หวงรักพันธนาการเถื่อน

โดย: trysreerung



ตอนที่ 3 : หวงรักพันธนาการเถื่อน ## สาม


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

งามฟ้าไม่สบายใจเพราะลูกชายงอแงแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ร้องไห้จะกลับบ้านท่าเดียว “หาปู่ กลับบ้านคาบแม่งาม ฮือ ฮือ หญิงสาวกอดลูกชายไว้แนบอกกล่อมอยู่นานสองนานกว่าดินจะหลับใหล หัวใจหวนคิดถึงบ้านหลังเก่าอีกครั้งไม่แปลกที่เด็กน้อยจะรู้สึกไม่คุ้นชินสถานที่ ตัวเธอเองยังนอนไม่เคยหลับสนิทตั้งแต่มาที่นี่

รู้สึกไม่สบายใจมาตึกใหญ่ถามหาฆนศิลา “ไม่ทราบคุณฆณศิลาไปไหนคะ”

“ไปตรวจงานภาคใต้” ดาหลาตอบ

“ขอบคุณค่ะ”  งามฟ้าเดินเหม่อลอย

 เรื่องที่ต้องการต้องรอก่อน เธออยากพูดเรื่องที่เคยตกลงกันไว้ให้เป็นกิจจาลักษณะ คงสบายใจขึ้นถ้าอยู่ที่นี่โดยที่ไม่มีสัญญาเป็นชิ้นเป็นอันให้เห็น ครั้งของนิธิชเธอทำให้ปู่เสียใจผิดหวังมาครั้งหนึ่ง จะไม่มีครั้งที่สอง

พลบค่ำลูกชายหลับงามฟ้าเดินออกมานั่งริมระเบียงแหงนมองต้นไม้ซึ่งลู่ลมที่ค่อนข้างแรง ฝนกำลังจะตก จึงเดินไปปิดหน้าต่างทุกๆ บาน ขณะนั้นได้ยินเสียงรถวิ่งมาจอดหน้าตึกใหญ่ งามฟ้าอยากรู้ว่าเป็นคนที่รอหรือเปล่าเดินไปดู ทว่าไม่ทันเห็นว่าใครลงมาจากรถสายฝนเม็ดเล็กเริ่มโปรยปรายจึงเดินกลับบ้านหลังเล็ก แต่เมื่อหันหลังชนกับร่างใหญ่

“คุณกลับมาแล้ว

“ทำไม คิดถึงฉันหรือไง” ดวงตาสีถ่านจับจ้องใบหน้านวลนิ่ง

“เอ่อฉันแค่อยากคุยเรื่อง ของเรา

“ออ เรื่องนั้นอยากนอนกับฉันขนาดนั้นเลยหรือ แต่เสียใจด้วยฉันยังไม่มีอารมณ์ตอนนี้”

งามฟ้าใบหน้าชา คำพูดต่อไปติดอยู่ในปาก ปล่อยให้น้ำฝนกระทบแก้มเพราะความตกใจ ทำไมต้องดูถูกกันขนาดนี้ด้วย “ฉันไม่ได้ต้องการอย่างที่คุณพูด” ปากสั่นจึงปฏิเสธ

“ยอมรับมาเถอะน่า ไม่เป็นไร ฉันพอเข้าใจ เป็นหม้ายตั้งแต่ยังสาวคงเหงาละสิ ไอ้หน้าอ่อนเพื่อนผัวคนนั้นที่คั่วเธออยู่คงไม่ถึงใจ หน้าอ่อน ของคงอ่อนแน่ๆ ถ้าต้องการมากก็ตามฉันมา ฉันจะฝืนสนองให้ทั้งที่ยังไม่สนิทใจที่ต้องทับรอยผู้ชายคนอื่น”

 ร่างสูงเดินเข้ามาสองมือจับไหล่เธอให้มาแนบชิดอกกว้าง ยิ่งตกใจตอกย้ำความไร้ค่าที่เขามองเธอกว่าเดิม ดวงตาสวยมีความสงสัย เขารู้จักโกเมน รู้ว่าเธอเป็นอยู่ยังไงมาตลอดหรืออย่างไร

“มาสิ ตามมา” ฆนศิลาดึงลาก หันหลังมุ่งตรงไปเรือนเล็ก

งามฟ้าไม่ยินยอมสะบัดมือแต่ไม่อาจหลุดจากมือแข็งแรง “กับคนตายก็ไม่ยกเว้นที่จะกล่าวถ้อยคำร้ายกาจหรือคะ”

ทุกวินาทีที่ผ่านไปหญิงสาวยิ่งสับสนว่าคนตรงหน้าเป็นคนเดียวกับที่เธอเคยหลงรักหัวปักหัวปำหรือเปล่า คนอ่อนโยน ให้เกียรติกันคนนั้น หายไปแล้วจริงหรือ

“ไม่ต้องมาทำเป็นโลกสวย โลกของเธอมันเปื้อนราคีคาว เปื้อนบาปตั้งแต่เพิ่งแตกเนื้อสาวแล้ว ต้องให้พูดซ้ำกี่ครั้งถึงจะจำได้” ใบหน้าบึ้งโน้มลงมาชิดใกล้แก้ม

ผู้ชายคนนั้นตายไปแล้ว ตายไปจริงๆ อีกอย่างเข้าใจว่าตอนนี้คนตรงหน้าคงมึนเมา เพราะเธอได้กลิ่นไวท์จากริมฝีปากเขา

 “ฉันไม่พูดกับคุณแล้ว เหมือนคุณจะเมานะคะ ค่อยคุยกันดีกว่า”

“จะไปไหนล่ะ อุตสาห์ลงทุนตากฝนเปียกปอนมาดักรอตามฉันมานี่” ฆนศิลาไม่ชอบที่สุดคือการที่ใครสักคนเดินหนีทั้งที่ยังคุยไม่จบ ยิ่งกับคนตรงหน้าที่เดินเข้ามาให้ชำระแค้นในหัวใจ ยิ่งไม่ชอบใจ

“ฉันจะกลับ” งามฟ้าไม่ไว้วางใจ ตกใจเห็นแววตานิ่งกลายเป็นความรังเกียจเดียดฉันท์จึงปัดป้องผลักไสเพื่อเดินหนี จะคุยจะตกลงแต่ไม่เอาแบบนี้

“กล้าขัดใจฉันหรือ ถ้าอย่างนั้นจากหนึ่งปีที่ต้องอยู่ที่นี่ฉันจะยืดเวลาเป็นเท่าไหร่ดีนะ

“คุณ”งามฟ้าหน้าซีด

 “ดูท่าเธอไม่ขัดข้องถ้าอย่างนั้นก็ตามใจ” ฆนศิลาสะใจหันหลังเดินขึ้นตึก งามฟ้าคว้าแขนยาวไว้ได้ทัน

“ก็ได้ ฉันจะทำตามที่คุณต้องการแต่คืนนี้เลยหรือคะ” แววตาหมองยังถามย้ำ ป้ายน้ำฝนปนน้ำตาออกจากแก้ม ฆนศิลายิ้มหยัน

อีกห้องซึ่งอยู่ใกล้ห้องที่งามฟ้าและลูกใช้นอนฆนศิลาดึงลากงามฟ้าไปถึงที่นั่นจนได้ เขาปิดประตูก้มถอดเสื้อสูทออกจากตัว งามฟ้ารู้สึกเธอร้อนรุ่ม เคอะเขินคล้ายเด็กสาวในวันวาน อากาศเริ่มเย็นขึ้นทุกวินาทีเพราะเม็ดฝนที่ลงมาไม่ขาดสาย แต่เธอกลับรู้สึกร้อน

“ถอดเสื้อผ้าแล้วเดินมานี่” เขาสั่งปัดเส้นผมเปียกฝนที่ปรกใบหน้าไปด้านหลัง งามฟ้ายืนตัวแข็ง

“มานี่ อย่าชักช้า รู้งานแล้วนี่ ถอดเสื้อผ้าสิ” เขาว่าต่อ

งามฟ้าก้าวขาช้าๆ เหมือนโดนมนต์สะกด เธอมือสั่นปลดกระดุมเสื้อ เสื้อเชิ้ตสีขาวหล่นลงบนพื้นพรม ตามด้วยกางเกงห้าส่วนผ้าฝ้ายสีเดียวกัน

ฆนศิลาจ้องร่างอวบอิ่ม คับตึงด้วยความต้องการ เขาต้องการผู้หญิงคนนี้ ทั้งที่ไม่อยากให้เกิดอารมณ์นี้ มันมากกว่าอารมณ์ใคร่ เขาเกลียดความรู้สึกนี้จึงหันหลังเดินไปที่เตียง “มานี่”

งามฟ้ารีบเดินก่อนจะเดินขึ้นเตียงก่อนร่างสูงที่ยังมีเสื้อผ้า ผ้านวมเธอหยิบมาห่อหุ้มร่างเปลือย

ฆนศิลามองท่าทีนั้นด้วยความฉงน เดินเข้าชิดเตียง “ออกมาจากผ้านวม” 

“ฝนตก ฉันหนาวคะ”

“ฉันจะทำให้ร้อนเอง คงไม่ยาก”

งามฟ้าหน้าแดงจัด จำปล่อยผ้านวมออกห่างร่าง

ฆนศิลาลูบไล้แก้มนวลเบามือก่อนจะลูบไล้ลงสู่ลำคอ ไหล่บาง ปลดตะขอเสื้อชั้นในลูกไม้สีดำออก อกอวบใหญ่กว่าวันวานทำให้ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคอ ก้มหน้าลิ้มชิมยอดอกสีน้ำตาลอันดับแรก

งามฟ้าพยายามสะกดกลั้นอาการสะท้านร้อนผะผ่าว ความเสียวซ่านที่เริ่มวางวุ่นทั่วร่างกายแต่ร่างใหญ่บดเบียดแนบชิดเหมือนกลั่นแกล้งให้เธอยอมจำนน ยอมรับความต้องการ และในที่สุดเขาก็ได้อย่างใจต้องการ ความพ่ายแพ้มาเยือนหญิงสาว “อ๊า” งามฟ้าครางเมื่อใบหน้าหล่อเหลาก้มลงคลุกเคล้าอกอวบอิ่ม มือที่ดันร่างสูงออกห่างค่อยๆ หมดแรง

ฆนศิลาพอใจรสชาติหวานล้ำคลุกเคล้าปากลิ้นกับอกอวบอิ่มดุดดุนขบกัดเล่น ก่อนจะช้อนหลังบางให้นอนราบลงบนเตียงลากไล้ลิ้นสากเปียกลงสู่ท้องแบนราบ

งามฟ้าจิกเท้าเกร็งกับฟูกที่นอน แต่ไม่วายผงกหัวมองดู แต่ทำไม ทำไมนะเขาปลุกเธอให้ตื่นจากความด้านชา แต่การกระทำที่เห็นทำไมเหมือนเขากำลังกลั่นแกล้งกัน

การรอคอยด้วยหัวใจร้อนรนต้องค้างเติ่งต่อไป เมื่อชายหนุ่มไม่ได้สัมผัสเนินเนื้ออวบอย่างที่เธอจดจำได้ จำได้ว่าเขาชื่นชอบ

ดวงตาคมสบสายตาเธอ เหมือนรู้ถึงความต้องการ งามฟ้าหน้าแดงก่ำ

“ฉันไม่กินเธอหรอก เสียใจด้วยที่ทำให้รอเก้อ” ว่าแล้วเขาจับมือเธอมาสัมผัสใจกลางร่าง ปะหนึ่งไม่เคยโดนลิ้มลองมาก่อน “เธอต้องจัดการมันเอง” เขายังว่าให้งามฟ้าได้อาย

เธอหน้าซีด ความเสียวซ่านแทบหายหมดสิ้น น้ำตาก็พาลจะไหล แต่เป็นได้ไม่นานเมื่อฆนศิลาใช้นิ้วสามนิ้วกดลึกสู่ความคับแน่นอ่อนนุ่ม

“อย่าคะ” งามฟ้าร้องครางทั้งอึดอัดและเสียวซ่าน

ฆนศิลารัวนิ้วทั้งสามเข้าสู่ความคับแน่น มือข้างหนึ่งบีบเคล้นเต้าอวบอิ่มไม่หยุดพัก ชายหนุ่มพอใจที่ร่างขาวอวบร้องคราง ทว่าเมื่อถ้ำชื้นตอดนิ้วเขามากขึ้นเรื่อยๆ ฆนศิลาก็หยุดนิ้วลงดื้อๆ

“คุณ” งามฟ้าหน้าแดง

“ต้องการฉันมากขนาดไหน” ฆนศิลาถาม

“ฉันไม่ไม่ได้ต้องการ” งามฟ้าเมินหน้าไปอีกทาง

“ผู้ชายอ่อนหัดเห็นแบบนี้เขาก็ไม่เชื่อ” ฆนศิลาขยับนิ้วสายตาคมมองใบหน้าแดงก่ำไม่กระพริบ

งามฟ้ากลั้นเสียงคราง หลับตาต่อต้านความรู้สึก เธอต้องไม่ทำให้ตนเองอับอายไปกว่านี้ แต่ฆนศิลาส่ายวนนิ้วแข็งแรงต้องการเอาชนะ งามฟ้าสุดจะต้านอารมณ์ที่ลอยสูงสู่ปุยเมฆเบื้องบน ยกก้นงอนงามรับการตอกอัด

“อย่างนั้นดีมาก ดี ไม่ต้องมาเก็บซ่อนอาการอยากหรอกน่า” ฆนศิลาพอใจ ขยับนิ้วแรงๆ งามฟ้าไขว่คว้าปุ่มกระสันบีบคลึงลืมอาย

เธอเกลียดตนเอง เกลียดนัก

ฆนศิลาหัวเราะในลำคอ “ต้องการนิ้วฉันขนาดนั้น ยังมาปากแข็ง” เขาไถลร่างจนปากชนอยู่ที่แก้มแดงก่ำ งามฟ้าเบือนหน้าไปอีกทาง

“หันมานี่ อย่าหนี” มือแข็งแรงกดแก้มนุ่มให้กลับมาหาตน ปากอวบอิ่มที่เม้มเข้าหากันทำให้ฆนศิลาอดใจไม่ได้ บดจูบตามใจปรารถนา

การที่เขาทำแบบนั้นความต้องการงามฟ้ายิ่งพวยพุ่งเธอไม่สามารถสะกดกลั้นความต้องการได้อีกเลย หญิงสาวยกสะโพกเพื่อจะได้สัมผัสร่างแข็งแกร่งมากกว่านี้ เธอบอกเขาด้วยร่างกายไม่มีอับอาย

“ร้อนสมกับที่เป็นแม่ม่ายเนื้อหอมนะ”

งามฟ้าตาแดงก่ำ เจ็บหนักหน่วงในหัวใจ

“คุณ

“โกรธหรือ ไม่จริงหรือไงที่พูด” เขาหัวเราะอีกครั้ง งามฟ้าไม่อยากทนมองทุบตีอกกว้างให้ห่าง

“พูดแค่นี้หายอยากเลยเหรอ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเธอจะหายอยากแล้ว” ฆนศิลาลูบไล้อกอวบส่งนิ้วเข้าสู่ความอ่อนนุ่มอีกครั้ง จวงแทงรุนแรงสู่ความคับแน่นที่มีน้ำรักไหลรินเอ่อ

“อาอย่าอย่าแกล้งกันอา อื้อ”

“ร้องไห้เสียงดังๆ สิอย่างที่เธอร้องเวลาถึงจุดสุดยอดไงล่ะ” ฆนศิลาสั่ง

“ไม่คุณมันร้ายกาจที่สุด

“ดูสิจะปากแข็งได้สักแค่ไหน” ฆนศิลาจ้วงแทงนิ้วทั้งสามรุนแรงปากก็ก้มบดจูบเรียวปากอิ่มเพราะต้องการเอาชนะ ส่วนความต้องการของตนเองพยายามสะกดกลั้นไว้

ความร้อนคับแน่นที่โอบรัด ร่างที่ดิ้นพล่านครางเสียงดังบ่งบอกกำละจะถึงจุดหมาย ฆนศิลาทำตามที่ตั้งใจ ชักนิ้วทั้งสามออกจากความคับแน่น

 “ฮื้อ” เสียงร้องเพราะตกจากสวรรค์ทำให้ฆนศิลาพอใจ งามฟ้าน้ำตาไหลพรากอย่างเก็บไม่อยู่ในคราวนี้ ร่างสวยงอเข้าหากันด้วยความทรมาน ไม่ร้องขอให้เขาเห็นใจ แต่เสียงหัวเราะที่บาดใจทำให้ทนไม่ไหวลุกขึ้นจากที่นอน ก้าวขาลงจากเตียง

เธอจะไม่ทนให้เขากลั่นแกล้งอีก

“จะไปไหน” ฆนศิลาเข้ามาโอบกอดทางด้านหลัง ลูบไล้อกนุ่มหยุ่นชื้นเหงื่อ

“ฉันคิดว่าลูกคงใกล้ตื่นแล้ว” งามฟ้าป้ายน้ำตาออกจากแก้ม มือข้างหนึ่งกุมอกอวบพยายามลูบไล้เบามือเพื่อให้ตนเองคลายจากอารมณ์พิศวาส

“ทำให้เสร็จก่อนสิค่อยไป” ฆนศิลาจับมือข้างหนึ่งให้กุมเนินเนื้อตนเอง งามฟ้าเอี้ยวหน้ามองฆนศิลาด้วยความตกใจ

“อย่าบอกว่าไม่เคยสำเร็จความร้อนรุ่มด้วยตนเองนะ ออ ลืมไปคนบริการมีเยอะนี่ แต่ต่อแต่นี้ไปต้องหัดทำไว้บ้างนะเข้าใจไหมที่พูด”

งามฟ้าอยากจะวิ่งหนี แต่ไปไหนไม่ได้เพราะร่างโดนล็อคอยู่ในอ้อมอกเปลือยเปล่า

“ปล่อยฉันไปเถอะอย่าแกล้งกันเลยนะ” งามฟ้าวอนขอ

“ก็ได้ไม่แกล้ง แต่งานของเธอยังไม่ได้เริ่มเลยนะ” งามฟ้าเสียวซ่านทั่วเนินเนื้อสาวอีกครั้งเมื่อมือเขาเริ่มสัมผัสใจกลางร่าง ครั้งนี้มากมายจนคิดว่าอาจทนไม่ไหวถ้าโดนกลั่นแกล้งอีก

เมื่อฆนศิลาจับท่อนเนื้อยาวให้อยู่ในมือเล็ก สั่งเสียงพร่าให้เธอทำให้เขา งามฟ้าอึ้งชั่วครู่ เพราะร่างใหญ่จัดท่วงท่าให้เธอทำทันที งามฟ้าจำต้องคุกเข่าหลับตาเมื่อเวลาไม่ได้คอยท่า

“เก่งมาก” ฆนศิลาคราง สองมือจับกลุ่มผมนุ่มให้ดูดกลืนท่อนรักอย่าได้หยุด งามฟ้าดูดกลืนแท่งแข็งจนกระพุงแก้มตุง ชักเข้าชักออก เพราะความต้องการที่สะกดไว้เนิ่นนานทำให้ลาวาอุ่นทะลักทั่วปากงามฟ้าเพียงไม่นาน

“ ดีมาก” ฆนศิลาทรุดนั่งบนเตียงเมื่อได้ปลดปล่อย งามฟ้าอดสูหน้าที่ซึ่งต้องทำ ร่างบางก้มลงเก็บเสื้อผ้าไม่ลืมซักถาม “หน้าที่ของฉันมีแค่นี้ใช่หรือเปล่าถ้าอย่างนั้นฉันกลับห้องก่อน”

“ใช่ ไปได้ เอานี่ไปด้วย” แม้สุขไม่เต็มที่แต่ฆนศิลาข่มใจให้อดทนไว้ ไม่ลืมตามองร่างอวบอิ่มให้ใจเตลิดอีกเมื่อยื่นเอกสารสัญญา การทำงานให้หล่อน

งามฟ้าก้าวเท้าออกไปจากห้อง คิดถึงประโยคสุดท้ายที่พูดคุยกับฆนศิลา “จะให้ไปหาคุณที่ห้องหรือเปล่าคะ ฉันหมายถึงครั้งต่อไป ถ้าไป ไปได้แค่ชั่วโมงเดียว ฉันกลัวลูกจะตื่น

 “ฉันคงไม่อ้อยอิ่งกับของหลายมือนานขนาดนั้นหรอกน่า เวลาแต่ละครั้งดูท่าคงน้อยลงเรื่อยๆ  และอย่าดีใจว่าฉันจะให้เธอไปนอนที่ห้องใหญ่ ที่นั่นสำหรับเจ้าสาวฉันเท่านั้น ถ้ายังไงฉันจะมาเอง ที่นี่แหละ”

หญิงหลายมือ ใช้ร่างกายแทนเงิน ไม่ต้องอ่อนโยนด้วยสินะ ยิ่งมีความแค้นความเกลียดชังมาร่วมด้วยยิ่งไม่จำเป็น 

งามฟ้าก้มมองเรือนร่างตนเองในห้องน้ำ ไม่โกหกสายตาว่าวันเวลาทำให้เธอเปลี่ยนไป เปล่งปลั่งอวบอิ่มขึ้น น่ามองไม่ต่างนางแบบทั้งหลายที่ชอบอวดเนื้อหนังมังสา สวยแค่ไหนหากไร้คุณค่าในหัวใจก็เป็นได้แค่ของเล่นเท่านั้นลูก เสียงแว่วของปู่ลอยมาประหนึ่งวันวานที่ยังเป็นสาวน้อยสดใส ลำคอหญิงสาวแห้งผาก ตอนนี้ทุกอย่างตอกย้ำที่ปู่เคยสอนไว้ ฆนศิลาไม่แตะต้องเธอเพราะรังเกียจ งามฟ้าเริ่มต้นชะระล้างกลิ่นของคนที่มีส่วนทำให้วันสดใสในวัยสาวของเธอหายไป ต้องขอบใจน้ำเย็นฉ่ำที่ทำให้ร่างกายเธอสงบลง

กลับมานอนกอดลูกชาย ข้างที่นอนอีกด้านมีสัญญาที่ฆนศิลาให้มา

 หนึ่งปีเพื่อที่ดินและบ้าน ทำงานเป็นเด็กรับใช้ในบ้านเป็นเพียงฉากหน้าเท่านั้นเรื่องบนเตียงคืองานหลักที่เขาต้องการ แม้การหลับนอนอาจไม่เกิดขึ้นแต่ไม่รู้เขาจะกลั่นแกล้งกันแบบไหนอีก จากนี้ไปเธอคงได้แต่ตั้งตานับวันคืนให้ผ่านพ้นไปโดยเร็ว

ฆนศิลาขึ้นตึกใหญ่อาบน้ำแล้ว ออกมายืนดื่มน้ำตรงระเบียงห้องนอน ชายหนุ่มยอมรับตนเองหายมึนเพราะไฟพิศวาสเข้ามาก่อกวนไม่เลิก ร่ำๆ จะยกเลิกความตั้งใจเดิมเพราะอยากกกกอดสอดประสานร่างนุ่มนิ่มหอมกรุ่นที่ไม่เคยลืมเลือนตลอดคืน เสียงครางโหย น้ำตากลบตาเมื่อโดนแกล้งไม่ต่างวันวานที่ทำอารมณ์ร้อนเขาคลั่ง ต้องการกลั่นแกล้งให้หญิงสาวต้องการ ทรมาน แต่กลายเป็นเขาเสียเองที่ควบคุมตัวเองแทบไม่ได้เมื่อร่วมประสานเป็นหนึ่งเดียวกับร่างอรชร

เธอยังก่อกวนหัวใจให้เขาคลั่งเหมือนห้าปีที่แล้วไม่มีผิด เพราะตอนนี้เธอเป็นสาวทั้งเนื้อทั้งตัว กุหลาบสวยน่าหลงใหลเมื่อได้ดอมดมสัมผัสใกล้ชิด

ไม่เคยเลยที่นายฆนศิลาจะมองเด็กอายุสิบแปดอยู่ในสายตา แต่สี่ปีก่อนแค่เจอวงหน้าหวานขี้อายของสาวน้อยงามฟ้า ชายหนุ่มก็ทิ้งคติไม่กินเด็กทิ้งไป ตอนแรกแค่อยากเห็นหน้าเพื่อนของหลานที่ทำให้ครอบครัวเขาปั่นป่วนแต่เธอกลับเข้ามาป่วนหัวใจหินของตนให้คลั่งแค่เพียงยิ้มโชว์ลักยิ้มบุ๋มข้างแก้ม สองเดือนที่ตามเพื่อต้องการเด็ดฟากฟ้างามตามวิสัยที่มี เมื่อถึงวันที่รอความสาวที่เธอหยิบยื่นให้ น่าหลงใหลคุ้มค่าแก่การรอคอย ไม่มีรู้เบื่อ ทั้งที่ไม่เคยยึดติดกับคู่นอนคนไหนเกินสามเดือนมาก่อน หลายครั้งเขาเคยคิดเก็บเธอไว้ไม่ให้ไปไหน ให้เธอใส่ชุดเจ้าสาวเคียงข้างตรงชายทะเลสีฟ้าคราม

 ทว่าคำครหาที่เริ่มคลางแคลงใจก็เห็นชัดขึ้นในวันหนึ่ง ถ้าไม่มีมูลใครเลยจะกล้าพูด เธอเป็นจริงอย่างที่ใครๆ กล่าวหา เธอแค่รักสนุกเหมือนเด็กสาวหัวสมัยใหม่ที่เขาเคยเจอมานักต่อนักตอนเรียนที่เมืองนอก งามฟ้าทิ้งช่วงเวลาที่เขากำลังหลงเธอไปแต่งงานกับนายนิธิชหน้าตัวเมียจนได้

“งามไม่เคยรักเขา จริงๆ นะคะ ” ฆนศิลาดวงตากร้าวเมื่อคิดถึงถ้อยคำอ่อนหวานที่สาวน้อยเคยพร่ำบอกเมื่อเขาพูดเรื่องนั้นขึ้น

 เธอต้องสำลักตายที่เคยเล่นตลกกับความรู้สึกของเขา!

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“ใคร” ฆนศิลาเดินมาที่ประตู แปลกใจใครมาหาดึกดื่น

“ดาหลาค่ะ คุณทรายเอ่อ อาละวาดอีกแล้วค่ะ”

เสียงแม่บ้านบอกว่าที่ตึกริมน้ำมีเรื่อง ฆนศิลาวิ่งฝ่าสายฝนที่ยังลงเม็ดไม่รอร่มกันฝน วิ่งตรงไปหาหลานสาว


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha