หวงรักพันธนาการเถื่อน

โดย: trysreerung



ตอนที่ 11 : หวงรักพันธนาการเถื่อน ## สิบเอ็ด


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

คนที่พาตัวมาเกิดสลบไปฆนศิลากลายเป็นคุณหมอเฉพาะกิจ หายาดม ยาหอมให้วุ่น รวมทั้งผ้าขนหนูผืนเล็กซับน้ำหมาดๆ มาเช็ดทั่วใบหน้าลำคอ ร่างบางพลิกหน้าไปมาเมื่อเจอยาดมและผ้าชื้น ฆนศิลาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตบริเวณหน้าอกหญิงสาวออก ซับผ้าผืนนิ่มเรื่อยๆ เมื่อเธอไม่มีท่าทีจะฟื้น “งามฟ้า” ปากก็ร้องเรียก

“ปู่” เสียวคล้ายเพ้อ แต่ฆนศิลาก็ดีใจที่เธอเริ่มมีสติ จ่อยาหอมที่จมูกโด่งเรื่อยๆ

“งามไม่เข้าไปนะ งามเกลียดที่นี่ ไม่เข้าไป

ฆนศิลาขมวดคิ้ว มือข้างหนึ่งจับมุมปากซีดด้วยความลืมตัว

“ที่นี่ทำให้งามต้องรู้เรื่องที่โหดร้ายไม่เข้าไป เขาหลอกงาม หลอกให้รัก เพื่อแก้แค้นให้ทราย ฮือฮึก ปู่ทรายขอโทษ ที่ดื้อรั้น ไม่ฟังปู่”

น้ำตาไหลรินออกจากหางตาคนสลบ ฆนศิลาหายใจแทบไม่ออก

เธอพูดแบบนี้หมายความว่า ได้ยินที่เขาคุยกับมารดาวันนั้นหรือ

“งามฟ้าเธอพูดอะไร” หวังว่าคนละเมอจะพูดอะไรออกมาอีก แต่เธอก็นิ่งไปแล้ว ร่างสูงเดินลุกขึ้นเดินออกจากเตียง หัวใจเขาสับสน

“พี่ธิช ฮือ กลับมาเอาดินคืนให้งามนะ พี่ธิชอย่าไป อย่าทิ้งกันแบบนี้ งามไม่มีใคร ไม่มีใครอีกแล้ว

ฆนศิลาหันกลับมามอง ใจที่ชุ่มชื้นเมื่อครู่หายไปหมดสิ้น ที่คิดว่าหญิงสาวแคร์กันมันเป็นไปได้น้อยมากอยากจะหัวเราะขันตนเองให้ก้อง

 เพ้อหาผัว แหม! รักกันจริงนะแม่คุณ!

 

เมื่องามฟ้าลืมตาขึ้น เหตุการณ์ต่างๆ เข้ามาในสมอง “ลูก ดิน!” คิดถึงลูกชายขึ้นมาจึงร้องเสียงเรียกหาเสียงดัง รีบลุกขึ้นลงจากเตียง สายตามองหามือถือ

“หาไอ้นี่อยู่เหรอ ผู้ชายไม่ทราบใครโทรมา มันหลายเบอร์ เอาคืนไปสิ” ฆนศิลาเดินเข้ามาเพราะได้ยินเสียงร้องเรียกหาลูกชาย งามฟ้าถลันเข้าไปเอามือถือคืน แต่มือยาวกลับหดกลับไม่ยอมมอบให้ง่ายๆ งามฟ้าหน้าบูดบึ้ง

“เอาของฉันคืนมาเดี๋ยวนี้ ฉันจะกลับ จะไปหาลูก”

“ให้เขาไปเถอะน่าลูกน่ะ คุณนายนิลเนตรคงเลี้ยงไม่ให้อดอยากหรอกน่า เธอจะได้มีเวลาสับรางผู้ชายไม่ดีหรือไง” ฆนศิลาประชดเมื่อเห็นว่าทั้งลูกน้องที่กำลังดูแลบ้านหลังใหม่ของตน นายโกเมนต่างรุมตื้อหญิงสาวอยู่

“คุณจะรู้อะไรไม่เคยมีลูก” งามฟ้าเดินออกจากห้องนอน ไม่คิดเอาอีกแล้วมือถือ เมื่ออยากเก็บไว้ก็เอาไปเลย เธอไม่มีเวลามาโต้เถียง จะไปหาฟ้าศิลา

“คิดว่าเข้ามาที่นี่จะได้กลับง่ายๆ หรือไง อย่าเพิ่งไปสิ มาระลึกความหลังครั้งยังดูดดื่มกันดีกว่า” ฆนศิลาเย้างามฟ้าอยากดูปฏิกิริยาของหญิงสาว

“ความทรงจำลวงๆ ที่นี่ไม่เคยมีเรื่องจริงสักอย่าง อย่าพูดแบบนั้นเลย ฉันจะกลับ บอกแล้วไงฉันเกลียดที่นี่”

“แต่เมื่อก่อนเตียงนั่น” ฆนศิลามองไปยังเตียงกว้างที่งามฟ้าเพิ่งลุกขึ้น “เธอร้องครวญคราง วอนขอฉันวันละหลายรอบเชียวนะ นั่นรึไม่ใช่ความทรงจำที่ดี”

งามฟ้าเม้มริมฝีปาก ความทรงจำที่อยากลืมวิ่งพล่านเข้าสู่สมอง ภาพการร่วมรักร้อนแรง หลายท่วงท่า เสียงครวญครางด้วยความรัญจวนของเธอ มันคือเรื่องจริงที่แฝงไว้ด้วยความอ่อนหวานโหดร้าย

“เริ่มเห็นด้วยแล้วใช่ไหม” ฆนศิลาเดินมาใกล้งามฟ้าลูบไล้แขนเล็ก งามฟ้าสะบัด ถอยกรูด

“ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น ไม่อยากจำเพราะเรื่องแบบนี้มันเกิดกับฉันมากมายหลายสถานที่ หลายคน” ว่าแล้วก็เดินหนี ทิ้งคนด้านหลังไว้ด้วยใบหน้าบูดบึ้ง

“ปากดีนักใช่ไหม จำไม่ได้ใช่ไหมถ้าอย่างนั้นมาลองดูว่ารสชาติเวลาที่ฉันเอาเธอ มันไม่น่าจำจริงหรือเปล่า!

“ไม่นะ! ปล่อย” งามฟ้ากรีดร้องเมื่อโดนดึงรั้ง พยายามสะบัดออกจากอกกว้าง “ปล่อยนะฉันจะไปหาลูก ป่านนี้ดินคอยแล้วแน่ๆ”

“ไม่ให้ไปไหนทั้งนั้น บังอาจมาปากดีกับฉัน” ฆนศิลาปล้ำจูบ งามฟ้าเบี่ยงหน้าหนี ด้วยใจที่มุ่งมั่น หญิงสาวหลบมือแกร่งได้ วิ่งออกสู่ประตูเพราะจำห้องหรูแห่งนี้ได้ทุกตารางเมตร ถึงประตูมือเล็กสั่นเทาดึงประตูออก กำลังจะทำสำเร็จมือใหญ่ก็คว้าไหล่กระชากกลับไปในอ้อมอกกว้าง ปากหยักบดจูบลงบนริมฝีปากรวดเร็ว เธอเบี่ยงหน้าหนีแต่ร่างกายโดนพันธนาการแน่น จึงหนีไม่พ้นการรุกรานจากคนตัวโตอีก

ฆนศิลาไม่ออมแรงจับร่างสวยเหวี่ยงแนบโซฟาใกล้ตัว กดสองมือไม่ให้ดิ้นรน สะใจ สมใจเมื่อเธอเหมือนจะหมดเรี่ยวแรงลงเรื่อยๆ กระซิบเบาๆ ใกล้แก้มหอม “ยังไงเธอก็สู้แรงฉันไม่ได้หรอกน่า”

งามฟ้าเบี่ยงหน้าหนีเขาตามติดกดจูบเรียวปากที่พยายามเม้มหลีกหลบ ไล้ลิ้นสากใต้ปากอิ่มเต็ม หลอกล่อไม่นานหญิงสาวก็หมดสิ้นฤทธิ์อย่างเคย มือที่ป่ายปัดยอดอกอิ่มจึงเพิ่มความเสียวกระสันให้เธอต่อ

“ไม่ไม่นะ”

เสียงต่อต้านทำให้มือแข็งแรงยิ่งรุกเร้าหนักหน่วงบีบเคล้นยอดอกอวบ อยากรู้นักปลุกปั่นอารมณ์พิศวาสให้เตลิดจะยังต่อต้านหรือเปล่า

เพิ่มความเสียวกระสันต่อด้วยการจูบลงย้ำรอยมือ อกอวบเป็นรอยแดงช้ำจึงพอใจดึงกางเกงขายาวออกจากเรียวขาขาว จูบเรียวขาด้านในเลยขึ้นลิ้มชิมเกสรสีสด แม้เธอบิดร่างหลีกหลีก็จัดการไม่ยากให้เกิดอาการกระสับกระส่ายเพราะความต้องการ

งามฟ้าเธอหมดเรี่ยวแรงจะต่อสู้กับร่างกายที่ทรยศ หญิงสาวครางเสียงแผ่วทุกครั้งที่โดนลิ้นสากจูบซับเนินเนื้อนวลตรงกลางกาย เขาคือผู้ชายคนเดียวที่ทำร้าย ทำให้รักในเวลาใกล้กัน ครั้งนี้ขอให้เป็นครั้งสุดท้าย ท้ายสุดที่ต้องยอมแพ้ศิโรราบให้เขา เธอเหนื่อยอ่อนล้า ไม่อยากเกลียดร่างกายตัวเองไปมากกว่านี้ที่ทรยศต่อความรู้สึกเจ็บในห้วงหัวใจ

“คิดอะไรอยู่” ฆนศิลากำลังร้อนเป็นไฟทั่วร่างแกร่งแข็งแรง เห็นดวงตาหวานคล้ายเหม่อลอยไม่พอใจจึงเอ่ยถาม

“อย่ามายุ่ง อย่ามาอยากรู้ความรู้สึกของฉัน ในเมื่อรู้แล้วใช่ว่าคุณจะรับฟังจริงๆ จะสนใจจริงจัง”

“พูดอะไร ไม่ใช่เวลามาตัดพ้อบ้าบอหรือไง” ฆนศิลาไม่พอใจ ดึงแท่นรักออกมาถูไถบนอกอวบเปลือยเปล่า

“อื้อทำอะไรเอาออกไปนะ” งามฟ้าเสียวซ่านหลับตาหนีภาพตรงหน้า

“นอนคว่ำลง” ฆนศิลาเสียงเข้ม ออกคำสั่งก่อนจะรั้งลำตัวที่อ่อนแรงตามที่ต้องการ งามฟ้าบ่ายเบี่ยงแต่มีหรือจะทำได้นาน สุดท้ายเขาได้ที่ต้องการ แถมรั้งเอวคอดให้เธออยู่ในท่วงท่าคุกเข่า งามฟ้าหันไปมองด้วยความไม่พอใจที่เขาช่างเอาแต่ใจ เมื่อแก่นกายแกร่งก็ไถลลื่นเข้าสู่แก่นกลางกาย งามฟ้าใบหน้าเหยเก แต่เป็นไม่นานหน้าเหยเกกลายเป็นสุขสมเพราะแรงควบขับ จ้วงซ้ายขวาไม่หยุดหย่อน

“อือคุณ”

“ร้องออกมาเลย ร้องออกมางามฟ้า บอกฉันว่าเธอต้องการฉัน ต้องการมากแค่ไหน ไม่อยากนั้นฉันจะทำให้เธอกระเด็นออกสู่อากาศก่อนจะถึงสรวงสวรรค์” ว่าแล้วฆนศิลาก็กดลึก บดขยี้ความแข็งแกร่งลงบนความคับแน่นที่ตอดรัดให้เสียวซ่าน ได้ผลเป็นที่พอใจเมื่อร่างที่โดนแรงขย่มครางไม่เป็นภาษาและครู่ใหญ่ๆ ต่อมา ทั้งสองก็ก้าวสู่สรวงสวรรค์พร้อมกัน

 “ยอดเยี่ยมมากงามฟ้า” ฆนศิลาพอใจเมื่อถอดถอนแก่นกายออกจากความคับแน่นที่ชุ่มฉ่ำ เห็นคนด้านหน้าซุกซบหมอน ไม่สนใจเดินไปหยิบผ้าขนหนูในห้องนอนเพื่อเข้าห้องน้ำ

ลับร่างสูงน้ำตาคนเป็นห่วงลูกไหลอาบสองแก้ม ควานหาเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายมาสวมใส่ แต่ต้องชะงักเมื่อฆนศิลาเดินกลับมาไม่มีท่าทีจะไปห้องน้ำ ชายหนุ่มมีผ้าขนหนูมาพันรอบร่างเปลือยตนเอง ในมือมีขวดน้ำสองขวด เขายื่นให้เธอหนึ่งขวด

“ดื่มน้ำหน่อยสิ เสียเหงื่อไปเยอะ” เขาว่า

“งามฟ้ากอดเสื้อผ้ากับอกด้วยมือข้างเดียว ใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตา เธอไม่สนใจขวดน้ำ พาร่างเปลือยเปล่าเดินสู่ห้องน้ำ

“เดี๋ยว” ฆนศิลาเข้ามายืนขวางยังไม่ลดขวดน้ำจากหน้างอง้ำ

“ไปให้พ้น” งามฟ้าไล่ สายตาเจ็บปวด

“ไล่เชียวนะ ถึงจะรุนแรงไปหน่อยแต่ก็ชอบไม่ใช่หรือเห็นตอนสุดท้ายครางเสียงดังลั่น” ฆนศิลาหมั่นไส้ว่าเข้าให้ อุตส่าห์มีน้ำใจยังมาทำถลึงตาใส่ ตวาดอีก

“ก็ได้” งามฟ้ายื่นมือมารับ บิดฝาขวดเร็วๆ

ติด ติด ติด เสียงสมาร์ทโฟนฆนศิลาร้องเรียก ชายหนุ่มเดินกลับไปยังโซฟาตรงที่วางสมาร์ทโฟนไว้ เห็นเป็นเบอร์มารดารู้สึกเป็นห่วงหลานจึงกดรับจึงไม่ทันระวังหลัง งามฟ้าเดินตรงมาด้านหลังกว้างเปลือยเปล่าไม่คิดนานยกน้ำจากขวดราดลงบนแผ่นหลังกว้างสะบัดมือขึ้นบนเส้นผมเพราะความสูงไม่ถึง

เฮ้ย!” ฆนศิลาตกใจเบี่ยงตัวหลบ สะบัดเส้นผมให้หยดน้ำออกไป “ทำอะไรห๊า! คำรามด้วยความโมโห

งามฟ้าไม่พูดอะไร ถอยห่างเขา

“อะไรลูก เป็นอะไร” คุณหญิงรุจยาได้ยินเสียงลูกชายถามมาตามสาย ฆนศิลาไม่มีเวลาคว้าตัวแสบมาจัดการได้แต่ชี้หน้าไร้เสียง ว่าฝากไว้ก่อน งามฟ้าไม่สนใจเดินเข้าห้องน้ำใส่เสื้อผ้าก่อนฆนศิลาจะคุยธุระเสร็จ

ฆนศิลารับฟังเรื่องที่มารดาบอก รู้สึกกังวลใจ “ถ้าอย่างนั้นแค่นี้นะครับ” ชายหนุ่มบอกลามารดาเพราะต้องรีบไปจัดการคนที่อยู่ในห้องน้ำ เพราะมารดาบอกทรายชมพูกำลังมาที่นี่ อาจจะถึงแล้วก็ได้

ปัง! ปัง! ปัง!

งามฟ้าอาบน้ำรวดเร็วกำลังใส่เสื้อผ้ามองประตู รู้สึกหวาดหวั่น อย่าบอกนะว่าคนหื่น บ้าพลังจะตามมารังแกเธออีก

“ได้ยินฉันไหม รีบแต่งตัวเดี๋ยวนี้ ทรายกำลังมาที่นี่” ฆนศิลาตะโกนเข้ามา งามฟ้าโล่งใจที่ไม่ได้เป็นอย่างที่คิด แต่เดี๋ยวก่อนลูกก็เป็นห่วงแต่ตอนนี้ได้เวลาแก้แค้นบ้างแล้ว หลังจากที่การเฉยไม่โต้ตอบกลายเป็นถูกข่มเหงน้ำใจมากขึ้น มากขึ้น

“ฉันเปลี่ยนใจแล้วไม่รีบกลับ คุณน่าจะพอใจนะ” จึงตอบออกไป

“ว่าไงนะ” ฆนศิลายืนร้อนรน พูดออกมาเหมือนฟังผิดไป

“ตามนั้นแหละ” งามฟ้าเปิดประตูออกมาใช้ผ้าขนหนูที่วางเป็นระเบียบในห้องน้ำเช็ดใบหน้า เส้นผม เอื่อยเฉื่อย

“นี่เธอ” ฆนศิลามองด้วยความไม่เข้าใจ ก่อนจะพยักหน้าเมื่อคิดได้ “กล้าลองดีกับฉันหรืองงามฟ้า เอามานี่” ชายหนุ่มดึงผ้าขนหนูจากมือเล็ก ดึงคนทำตัวแข็งให้ไปหน้าประตูห้อง งามฟ้ายึดขอบประตูห้องน้ำไว้

“ไม่กลับอยากให้อยู่นี่น่า แบบนี้ไม่พอใจหรือไง” งามฟ้ารู้สึกผ่อนคลายเมื่อเห็นฆนศิลากำลังหงุดหงิด หญิงสาวลงมือปลดกระดุมเสื้อที่ใส่เมื่อครู่ช้าๆ อกขาวรำไรอวบอิ่มล้นทะลักเสื้อชั้นในลูกไม้สีดำ ฆนศิลามองตาไม่กะพริบ ก่อนจะรู้สึกตัวจึงเบือนหน้าไปทางประตูเพื่อขับไล่อารมณ์พิศวาส งามฟ้าเดินมายืนตรงหน้าคนหน้าแดง

“นี่คุณไม่สนฉันจริงๆ หรือ ถ้าอย่างนั้นวันหลังอย่ามาฉุดกระชากกันอีกล่ะ”

“เลิกบ้าได้แล้ว ไว้อ่อยฉันวันหลังเถอะ จะสนองให้ไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวันเลย” ฆนศิลายกคนกล้าอ่อยตนขึ้นสู่อ้อมแขน เมื่อเดินดีๆ ไม่ไปคงต้องจับโยนออกนอกห้อง หลานก็ยังไงนะ มาผิดที่ผิดเวลาจริงๆ

งามฟ้ายกเท้าขึ้นบนอากาศดิ้นรนดื้อรั้น ฆนศิลาอยากปราบพยศด้วยจูบหนักๆ บทรักรุนแรงเหมือนเมื่อครู่นักแต่ก็ทำไม่ได้ ถึงโซฟาชายหนุ่มย่อเข่าหยิบกระเป๋าให้คนที่ดิ้นไม่เลิก ก่อนจะไปเปิดประตู วางร่างหอมกลิ่นสบู่อาบน้ำลงแรงๆ งามฟ้าทรงตัวไม่ได้หล่นตุ้บบนพื้น แม้เจ็บแต่ก็ฝืนอดทน

แค่นี้ก่อนแล้วกันพอหอมปากหอมคอ

“ไปก็ได้” งามฟ้าเท้าแขนลุกขึ้น เดินออกจากหน้าห้องหรูที่ไม่คิดจะเหยียบมาอีก

ฆนศิลามองตามร่างบางสุดสายตา ก่อนจะปิดประตูด้วยอารมณ์ขุ่นมัวสุดๆ

 

ทรายชมพูนั่งรอเด็กรับใช้อยู่บนรถเข็ญหน้าลิฟต์ภายในคอนโดน้าชาย สาวใช้บอกเจ้านายสาวว่าจะรีบไปเอายาของตนที่ลืมไว้ในรถก่อนคนขับรถจะกลับ แต่คอยสักพักยังไม่มา ทรายชมพูไม่อยากทนมองสายตาอยากรู้อยากเห็นของพนักงานในคอนโดรู้สึกหงุดหงิดจนเริ่มรำคาญขาตนเองที่ใช้การไม่ได้

“เม็ดทราย!” เสียงเรียกแปลกแตกต่าง ที่ไม่เคยได้ยินมาเกือบห้าปี ทรายชมพูคิดว่าตนเองหูฝาดหันมองหาต้นเสียง เห็นรูปร่างสูง ผิวขาวจัดในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนไม่ต่างวันวานของปรุฬ ทำให้เธอตกใจ

“นายปรุฬ!” ทรายชมพูพึมพำ

ปรุฬ หนุ่มศิลปกรคนนี้ เคยหลงใหลเธอมาก ก่อนความสัมพันธ์ทั้งสองต้องยุติลงเพราะรักไม่ได้เกิดกับทั้งสองฝ่าย สำหรับทรายชมพูคือความพลั้งพลาด เธอได้บอกเขาไปตามตรง แววตาเจ็บปวดเสียใจไม่ได้ทำให้เธอเปลี่ยนใจ เพราะเธอมีคนในหัวใจแล้ว ปรุฬออกไปจากชีวิตเธอก็ไม่ได้ติดตามข่าวคราวอีกเลย

“เม็ดทรายคุณสบายดีนะ” ปรุฬทักทาย แววตายิ้มแย้มไม่มีเหมือนในวันวาน ทรายชมพูทำหน้าไม่ถูก แต่ที่แน่ๆ รู้ว่าใบหน้าตนเองคงซีดกว่าเดิมเพราะความอับอายที่กลายเป็นคนพิการไปเสียแล้ว

ปรุฬก้มมองรถเข็ญ หัวใจด้านในที่เฉยชา มีความรู้สึกขึ้นมา เขาสงสารทรายชมพู แม้ครั้งหนึ่งเธอจะเคยทำเขาเจ็บซ้ำ ปวดร้าวเจียนบ้า

“คุณคอยใคร จะไม่พูดกับผมจริงเหรอ” ปรุฬยังชวนพูดคุยแม้ใบหน้าทรายชมพูจะบอกว่าไม่ต้องการพูดคุยด้วย

“สามีคุณล่ะ”

ทรายชมพูแหงนหน้า คราวนี้หล่อนใบหน้าบึ้งตึง ปรุฬทำเป็นไม่เห็น อ้าปากตั้งท่าจะถามต่อ

“อย่ามายุ่งกับฉันนะไปให้พ้น ไปให้พ้นเลยเพราะนาย เพราะนายมีส่วน ฉันถึงต้องกลายเป็นแบบนี้”

ใบหน้าขาว คิ้วดกหน้าสีดำขมวด “เจอกันก็ใส่ร้ายผมอีกแล้วหรือเม็ดทราย เราไม่ควรเจอกันเลย อย่างที่คุณว่า ให้เหมือนเราตายไปจากกัน

“ใช่ไปให้พ้น” ไม่ทันปรุฬจะพูดจบทรายชมพูก็ไล่ส่ง

“ผมซื้อคอนโดที่นี่ต่อจากเพื่อนเสียใจด้วยหากคุณพักที่นี่เหมือนกัน เราอาจต้องเจอกันอีก”

คนบ้า เขาไม่รู้หรือยังไงที่นี่เป็นสมบัติของปิยรมย์ยังมาเสนอกหน้าให้เธอเห็นอีก

กำลังจะด่าให้สะใจ เห็นเด็กรับใช้เดินเข้ามา จึงกดวีลแชร์ไปใกล้ๆ เลิกสนใจคนทำให้อารมณ์ไม่ดี คิดครุ่นวุ่นวายคามหลัง

“กลับ ฉันไม่ไปหาน้าหินแล้ว โทรบอกน้าฉันให้ด้วย” ทรายชมพูบอกเด็กรับใช้ ฝ่ายนั้นไม่กล้าซักถามให้มากความเพราะกลัวอารมณ์เจ้านายสาว รีบกดหาฆนศิลา

ปรุฬพยายามไม่สนใจทรายชมพูเห็นเพื่อนสาวที่นัดไว้เดินเข้ามา ยิ้มทักทายก่อนจะเดินเคียงคู่กันไปยังลานจอดรถ ทรายชมพูมองภาพที่ผ่านสายตาไปด้วยความรู้สึกบรรยายไม่ถูก โกรธ เสียใจ หรือน้อยใจ

ไม่ไกลจากประตูที่ทรายชมพูออกไป งามฟ้าที่แกล้งนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ตั้งแต่เห็นทรายชมพูเข้ามาลุกขึ้นยืน โล่งอกที่ไม่ต้องนั่งนานกว่านี้เพราะในใจร้อนรนเหลือเกิน งามฟ้ารู้สึกคุ้นหน้าชายหนุ่มที่คุยกับอดีตเพื่อนแต่ไม่มีเวลานึกคิดเรื่องนี้ หญิงสาวรีบวางหนังสือไว้ที่เดิมเดินออกจากคอนโด เรียกแท็กซี่ตรงไปบ้านคุณนายนิลเนตร


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha