หวงรักพันธนาการเถื่อน

โดย: trysreerung



ตอนที่ 13 : หวงรักพันธนาการเถื่อน ## สิบสาม


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“ เปิดประตูให้หน่อยได้ไหมจะเข้าไปเอากระเป๋า”

มาถึงหน้ารั้วเห็นเด็กหนุ่มคนเดิมงามฟ้าไม่รีรอบอกเรื่องที่ต้องการ หวังว่าคราวนี้จะได้รับสิ่งที่ต้องการกลับ ไปด้วยเพราะฆนศิลาไม่มีความจำเป็นจะเหนี่ยวรั้งเธอไว้อีก เขารู้แล้วว่าเธอตัดใจจากสิ่งที่หวังแล้ว

“แต่เจ้านายสั่งว่าหากคุณต้องการกระเป๋าให้คุยกับท่านครับ”

งามฟ้าผิดหวังแต่ก็ไม่อยากยอมแพ้

 “เจ้านายคุณไม่อยู่เปิดประตูเถอะนะ” เธอลองวอนขอดูเพื่อจะสำเร็จแต่เห็นหน้าตายุ่งยากใจก็คิดว่าคงจะเสียเที่ยว กำลังจะยืมมือถือคนที่คุยโทรหาฆนศิลาเห็นร่างสูงเดินออกาจากเงามืดของต้นไม้ใกล้บ้านหลังเล็ก ใจกระตุก เพราะตกใจที่เขายังอยู่ที่นี่

เด็กหนุ่มทำหน้าที่เคร่งครัดคงเดินไปรายงานสิ่งที่เธอต้องการ เด็กหนุ่มออกมาเปิดประตูรั้ว งามฟ้าสูดลมหายใจก้าวเข้าไปหาเขา

“กลับมาทำไม ไหนว่าไม่ต้องการที่นี่แล้ว”

คำทักทายแรก ช่างบาดลึกในสิ่งที่อยากลืม

 “ฉันกลับมาขนของ”

“ในบ้านน่ะหรือ เฟอร์นิเจอร์เก่าๆ เอาไปสิฉันไม่เอาหรอก อยู่ที่นี่อาจต้องเผาทิ้งหลังจากรื้อบ้านหลังนี้”

ใบหน้าสวยซีด ลำคอแห้งผาก ลืมกระเป๋าที่บากหน้ามาเอาคืนไปเลย ไม่นะ เธอหูฝาดไปใช่ไหม เรื่องบ้าน

“แต่จะเอาไปยังไง” ฆนศิลาสะใจที่กลั่นแกล้งได้สำเร็จรุกต่อ

“คุณจะรื้อบ้านหลังนี้หรือเมื่อไหร่” งามฟ้าเผลอเดินเข้าไปใกล้บ้านที่รัก

“ไม่ใช่เรื่องของเธอสักหน่อย หากไม่ได้ขนวันนี้ก็กลับไปได้แล้ว เวลานี้ไม่ใช่เวลารับแขก ฉันจะกลับพอดี เด็กที่เฝ้าที่นี่จะได้พักผ่อน”

งามฟ้าได้คิดเรื่องกระเป๋า จำเบือนหน้าหนีจากสิ่งที่มองอยู่ด้วยใจเจ็บปวด “ฉันมาเอากระเป๋า”

ฆนศิลาเลิกคิ้ว “กระเป๋า

“ฉันขอไปเอานะ” งามฟ้าคล้ายคนเหม่อลอยไม่สนใจมองหน้าฆนศิลาอีก เดินตรงไปยังห้องรับแขกของบ้านหลังใหญ่ที่ซึ่งจำได้กระเป๋าวางอยู่

“ไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วนี่น่า”

งามฟ้าหันกลับมามองฆนศิลา “หมายความว่าอะไร”

“ฉันทิ้งไปหมดแล้ว เกะกะบ้านฉัน อยากเอาไปหาที่ถังขยะโน่น”

ไม่อยากเชื่อที่ได้ยิน ร่างบางรีบวิ่งออกไปหน้าประตูรั้ว มองตรงถังขยะสีฟ้าหลายใบบาทวิถี ไม่มีร่องรอยกระเป๋าจึงวิ่งกลับมาหาคนใจดำ แต่ร่างสูงเดินเข้าไปในบ้าน จึงวิ่งกระหืดกระหอบตามเข้าไป แต่กำลังจะก้าวเท้าขึ้นบันไดไม่กี่ขั้นตรงหน้ามุข เท้าชะงัก

“ถ้าเธอก้าวเข้ามาที่นี่ เธอจะไม่ได้ออกไปข้างนอกอีก ต้องอยู่ที่นี่กับฉัน”

นี่มันบ้าบออะไรกัน เขามีสิทธิ์อะไรมากะเกณฑ์ชีวิตกันอีก เธอไม่มีอะไรจะให้เขาอีกแล้ว

“ทำแบบนี้ทำไม อย่ามายุ่งกับงามอีกเลย อย่ากลั่นแกล้งกันอีก งามไม่ไหวจะรับเรื่องนี้อีกแล้ว เอากระเป๋าให้งามเถอะนะ”

ฆนศิลาหยุดชะงักเท้า แต่เพียงไม่นานก็ก้าวเดินต่อไม่สนใจคนด้านหลัง งามฟ้าละล้าละหลัง ตัดสินใจไม่ถูกจะก้าวขาเข้าไปหรือถอยหลังดี

ฆนศิลารอคอยด้วยใจจดจ่อว่าคนด้านหลังจะตามเข้ามาหรือเปล่า

 ชายหนุ่มโล่งใจตั้งแต่เห็นเธอมาตกลงกับเด็กหนุ่มที่พีทส่งมาดูแลบ้านและสวน เพราะการได้รับสายจากทรายชมพูเมื่อสิบนาทีก่อนทำให้เขาคิดหนักเรื่องนี้ เรื่องการตกลงสัญญาใหม่นั่นเอง

“ทำไมต้องทำอย่างนี้” เสียงสั่นเครือปลดปล่อยความหวาดหวั่นไม่อับอาย

 น้ำเสียงแบบนี้แสดงว่าแผนเรื่องถอนรื้อบ้านทิ้งใช้ได้

“นี่เช็คเงินสด” เขายื่นเช็คมากกว่าจำนวนเงินที่ขอเมื่อหญิงสาวขอซื้อบ้านคืน หวังว่าเธอจะเชื่อใจเรื่องที่เคยตกลงกัน เพราะให้ไปโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินและบ้านให้เป็นของเธอทันทีนั้นไม่สามารถเนรมิตได้ในตอนนี้

งามฟ้าใบหน้าสงสัย ฆนศิลาบอกเรื่องราวที่ต้องการ

“ฉันให้เงินเธอเป็นหลักประกันว่าที่นี่จะเป็นของเธอเหมือนเดิมทุกอย่าง อาจได้บ้านหลังใหม่ไปด้วยเป็นของแถมหากเธอตกลงดูแลทรายให้ฉัน”

“ดูแลทราย”

“ใช่ ทรายต้องการแบบนั้น เธอจะตกลงหรือเปล่า”

ฆนศิลาพอจะรู้ทำไมหลานทำแบบนี้ ซึ่งตัวเขานั้นเคยหวังให้เป็นเช่นนี้ ให้หลานโขกสับผู้หญิงคนนี้ได้ตามใจปรารถนา แต่เมื่อคิดว่าจะมีวันนั้นจริงๆ กลับอยากเปลี่ยนใจขึ้นมา

งามฟ้ารับเช็คมาดูมือสั่นเทา

เธอมีหนทางให้เลือกอีกครั้ง จะเป็นการลวงหลอกอีกหรือเปล่า ก็ยากจะคาดเดาแต่ดูจากรูปการ ความหวัง ความฝันลอยมาใกล้มือมาก เธอสามารถกำมันไว้ให้แน่นหรือปล่อยไป เธอจะทำยังไงดี

งามจะทำยังไงดีคะปู่ จะทำยังไง

“ทำไมต้องคิดมากมาย ดูแลทรายชมพู หรือเธอไม่อยากแก้ไข ล้างหนี้บาปของตนเองลงบ้าง”

งามฟ้าไม่ยอมรับข้อนี้ แต่ไม่ใช่ประเด็นที่เธอจะต้องพูดซ้ำซาก

“นานอีกกี่เดือน” เธอเผลอถามออกไป

“ระยะเวลาเท่าเดิม นั่นหมายถึงเหลือเวลาไม่เท่าไหร่ เธอมีแต่ได้กับได้นะ”

“ฉันจะเชื่อคุณได้ใช่ไหม ขอร้องเถอะ อย่ามาล้อเล่นความรู้สึกกันอีก คุณก็พอจะรู้ฉันรักที่นี่มาก คุณจะย่ำยีให้ฉันไม่มีเกียรติ โขกสับให้เป็นคนรับใช้ ฉันยอมทั้งนั้น” งามฟ้าวอนขอในสิ่งที่ไม่เคยทำ ดวงตาแดงก่ำ

ฆนศิลาอึ้ง มองใบหน้าเศร้าก่อนจะหันหลังเดินเข้าข้างใน

“ว่ายังไง ถือว่าขอร้อง ที่ครั้งหนึ่งเราเคย

ใบหน้าหล่อเหลา ดวงตาคมหันกลับมามอง งามฟ้าหยุดคำพูด เธอเผลอลืมไปได้ยังไงความรู้สึกที่ดีต่อกันเธอมีเพียงคนเดียว ไม่รวมเขาสักหน่อย อย่าพูดออกมาให้อายเลย

“ถ้าตกลงก็พาลูกเธอมาได้เลยคืนนี้ ฉันให้เด็กทำความสะอาดบ้านรอไว้”

“เรื่องดูแลทราย

งามฟ้าไม่ทันพูดจบฆนศิลาแทรกขึ้น “ทำงานที่ตึกริมน้ำเฉพาะตอนกลางวัน ตอนเย็นกลับมาอยู่ที่นี่หรือไม่ต้องการแบบนั้น”

งามฟ้ารับปาก “ค่ะ”

ฆนศิลาก้าวเดินขึ้นด้านบนพอใจที่ความต้องการหลานลุล่วงไปด้วยดี ไม่อยากยอมรับเพื่อตนเองด้วย งามฟ้าหันหลังออกจากตึกใหญ่ หัวใจผ่อนคลาย หายเหนื่อยลงมาก เรื่องของคุณนายเธอจะหาทางแก้ไปเรื่อยๆ ตอนนี้ได้บ้านคืนเธอไม่อยากรออะไรอีก

 

งามฟ้ายินยอมให้โกเมนมาส่งเพราะลูกชายหลับรู้สึกสงสารหากจะพาขึ้นรถแท็กซี่ โกเมนทนไม่ไหวซักถามเรื่องบ้าน

“งามทำงานให้ที่บ้านปิยรมย์ เลยได้อยู่ที่นี่ต่อคะ” งามฟ้าบอกไม่หมดทุกเรื่องราว โกเมนเองไม่คิดซักถามต่อ การสนทนาจึงหยุดลงก่อนจะถึงบ้าน

“ขอบคุณมากค่ะ”  ถึงบ้านงามฟ้าขอบคุณโกเมนอุ้มลูกน้อยเข้าบ้าน หญิงสาวหัวใจชุ่มฉ่ำเต็มตื้นจนน้ำตาไหลออกมา บ้านหลังเล็กไปสว่างจ้าทุกดวง เดินขึ้นระเบียงไม้ที่วาววับแตกต่างวันก่อน เปิดประตูไม้เข้าไป เห็นกระเป๋าวางเรียงรายอยู่ รีบเดินไปยังห้องนอนเก่า ทุกอย่างเหมือนได้รับการดูแลอย่างดี จึงวางลูกชายบนเตียง

กระเป๋าเสื้อผ้าถูกรื้อไปเก็บในตู้ส่วนหนึ่ง ก่อนที่ความเหนื่อยล้าจะเข้ามาเยี่ยมเยือนมากกว่านี้หญิงสาวจึงเดินไปอาบน้ำ เหมือนความฝัน ความฝันหรือเปล่านะ งามฟ้ามองตนเองในกระจกหน้าอ่างล้างหน้า

โครก! เสียงท้องร้องประท้วงเพราะหิว งามฟ้าลูบท้องเบามือ นี่ไม่ใช่ความฝันแล้ว จึงรีบอาบน้ำเพื่อหาอาหารรองท้อง

ออกจากห้องน้ำงามฟ้าถือปมผ้าขนหนูแน่น เห็นฆนศิลานั่งยืนตรงเก้าอี้ใกล้หน้าต่างเตียงนอน

“คุณ” ไม่พอใจเขาแต่พยายามเก็บเอาไว้ ไม่อยากส่งเสียงดังกลัวลูกชายตื่น

“พรุ่งนี้แปดโมงเช้าเจอกันที่ปิยรมย์” ฆนศิลาอ้างเรื่องที่ทำให้มานั่งในห้อง สายตาคมกวาดมองร่างสวยหยดน้ำเกาะพราวในชุดผ้าขนหนูไม่เกรงใจ

“ค่ะ” งามฟ้ารับคำก่อนรีบเดินไปหาเสื้อผ้า

“งานอย่างอื่นยังไม่เปลี่ยนแปลงคงเข้าใจนะ เพราะเงินไม่ใช่น้อยๆ”

“ฉันรู้” งามฟ้าเลี่ยงไปใส่เสื้อผ้าในห้องน้ำ แต่ไม่ทันถึงร่างสูงมายืนขวางไว้

“ฉันจะใส่เสื้อผ้า”

“อายทำไมใส่ตรงนี้ก็ได้”

“คุณไม่อายแต่ฉันไม่ชิน” งามฟ้าเบี่ยงตัวหนี ฆนศิลาเหยียดยิ้มยกสองมือรั้งเอวคอดเข้าใกล้

“ฉันหิวข้าว” งามฟ้าบอก เพียงเท่านี้เธอรู้ถึงความหื่นของเขาแต่ร่างกายเธอไม่ไหวในตอนนี้

ฆนศิลาเลิกคิ้ว “แล้วมีอาหารแล้วเหรอ”

“ยัง”

ฆนศิลาปล่อยมือจากเอวคอดเดินออกจากห้องไป งามฟ้าชะเง้อมองตามไม่เข้าใจ แปลกใจที่เขายอมปล่อยกันง่ายๆ แต่ก็ดีเหมือนกันจึงรีบไปใส่เสื้อผ้า คิดว่าจะไปซื้ออาหารตามสั่งใกล้ๆ มาทาน คนงานที่นี่คงวางใจฝากฝังลูกชายไว้ได้

งามฟ้ารีบเดินลงจากบ้าน ตรงไปยังตึกหลังใหม่

“จะไปไหน” ฆนศิลานั่งอยู่ในเงามืดของศาลานั่งเล่นถามขึ้น

“คุณ  “ งามฟ้าหยุดเดิน “ฉันจะไปขอช่วยเด็กคุณเรื่องดิน ฉันจะไปหาของกินหน่อย ใกล้ๆ นี่เองคุณคงไม่ว่าใช่ไหม”

“ไม่ต้องฉันให้เด็กไปซื้อให้แล้ว”

งามฟ้าไม่อยากเชื่อที่ได้ยิน ให้ถามซ้ำก็ไม่คิดทำ ได้แต่ก็เดินกลับเข้าบ้านเงียบๆ

“คุยกันก่อนสิ”

งามฟ้าหยุดเดิน

“ลูกเธอคงไม่ตื่นหรอกน่า”

งามฟ้าเดินเข้าไปนั่งตรงกันข้าม มองใบหน้าเขา เห็นเพียงแสงระยับในแววตา เท่านั้นเธอก็ก้มหน้า

“มีอะไรอีกคะ”

“คิดว่าจะดูแลทรายได้หรือเปล่า”

สำหรับฆนศิลาอยากให้เธอมานั่งข้างๆ แต่ไม่มีเรื่องอะไรให้พูดคุยนอกจากเรื่องนี้

“คิดว่าคงไม่ยาก”

“ก็ดี พรุ่งนี้เริ่มงานนะ”

“เจ้านายครับ อาหารได้แล้วครับ” เด็กที่ให้ไปซื้ออาหารกลับมา ฆนศิลาลุกขึ้นความอึดอัดคลายลง นั่นรวมถึงร่างกายที่ยังมีอารมณ์ค้างคาตอนเดินออกมาข้างนอกก่อนหน้านี้

“ไปทานเสียสิ”

งามฟ้ารับถุงอาหาร เครื่องดื่มจากมือเด็กจัดสวน ไม่ลืมขอบใจ

ฆนศิลาเดินกลับไปที่รถ งามฟ้ามองตาม มองรถคันหรูเคลื่อนออกจากประตูรั้วสุดสายตา

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha