รักไร้เดียงสา

โดย: วาปรี,Wapree



ตอนที่ 9 : การเปลี่ยนแปลง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

            หลังจากเหตุการณ์วันนั้น มณทิพย์ก็ระวังตัวจากมนสิตาแฟนเก่าของอภิวัฒน์มากขึ้น เพราะไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีก หญิงสาวจะมาไม้ไหนอีก

 

         อภิวัฒน์กลับบ้านมาทุกวัน และทุกครั้งก่อนนอนชายหนุ่มจะซุกหน้าไปยังหน้าท้องนูนของมณทิพย์ โดยเขาจะพูดกับลูกทุกวัน หญิงสาวรู้สึกดีใจ ไม่สิมันเป็นความรู้สึกของคนเป็นแม่คน ความรู้สึกทางสายเลือดโดยตรง ถ้าไม่มีลูกเราคงไม่รู้สึกแบบนี้ แม้จะเดินทางไกลระหว่างบ้านซึ่งอยู่นอกตัวเมืองกับมหาวิทยาลัยในตัวเมือง ชายหนุ่มก็ไม่รู้สึกเหนื่อยแต่อย่างไร เพราะคำว่าลูกแท้ๆ ที่เปลี่ยนชายหนุ่มได้มากขนาดนี้

 

……..ยามสายของวันหนึ่ง……..

 

     ในขณะที่มณทิพย์กำลังนั่งดูยอดรายรับ รายจ่ายของการขายผลิตผลของไร่พ่อเลี้ยงคำปัน โทรศัพท์มือถือข้างๆโต๊ะดังขึ้น ไลน์ที่เจ้าตัวเปิดไว้ตลอดเผื่อมีงานที่พ่อเลี้ยงสั่งให้ทำเข้ามา

 

บี ตอนเที่ยงว่างไหม ?

จะชวนไปกินข้าวที่ร้าน……

ไลน์ที่ขึ้นชื่อว่า คุณต้นดังขึ้น

หญิงสาวอ่านแล้วพิมพ์ตอบชายหนุ่มว่า

ว่างค่ะ คุณต้น

งั้นเจอกันที่ร้าน………นะครับ

Ok ค่ะ คุณต้น

      มณทิพย์หยิบโทรศัพท์มาถือ รอยยิ้มเล็กๆผุดบนใบหน้าหญิงสาว

 

        ถึงเวลานัดที่ชายหนุ่มบอกให้หญิงสาวเมื่อตอนเช้า มณทิพย์ขับมอเตอร์ไซค์คู่ใจไปจากไร่ของพ่อเลี้ยงคำปัน ไปตามร้านอาหารแห่งหนึ่งที่ชายหนุ่มบอก ระหว่างทางหญิงสาวเจอคนรถล้มข้างทาง หญิงสาวก็เลยจอดรถมอเตอร์ไซค์ไปช่วยคนบาดเจ็บ

 

โอ๊ย โอ๊ย ช่วยด้วยครับ

เสียงคนบาดเจ็บร้องขอให้ช่วย

ค่อยๆลุกขึ้นนะจ้ะ รอเดี๋ยวนะฉันจะโทรไปหาโรงพยาบาลให้ช่วย



     หญิงสาวรีบค้นกระเป๋าผ้าสียีนส์ขนาดย่อม ค้นหาโทรศัพท์เพื่อโทรไปยังโรงพยาบาลใกล้เคียง
     ชายหนุ่มหน้าตาน่ากลัวสองคนที่หลบอยู่หลังพุ่มไม้ ค่อยๆเดินย่องมาหามณทิพย์ ในมือถือผ้าเช็ดหน้าสีขาว อีกคนหนึ่งถือถุงดำขนาดใหญ่

      ด้วยความเป็นห่วงชายบาดเจ็บตรงหน้าหญิงสาวจึงไม่ทันระวังตัวเอง

 

      ชายหนุ่มหน้าตาน่ากลัวได้ใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปากมณทิพย์ หญิงสาวจะร้องให้คนช่วยแต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว เพราะโดนยาสลบ ชายแปลกหน้าอีกคนใช้ถุงดำคลุมตัวหญิงสาว ไปยังรถกระบะที่จอดอยู่ข้างถนน

 

     คนเจ็บที่ไม่ได้เจ็บจริงตะโกนขอเงินจากชายน่ากลัวทั้งสองคน หญิงสาวคนหนึ่งลงจากรถกระบะดังกล่าว ยื่นเช็คเงินสดให้ชายหนุ่มที่แกล้งเจ็บ

หวังว่าแกจะไม่บอกใครเรื่องนี้นะ

ครับผม ผมจะไม่บอกใครครับคุณนาย

ดี ไม่งั้นครอบครัวแกเป็นศพแน่

       ชายหนุ่มนำใบเช็คใส่ถุงกางเกงอย่างรวดเร็ว กลัวผู้หญิงตรงหน้าจะเปลี่ยนใจ จากนั้นก็สตาร์ทรถมอเตอร์ไซค์ออกไป

 

      มนสิตายิ้มอย่างผู้มีชัย อีกไม่นานมณทิพย์ก็จะหายไปจากชีวิตของอภิวัฒน์ไปตลอดกาลรวมถึงเด็กในท้องที่เป็นมารหัวโขนของมนสิตา……………….



....................................................................................................................................................................................................................................................



………ณ กระท่อมร้างแห่งหนึ่ง…………..

 

บี บี

 

      มนตรีเขย่าหญิงสาวที่หลับตาสนิท ชายหนุ่มกำลังจะกลับบ้านไปเอาเอกสารทางราชการ ระหว่างทางเขาสวนทางกับรถตู้คันสีดำ ตอนแรกก็ไม่ได้คิดอะไร แต่พอเห็นภาพลางๆในรถตู้คันดังกล่าว มาตรีเห็นมณทิพย์ ไม่ใช่สิกระเป๋าผ้าใบของหญิงสาวที่เห็นทางกระจกรถ เขาก็เลยขับรถตามรถตู้คันสีดำตามดูอย่างห่างๆ แต่ในขณะเดียวกันก็โทรศัพท์บอกเพื่อนตำรวจที่รู้จักกันสมัยมัธยมให้ช่วยหาเจ้าของป้ายทะเบียน…….

 

        ชายหนุ่มแอบขึ้นทางหน้าต่างด้านหลังของกระท่อมร้าง เพราะด้านหน้ามีชายหนุ่มหน้าตาหน้ากลัวสามถึงสี่คนเฝ้าหน้ากระท่อม พร้อมกับถือปืน

 

“…..อืม……”

 

………………เสียงของหญิงสาวพึมพำดังขึ้น


       ……บี บี เสียงเรียกไกลแสนไกล หญิงสาวอยากขยับตาแต่ทำไมมันยากเหลือเกิน ปวดหัวก็ปวดเหมือนโดนทุบหัวอย่างนั้นแหละ เสียงเรียกอันคุ้นเคยทำให้หญิงสาวค่อยๆลืมตาขึ้น……..


……………....มนตรีดีใจที่หญิงสาวรู้สึกตัว

 

คุณต้น

 

             มณทิพย์โผกอดมนตรี เพราะเข้าใจผิดว่าเป็นอภิวัฒน์  เธอดีใจเหลือเกินที่อภิวัฒน์เข้ามาช่วย แต่เดี๋ยวก่อนนะ เสียงที่เรียกเธอมันแปลกๆอยู่นะ

เอ๊ะ……นี้มัน………

 

ปี้หนึ่ง” (พี่หนึ่ง)

ใช่ ปี้เองนะน้องบี” (ใช่ พี่เองนะน้องบี)

 

           มนตรีจะรู้สึกดีใจหรือเสียใจดีนะ ทำไมหญิงสาวคิดว่าเป็นผู้ชายคนนั้น…………อภิวัฒน์    ใช่สิ!!!!!  เขามันเบอร์สองนี้น่า

 

แล้วคุณต้นล่ะเจ้า เขาไปไหนเจ้า

          มณทิพย์สอดสายตามองหาโดยรอบก็ไม่เห็นเงาของสามี  นอกจากห้องเก่าๆห้องหนึ่ง

 

อย่าเพิ่งถามถึงเขาเลยน้องบี  ตอนนี้เฮารีบหาทางหนีจากพวกนี้ก่อนนะครับ

(อย่าเพิ่งถามถึงเขาเลยน้องบี  ตอนนี้เรารีบหาทางหนีจากพวกนี้ก่อนนะครับ)

เจ้า อ้ายหนึ่ง” (เจ้า พี่หนึ่ง)

น้องบีไหวก็ครับ ค่อยๆลุกเน้อ มะตามอ้ายมา” (น้องบีไหวก็ครับ ค่อยๆลุกขึ้นนะ มาตามพี่มา)

ไหวเจ้า เฮาจะออกตางใดอ้ายหนึ่ง” (ไหวเจ้า เราจะออกทางไหนพี่หนึ่ง)

 

            มนตรีประคองหญิงสาวออกไปทางมุมห้องที่มีไม้พังเป็นฝาผนังเก่าๆแผ่นหนึ่ง ไม่มีใครสังเกตว่าเป็นหน้าต่างเก่าๆที่เคยใช้มาก่อน เขาค่อยๆพยุงเอาหญิงสาวออกไปก่อน จากนั้นก็ตามหลังหญิงสาวไป มณทิพย์กระโดดออกอย่างระวัง ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอคงห้าวกว่านี้ แต่ตอนนี้หญิงสาวไม่ใช้ตัวคนเดียวอีกแล้ว เธอยังมีอีกหนึ่งชีวิตที่จะต้องรักษา ดูแลอีก………

 

          มนตรีพามณทิพย์ค่อยๆเดินไปทางข้างหลังกระท่อม ผ่านป่าสนไปยังที่จอดของรถกระบะคันโปรดของมนตรี  ระหว่างทางหญิงสาวภาวนาขอให้เราสามคนถึงที่บ้านอย่างปลอดภัย………………

 

………….อีกด้านของกระท่อมร้าง……………

 

มึง ไปเปิดประตูให้คุณนายหน่อย

เอ่อ…..รอแปป

 

        มนสิตาเข้าไปข้างในพร้อมชายร่างอ้วนหน้าตาคล้ายคนจีน พอเปิดประตูไปเท่านั้นแหละ

 

ไอ้ดำ อี่บีไปไหน ทำไมไม่นอนตรงนี้

อะไรนะคุณนาย เมื่อตะกี้ผมเข้าไปดูก่อนคุณนายมา ยังเห็นนอนแอ้งแม่งอยู่เลย

ก็กูไม่เห็น มึงยังจะมาเถียงกูอีกนะ

 

      ชายหน้าตาหน้ากลัวสามสี่คนมองไปรอบๆห้องก็ไม่เห็นมณทิพย์

 

คุณมนสิตา หลอกเสี่ยไก่หรอ

ไม่ใช่นะค่ะเสี่ย น้ำหวานไม่ได้หลอกเสี่ยนะค่ะ
ไอ้ดำ พวกมึงลองดูสิว่า มันจะออกได้ทางไหนบ้าง

นี้ไงคุณนาย ตรงนี้มันมีโพรงด้วย

 

        มนสิตาดูบานประตูไม้เก่าแล้วลองผลักดู ไม้หล่นไปยังหญ้าข้างล่าง

มึงอย่าคิดว่าจะหนีกูพ้นนะ อี่ระย่ำ


#### ขอบคุณคนอ่านทุกคนนะค่ะ ^___+


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha