาแบมือมาตรงหน้าหญิงสาว ป้าสะอางค์ที่เขาเอ่ยถึงคือ หัวหน้าแม่บ้านที่ดูแลคฤหาสน์เจ้าสัวเดชา หรือพ่อของนิชานั่นเอง

นิชาแย้มยิ้มทั้งหน้าทั้งตาให้กับชายหนุ่ม แม้ใบหน้าของเขาจะยังราบเรียบจนเดาอารมณ์ไม่ถูก แต่เมื่อเขายอมอ่อนลงให้เธอหนึ่งคืบ เธอก็จะรุกขึ้นหนึ่งศอก เธอวางกล่องสีแดงกำมะหยี่คล้ายกล่องใส่แหวนลงในฝ่ามือของชายหนุ่ม

อติรุจมองแก้มป่อง ๆ ของหญิงสาวที่ขึ้นสีแดงระเรื่อ มีรอยบุ๋มลงยามแย้มยิ้ม รอยยิ้มเช่นนี้ใคร ๆ เห็นก็แทบจะละลาย ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มใสกระจ่างทั้งดูเฉลียวฉลาด และดูไร้เดียงสาในเวลาเดียวกัน

“เอ่อ มีอะไรติดหน้านิชาหรือคะ”

เสียงใสแจ๋วคล้ายกระดิ่งเงินยามต้องลมเอ่ยถามขึ้น เมื่อคนตรงหน้าเอาแต่มองเธอไม่เคลื่อนไหว ทั้ง ๆ ที่เธอก็วางของขวัญลงในมือเขาไปตั้งนานแล้ว

“กลับบ้านได้แล้วยัยจอมยุ่ง”

เขากำกล่องกำมะหยี่ไว้ในมือ อีกข้าง ส่วนมืออีกข้างก็เขกมะกอกลงบนหน้าเนียนเบา ๆ แก้เก้อเมื่อถูกจับได้ว่าตนเองเผลอมองหน้าหญิงสาวไม่วางตา

 

“งื้อ เจ็บนะคะ พี่หมอรุจ”

หญิงสาวทำหน้ายู่ ผู้ชายอะไรใจแข็งชะมัด เอาแต่ออกปากไล่เธออย่างเดียว

 

“กลับบ้านได้แล้วยัยจอมยุ่ง พี่จะได้ไปขึ้นเวรต่อ”

เขาดุนหลังสาวน้อยให้กลับออกไป

 

หญิงสาวยอมเดินจากไปแต่โดยดี แต่แล้วเธอก็หันกลับมาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเขย่งเท้าขึ้นหอมเข้าที่แก้มเขาโดยที่เขาไม่ทันระวังตัว

 

ฟอด

 

หมออติรุจตะลึงไปชั่วขณะ รู้สึกเหมือนถูกกระแสไฟฟ้าช็อตจนตัวชาไปวูบหนึ่ง

 

“ บ๊าย บาย ค่ะพี่หมอ”

นิชารีบผละตัวออกห่าง ก่อนที่จะถูกมะเหงกจากคนตัวสูงอีกครั้ง เธอโบกมือลา พร้อมยิ้มให้เขาอย่างทะเล้น ก่อนจะวิ่งหายลับออกไป

 

“ยัยจอมยุ่งเอ๊ย”

เขาสบถออกมาเบา ๆ มุมปากที่เคยเม้มเข้าหากัน บัดนี้ยกยิ้มขึ้นอย่างห้ามไม่ได้  เขายกมือขึ้นสัมผัสที่แก้มของตนที่ยังหลงเหลือไออุ่นจากริมฝีปากบาง และกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของเธอ

 

 


หากเคยให้เหรียญแล้วกรุณา


เล่มที่คนอื่นอ่าน


captcha